IV SA/Wa 1178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy w K. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały - Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] listopada 2013 r. uchwalono zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. W skardze na powyższą uchwałę Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie przepisów: I. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), dalej p.z.p., w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie, zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p", "rozporządzeniem", w związku z art. 7 Konstytucji R.P, poprzez ustalenia zawarte w: § 7 ust. 3 pkt 1, § 7 ust. 6 pkt 2 i § 14 uchwały: karta terenu nr A.20 UM, ust. 6; II. art 15 ustawy o p.z.p., w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez ustalenia zawarte w: §2 ust. 3, § 8 ust. 1 pkt 14, pkt 18, pkt 19 i pkt 20, § 11 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 4 pkt 3 i pkt 5, § 11 ust. 7 pkt 7, § 11 ust. 8 pkt 12, § 11 ust. 11, § 13 ust. 12, § 13 ust. 13, § 14 uchwały: karta terenu nr A.2MNU, ust. 5 pkt 5, karta terenu nr A.3MW, ust 5 pkt 2 lit. f, karta terenu nr A.4US, ust. 6 pkt 1 lit. e, § 15 uchwały: karta terenu WZ, ust. 5, karta terenu RM, ust 5 pkt 2, karta terenu RM1, ust 5 pkt 2, karta terenu MNR, ust. 4 pkt 3, § 16 ust. 4 uchwały; III. art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 27 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z ustaleniami zawartymi w: § 11 ust 2 pkt 2, § 13 ust. 6 uchwały, a także w części: - graficznej oraz tekstowej w odniesieniu do jednostki terenowej A.11MNU (sąsiadującego z terenem MN49), o której mowa w § 14 uchwały, karta terenu nr A.11 MNU; - graficznej oraz tekstowej w odniesieniu do jednostek terenowych: MN31, MN32, MN39, MN49, MN51,MN52, MN62, MN63, MN67, MN87, MN91 i MN99, o których mowa w § 15 uchwały, karta terenów MN; - graficznej oraz tekstowej w odniesieniu do jednostki terenowej MNU34, o której mowa w § 15 uchwały, karta terenu MNU; - graficznej oraz tekstowej w odniesieniu do jednostki terenowej UMN/Z2, o której mowa w § 15 uchwały, karta terenu UMN/Z; - graficznej oraz tekstowej w odniesieniu do jednostki terenowej KDD usytuowanej pomiędzy terenami oznaczonymi symbolami: MN77 i MN78 oraz - graficznej i tekstowej, w odniesieniu do terenu ZL przylegającego od strony południowej do terenów: MN77 i MN78; IV. art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez brak określenia parametrów i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu (linii zabudowy, geometrii dachów); V. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), dalej u.g.n., poprzez ustalenia dotyczące zasad podziałów nieruchomości, zawarte w: § 10 ust. 1 pkt 8; § 11 ust. 7 pkt 5; § 11 ust. 10; § 13 ust. 15; § 13 ust. 18; §13 ust. 14, § 13 ust. 16, § 14 uchwały: karta terenu NR A.18UE, ust 7, karta terenu NR A.20UM, ust. 10, karta terenu NR A.26KS, ust. 8, karta terenu NR A.32UB, ust. 8, karta terenu NR A.33U/M, ust.9, karta terenu NR A.34ZP, ust. 4, § 15 uchwały: karta terenów MN, ust. 8 pkt 1, karta terenów ML, ust. 6 pkt 1, karta terenów MNU, ust. 8 pkt 1, karta terenów MNR, ust. 7 pkt 1, karta terenów P, ust. 8; § 14 uchwały: karta terenu NR A.24ZP/ZL, ust. 9, karta terenu NR A.25ZL, ust 7, § 15 uchwały: karta terenów RM, ust. 8, karta terenów RM1, ust. 10, karta terenów RM2, RM3, ust. 8, karta terenów RM/Z, ust. 7, karta terenów RL, ust. 8, karta terenów ZL/ZP, ust. 6, karta terenów ZL, ust. 7, karta terenów ZLP, ust. 4, karta terenów R, ust. 4 pkt 1 oraz ust 6; VI. art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p oraz § 2 pkt 6, § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z: - przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315), poprzez wyznaczenie fragmentów stref sanitarnych od cmentarza niezgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia i w związku z tym dopuszczenie na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową: A.2MNU, A.11MNU, A.11 MN i A.20UM, do rozbudowy istniejących obiektów oraz budowy nowych obiektów, w strefie 50 m od terenu przeznaczonego pod czynny cmentarz A.22ZCC, poprzez ustalenia zawarte w: § 14 , uchwały: karta terenu NR A.2MNU, ust. 3 pkt 1 i pkt 2, ust. 4 pkt 1, pkt 3 , i pkt 4, karta terenu NR A.11MNU, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 6 i pkt 7, karta terenu NR A.11MN, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i pkt 2, karta terenu NR A.20UM, ust. 3, ust. 4 pkt 1 i pkt 2; przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640), poprzez brak określenia na rysunku planu przebiegu istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia oraz jego stref kontrolowanych i w związku z tym, poprzez dopuszczenie do możliwości zabudowy mieszkaniowej na trasie tego gazociągu i w jego strefach kontrolowanych, na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową: MN51, MN52, MN59, na terenach użytkowanych rolniczo R, na których dopuszczona jest zabudowa zagrodowa oraz na terenach lasów ZL, na których dopuszcza się zabudowę związaną z gospodarką leśną zgodnie z przepisami odrębnymi, poprzez ustalenia zawarte w § 15 uchwały: karta terenów MN, ust. 3 pkt 1, karta terenu R, ust. 4 pkt 2, karta terenu ZL, ust. 5 pkt 3; przepisami § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), poprzez brak określenia na rysunku planu przebiegu istniejących i projektowanych linii elektroenergetycznych średniego napięcia oraz stref ich oddziaływania, w związku z ustaleniami § 11 ust. 8 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 8, pkt 9 uchwały; VII. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 9 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez dopuszczenie na terenach: MN88, MN.62, MN63, MN65, MN66, MN67, MN84,, MN89, MN90, MN92, MN98, MNU5, MNU42, MNU47, RM, P6, U1, MN2, MN5, MN6, MN7, MN30, MN32, MN35, MN50, MN58, MN67, MN69, MN79, MN81, MN100, MN109, MNU12, MNU36, RM, MN11, MN12, MN14, MN16, MN18, MN31, MN32, MN40, MN46, MN47, MNU6, MNU17, MNU18, MNU19, MNU20, MNU27, MNU31, MNU34, UMN/Z1, UMN/Z2, P8, KS1, RM, A.11MNU, A.18UE, A.35UK, MN40, MN42, MN44, MN45 do realizacji zabudowy oraz rozbudowy istniejących budynków, w odległości od lasów niezgodnej z odległością określoną w § 271 ust. 8 ww. rozporządzenia; VIII. art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 8, art. 27 ustawy o p.z.p., w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 z późn. zm.), poprzez ustalenia zawarte w: § 11 ust. 1 uchwały, które dopuszczają do realizacji obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu infrastruktury technicznej na terenach ZL oraz ustaleń zawartych w § 14 uchwały: karta terenu NR A.24ZP/ZL, ust. 4 pkt 2, ust. 6 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 4 i pkt 5, karta terenu NR A.25ZL, ust. 6 pkt 1 i pkt 2, § 15 uchwały: karta terenu ZL/ZP, ust. 4 pkt 1 i pkt 2, karta terenu ZL/ZP, ust. 5 pkt 1 i pkt 2; IX. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 10, art. 27 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 7 i pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z § 7 ust. 1 i ust. 2, § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), poprzez ustalenia zawarte w: § 16 ust. 5 pkt 1 lit. a, lit. e, § 16 ust. 5 pkt 2 lit. a, lit. e, § 16 ust. 5 pkt 3 lit. a, lit. e, § 16 ust. 5 pkt 4 lit. a, lit. e, § 16 ust. 5 pkt 5 lit. a i lit c uchwały oraz ustaleń zawartych w § 15 uchwały: karta terenów MN, ust. 7 pkt 1, karta terenów MNU, ust. 7 pkt 1, karta terenów UMN, ust. 6 pkt 1, karta terenów RM, ust. 7 pkt 1, karta terenów RM1, ust. 9 pkt 1, karta terenów RM/Z, ust. 6 pkt 1, w odniesieniu do terenów: MN87 (Ark. Nr 1 rysunku planu), MN63, MN64, MN110, MN111, MN112, UMN8, RM (Ark. Nr 2 rysunku planu), MN106, MNU50, MNR, RM1.11, RM1.13, RM, R (Ark. Nr 3 rysunku planu), MN20, MN51, MN54, RM1.3, RM1.7, RM1.9, RM1.14, RM (Ark. Nr 4 rysunku planu), MN45, RM/Z1, RM (Ark. Nr 5 rysunku planu), które wg rysunku planu nie mają dostępu do drogi publicznej; X. § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez sprzeczne ustalenia pomiędzy: - rysunkiem planu a ustaleniami uchwały zawartymi w § 7 ust. 2 pkt 3 uchwały, w związku z brakiem oznaczenia na rysunku planu zasięgu strefy ochrony konserwatorskiej historycznego układu ruralistycznego; - ustaleniami ogólnymi uchwały zawartymi w § 7 ust. 2 pkt 5 uchwały a ustaleniami szczegółowymi uchwały, w związku z brakiem zawarcia w ustaleniach szczegółowych, warunków zagospodarowania uwzględniających położenie terenów: A.2MNU, A.11MNU, A.13UMN, w strefie E ochrony ekspozycji obiektu Kościoła Parafialnego [...]. - rysunkiem planu a ustaleniami uchwały zawartymi w § 11 ust. 9 pkt 2 uchwały, w związku z brakiem wyznaczenia na rysunku planu pasów technicznych dla prowadzenia projektowanych linii telekomunikacyjnych; - ustaleniami ogólnymi zawartymi w § 2 ust. 4 uchwały a ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi określenia "dachu stromego" zawartymi w: § 14 uchwały: karta terenu NR A.2MNU, ust. 5 pkt 2 lit. c, karta terenu NR A.7ZP, ust. 7 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.8MNU, ust. 5 pkt 1 lit b, karta terenu NR A.9PP, ust. 7 pkt 6, karta terenu NR A.11MNU, ust. 5 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.11MN, ust. 5 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.13UMN, ust. 6 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.14U, ust. 6 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.26KS, ust. 6 pkt 2 lit. b, karta terenu NR A.27MNU, ust 5 pkt 1 lit b, karta terenu NR A.28UMN, ust. 4 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.30UM, ust. 7 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.32UB, ust 6 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.33U/M, ust. 6 pkt 1 lit. b, karta terenu NR A.36U, ust 6 pkt 2 oraz § 15 uchwały: karta terenów MN, ust. 6 pkt 2 karta terenów MNU, ust. 6 pkt 1 lit. b, karta terenów UMN, ust. 5 pkt 1 lit. b, karta terenów UT, ust. 6 pkt 2; - ustaleniami § 11 ust. 4 pkt 5 uchwały a ustaleniami § 11 ust. 4 pkt 6 uchwały, w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych, - legendą i rysunkiem planu, w zakresie oznaczenia graficznego zabytków nieruchomych budownictwa drewnianego (Ark. Nr 3 rysunku planu); - legendą i rysunkiem planu, w zakresie oznaczenia literowego KR (Ark. Nr 3 rysunku planu); XI. art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez zawarcie w planie ustaleń niezgodnych ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2000 r., dalej Studium, dotyczących przestrzeni publicznych, zawartych w: § 3 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 2 pkt 2, § 10, § 14 uchwały: karta terenu NR A.2MNU ust. 6 pkt 2, karta terenu NR A.3MW ust. 6 pkt 2, karta terenu NR A.7ZP ust. 8 pkt 2, karta terenu NR A.12MN/ZL ust. 5, karta terenu NR A.13UMN ust. 7 pkt 2, karta terenu NR A.16UZ ust. 7 pkt 1, karta terenu NR A.20UM ust. 9 pkt 2, karta terenu NR A.23US ust. 6 pkt 2, karta terenu NR A.27MNU ust. 6 pkt 2, karta terenu NR A.28UMN ust. 5 pkt 2, karta terenu NR A.32UB ust. 7 pkt 2, karta terenu NR A.33U/M ust. 7 pkt 2, § 15 uchwały: karta terenów MN ust. 7 pkt 2, karta terenów UMN ust. 6 pkt 2, karta terenów MNU/Z ust. 6 pkt 2, karta terenów UMN/Z ust. 7 pkt 2, karta terenów U ust. 6 pkt 1, karta terenów P ust. 7 pkt 2, karta terenów UT ust. 5; XII. art. 16 ust. 1 ustawy o p.z.p. oraz § 5 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez sporządzenie rysunku planu - załącznika nr 1 do uchwały, dla całego obszaru wsi K. na kopii mapy ewidencyjnej, pomimo, że dla terenów zabudowanych wsi K. prowadzona jest mapa zasadnicza; XIII. art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 7 i 9, art. art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o p.z.p., w związku z art. 881 i art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r.; poz. 145 z późn. zm.), poprzez: - brak określenia granic obszarów szczególnego zagrożenia powodzią; - dopuszczenie zabudowy zagrodowej z budynkami mieszkalnymi i zabudowy służącej przetwórstwu rolno - spożywczemu na terenach R oraz budowy urządzeń wodnych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią; - brak uzgodnienia projektu planu przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi Wojewoda [...] wskazał, że uchwała została podjęta z naruszeniem zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy p.z.p. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Zgodnie z wolą ustawodawcy ustalenia muszą zawierać zasady o których mowa w art. 15 ustawy p.z.p. i uwzględniać wartości o których mowa w art. 1 ust 2 tej ustawy. Tymczasem Rada Gminy wprowadziła do uchwały ustalenia dotyczące zasad ochrony zabytków nieruchomych i obszarów wpisanych do rejestru zabytków i stanowisk archeologicznych, co do których kompetencje przysługują wyłącznie organom ochrony zabytków a tym samym uregulowania te wykraczają poza przyznane Radzie uprawnienia. Dotyczy to nakazu przeprowadzenia prac ratunkowych i weryfikacyjnych, które muszą być poprzedzone badaniami archeologicznymi, na obszarze stanowisk archeologicznych znajdujących się w ewidencji zabytków, zezwolenia na rozbiórkę i adaptację obiektów zabytkowych , dokonywania zmian w zabytkach, wykonywania prac konserwatorskich. Ponadto plan zawiera sprzeczności w zakresie gminnej ewidencji zabytków poprzez określenie, że warunki ochrony dotyczą zabytków objętych tą ewidencją (§ 7 ust. 4), przy jednoczesnym stwierdzeniu, że ewidencja ta nie istnieje (§ 7 ust. 4 pkt 1). Zdaniem skarżącego, Rada nie ma kompetencji do regulowania kwestii związanych z postępowaniem administracyjnym dotyczącym prowadzenia robót budowlanych w odniesieniu do zabytków. Ponadto uregulowania zastrzeżone kompetencyjnie dla organów konserwatorskich zawarte są w odpowiednich ustawach i brak jest podstaw do powtórzeń i modyfikacji przepisów ustawy. Zamieszczanie tego rodzaju uregulowań w planie nastąpiło bez podstawy prawnej. Plan, zgodnie z art. 15 ustawy p.z.p. i rozporządzeniem powinien zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, określone w § 4 rozporządzenia. Rada Gminy uzależniła możliwość dokonywania określonych czynności od uzyskania zgody, dokonania uzgodnień z podmiotami takimi jak: zarządca drogi, organy wojska, zarządca sieci w związku z ustaleniami ogólnymi dotyczącymi zasad i modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej i komunikacji – z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia. Podobnie organ uczynił nakładając na inwestorów konieczność uzyskania uzgodnień z organami wojska w odniesieniu do obiektów o wysokości powyżej 50 m npt. Powtórzenia i modyfikacje norm ustawowych zawartych w innych aktach normatywnych dotyczą: § 2 ust. 3, § 8 ust. 1 pkt 14, § 8 ust. 1 pkt 18, pkt 19 i pkt 20, § 11 ust. 4 pkt 2 i pkt 5, § 15 Karta terenów RM, ust. 5 pkt 2 karta terenów RM1, ust. 5 pkt 2., § 11 ust. 8 pkt 12, § 13 ust. 12, § 14 – karta terenu nr A.2 MNU, ust. 5 pkt 5, karta terenu nr A.3 MW, ust.5 pkt 2 lit f, karta terenu nr A.4US, ust 6 pkt 1 lit. E. Uchwała zawiera nieścisłości w zakresie określenia parametrów zabudowy: - § 13 ust. 12 uchwały - dopuszczenie zabudowy w zbliżeniu i na granicy działki; - § 14 karta terenu A.2 MNU, ust 5 pkt 5, karta terenu nr A.3 MW, ust. 5 pkt 2 lit f i karta terenu br A.4US, ust.6 pkt 1 lit. e -– dopuszczalna zabudowa w granicy działki lub w zbliżeniu na nie mniej niż 3 m. od granicy; - § 11 ust. 2 pkt 2 – w zakresie zaopatrzenia w wodę dopuszcza się budowę nowych ujęć, hydrofornii, sieci wodociągowych w zależności od potrzeb przy jednoczesnym braku na rysunku planu terenów pod lokalizację tych nowych ujęć wodnych. Tak samo ustalono dla terenów oznaczonych symbolami ZL i KDD o różnym przeznaczeniu – brak linii rozgraniczających te tereny (tereny mogą zatem stanowić i drogi i lasy); - § 13 ust. 6 – dopuszczenie na terenach zabudowy mieszkaniowej, produkcyjnej i zagrodowej realizacji funkcji usługowej, nawet jako przeważającej w sytuacji, w której zmiana przeznaczenia terenu może następować wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia całej procedury planistycznej. Ponadto Gmina dopuściła zabudowę na terenach, na których występują wody śródlądowe (str. 18 skargi) - są to więc tereny o innym przeznaczeniu i powinny być na rysunku wydzielone za pomocą linii rozgraniczających, czego w planie brak. Podobnie brak jest w planie uwidocznienia rowów melioracyjnych przy jednoczesnym obowiązku ich ochrony zawartym w § 8 ust. 1 pkt 10, możliwości budowania nowych, wraz z systemami melioracyjnymi - § 8 ust. 1 pkt 11. Obowiązek ochrony rowów na wszystkich jednostkach terenowych przy jednoczesnej możliwości zabudowy tych terenów – stanowi o wykluczającym się wzajemnym przeznaczeniu terenu. Kolejne zarzuty dotyczą: braku określenia geometrii dachów i parametrów i wskaźników zabudowy (§ 13 ust. 9, ust.17), braku podstaw odkreślania zasad i warunków podziału nieruchomości, nie określenia lokalizacji dopuszczonych ustaleniami uchwały obiektów kultu religijnego, obsługi cmentarza i parkingu przy nim, przy jednoczesnym ustaleniu możliwości zabudowy w odległości 50 m lub co najmniej 150 m od niego, nieokreślenia przebiegu istniejących jak i projektowanych linii elektroenergetycznych oraz przebiegu istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia i lokalizacji projektowanej stacji redukcyjnej zbiornika gazu, nieustalenia stref kontrolowanych od gazociągu wysokiego ciśnienia ani stref oddziaływania od linii elektroenergetycznych, stref zagrożenia wybuchem gazu, szczegółowych warunków związanych z tego rodzaju terenami, brak uwzględnienia na rysunku planu istniejącej sieci uzbrojenia terenu, w tym gazociągu, wadliwe dopuszczenie możliwości sytuowania zabudowy w granicy lasu (tereny ZL), możliwości lokalizacji na terenach zielonych obiektów i sieci infrastruktury technicznej w tym małej architektury, co wymagałoby zgody odpowiedniego organu na zmianę przeznaczenia gruntu, której to zgody organ planistyczny nie uzyskał, dopuszczenia zmiany linii rozgraniczających dróg co jest równoznaczne ze zmianą przeznaczenia terenów i związane z koniecznością wszczęcia nowej procedury planistycznej, braku linii rozgraniczających tereny KDL i KDD, braku określenia sposobu dostępu terenów oznaczonych symbolami MN, MNU, UMN, RM, RM1, RM/Z do dróg publicznych, braku parametrów sieci infrastruktury technicznej, braku zasięgu strefy ochrony konserwatorskiej historycznego układu ruralistycznego, braku dla terenów A.2MNU, A11MNU, A,13UMN warunków zagospodarowania terenów w strefie E, braku na rysunku planu pasów technicznych dla prowadzenia projektowanych linii telekomunikacyjnych. Poza tym Wojewoda wskazał, że uchwała jest sprzeczna z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (Uchwały z [...] listopada 2000 r nr [...]), w zakresie obszarów przestrzeni publicznej i zasad jej zagospodarowania, sporządzenia planu na kopii mapy ewidencyjnej a nie zasadniczej a więc sprzecznie z art. 16 ust. 1 p.z.p., brak ustaleń dotyczących terenów znajdujących się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, w tym i na rysunku planu, możliwości realizacji zabudowy na tych terenach R (§ 15 uchwały), brak wyznaczenia na rysunku planu terenów potencjalnie zagrożonych powodzią o których mowa w § 12 ust. 1 uchwały, a co za tym idzie brak powiązania części tekstowej planu z częścią graficzną – co stanowi naruszenie § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że: 1. Powtórzenia przepisów ustawowych oraz skróty nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały, a co najwyżej stwierdzenia nieważności poszczególnych postanowień uchwały, podobnie jak zawarte w uchwale zapisy dotyczące konieczności dokonania uzgodnień z zarządcami sieci, zarządcą drogi, organami wojska, braku linii zabudowy. 2. Brak jest sprzeczności w zakresie przeznaczenia terenu - § 13 ust. 6 uchwały. Rada nie przewiduje zmiany przeznaczenia terenów z funkcji mieszkaniowych, produkcyjnych i zabudowy zagrodowej na funkcję usługową lecz dopuszcza na wskazanych terenach możliwość zabudowy mieszkaniowej i usługowej albo produkcyjnej i usługowej albo zagrodowej i usługowej. Funkcje te nie wykluczają się wzajemnie. 3. Bezpodstawny jest zarzut wyznaczenia linii zabudowy w granicy lasu. Wskazano, że przepisy prawa dopuszczają odstępstwo od określonej w nich odległości budynku od lasu jeżeli taką zgodę, na etapie wydawania decyzji pozwolenie na budowę, wyda stosowny minister. Zawężenie w planie polegające na ustaleniu, że w pewnej strefie pomiędzy liniami zabudowy nie można wznosić budynków uniemożliwiałoby inwestorom uzyskanie ewentualnych zgód. 4. Brak jest uzasadnienia prawnego dla twierdzenia, że budowa na gruntach leśnych infrastruktury technicznej wymaga wyznaczania terenów dla ich lokalizacji i uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntu. Urządzenia tego rodzaju mogą być związane z gospodarką leśną i często nie wiąże się to z potrzebą wyłączania tych gruntów z produkcji leśnej. 5. Wadliwe jest uznanie, że zapisami planu dojdzie do zmiany szerokości dróg w liniach rozgraniczających i będzie to skutkować zmianą przeznaczenia terenów, ponieważ zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, w wyjątkowych wypadkach, kiedy jest to uzasadnione warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się przyjęcie mniejszej szerokości ulicy niż podane w ust. 1, jednak pod warunkiem spełniania wymagań o których mowa w § 6 (przeprowadzenie analizy). Zarzuty skarżącego co do braku analizy i generalnie szerokości dróg są niezasadne. Szerokość ta wynika z ukształtowania terenu i wystarczająca będzie wizja lokalna w terenie, której skutkiem będzie ustalenie przebiegu dróg. Organ planistyczny nie ma obowiązku przedstawiania Wojewodzie analizy pisemnej. Poza tym plan może przewidywać poszerzanie a nawet tworzenie nowych dróg z terenów o innym przeznaczeniu choćby z tego powodu, że działki mogą być dzielone i może powstawać konieczność wydzielania nowych dróg. 6. Wojewoda [...] jako organ nadzoru nie ma kompetencji do stwierdzania sprzeczności ustaleń planu ze Studium. Kompetencje te ma jedynie Rada, która w tym wypadku podjęła stosowną uchwałę. 7. Projekt rysunku planu nie mógł być sporządzony na kopii mapy zasadniczej, ponieważ mapa zasadnicza prowadzona jest tylko dla terenów zabudowanych dla wsi K. Brak jest takiej mapy dla całego obszaru objętego planem dlatego plan sporządzono na kopii mapy ewidencyjnej. 8. Brak wyznaczenia obszarów zagrożonych powodzią w odniesieniu do terenów R (wzdłuż rzeki R.) nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności ustaleń planu dla wszystkich jednostek terenowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje[1]. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U: 2012, poz. 647), dalej p.z.p., wynika, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na jej terenie w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r, Nr. 142, poz. 594), dalej u.s.g. art. 20 ust 1 ustawy p.z.p., uchwały nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2009 r. Przepis art 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że uchwała organu gminy jest nieważna gdy jest sprzeczna z prawem. Wady uchwały mogą być dwojakiego rodzaju: istotne i nieistotne z czego te drugie nie mogą skutkować stwierdzeniem nieważności a jedynie stwierdzeniem, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Istotne naruszenia prawa to naruszenia poważne, takie jak brak podstawy do wydania zaskarżonej uchwały, wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego zastosowanego w procedurze planistycznej, istotne naruszenie tej procedury w tym przepisów kompetencyjnych, poważne naruszenie zasad sporządzania planu. Pod pojęciem zasad sporządzania planu należy rozumieć jego zawartość tekstową i graficzną wraz z merytorycznymi wymogami kształtowana polityki przestrzennej i standardami dokumentacji planistycznej. Trybem sporządzania planu jest procedura jego uchwalania czyli poszczególne czynności jakie organ planistyczny zobowiązany jest przeprowadzić w określonej kolejności skutkujące ostatecznie podjęciem uchwały. Proces ten rozpoczyna podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu a kończy jego uchwalenie. Przyjmuje się, że przyczyny, które nie są wymienione w art. 28 ust. 1 p.z.p. należy traktować jako nieistotne a więc nie będące przyczyną nieważności uchwały. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, np. w wyroku z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 379/12, Lex nr 1252045, istotne naruszenie trybu sporządzania (tam studium), to "naruszenie określonych przepisów prawa, które prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania, mających wpływ na ostateczny kształt sporządzania aktu". Podzielając ten pogląd, wskazać także należy że plan wsi K. został uchwalony z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego a wyeliminowanie zapisów planu jedynie w części doprowadziłoby do jego nieczytelności, niezgodności z zamiarem organu uchwałodawczego, co z kolei uzasadnia stwierdzenie nieważności planu w całości. Ogólnie rzecz oceniając, naruszenia związane są przede wszystkim z przekroczeniem przez organ uprawnień kompetencyjnych w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, brakiem rozstrzygnięcia kwestii związanych z liniami zabudowy, określenia granic działek położonych przy terenach leśnych, kwestii związanych z dopuszczeniem budowy nowych ujęć wody, hydroforni, sieci wodociągowych, wadliwości rysunku planu w zakresie linii rozgraniczających niektóre tereny, sprzecznościami związanymi z możliwością zabudowy terenów przez które przebiegają wody śródlądowe, brakiem w odniesieniu do niektórych terenów parametrów zabudowy lub wadliwym ich ustaleniem, kwestiami dotyczącymi procedury scalania i podziału nieruchomości, kwestiami związanymi z określeniem przestrzeni publicznej i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, brakiem uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie z art. 15 ust. 1 p.z.p. projekt planu miejscowego zawiera część tekstową i graficzną zgodną z zapisami studium i przepisami odrębnymi. W planie miejscowym określa się obowiązkowo: 1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych; 6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych; 8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; 9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; 11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; 12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb: 1) granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości; 2) granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej; 3) granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji; 4) granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko; 5) granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8; 6) granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym; 7) granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012; 8) granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych; 9) granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady; 10) granice terenów zamkniętych, i granice stref ochronnych terenów zamkniętych; 11) sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów; 12) zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane; 13) minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Jak więc wynika z § 2 art. 15 p.z.p. ustalenie tych parametrów jest obowiązkowe a organ planistyczny powinien także uwzględnić wartości, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 p.z.p. Niżej Sąd wskazuje kwestionowane w skardze jednostki redakcyjne planu a następnie dokonuje oceny zarzutów podniesionych w skardze. 1. § 7 ust. 3 pkt 1 uchwały, w brzmieniu: " 3. Ustalenia dotyczące zasad ochrony zabytków nieruchomych i obszarów wpisanych do rejestru zabytków: 1) szczegółowe zalecenia konserwatorskie, określenie sposobu korzystania z zabytków, wykonania prac konserwatorskich, zakres dopuszczalnych zmian w zabytkach, szczegółowe warunki zagospodarowania terenów przedstawia Wojewódzki Konserwator Zabytków na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku"; 2. § 7 ust. 6 pkt 2 uchwały w brzmieniu: "6. Dla stref ochrony stanowisk archeologicznych oznaczonych na rysunku planem symbolem A i numerem stanowiska ustala się: (...) 2) w przypadku realizowania inwestycji na obszarze stanowiska archeologicznego znajdującego się w ewidencji zabytków AZP prace ziemne należy poprzedzić ratunkowymi i weryfikacyjnymi badaniami archeologicznymi wyprzedzającymi działania inwestycyjne "; 3. § 14 uchwały, karta terenu NR A.20UM, ust. 6, w brzmieniu: "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: dopuszcza się rozbiórkę, adaptacje obiektów zabytkowych nie spełniają powyższych warunków. 4. § 14 – karta terenu nr A.20UM, ust. 6 "zasady ochrony dziedzictwa kulturowego oraz dóbr kultury współczesnej: dopuszcza się rozbiórkę, adaptację obiektów zabytkowych". 5. § 7 ust. 4 uchwały" Warunki ochrony objętych gminną ewidencją zabytków (...)" W ocenie organu nadzoru Rada przekroczyła swe kompetencje do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego kwestii związanych z ochroną dziedzictwa kulturowego i zabytków poprzez określenie zakazów i nakazów, które to prawo przysługuje wyłącznie organowi ochrony zabytków. W związku z przedstawionymi uregulowaniami skarżący wskazał, że w świetle art. 7 pkt 4 i art 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie ustala się: strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Przepis ten koresponduje z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p., w myśl którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz § 4 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., który stanowi, że "ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów". Tylko w takim zakresie organ planistyczny ma kompetencje do umieszczania zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym kwestie związane z zagospodarowaniem zabytków, prowadzeniem badań, prac i robót oraz podejmowaniem innych działań przy zabytkach, regulują przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – konserwator zabytków a nie postanowienia planu. Organ planistyczny nie ma zatem kompetencji do rozstrzygania o możliwości adaptacji czy rozbiórki obiektów zabytkowych, skreślania zabytków z rejestru zabytków, co poprzedza decyzję zezwalającą na jego rozbiórkę (art. 13 ust. 6 ustawy o ochronie zabytków). Rada nie ma żadnych kompetencji do decydowania o tym jakiego rodzaju ustalenia czy uzgodnienia i z jakimi organami muszą być dokonane w związku z wydawaniem decyzji administracyjnej np. dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego – bo te zostały określone w przepisach ustawowych a nie w planie miejscowym. Nie ma żadnych podstaw do zamieszczania w planie obowiązku przeprowadzania ratunkowych i weryfikacyjnych badań archeologicznych. Obowiązek przeprowadzenia badań archeologicznych w przypadku zamiaru prowadzenia robót ziemnych lub zmiany charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne wynika z art. 31 ust. 1a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Rodzaj i zakres tych badań określa w drodze decyzji wojewódzki konserwator zabytków (art. 31 ust. 2 tej ustawy). Poza tym, słusznie skarżący wskazuje, że w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, brak jest pojęcia ratunkowych i weryfikacyjnych badań archeologicznych, o których mowa w przedmiotowej uchwale. Ustawodawca, w art. 3 pkt 9, 10, 11 ustawy o ochronie zabytków posługuje się wyłącznie pojęciami badań konserwatorskich, architektonicznych i archeologicznych. Tym samym Rada nie ma uprawnień do tworzenia nowych pojęć prawnych, które nie występują w akcie rangi ustawowej. W § 7 ust. 4 uchwały ustalono " Warunki ochrony objętych gminna ewidencją zabytków (...)"'. Natomiast z ustaleń § 7 ust. 4 pkt 1 uchwały wynika, że "na dzień sporządzenia projektu planu nie powołano gminnej ewidencji zabytków". Ustalenia uchwały w tym zakresie są wzajemnie sprzeczne, ponieważ z jednej strony z uchwały wynika, że dane obiekty znajdują się w gminnej ewidencji zabytków a z drugiej, że na datę uchwalania planu tej ewidencji brak, abstrahując od tego, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 143 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w planie miejscowym uwzględnienia się zabytki nieruchome znajdujące się w gminnej ewidencji zabytków. Ugruntowany jest pogląd orzeczniczy, że zawieranie w akcie prawa miejscowego powtórzeń i modyfikacji norm bezwzględnie obowiązujących stanowi o naruszeniu prawa przede wszystkim dlatego, że mogą prowadzić do wadliwej interpretacji woli uchwałodawcy (p. powoływane przez skarżącego wyroki NSA z dnia 16 czerwca 1992 r. sygn. akt II SA 99/92, w ONSA 1993/2/44; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98, w OSS 2000/1/17). Także od strony odbiorcy normy prawa miejscowego może dojść do sytuacji, w której norma ta w pierwszej kolejności będzie rozumiana zgodnie z treścią tego prawa, bez odniesienia się do normy źródłowej jaką jest przepis prawa rangi ustawowej. Taki zabieg może doprowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany woli prawodawcy i w ostatecznym kształcie do podjęcia decyzji sprzecznej z intencją ustawodawcy a więc z aktem wyższego rzędu w hierarchii źródeł prawa ( art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji). § 11 ust 7 pkt 7 uchwały, w brzmieniu: " 7. W zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się: (...) 7) dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego szafki gazowe powinny być lokalizowane w linii ogrodzeń lub w innym miejscu uzgodnionym z zarządzającym siecią gazowa"; § 11 ust. 11 uchwały, w brzmieniu: " Ustala się obowiązek uzgadniania z organami wojska lokalizacji i budowy wszelkich obiektów o wysokości powyżej 50 m npt. § 16 ust. 4 uchwały, w brzmieniu: ,, Warunki rozwiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym określają zarządcy sieci drogowej. Rada Gminy w K., uzależniła możliwość dokonania określonych czynności, przewidzianych w ustaleniach planu, od uzyskania zgody lub uzgodnienia z innym organem lub organami: zarządca sieci, zarządca drogi, organami wojska. Przepisy te zamieszczono wśród ustaleń ogólnych dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wśród ustaleń szczegółowych. Uregulowania uchwały wykraczają w związku z tym poza przyznaną Radzie, na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 p.z.p. kompetencję do określenia, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zgodnie z nim i § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. zasady te powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym oraz wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Do tego więc ograniczona została kompetencja gminy. Ma rację skarżący Wojewoda, że "nakładanie obowiązków w postaci konieczności uzyskania zgód (dokonania uzgodnień), uwzględnienia warunków i zasad ustalanych przez określone podmioty, stanowi wykroczenie poza kompetencję przyznaną mocą art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p." Organ Gminy, w świetle art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p., nie ma możliwości określania w planie miejscowym zakresu spraw, które podlegają procedurze uzyskiwania zgody zarządcy drogi publicznej określonych w art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.). Tym samym ustalenia planu w zakresie konieczności uzyskiwania zgody określonych podmiotów i uwzględnienia warunków określonych podmiotów naruszają granice kompetencji wyznaczonej w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. i prowadzą także do powtórzenia lub modyfikacji określonych przepisów ustawowych dotyczących uprawnień zarządców dróg. Z art. 17 pkt 7 ustawy o p.z.p. wynika, że projekt miejscowego planu zagospodarowania i przestrzennego lub jego zmiana podlega uzgodnieniu z właściwymi organami. Jednymi z tych organów, zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. e ustawy o p.z.p., są organy wojskowe, ochrony granic i bezpieczeństwa państwa. Nie wdając się w szczegółową analizę kompetencję tych organów, przeprowadzoną prawidłowo przez skarżącego, Sąd stwierdził, że Rada Gminy w K. nakładając na inwestora obowiązek uzyskania uzgodnienia z organami wojska w zakresie lokalizacji i budowy wszelkich obiektów o wysokości powyżej 50 m npt., w istocie, wbrew art. 4 ust. 1 p.z.p. nie określiła zasad zabudowy tych terenów uzależniając to od decyzji innych organów, co stanowi o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 p.z.p. § 8 ust. 1 pkt 14 uchwały, w brzmieniu: "1. Ustalenia ogólne dotyczące zasad Ochrony środowiska: (...) 14) zakaz odprowadzania nie oczyszczonych ścieków do gleby i wód powierzchniowych;". § 8 ust. 1 pkt 18, pkt 19 i pkt 20 uchwały, w brzmieniu: " 1. Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony środowiska: (...) 18) na terenie objętym planem ustanowiono strefy ochronne dla ujęć wody pitnej, strefę ochrony bezpośredniej oraz strefę ochrony pośredniej; 19) strefa ochrony bezpośredniej znajduje się w granicach działki wydzielonej dla ujęć wody oznaczonej na rysunku planu symbolem WZ, strefę ochrony pośredniej oznaczono na rysunku planu kreskowaniem; 20) w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody pitnej odbiorcy docelowo muszą być podłączeni do sieci kanalizacji sanitarnej, obowiązuje zakaz hodowli bydła na zasadzie bezściółkowej". § 11 ust. 2 pkt 1 uchwały, zgodnie z którymi "utrzymuje się lokalizację istniejących ujęć wody i hydroforni z zachowaniem ustalonych stref ochronnych". § 15 uchwały: karta terenu WZ, ust. 5, w brzmieniu: "5. Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: obowiązują ustalone strefy ochronne dla ujęć wody pitnej. Są to strefy ochrony bezpośredniej oraz ochrony pośredniej. Strefa ochrony bezpośredniej znajduje się w granicach działki wydzielonej dla ujęć wody. Strefę ochrony pośredniej pokazano na rysunku planu. W strefie ochrony pośredniej obowiązuje przestrzeganie gospodarki wodno -ściekowej zgodnej z przepisami ochrony środowiska tzn. odbiorca wody docelowo musi być podłączony do sieci kanalizacji sanitarnej, obowiązuje zakaz hodowli bydła na zasadzie bezściółkowej." Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2012, poz. 145 ze zm.), strefę ochronną ustanawia w drodze aktu prawa miejscowego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej na wniosek i koszt właściciela ujęć wody, wskazując nakazy i zakazy, ograniczenia i obszary na których one obowiązują stosownie do art. 52-57 tej ustawy. Brak jest w niniejszej sprawie takiego aktu ani uzgodnienia projektu planu z tym organem, do czego Rada była zobowiązana na podstawie art. 17 pkt 7 lit c p.z.p. w zw. z art. 4a pkt 2 ustawy Prawo wodne. – co stanowi o naruszeniu przez organ trybu sporządzania planu – przepisów powołanych wyżej. Podkreślić należy, że w wypadku stref ochronnych ujęć wodnych, ustanowionych przed dniem 1 stycznia 2002 r (w tym wypadku, jak podaje skarżący decyzją Wojewody [...] OS. [...] z dnia [...].02.1998 r.), doszło do ich wygaśnięcia z dniem 31 grudnia 2012 r. na mocy art 21 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 32m poz. 159). W związku z tym nieważne są ustalenia uchwały w zakresie obszarów położonych w strefach ochronnych. § 15 uchwały: karta terenu RM, ust. 5 pkt 2, karta terenu RM1, ust 5 pkt 2, w brzmieniu: "5. Zasada ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: (...) 2) Obowiązuje zakaz spływu wód opadowych na działkę sąsiednią i do rowów melioracyjnych."; karta terenu MNR, ust. 4 pkt 3, w brzmieniu; "4. Zasada ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; (...) 3) Obowiązuje zakaz spływu wód opadowych na działkę sąsiednia i do rowów melioracyjnych." Zasady w zakresie uzbrojenia technicznego działki i odprowadzenia wód powierzchniowych na działce budowlanej określają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 28 ww. rozporządzenia: "1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. 2. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych łub do zbiorników retencyjnych. Zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia "Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione". Zapis ten jest więc kolejnym powtórzeniem. §11 ust. 8 pkt 12 uchwały, w brzmieniu: "8. W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: (...) 12) szczegółowe plany zagospodarowania poszczególnych terenów powinny przewidywać rezerwacje miejsc i terenu dla lokalizacji infrastruktury elektroenergetycznej i oświetlenia terenu". Wymogi te muszą być spełnione na etapie wydawania pozwolenia na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (art. 5 i 6, 34 ust 3 Prawa budowlanego, § 26 ust. 1 rozporządzenia, § 8 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r, poz. 462 ze zm.). Tego rodzaju ustalenia mają charakter szczegółowy i odnoszą się do konkretnej inwestycji. § 13 ust. 12, § 14 uchwały: karta terenu NR A.2MNU, ust. 5 pkt 5, karta terenu NR A.3MW, ust. 5 pkt 2 lit. f, karta terenu NR A.4US, ust. 6 pkt 1 lit. e, zawarto ustalenia dotyczące sytuowania budynków na działce budowlanej, tj. w: § 13 ust. 12 uchwały, w brzmieniu: "Dopuszcza się zabudowę w zbliżeniu i na granicy działki.". W uchwale nie określono, co należy rozumieć poprzez sformułowanie: "w zbliżeniu i na granicy działki"; w § 14 uchwały: karta terenu NR A.2MNU, ust. 5 pkt 5, w brzmieniu: "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowania zabudowy: (...) 5) "Dopuszcza się zabudowę na granicy działki lub w zbliżeniu na mniej niż 3 m do granicy działki. Karta terenu NR A.3MW, ust. 5 pkt 2 lit. f, w brzmieniu: "5. Parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: (...) 2) (...) "dopuszcza się zabudowę na granicy działki lub w zbliżeniu na mniej niż 3 m do granicy działki."; karta terenu NR A.4US, ust. 6 pkt 1 lit. e, w brzmieniu: "6. Parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) (...) e) " dopuszcza się zabudowę w zbliżeniu na mniej niż 3 m do granicy działki. ". Zasady sytuowania budynków na działce budowlanej, określa rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Rozdział 1). Przepisy tego rozdziału rozporządzenia nie zawierają wskazanych w uchwale dopuszczeń sytuowania budynku na działce budowlanej ("na granicy" i "w zbliżeniu"), a jedynie dopuszczają m.in. możliwość sytuowania budynku przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości min. 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej (§ 12). Ponadto z ustaleń uchwały: "w zbliżeniu na mniej niż 3 m od granicy działki", nie wynika w jednoznaczny sposób, w jakiej odległości mogą być sytuowane budynki od granicy działki sąsiedniej. Z zapisu tego wynika, że może to być odległość większa niż 3 m od granicy działki, co powoduje niepewność co do możliwości zagospodarowania działki. Powyższe ustalenia wykraczają poza zakres wymogów określony w ustawie o p.z.p. i przepisy ustawy prawo budowlane oraz rozporządzeń wykonawczych czyli przepisy odrębne, co stanowi podstawę do stwierdzenia ich nieważności. §11 ust. 2 pkt 2 uchwały, w brzmieniu: "2. W zakresie zaopatrzenia w wodę ustala się: (...) 2) dopuszcza się budowę nowych ujęć wody, hydroforni, sieci wodociągowych w zależności od potrzeb" – zdaniem skarżącego, brak jest na rysunku planu określenia terenów przeznaczonych do realizacji nowych ujęć wody oraz organ nie uzyskał zgody regionalnego zarządu gospodarki wodnej na ustanowienie stref ochronnych – art. 58 ust. 2 Prawa wodnego. Poza tym na obszarach stref ochronnych obowiązują zakazy i nakazy oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wody (art. 52 ustawy prawo wodne). Na rysunku planu nie wskazano także tych stref, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. oraz § 7 pkt 7 ww rozporządzenia. Poza tym użycie w uchwale określenia "w razie potrzeby" jest niedookreślone i może powodować dowolność w stosowaniu tego ustalenia planu. Sąd w pełni podziela ten zarzut skargi. Analiza rysunku planu w powiązaniu z częścią graficzną wskazuje, że organ planistyczny mimo dopuszczenia budowy nowych ujęć wodnych, zresztą w bliżej nieokreślonych sytuacjach ("w zależności od potrzeb"), nie dokonał określenia terenów pod tego rodzaju lokalizację ujęć wodnych – co stanowi o naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. i § 7 pkt 7 rozporządzenia. § 13 ust. 6 uchwały w brzmieniu "6. Na terenach zabudowy mieszkaniowej, produkcyjnej i zabudowy zagrodowej dopuszcza się realizację usług, funkcja usługowa może stanowić przeważający rodzaj terenu". Przyjęte rozwiązanie jest sprzeczne z art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. bowiem nie określa w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości interpretacyjnych przeznaczenia terenów i prowadzi do wniosku, że na tym samym terenie mogą być realizowane różne funkcje. Stanowi to naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., § 7 pkt 7 oraz § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. dotyczy obszarów oznaczonych symbolami: - MN87 (Ark. Nr 1 rysunku planu); - MN62, MN63, MN67 i MN91 (Ark. Nr 2 rysunku planu); - MN31, MN32, MN49, MN51, MN52, MN99 i A. 11 MNU (sąsiadującego z terenem MN49) (Ark. Nr 3 rysunku planu); - MN39, MNU34, UMN/Z2 (Ark. Nr 4 rysunku planu). Tereny te przeznaczone zostały pod zabudowę, podczas gdy z części graficznej planu wynika, że na tym terenie występują tereny wód śródlądowych. Z załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., i tabeli zawierającej podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, wynika, że w ramach terenów zieleni i wód, wyodrębnia się m.in. w pozycji o liczbie porządkowej 5.8 pn. tereny wód powierzchniowych śródlądowych (rzeki, jeziora, stawy, strumienie, kanały), jako odrębny rodzaj przeznaczenia, o symbolu WS. Nie ulega wątpliwości, że tereny zieleni i wód są innym rodzajem przeznaczenia, niż tereny przeznaczone pod zabudowę. Obowiązują dla nich inne zasady ich zagospodarowania a więc powinny być wyodrębnione liniami rozgraniczającymi, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy określić granice terenów o różnym przeznaczeniu (linie rozgraniczające tych terenów), oraz zasady ich zagospodarowania. Zapisy planu w tym zakresie muszą być jasne i czytelne. Oczywiście możliwe jest przyjęciem w ramach ustaleń planu, że teren może mieć więcej niż jedno przeznaczenie (np. tereny o przeznaczeniu pod funkcje usługowe lub usługowo-mieszkaniowe pod warunkiem, że funkcje te nie będą pozostawać ze sobą w sprzeczności tzn. nie będą się wzajemnie wykluczać.). Zapisy planu w tego rodzaju sytuacji muszą być wyjątkowo precyzyjne czyli nie mogą budzić wątpliwości co do charakteru przeznaczenia terenu i możliwości jego zagospodarowania. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane zapisy planu i możliwość zabudowy tych terenów przy jednoczesnym uwidocznieniu na rysunku planu, że na części z nich występują wody powierzchniowe, którymi, co do zasady mogą być kanały, strumienie czy nawet rzeki czy jeziora, to należy dojść do wniosku, że organ planistyczny powinien wyodrębnić te tereny zarówno w zakresie ich położenia jak i sposobu zagospodarowania a nie przyjmować możliwość ich zagospodarowania (zabudowy) w całości. Tego rodzaju zapisy skutkują chaosem planistycznym a w konsekwencji czynią plan nieczytelnym. Oczywiście można powiedzieć, że skoro na danym terenie występują wody powierzchniowe to jasnym jest, że nie można na takim obszarze lokować inwestycji. Z logicznego punktu widzenia tak istotnie jest, jednakże ustalenia planu muszą być tak ukształtowane, żeby nie było konieczności dokonywania przez organ czy inwestora wywodów logicznych, wykładni postanowień planu. Nie rzeczą organu np. budowlanego czy inwestora, który chce skorzystać z ustaleń planu, jest dokonywanie jego wykładni ale jego stosowanie wprost. § 8 ust. 1 pkt 10 uchwały, w brzmieniu: "1. Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony środowiska: (...) 10) ustala się ochronę istniejących rowów melioracyjnych, sieci drenarskich i utrzymanie ich w sprawności technicznej;"; § 8 ust. 1 pkt 11 uchwały, w brzmieniu: " 1. Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony środowiska: (...) 11) dopuszcza się budowę rowów melioracyjnych i systemów melioracyjnych § 8 ust. 1 pkt 12 uchwały, w brzmieniu: "1. Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony środowiska: (...) 12) dopuszcza się budowę, przebudowy, rozbudowy, remonty urządzeń wodnych, systemów melioracji, w tym adaptacje sieci dla potrzeb małej retencji i retencji gruntowe;" W planie dopuszczono, w odniesieniu do wszystkich jednostek terenowych, czyli także na terenach przeznaczonych pod zabudowę, budowę nowych rowów melioracyjnych i systemów melioracyjnych, co także świadczy o wykluczającym się wzajemnie przeznaczeniu terenu z uwagi na fakt, że rowy te nie zostały uwidocznione na rysunku planu a zatem brak jest możliwości rozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu, przy jednoczesnym braku ich na rysunku planu, co zgodnie z tym co zostało stwierdzone wyżej stanowi naruszenie art. 15 ust 2 pkt1 p.z.p. Podobna argumentacja odnosi się do ustaleń zawartych w §15 uchwały, karta terenu ZL, ust. 1 i §16 ust. 5 pkt 4 uchwały. Ustalono tam różne przeznaczenia terenów, tj. tereny oznaczone symbolem ZL, zostały przeznaczone pod lasy (§15 uchwały, karta terenu ZL, ust. 1), a tereny oznaczone symbolem KDD, zostały przeznaczone pod drogi dojazdowe (§16 ust. 5 pkt 4 uchwały). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., tereny te powinny być wydzielone liniami rozgraniczającymi. Z rysunku planu nie wynikają te różnice. Stanowi to naruszenie § 8 ust. 2 zd. 1, w związku z § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. i art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. § 13 ust. 9 uchwały, w brzmieniu: "9. W zapisach planu miejscowego nie określono geometrii dachów dla obiektów dobudowanych, dachów lukarn, ryzalitów, ganków, zadaszeń nad wejściami, dachów naczółkowych, mansardowych, garaży, obiektów budowlanych i budowli związanych z gospodarka rolną, wiat magazynów, hal, instalacji, urządzeń technicznych, obiektów produkcyjnych, tymczasowych, obiektów i budowli sportowych. urządzeń wodnych, oczyszczalni ścieków, zaopatrzenia w wodę obiektów małej architektury. § 13 ust. 17 uchwały, w brzmieniu: " 17. Ustała się linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, brak linii zabudowy oznacza ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi (w odniesieniu do jej klasy technicznej) i lasu zgodnie z przepisami odrębnymi. "; § 13 ust. 20 uchwały, w brzmieniu: " 20. Nie określa się parametrów i wskaźników zabudowy dla dopuszczonych ustaleniami planu obiektów budowlanych i urządzeń technicznych infrastruktury technicznej, sieci uzbrojenia terenu, budowli liniowych, obiektów kultu religijnego, energetyki, sieci technicznych, instalacji i urządzeń, obiektów małej architektury, masztów antenowych, budowli rolniczych, sportowych, urządzeń wodnych, budowli obronnych, ochronnych, pomników, części budowlanych urządzeń technicznych, instalacji, urządzeń technicznych, obiektów produkcyjnych, oczyszczalni ścieków, obiektów zaopatrzenia w wodę". § 14 uchwały: karta terenu NR A.19KS, ust. 5, w brzmieniu: "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Ustala się zachowanie cech istniejącej zabudowy w zakresie gabarytów, formy architektonicznej; 2) Wyposażenie terenu w obiekty takie jak: sanitariaty, kasy biletowe, poczekalnie, gastronomia, obiekty usług. ", Dla obiektów określonych w § 13 ust. 9 nie określono geometrii dachu, dla obiektów określonych w § 13 ust. 20 ani parametrów dachu ani wskaźników zabudowy dla terenu A.19 KS (§ 14 karta terenu nr A.19KS, ust. 4 pkt 1, ust. 5 pkt 1 i 2), nie ustalono w ogóle żadnych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - co stanowi naruszenie obligatoryjnych zasad sporządzania planu (art. 15 ust. 2 pkt 1 p.z.p.). § 13 ust. 17 uchwały –"brak linii zabudowy oznacza ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi (w odniesieniu do jej klasy technicznej) i lasu zgodnie z przepisami odrębnymi". Organ wadliwie ustalił linię zabudowy odnosząc ją do klasy technicznej drogi. Z art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: dla drogi krajowej 10 m w terenie zabudowy i 25 m poza terenem zabudowy, dla drogi wojewódzkiej i powiatowej 8 m w terenie zabudowy i 20 m poza terenem zabudowy, dla drogi gminnej 6 m w terenie zabudowy i 15 m poza terenem zabudowy. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ww. ustawy - w szczególnie uzasadnionych przypadkach, usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. W odniesieniu do klasy drogi publicznej, określa się tylko szerokość w liniach rozgraniczających tych dróg, zgodnie z § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Poza tym na rysunku planu, na części terenów przeznaczonych w planie pod zabudowę, nie zostały wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy od drogi, np. na terenach: A. 11 MNU (położonego pomiędzy terenami: KDG, KDZ i KDD), A.33U/M, MN55, MN59, MN68, MN71, MN99. Na terenach przeznaczonych pod zabudowę położonych przy granicy z terenami lasów nie wyznaczono linii zabudowy, np. na terenach MN51, MN52, MN54, MN71. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo "szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym". Zgodnie z § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., "ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokość frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego ". Ma rację skarżący, że ustawa o gospodarce nieruchomościami rozróżnia dwie procedury tj. procedurę podziału nieruchomości i procedurę scalania i podziału nieruchomości – art. 1 ust. 1 tej ustawy oraz rozdziały w dziale III ustawy (1 i 2). Świadczy to o tym, że wolą ustawodawcy było rozróżnienie obu procedur. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i art. 18 ust. 2 pkt 8 p.z.p. stanowi o konieczności ustalania zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości a więc tych o których mowa w rozdziale 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ w ustawie p.z.p. brak jest podstaw do zamieszczania zasad dotyczących wyłącznie podziałów nieruchomości (świadczy o tym choćby użyty w ustawie spójnik "i"), przeto brak było podstaw do zamieszczania w niej warunków i zasad podziału nieruchomości. W § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały wskazano natomiast, że "Celem regulacji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest: (...) 7) określenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym". Z ustaleń szczegółowych dla poszczególnych jednostek terenowych zawartych w Rozdziale II, a także ustaleń ogólnych zawartych w Rozdziale I wynika, iż ukształtowane w nim zostały także warunki i zasady dokonywania wyłącznie podziału nieruchomości: § 10 ust. 1 pkt 8 uchwały, w brzmieniu: "Ogólne ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. (...) 8) przy podziałach nieruchomości nakazuje się ich wyodrębnienie w sposób zapewniający samodzielne funkcjonowanie, kształtowanie przestrzeni otwartych, publicznych, dojazdów, układu komunikacyjnego, placów postojowych, ochrony przeciwpożarowej, zieleni, lokalizację sieci i obiektów uzbrojenia terenu i infrastruktury technicznej."; § 11 ust. 7 pkt 5 uchwały, w brzmieniu: " 7. W zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się: (...) 5) podział terenu na działki geodezyjne powinien gwarantować wykonanie indywidualnych przyłączy gazowych do budynków; "§ 11 ust. 10 uchwały, w brzmieniu: "Dopuszcza się podziały i wydzielenie nieruchomości dla obiektów infrastruktury technicznej, sieci uzbrojenia terenów, obiektów liniowych, nie ustala się szczegółowych warunków i zasad scaleń i podziałów. ";§ 13 ust. 14 uchwały, w brzmieniu: " Dopuszcza się dokonanie scaleń i podziałów geodezyjnych zgodnie z przepisami odrębnymi, w tym dokonanie podziałów w związku z ustaleniem własności lokali i budynków.";§ 13 ust. 15 uchwały, w brzmieniu: "Ustalenia szczegółowe zasad podziału nieruchomości nie obejmują rozgraniczeń, scaleń, podziałów nieruchomości dla urządzeń wodnych, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji.", § 13 ust. 16 uchwały, w brzmieniu: "Parametry podziałów i scaleń nieruchomości nie dotyczą szerokości dostępu do drogi. " ;§ 13 ust. 18 uchwały, w brzmieniu: "Ustalenia zasad podziałów nieruchomości dotyczą nowej zabudowy lokalizowanej na terenach niezabudowanych. "; § 14 uchwały: - karta terenu NR A.18UE, ust. 7, w brzmieniu: "7. Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości zgodnie z ustalona własnością terenu, dopuszcza się wtórny podział terenu, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 200 mkw,. minimalna szerokość frontu działki 8 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°"; - karta terenu NR A.20UM, ust. 10, w brzmieniu: "10. Szczegółowe zasady a) warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały nieruchomości, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 20 mkw, minimalna szerokość frontu działki b) kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°. "; - karta terenu NR A.26KS, ust. 8, w brzmieniu: "8. Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 200 m.kw, minimalna szerokość frontu działki 10 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°"; - karta terenu NR A.32UB, ust. 8, w brzmieniu; "8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 40 mkw, minimalna szerokość frontu działki 4 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°"; - karta terenu NR A.33U/M, ust. 9, w brzmieniu: "9. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości; minimalna powierzchnia wydzielonej działki 30 mkw, minimalna szerokość frontu działki 4 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°. "; - karta terenu NR A.34ZP, ust. 4, w brzmieniu: "4. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 50 mkw, minimalna szerokość frontu działki 4 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°. "; § 15 uchwały: - karta terenu MN, ust. 8 pkt 1, w brzmieniu: " 5, Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: 1) Dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości;"; - karta terenu ML, ust. 6 pkt 1, w brzmieniu: " 6. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: 1) Dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości; ";; - karta terenu MNU, ust. 8 pkt 1, w brzmieniu: " 8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: 1) Dopuszcza się dokonanie podziałów i scaleń nieruchomości;"; - karta terenów MNR, ust. 7 pkt 1, w brzmieniu: " 7. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: 1) Dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości; "; - karta terenu P, ust. 8, w brzmieniu: " 8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: 1) Dopuszcza się dokonanie podziałów i scaleń nieruchomości; 2) Dopuszcza sie podziały terenu w związku z ustaleniem własności obiektów; 3) Minimalna powierzchnia wydzielonej działki 10 mkw, minimalna szerokość frontu działki 2 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60- 90°. ". Ma rację Wojewoda [...] wywodząc, że organ w sposób zamienny traktuje pojęcia "podziału nieruchomości" i "scalania i podziału nieruchomości", zezwalając na dokonywanie podziału nieruchomości w obu tych procedurach. Przepisy art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, nie upoważniały rady gminy do określenia zasad i warunków podziałów nieruchomości, tylko do określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w przeciwieństwie do art. 10 ust. 1 pkt 7 nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Określenie minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej może z kolei nastąpić, na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy o p.z.p., dla procedur wszczętych po dniu 21 października 2010 r. (data podjęcia uchwały intencyjnej o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego). Skoro zatem Rada Gminy w K., przystąpiła do sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w dniu [...] czerwca 2009 r. (uchwała Nr [...]), to tym samym, nie miała ona możliwości określenia minimalnej powierzchni wydzielanej działki, nie miała również podstaw prawnych do określenia minimalnej szerokości frontu działki oraz kąta położenia granic w stosunku do pasa drogowego w odniesieniu do trybu podziału, o której mowa w ww. ustaleniach uchwały. Skarżący wskazuje, że warunki i zasady podziału nieruchomości ustala ustawa o gospodarce nieruchomościami, określając kryteria dopuszczające podział nieruchomości zarówno w przypadku, gdy dotyczy on nieruchomości położonych na obszarze, dla którego uchwalono plan miejscowy, jak i na obszarze, dla którego brak jest takiego planu (art. 93, art. 94, art. 95 ustawy jw.). Jako jedno z podstawowych kryteriów dopuszczających podział nieruchomości, ustawa wskazuje zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego (art, 93 ust. 1 ustawy jw.), przy czym zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Natomiast sama ocena dopuszczalności podziału dokonywana jest przez właściwy organ (organ wykonawczy gminy) w postępowaniu administracyjnym (art. 96 Ustawy o gospodarce nieruchomościami). Tym samym rada gminy nie posiada kompetencji do tego, aby w formie uchwały, dopuszczać lub nie, podział nieruchomości na obszarze objętym planem (por. teza pkt 4 w wyroku NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2335/10). Rada Gminy K. w odpowiedzi na skargę nie odniosła się do tego zarzutu. Oceniając ten zarzut w kontekście ustaleń planu stwierdzić należy, że w zakresie ustaleń szczegółowych dla poszczególnych jednostek terenowych w kartach terenu mowa jest o scaleniu i podziale nieruchomości, uchwała określa minimalną szerokość frontu działki, minimalną jej powierzchnię i kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego a więc zapisy te są zgodne z wyżej powołanymi uregulowaniami zawartymi w ustawie p.z.p. i ustawie o gospodarce nieruchomościami. Wątpliwości pojawiają się w związku z zapisami § 10 ust 8, § 11 ust 7 pkt 5 i ust 10 i § 13 ust 14, 15, 16 i 18 Uchwały, w których używane jest określenie "podział". W ocenie Sądu w takim kontekście rzeczywiście istnieje poważna wątpliwość czy uchwalając plan miejscowy organ rzeczywiście – tak jak to by wynikało z jego zapisów dla poszczególnych jednostek terenowych, zajmował się ustaleniem parametrów dla scalania i podziału nieruchomości czy też również dla ich podziału (art. 92 i następne u.g.n). W tym zakresie uchwała wymagałaby doprecyzowania w zakresie zapisów § 10, 11 i 13 uchwały powołanych wyżej. Wobec wskazanych w tych paragrafach sprzeczności z poszczególnymi zapisami zawartymi na kartach terenu, Sąd doszedł do przekonania, że wada ta jest na tyle istotna, że uzasadnia (jako jeden z elementów), konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości tym bardziej, że przedstawiciele Rady Gminy nie odnieśli się do tego zarzutu, co uniemożliwiło odczytanie woli organu. Organ nie miał podstaw prawnych do ustalania zasad i warunków podziału nieruchomości. Ponadto rada gminy określiła zasady i warunki dokonywania podziałów nieruchomości, polegające m.in. na określeniu: minimalnej powierzchni wydzielanej działki budowlanej, minimalnej szerokości frontu działki, kąta położenia granic wydzielanych działek budowlanych w stosunku do przyległego pasa drogowego czym naruszyła dyspozycję art. 15 ust 2 i ust. 3 ustawy o p.z.p., wykraczając poza zakres delegacji ustawowej określającej przedmiot, który ustawodawca przekazał radzie do regulacji w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wkroczyła też w sferę uprawnień ustawowo zastrzeżonych dla organu wykonawczego gminy, bowiem to wójt, burmistrz albo prezydent miasta po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyduje, czy podział jest dopuszczalny, czy też nie. To, jaka winna być powierzchnia działki, szerokość jej frontu oraz kąt jej położenia w stosunku do pasa drogowego, winno wynikać z określonego planem przeznaczenia terenu oraz z możliwości zrealizowania określonych planem warunków zabudowy i oceniane będzie w postępowaniu administracyjnym. Wprowadzenie w uchwale zapisów ograniczających podziały nieruchomości, w zakresie narzuconych, wymienionych powyżej parametrów, powoduje sprzeczność pomiędzy zapisami ustawowymi, a aktem prawa miejscowego. § 14 uchwały: Karta terenu NR A.24ZP/ZL, ust. 9, w brzmieniu: "9. Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się scalenia i podziały minimalna powierzchnia wydzielonej działki 50 mkw, minimalna szerokość frontu działki 4 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 60-90°. Karta terenu NR A.25ZL, ust. 7, w brzmieniu: " 7. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: dopuszcza się scalenia i podziały zgodnie z przepisami odrębnymi. "; § 15 uchwały: -Karta terenów RM, ust. 8, w brzmieniu: "8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: dopuszcza się scalenia i podziały nieruchomości zgodnie z przepisami odrębnymi. "; -karta terenów RM1, ust. 10, w brzmieniu: " 10. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości zgodnie z przepisami odrębnymi. -karta terenów RM2, RM3 ust. 8, w brzmieniu: 8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się podziały i scalenia nieruchomości zgodnie z przepisami odrębnymi. "; -karta terenów RM/Z ust. 7, w brzmieniu: " 7. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się dokonanie scaleń i podziałów nieruchomości zgodnie z przepisami odrębnymi. "; -karta terenów RL ust. 8, w brzmieniu:,, 8. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się dokonanie scaleń i podziałów nieruchomości. "; -karta terenów ZL/ZP, ust. 6, w brzmieniu: "6. Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się scalenia i podziały nieruchomości, minimalna powierzchnia wydzielonej działki 4 mkw, minimalna szerokość frontu działki 1 m, kąt położenia granic w stosunku do pasa drogowego 45-90°. "; -karta terenów ZL, ust. 7, w brzmieniu: " 7. Szczegółowe zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości: dopuszcza się scalenia i podziały zgodnie z przepisami odrębnymi."; -karta terenów ZLP, ust. 4, w brzmieniu: "4. Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się scalenia i podziały zgodnie z przepisami odrębnymi. "; -karta terenów R, ust. 4 pkt 1 oraz ust. 6 w brzmieniu: " 4. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) Dopuszcza się podział terenu na działki siedliskowe; (...) 6. "Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości: dopuszcza się scalenia i podziały zgodnie z przepisami odrębnymi. " Zasady dotyczące określenia szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości ustalone zostały dla nieruchomości położonych w planie na obszarach przeznaczonych na cele rolne i leśne oraz na terenach przeznaczonych pod zabudowę na gruntach leśnych w sytuacji w której dla nieruchomości położonych w planie na terenach przeznaczonych na cele rolne i leśne, nie stosuje się przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących zarówno scalania i podziału nieruchomości, jak też dotyczących podziału nieruchomości, co wynika z art.101 ust. 2 ugn. Kwestie dotyczące scalania i wymiany gruntów rolnych i leśnych, regulują przepisy ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 z późn. zm.) § 14 karta terenu nr A.22ZCC, ust. 4, ust 6 i ust. 7 pkt 2 "4. Zasady ochrony i kształtowanie ładu przestrzennego: Dopuszcza się lokalizacją obiektów kultu religijnego, obsługi cmentarza i małej architektury", (...) "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: maksymalna wysokość zabudowy do 8 m, do 2 kondygnacji (nie dotyczy kaplicy), dachy strome, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu do 80 %, powierzchnia biologicznie czynna minimum 15 %, 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parking przed cmentarzem". Na rysunku planu nie została oznaczona lokalizacja dopuszczonych obiektów kultu religijnego, cmentarza co powoduje niespójność części tekstowej z graficzną. Poza tym, zgodnie z ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych i rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U., Nr 52, poz. 315), dalej rozporządzenie o cmentarzach, z uwagi na ograniczenia związane z możliwością lokowania a tym bardziej rozbudowy cmentarzy, koniecznym jest wyznaczenie na rysunku planu terenów cmentarzy i zasięgu stref w których nie jest dopuszczalna zabudowa. Zgodnie § 3 ust. 1 Rozporządzenia o cmentarzach wydanego na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o cmentarzach "odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1625/11, (LEX nr 1151960), lokalizacja cmentarzy musi uwzględniać wymogi wynikające z § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Brak w planie miejscowym regulacji w przedmiocie strefy ochronnej uniemożliwia właścicielom terenów sąsiednich dochodzenie ewentualnych roszczeń o ograniczenie lub całkowite uniemożliwienie korzystania z przysługującego im prawa własności. Zarówno cmentarz (strefa grzebalna) ale i obszar ochronny musi być w planie oznaczony i bez wątpienia nie może się pokrywać, nawet w części, z terenem na którym dopuszczona została zabudowa. Tymczasem jak wywodzi organ nadzoru, zasięgi stref ochronnych zostały wyznaczone w odległości mniejszej niż 50 m i 150 m od granicy tego terenu. Znalazły się tam fragmenty terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową A.11MN, pod zabudowę mieszkaniowo-usługową: A.2MNU, A 11MNU oraz zabudowę usługowo-mieszkaniową A.20UM. Dla terenu przeznaczonego pod cmentarz A.22ZCC, ustalono w § 14 uchwały, karta terenu NR A.22ZCC, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 pkt 2: "4. Zasady ochrony i kształtowanie ładu przestrzennego: Dopuszcza się lokalizacją obiektów kultu religijnego, obsługi cmentarza i małej architektury", (...) "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: maksymalna wysokość zabudowy do 8 m, do 2 kondygnacji (nie dotyczy kaplicy), dachy strome, powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu do 80 %, powierzchnia biologicznie czynna minimum 15 %, 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parking przed cmentarzem". Posługując się załączoną do sprawy mapą na płycie CD trudno jest ten pogląd zweryfikować. Gdyby istotnie tak było, to należałoby stwierdzić, że zasięg 50 m strefy oddziaływania pokrywa się w części z terenami przeznaczonymi pod zabudowę A.I1MN, A.2MNU, A.I 1 MNU– co jest sprzeczne z ww rozporządzeniem wykonawczym o cmentarzach. Stanowi to o naruszeniu art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p., w związku z § 3 ust 1 Rozporządzenia o cmentarzach. Na terenach tych, zgodnie z zapisami planu dopuszczona została zabudowa podczas gdy zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym jest ona wykluczona. Organ planistyczny ma obowiązek określenia szczegółowych warunków zagospodarowania przestrzennego i sprecyzowania zakazów i nakazów z tym związanych. Jednym z nich jest zakaz zabudowy. Tego rodzaju nieprecyzyjne zapisy zakłócają spójność i komunikatywność aktu planu miejscowego i naruszają de facto zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez budzące wątpliwości określenie zakresu możliwej ingerencji w prawo własności potencjalnego inwestora. § 11 ust. 7 pkt 4 i pkt 8 uchwały, w brzmieniu: "7. W zakresie zaopatrzenia w gaz ustala się: (...) 4) dopuszcza się lokalizację stacji redukcyjnych zbiorników gazu: (...) 8) dopuszcza się ustalenie strefy bezpieczeństwa po obu stronach osi gazociągu wysokiego ciśnienia z ograniczeniem w użytkowaniu terenu zgodnie z przepisami odrębnymi". § 11 ust. 8 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 8, pkt 9, uchwały w brzmieniu "8. W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: 1) zachowanie istniejących napowietrznych linii energetycznych, średniego napięcia SN 15 kV i niskich napięć nN 0,4 kV; 2) zachowanie istniejących stacji rozdzielczych i transformatorowych i transformatorowo-rozdzielczych; 3) rozbudowa systemu zaopatrzenia w energię elektryczną polegać będzie na rehabilitacji, odbudowie, przebudowie, modernizacji istniejących oraz budowie nowych linii energetycznych, a także na rehabilitacji, odbudowie, przebudowie, modernizacji, wymianie istniejących oraz budowie nowych stacji transformatorowych, rozdzielczych i transformatorowo-rozdzielczych; (...) 7) na terenach objętych planem dopuszcza się lokalizację linii elektroenergetycznych, stacji transformatorowych, stacji transformatorowych, rozdzielczych i transformatorowo-rozdzielczych; 8) prowadzenie linii elektroenergetycznych o różnych napięciach po oddzielnych trasach; 9) dopuszcza się prowadzenie elektroenergetycznych linii napowietrznych SN i nN na wspólnych słupach;". Na rysunku planu nie określono zarówno przebiegu istniejących, jak i projektowanych linii elektoenergetycznych oraz przebiegu istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia i lokalizacji. W planie nie ustalono również stref oddziaływania od linii elektroenergetycznych, ani stref kontrolowanych od gazociągu wysokiego ciśnienia oraz nie ustalono stref zagrożonych wybuchem od projektowanych stacji redukcyjnych ani szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w użytkowaniu terenów, w związku z istniejącymi i projektowanymi liniami elektroenergetycznymi i sieciami gazowymi, a w szczególności gazociągiem wysokiego ciśnienia. Brak na mapie istniejącej sieci uzbrojenia powoduje niemożność powiązania rysunku planu z jego częścią tekstową – co stanowi naruszenie § 8 ust 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Jeżeli istotnie, tak jak wywodzi skarga trasa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 150 PN 6.3 przebiega przez wieś i tereny przeznaczone do zabudowy (MN51, MN52, MN59, tereny rolnicze R z dopuszczoną zabudową zagrodową i tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową RM), to zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, (§ 6 do § 38, § 39 do § 70 i § 10 ust. 1 i 6 ww. rozporządzenia) dla gazociągów powinna być wyznaczona strefa kontrolowana o określonych parametrach w której obowiązują wymogi dotyczące zasad zagospodarowania (zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, urządzania stałych składów i magazynów oraz podejmowania działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania - §10 ust. 3, zakazy posadawiania w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew i inne). Również lokalizacja budynków od stacji gazowych powinna być większa od zasięgu stref zagrożenia wybuchem ustalonym dla tych stacji (§ 40 ww. rozporządzenia). Z ustaleń § 11 ust. 8 pkt 8 uchwały wynika jedynie, że dopuszcza się ustalenie stref bezpieczeństwa. Brak określenia przebiegu istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia przez tereny przeznaczone pod zabudowę i brak ustalenia stref kontrolowanych, w zasięgu których obowiązują ograniczenia, o których mowa w § 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, dotyczące m.in. wznoszenia obiektów budowlanych oraz brak określenia lokalizacji stacji redukcyjno - pomiarowej gazu i stref zagrożonych wybuchem. Uchwała nie spełnia więc wymogów określonych w przepisach art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p., § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Podobnie powinien być określony teren przeznaczony do użytkowania na którym znajduje się stacja redukcyjno pomiarowa (zgodnie z przeznaczeniem tego terenu). Na rysunku planu brak jest również przebiegu istniejących linii elektroenergetycznych średniego napięcia oraz ustalenia przebiegu projektowanych linii elektroenergetycznych średniego napięcia i stref oddziaływania tych linii, do których odnoszą się ustalenia, o których mowa w: § 11 ust. 8 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 8, pkt 9 uchwały. Uniemożliwia to ocenę, czy plan spełnia wymogi wskazanych powyżej przepisów ustawy o p.z.p. i rozporządzenia w sprawie wymaganego projektu m.p.z.p., w związku z wymogami § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi. Uznać więc należy, że uchwała, narusza art. 1 ust 2 pkt 5, art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p., § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi. W przedmiotowym planie miejscowym, nie zostały uwzględnione wymogi § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszając przez to również przytoczone powyżej przepisy ustawy p.z.p. gdyż nie spełnione zostały wymogi zachowania minimalnej odległości zabudowy od granicy lasu, o której mowa w przepisach ww. Rozporządzenia. Dotyczy to usytuowania planowanej zabudowy, na terenach oznaczonych symbolami: - MN88 (Ark. Nr 1 rysunku planu); - MM62, MN63, MN65, MN66, MN67, MN84, MN89, MN90, MN92, MN98, MNU5, MNU42, MMU47, RM, P6, U1 (Ark. Nr 2 rysunku planu); - MN2, MN5, MN6, MN7, MN30, MN32, MN35, MN50, MN58, MN67, MN69, MN79, MN81, MN100, MN109, MNU12, MNU36, RM (Ark. Nr 3 rysunku planu); - MN11, MN12, MN14, MN16, MN18, MN31, MN32, MN40, MN46, MN47, MNU6, MNU17, MNU18, MNU19, MNU20, MNU27, MNU31, MNU34, UMN/Z1, UMN/Z2, P8, KS1, RM, A.11MNU, A.18UE (również bezpośrednio przy granicy terenu A.25ZL), A.35UK (Ark. Nr 4 rysunku planu); - MN40, MN42, MN44, MN45 (Ark. Nr 5 rysunku planu). Zgodnie z § 13 ust. 17 uchwały wyznaczono linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu przy zaznaczeniu, że brak linii zabudowy oznacza ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w stosunku do drogi i lasu zgodnie z przepisami odrębnymi. Wymogi dotyczące sytuowania zabudowy od granicy lasu określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 271 ust. 1 tego rozporządzenia minimalna odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu to "odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień". Na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy została ustalona bezpośrednio przy granicy z terenami leśnymi, oznaczonymi symbolem ZL (dociągnięta do terenu leśnego) – co nie uwzględnia postanowień § 271 ust. 3 tego rozporządzenia. § 11 ust. 1 § 14 uchwały: karta terenu NR A.24ZP/ZL, ust. 4 pkt 2 i ust. 6, karta terenu NR A.25ZL, ust. 6; § 15 uchwały: karta terenu ZL/ZP, ust. 4, karta terenu ZL/ZP, ust. 5 pkt 1 i 2 § 14 uchwały: Karta terenu NR A.25ZL, ust. 6 pkt 1 i pkt 2, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dopuszcza się zagospodarowanie terenu zielenią urządzoną z obiektami małej architektury; 2) Przystosowanie dróg leśnych dla pieszych i rowerzystów. "; § 15 uchwały: Karta terenu ZL/ZP, ust. 4 pkt 1 i pkt 2, w brzmieniu: "4. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dopuszcza się lokalizację obiektów małej architektury, obiektów i urządzeń sieci infrastruktury technicznej; 2) Dopuszcza się lokalizację urządzeń obsługi ruchu turystycznego, ciągów komunikacyjnych. "; Karta terenu ZL/ZP, ust. 5 pkt 1 i pkt 2, w brzmieniu: " 5. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) Dopuszcza się wytyczenie dróg dojazdowych, parkingów, lokalizacje urządzeń turystycznych, przystosowania dróg leśnych dla pieszych i rowerzystów zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) Dopuszcza się lokalizacje obiektów infrastruktury technicznej i sieci uzbrojenia terenu". Jak wywodzi skarga, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 17 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, i 17 pkt 8 ustawy p.z.p., każdy grunt leśny, dla którego ustalono w planie miejscowym przeznaczenie inne niż leśne, wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, gruntów leśnych na cele nieleśne, zmiana ta może być jedynie dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do gruntów Skarbu Państwa – zgodę wydaje Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, w odniesieniu do pozostałych – Marszałek Województwa. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gruntami leśnymi są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej oraz grunty pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Ochrona tych gruntów polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze; zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi; przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Nie wskazując tu przesłanek jakimi powinien kierować się organ przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia zaznaczyć należy, że w każdym wypadku organ ma obowiązek oceny czy rzeczywiście istnieją podstawy do wydania decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu leśnego na inne cele. Decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma bowiem charakter uznaniowy. Urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, o jakich mowa w uchwale nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie są uznawane za grunty leśne, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.). Nie są to więc tylko urządzenia podziemne ale i nadziemne a ich umiejscowienie na danym terenie, trwałe i generalnie prowadzi do zmiany przeznaczenia gruntu a co za tym idzie wymaga zgody ww podmiotów na zmianę przeznaczenia tego gruntu poprzez wyłącznie go, jako zajętego pod te urządzenia, z produkcji leśnej lub rolnej. Ma rację skarżący, że w przedmiotowej sprawie organ planistyczny nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia, w odniesieniu do gruntów leśnych, występujących w ramach terenów ZL, zaś plan miejscowy dopuszcza w ramach ww. terenów możliwość lokalizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Usytuowanie tych urządzeń na gruncie o przeznaczeniu leśnym czy rolnym stanowi o zmianie jego przeznaczenia. § 16 ust. 5 pkt 1 lit a i lit c w brzmieniu: "5. Ustala się: 1)KDG drogę (ulicę) główną w ciągu drogi krajowej relacji [...]: a) szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających min 25 m. Dopuszcza się odstępstwa zgodnie z przepisami odrębnymi, (...) e) dopuszcza się zmianę linii rozgraniczających drogi zgodnie z przepisami odrębnymi" § 16 ust. 5 pkt 2 lit a i lit. e uchwały, w brzmieniu: "5. Ustala się: (...) 2) KDZ drogi (ulice) zbiorcze, stanowiące główny układ komunikacyjny wsi K.: a) szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających min. 20m, dopuszcza się odstępstwa zgodnie z przepisami odrębnymi, warunkami istniejącego zagospodarowania, możliwości terenowych (...) e) dopuszcza się zmianę linii rozgraniczających drogi zgodnie z przepisami odrębnymi. "; § 16 ust. 5 pkt 3 lit. a i lit e uchwały, w brzmieniu: "5. Ustala się: (...) 3) KDL drogi (ulice) lokalne, należące do podstawowego układu komunikacyjnego miejscowości K.: a) szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających min. 12m, dopuszcza się odstępstwa zgodnie z przepisami odrębnymi i warunkami istniejącego zagospodarowania. (...) e) dopuszcza się zmianę linii rozgraniczających drogi zgodnie z przepisami odrębnymi. § 16 ust 5 pkt 4 lit. a i lit. e uchwały, w brzmieniu: "5. Ustala się: (...) 4) KDD drogi (ulice) dojazdowe, stanowiące połączenie podstawowego układu komunikacyjny miejscowości K. z terenami zabudowanymi: a) szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających min. 10, Om. dopuszcza się odstępstwa zgodnie z przepisami odrębnymi w miarę możliwości terenowych, istniejącego zagospodarowania, (...) e) dopuszcza się zmianę linii rozgraniczających drogi zgodnie z przepisami odrębnymi. § 16 ust 5 pkt 5 lit. a i lit c uchwały, w brzmieniu: "5. Ustala się: (...) 5) KDW- drogi wewnętrzne, KDX ulice pieszo — jezdne, przeznaczone dla ruchu pieszego z dopuszczeniem ruchu kołowego: a) szerokość pasa drogowego, w miarę możliwości terenowych, istniejącego zagospodarowania, dla nowych dróg min. 5m, (...) c) dopuszcza się zmianę linii rozgraniczających zgodnie z przepisami odrębnymi, " Zgodnie z art. 15 ust 1 p.z.p. projekt planu musi być zgodny z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi. Jednymi z nich są przepisy ustawy o drogach publicznych. W art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. zawarty jest obowiązek określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej poprzez określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z odpowiednimi parametrami, klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, warunkami powiązań komunikacyjnych sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, określenie ilości miejsc parkingowych w stosunku do liczby mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych (§ 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p.). W przywołanych wyżej ustaleniach dopuszczono możliwość dokonania odstępstwa od ustalonych minimalnych szerokości dróg w linach rozgraniczających i zmianę tych linii o ile dopuszczają tego rodzaju rozwiązanie przepisy odrębne lub warunki istniejącego zagospodarowania albo możliwości terenowe. Tym samym dopuszczono w istocie możliwość zmiany, poza ustaleniami planu, przebiegu linii rozgraniczających tereny dróg – co jest sprzeczne z art. 4 ust. 1 p.z.p., który nakłada na organ planistyczny obowiązek przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, sposobów zagospodarowania terenów i warunków zabudowy. Ponadto narusza art. 15 ust. 2 pkt 2 p.z.p. nakładający na organ obowiązek określenia w planie przeznaczenia terenów i linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Szerokość poszczególnych dróg określona jest w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (§ 4 ust. 2). Rozporządzenie dopuszcza przyjęcie mniejszych szerokości ale tylko ulic a więc w terenie zabudowanym (§ 7 ust. 2) w wypadku gdy jest to uzasadnione trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem. Tego rodzaju ustalenie wymaga to odrębnej analizy. Wynika to z faktu, że ustalenia plan dotyczą nie tylko obszarów niezabudowanych ale i zabudowanych. To właśnie z tego powodu w odniesieniu do tych istniejących dróg w terenie zabudowanym możliwe są odstępstwa, tak aby dostosować ustalenia planu do istniejącego już stanu faktycznego na gruncie. W odniesieniu do gruntów niezbudowanych nie istnieją zazwyczaj przeszkody w postaci np. zabudowy ograniczającej szerokość drogi. W ocenie sądu zasadny jest zarzut Wojewody [...], że dopuszczenie zmiany linii rozgraniczających drogi prowadzi do zmiany przeznaczenia terenu. Tego rodzaju kompetencja zastrzeżona jest wyłącznie dla organu planistycznego w trybie zmiany ustaleń planu. Poza tym nie ulega wątpliwości, że plan jako akt powinien być jednoznaczny, ponieważ jest wiążący dla organów administracji publicznej. Nie może zatem zawierać tego rodzaju stwierdzeń czy niedomówień, które pozwalałyby na swego rodzaju dowolność. Jest to ważne, ponieważ kwestia linii rozgraniczających przekłada się na prawo własności. Mówiąc inaczej, działając w ramach władztwa planistycznego, organ musi w sposób precyzyjny, wskazać w jakim zakresie i dlaczego (z jakich powodów),doszło do ograniczenia prawa własności poprzez usytuowanie dróg na określonym terenie prywatnym. Co prawda prawo własności nie jest prawem nieograniczonym to jednak właśnie plan, musi dawać gwarancję, że prawo to nie zostanie ograniczone w stopniu większym niż wymagają tego zasady planowania przestrzennego. Przyjęcie zatem koncepcji możliwości poszerzania dróg z uwagi na warunki techniczne i terenowe, bez określenia konkretnych granic, stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzenia planu i zasad ładu przestrzennego. Poza tym nie ma, w świetle rozporządzenia wykonawczego do ustawy o drogach publicznych, możliwości zmiany szerokości ustalonej w tym rozporządzeniem drogi w terenie niezabudowanym a jedynie zabudowanym. Ustalenia te musi poprzedzać stosowana analiza a wyniki tej analizy muszą znaleźć odzwierciedlenie w planie. W odniesieniu do ocenianego planu nie tylko brak jest tej analizy w jakiejkolwiek formie (organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że był to proces myślowy), to i brak jest konkretnych ustaleń w zakresie zmniejszonych konkretnych parametrów. Tym bardziej, że zmniejszenia te dotyczą terenów niezabudowanych – co w myśl powołanego wyżej rozporządzenia nie jest dopuszczalne. Ponadto na rysunku planu brak jest linii rozgraniczających pomiędzy terenami drogami klasy KDL i KDD i KDZ i KDL. Analiza rysunku planu wskazuje także, że niektóre tereny przeznaczone pod zabudowę nie mają dostępu do drogi publicznej, co stanowi naruszenie wymogu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. (tereny: MN63, MN64, MN110, MN111, MN112, UMN8, RM (Ark. Nr 2 rysunku planu), tereny: MN106, MNU50, MNR, RM1.11, RM1.13, RM, R (Ark. Nr 3 rysunku planu), tereny: MN20, MN51, MN54, RM1.3, RM1.7, RM 1.9, RM1.14, RM (Ark. Nr 4 rysunku planu),tereny: MN45, RM/ZI, RM (Ark. Nr 5 rysunku planu). - Dla wskazanych powyżej terenów określono dostępność komunikacyjną w § 15 uchwały: karta terenów MN, ust. 7 pkt 1, w brzmieniu: "7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych lub z dróg wewnętrznych;"; - karta terenów MNU, ust. 7 pkt 1, w brzmieniu: "7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych, dopuszcza się połączenia komunikacyjne z terenami sąsiednimi;"; - karta terenów UMN, ust. 6 pkt 1, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych;"; - karta terenów RM, ust. 7 pkt 1, w brzmieniu: " 7. Dostępność komunikacyjna, p parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych, dróg wewnętrznych, dopuszcza się obsługę komunikacyjną z terenów sąsiednich;"; - karta terenów RM1, ust. 9 pkt 1, w brzmieniu: "9. Dostępność komunikacyjna, parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych, dróg wewnętrznych, dopuszcza się obsługę komunikacyjną z terenów sąsiednich; "; - karta terenów RM/Z, ust. 6 pkt 1, w brzmieniu: " 6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: 1) Bezpośredni dostęp do terenu z dróg publicznych, dróg wewnętrznych, dopuszcza się obsługę komunikacyjną z terenów sąsiednich;". Z ustaleń szczegółowych dla terenów sąsiadujących z ww. terenami, mimo wskazania, że ich obsługa w zakresie dostępu do drogi publicznej, będzie następowała poprzez tereny sąsiednie, nie wynika, że mają one zapewnić dla tych terenów obsługę komunikacyjną. Ustalenia § 16 ust. 1 uchwały, nie mają zastosowania na rysunku planu do terenu UMN8, dla którego określono dostęp do drogi publicznej w sytuacji w której ta jednostka terenowa nie przylega do drogi publicznej. Uchybienia te nie pozwalając na przyjęcie, że ustalony w planie układ komunikacyjny jest jasny, czytelny i pełny jako przestawiający klarowne rozwiązania planistyczne. W ocenie Sądu w opisanym wyżej rozmiarze tworzą chaos komunikacyjny i nie zapewniają każdej z działek, która może powstać, dostępu do drogi publicznej. W planie nie ustalono również parametrów sieci infrastruktury technicznej w myśl § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Przedmiotowa uchwała zawiera również sprzeczności w warstwie tekstowej, jak również sprzeczne i niespójne ustalenia pomiędzy tekstem i rysunkiem planu miejscowego, do których zaliczyć można m.in. sprzeczne ustalenia pomiędzy: § 7 ust. 2 pkt 3 uchwały, w brzmieniu: " Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. (...) 2. Na obszarze opracowania ustala się ochronę dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej poprzez: (...) 3) ustalenie strefy ochrony konserwatorskiej dla terenów z historyczna zabudową oraz zachowanym historycznym układem ruralistycznym, zasięg strefy oznaczono na rysunku planu:" a rysunkiem planu, na którym nie oznaczono zasięgu strefy ochrony konserwatorskiej historycznego układu ruralistycznego; § 7 ust. 2 pkt 5 uchwały, w brzmieniu: " Ustalenia ogólne dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. (...) 2. Na obszarze opracowania ustała się ochronę dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej poprzez: (...) 5) strefę E ochrony ekspozycji obiektu Kościoła Parafialnego [...], warunki zagospodarowania terenów w strefie ustalają zapisy kart terenu, zasięg strefy oznaczono na rysunku planu" a ustaleniami szczegółowymi uchwały dla terenów: A.2MNU, A.11MNU, A.13UMN, które nie zawierają żadnych warunków zagospodarowania uwzględniających położenie tych terenów w strefie E ochrony ekspozycji obiektu Kościoła Parafialnego [...]. §11 ust. 9 pkt 2 uchwały, w brzmieniu: "9. W zakresie telekomunikacji ustala się: (...) 2) na terenach zainwestowanych wskazane jest projektowanie linii telekomunikacyjnych jako podziemnych z rozprowadzeniem w terenach przeznaczonych pod ciągi komunikacyjne oraz w wyznaczonych pasach technicznych dla sieci uzbrojenia terenu" a rysunkiem planu, na którym nie wyznaczono pasów technicznych dla prowadzenia projektowanych linii telekomunikacyjnych: ustaleniami szczegółowymi i ogólnymi tekstu uchwały, w odniesieniu do określenia pojęcia "dachu stromego". W § 2 ust. 4 uchwały zdefiniowano pojęcie dachu stromego, w brzmieniu: "Ilekroć w przepisach niniejszej uchwały jest mowa o: (...) 4. Dachu stromym — należy przez to rozumieć dachy dwuspadowe, wielospadowe, pulpitowe, z ukształtowaną kalenicą, o minimalnym kacie nachylenia połaci dachu 20 stopni lub dach mansardowy.", natomiast ustalenia szczegółowe uchwały, dotyczące zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy, określają inny kąt nachylenia połaci dachu stromego, niezgodnie z ww. ustaleniami ogólnymi, tj. ustalenia: - § 14 uchwały: karta terenu NR A.2MNU, ust. 5 pkt 2 lit. c, w brzmieniu. "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: (...) 2) Parametry kształtowania zabudowy: (...) c) minimalne nachylenie połaci dachów stromych 12°; ,karta terenu NR A.7ZP, ust. 7 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "7. Zasada zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome. dwuspadowe, minimalne nachylenie połaci -12°"; karta terenu NR A.8MNU, ust. 5 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Podstawowe zasady zabudowy realizowanej w ramach określonej funkcji: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci -12°"; karta terenu NR A.9PP, ust. 7 pkt 6, w brzmieniu: "7. Zasady zagospodarowania terenu kształtowanie zabudowy: (...) 6) dachy strome, dopuszcza się dachy o minimalnym nachyleniu połaci 12°"; karta terenu NR A.11MNU, ust. 5 pkt 1 lit. b, w brzmieniu. "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Gabaryty, wysokość, geometria dachów projektowanej zabudowy: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci -12°"; karta terenu NR A.11MN, ust. 5 pkt 1 - lit. b, w brzmieniu: "5. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci -12°"; karta terenu NR A.13UMN, ust. 6 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci -12°"; karta terenu NR A.14U, ust 6 pkt 1 lit b, w brzmieniu: "6, Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla zabudowy projektowanej ustała się: (...) b) minimalne nachylenie połaci dachów stromych -12°"; karta terenu NR A.26KS, ust. 6 pkt 2 lit. b, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: (...) 2) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci -12°",karta terenu NR A.27MNU, ust. 5 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "5. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: Podstawowe zasady zabudowy realizowanej w ramach określonej funkcji: (...) 1) Dla modernizacji zabudowy istniejącej oraz projektowanej zabudowy obowiązuje: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci 12°"; karta terenu NR A.28UMN, ust 4 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "4. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla projektowanej zabudowy obowiązuje: (...) b) minimalne nachylenie połaci dachów stromych -12°";karta terenu NR A.29U, ust. 6 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla zabudowy istniejącej oraz projektowanej ustala się: (:..) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci dachów - 12°",karta terenu NR A.30UM, ust. 7 pkt 1 lit b, w brzmieniu: "7. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci 12°"; karta terenu NR A.32UB, ust. 6 pkt 1 ust. b, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Podstawowe zasady modernizacji istniejącego obiektu: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci dachów -12°"; karta terenu NR A.33U/M, ust. 6 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "6. Zasady zagospodarowania terenu, kształtowanie zabudowy: 1) Parametry i wskaźniki dla zabudowy projektowanej: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci dachów -120"; karta terenu NR A.36U, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: " 6. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: (...) 2) Minimalne nachylenie połaci w dachach stromych -12°"; § 15 uchwały: karta terenów MN, ust 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: (...) 2) Dachy strome, minimalne nachylenie połaci 12°"; karta terenu MNU, ust. 6 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "6. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, minimalne nachylenie połaci 12°", karta terenu UMN, ust. 5 pkt 1 lit. b, w brzmieniu: "5. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) Dla projektowanej zabudowy ustala się: (...) b) dachy strome, nachylenie połaci minimum 12°"; karta terenów UT, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy: (...) 2) Dachy strome, minimalny kąt nachylenia połaci 12°", a ustaleniami § 11 ust. 4 pkt 5 i § 11 ust. 4 pkt 6, tj. § 11 ust. 4 pkt 5 uchwały w brzmieniu: "W zakresie odprowadzania wód opadowych ustała się: (...) 5) zakaz zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej własności oraz takiego kształtowania działki, które spowoduje odprowadzanie wód opadowych bezpośrednio do wód powierzchniowych:" a ustaleniami § 11 ust. 4 pkt 6 uchwały, w których ustalono, że " dopuszcza sie odprowadzenia wód opadowych do wód powierzchniowych. "; - oznaczeniem na rysunku planu zabytków nieruchomych budownictwa drewnianego a legendą rysunku planu, w której nie zamieszczono symbolu graficznego, jakim oznaczono te obiekty na rysunku planu; - zamieszczonym na rysunku planu symbolem literowym KR a legendą rysunku planu, w której nie objaśniono znaczenia tego symbolu oraz tekstem uchwały, w której brak ustaleń dotyczących terenu o symbolu KR. Brak powiązania części tekstowej z częścią graficzną, stanowi o naruszeniu § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. i wywołuje skutki prawne w postaci konieczności stwierdzenia nieważności jego ustaleń (por. powoływane przez skarżącego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 maja 2009 r., Sygn. akt. II OSK 1916/08; z dnia 10 czerwca 2009 r., Sygn. akt. II OSK 1854/08). Niezgodność zapisów planu z uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...], uchwalającej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., dalej studium. Przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego organ planistyczny związany jest postanowieniami studium. Mało tego, jego uchwalenie poprzedza podjęcie przez ten organ uchwały o zgodności projektu planu ze studium. Wynika to z art. 15 ust. 1, 9 ust. 4, 17 pkt 4 ustawy o p.z.p. W ocenie organu nadzoru w zakresie kształtowania przestrzeni publicznej doszło do naruszenia studium, które nie zawiera tego rodzaju ustaleń. Analiza zapisów studium prowadzi do wniosku, że w zakresie kształtowania polityki przestrzennej gminy nie przewidziano obszarów przestrzeni publicznej. Tego rodzaju obszarami są, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 p.z.p. "obszary o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Tym samym, brak w studium określenia tego rodzaju terenów uzasadnia twierdzenie o sprzeczności ustaleń planu ze studium. Dotyczy to: § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały, w brzmieniu: "1. Celem regulacji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest: (...) 5) ustalenie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych:"; § 6 ust. 2 pkt 2 uchwały, w brzmieniu: " Ustalenia ogólne w zakresie ochrony kultury i krajobrazu oraz ładu przestrzennego. (...) 2. Elementy zagospodarowania przestrzennego wymagające ukształtowania: (...) 2) przestrzenie publiczne: płace, pasaże, skwery;"; § 10 uchwały, w brzmieniu: " Ogólne ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. 1. Ustala się następujące wymagania wynikające z kształtowania przestrzeni publicznych: 1) dopuszcza się umieszczanie w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury; 2) dopuszcza się lokalizowanie tymczasowych obiektów handlowo-usługowych, mieszkalnych. socjalnych; 3) obiekty tymczasowe nie mogą odbiegać od stylu okolicznej zabudowy oraz ich kubatura nie może dominować nad istniejącymi obiektami; 4) po rozbiórce obiektu tymczasowego teren należy uporządkować, 5) dopuszcza się lokalizowanie urządzeń technicznych; 6) dopuszcza się umieszczanie nośników reklamowych na terenach publicznych i prywatnych, ogrodzeniach oraz na elewacji budynków; 7) dopuszcza się wydzielenie i realizację dróg publicznych, ciągów pieszych dojść, dróg wewnętrznych serwisowych, ścieżek rowerowych, terenów zieleni, placów zabaw, terenów i obiektów sportu i rekreacji, terenów i obiektów użyteczności publicznej, innych terenów stanowiących przestrzenie publiczne; 8) przy podziałach nieruchomości nakazuje się ich wyodrębnienie w sposób zapewniający samodzielne funkcjonowanie, kształtowanie przestrzeni otwartych, publicznych, dojazdów, układu komunikacyjnego, placów postojowych, ochrony przeciwpożarowej, zieleni, lokalizację sieci i obiektów uzbrojenia terenu i infrastruktury technicznej." § 14 uchwały: Karta terenu NR A.2MNU, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z prowadzonej działalności usługowej należy realizować na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.3MW, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi i garaże realizowane w granicach terenu, wykorzystanie miejsc parkingowych zlokalizowanych w przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.7ZP, ust. 8 pkt 2, w brzmieniu: "8. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji usługowej realizować na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. Karta terenu NR A.12MN/ZL, ust. 5, w brzmieniu: "5. Wymagania wynikające Z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych: pierzeje budynków od strony ul. [...] stanowią domknięcie przestrzeni publicznej Karta terenu NR A.13UMN, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: " 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności realizowane na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.16UZ, ust. 7 pkt 1, w brzmieniu: "7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 1) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby własne wynikające z prowadzonej funkcji realizowane na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. Karta terenu NR A.20UM, ust. 9 pkt 2, w brzmieniu: "9. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby własne wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności usługowej realizowane na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.23US, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parking istniejący, wykorzystanie dla funkcji parkingów przestrzeni publicznych i terenów komunikacji. "; Karta terenu NR A.27MNU, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi lokalizowane w granicach terenu do którego jest tytuł prawny, dopuszcza się wykorzystanie przestrzeni publicznych komunikacji". Karta terenu NR A.28UMN, ust. 5 pkt 2, w brzmieniu: "5. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności usługowej realizowane na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.32UB, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: "7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi i garaże wynikające z prowadzonej funkcji należy realizować w granicach terenu lub w przestrzeni publicznej. "; Karta terenu NR A.33U/M, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: "7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi realizowane w granicach terenu do którego jest tytuł prawny lub w przestrzeni publicznej.". § 15 uchwały: Karta terenu MN, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: " 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust. 2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności usługowej realizowane na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. Karta terenu UMN, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: " 6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z prowadzonej działałności usługowej oraz funkcji mieszkaniowej realizować na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej. "; Karta terenów MNU/Z, ust. 6 pkt 2, w brzmieniu: " 6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi należy realizować na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej."; Karta terenów UMN/Z, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: " 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności usługowej należy realizować na terenie własnej działki łub przestrzeni publicznej. "; Karta terenów U, ust. 6 pkt 1, w brzmieniu: "6. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 1) Miejsca postojowe w ilości w §5 ust.2, zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji usługowej, produkcyjnej i mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności usługowej należy realizować na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej."; Karta terenów P, ust. 7 pkt 2, w brzmieniu: ,, 7. Dostępność komunikacyjna, parkingi: (...) 2) Parkingi w ilości (§5 ust.2) zabezpieczającej potrzeby wynikające z funkcji mieszkaniowej oraz prowadzonej działalności na terenie własnej działki lub przestrzeni publicznej."; Karta terenów, ust. 5, w brzmieniu: " Wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych: funkcje dostępu do wód publicznych. ". Przyjęcie w planie ustaleń niezgodnych z treścią studium stanowi naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzące do nieważności tego aktu w zakresie wskazanych naruszeń. Zawarcie w planie postanowień dotyczących przestrzeni publicznej wymagałoby zatem uprzedniej zmiany zapisów Studium. Sąd nie podziela twierdzeń organu planistycznego, że tylko ten organ planistyczny ma prawo do oceny zgodności ustaleń planu ze studium przyjętym uchwałą Rady Gminy w K. z [...] listopada 2000 r. Nr [...]. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy p.z.p. ustalenia studium wiążą organy planistyczne. Potwierdzają to także uregulowania art. 15 ust. 1. i 17 pkt 4 p.z.p. Badanie zgodności planu ze studium wymaga porównania tekstu obu aktów w oraz części graficznych. Zgodność z ustaleniami studium oznacza zgodność z założonymi w studium kierunkami rozwoju przestrzennego (tak. WSA w wyroku z 19 października 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 65/13, Cebois). Podkreślić należy, że studium jest aktem o charakterze ogólniejszym od planu miejscowego. Przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu miejscowego ze studium ustawodawca pozostawił uznaniu rady gminy, która tworzy politykę przestrzenną gminy i w istocie dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie wcześniej studium (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r, sygn. akt II OSK 466/11, Cebois). Analiza przedmiotowego Studium wskazuje, że nie przewidziano w nim terenów kształtowania przestrzeni publicznej czyli terenów "o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia, sprzyjających nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na ich położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne" (art. 2 pkt 6 p.z.p.). Wyznaczając te tereny organ planistyczny dokonał zatem zmiany koncepcji zagospodarowania przestrzennego terenu przyjętego w Studium – co narusza postanowienia Studium a tym samym zasady sporządzania planu miejscowego o których mowa w art. 9 ust. 4, 15 ust 1 i 20 ust 1 p.z.p. oraz trybu jego sporządzania tj. Art. 17 pkt 4 p.z.p. – co w świetle art. 28 ust. 1 p.z.p. stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności planu także w tym zakresie. Naruszenie art. 16 ust. 1 p.z.p. poprzez sporządzenie planu na kopii mapy katastralnej a nie zasadniczej. Zdaniem skarżącego podjęta przez Radę Gminy w K. uchwała narusza art. 16 ust. 1 ustawy o p.z.p. oraz § 5 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Zgodnie z jego brzmieniem "Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1.000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2.000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5.000". Część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być sporządzona na kopii mapy zasadniczej albo w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.). Zdaniem skarżącego, rysunek planu miejscowego stanowiący załącznik nr 1 do podjętej uchwały zamiast na mapie zasadniczej, został sporządzony na mapie ewidencyjnej, która nie zawiera elementów wchodzących w skład informacji mapy zasadniczej, dotyczących uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych, niezmiernie istotnych z punktu widzenia ustaleń planu miejscowego, w tym zakresie. Organ nadzoru ustalił, że dla wsi K. dla terenów zabudowanych prowadzona jest mapa zasadnicza. W związku z powyższym, organy gminy zobowiązane przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o p.z.p oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., winny sporządzić plan miejscowy na kopii mapy zasadniczej, na obszarze dla którego taka mapa jest prowadzona. Sporządzenie i uchwalenie części graficznej planu miejscowego dla obszaru wsi K. na mapie ewidencyjnej, narusza zatem ww. przepisy ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. Jak wyjaśnił przedstawiciel Rady sporządzenie projektu planu nie na mapie zasadniczej wynikało z faktu, iż tylko dla terenów zabudowanych wsi K. taka mapa znajduje się w zasobach GODGiK. Tym samym brak było podstaw do sporządzenia rysunku planu na tego rodzaju mapie skoro plan obejmował nie tylko tereny zabudowane. Sąd w pełni zgadza się z argumentacją przedstawioną przez Radę. Rysunek planu jest częścią planu i musi być spójny z częścią tekstową. Sporządzenie rysunku planu na 2 mapach z rozróżnieniem na tereny zabudowane i niezabudowane nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Nie uwzględnienie w planie miejscowym "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej etap II 99/TD/05 – rzeka R., dalej Studium przeciwpowodziowe. Organ nadzoru zarzucił brak uwzględnienia w planie postanowień ww. Studium przeciwpowodziowego wskazując, że wobec niesporządzenia mapy zagrożenia powodziowego, pozostaje ono w mocy na podstawie art. 14 i 17 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.32.159). Zgodnie z art. 14 studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, po wejściu w życie ww noweli do ustawy do prawa wodnego, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Do dnia uchwalenia planu taka mapa nie została sporządzona, co oznacza że obowiązują ustalenia studium przeciwpowodziowego. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie dotychczasowych przepisów uwzględnia się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uznaje się je za obszary szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu przepisów nowych tj. art. 9 ust. 1 pkt 6c. Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z art. 88l ust. 1 Prawa wodnego, zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie. Odstępstwo od tych zasad możliwe było w drodze uzyskania zezwolenia wydanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na etapie projektowania inwestycji. Na terenie wsi K. występują obszary szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki R., co wynika ze studium przeciwpowodziowego. Nie zostały one uwzględnione w planie miejscowym ani w części tekstowej ani na rysunku planu. Poza tym z § 12 i § 15 uchwały, karta terenów R, wnika, że na tych terenach dopuszczono zabudowę - co jest sprzeczne z ww. przepisami prawa wodnego. Ma rację skarżący, że zamiarem ustawodawcy była szczególna ochrona terenów objętych zagrożeniem powodziowym. Ochrona ta poprzez zakaz zabudowy ma chronić przede wszystkim ludzi przed zagrożeniami jakimi niesie za sobą powódź. Jednym z celów planowania i zagospodarowania przestrzennego jest ochrona bezpieczeństwa ludzi i mienia , co wynika z art 1 ust. 1 pkt 5 p.z.p. Cel ten jest realizowany m.in. poprzez zakaz lokowania na terenach zagrożonych powodzią budynków w celu uniknięcie daleko idących konsekwencji jakie niesie za sobą tego rodzaju zjawisko. Organ planistyczny nie może więc, wbrew nakazom ustawowym, modyfikować aktem prawa miejscowego unormowań ustawowych. W związku z tym ustalenia planu miejscowego, w zakresie ochrony przed powodzią są sprzeczne z z art. 88l prawa wodnego, i art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p. Ponadto z dokumentacji prac planistycznych uchwały wynika, że projekt planu nie został uzgodniony przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, na podstawie art. 4a pkt 2 ustawy Prawo wodne, w związku z wymogiem wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o p.z.p. Prognoza oddziaływania na środowisko zawierała ocenę w zakresie rozwiązań określonych w projekcie przedmiotowego planu miejscowego, mających na celu zapobieganie i ograniczanie negatywnych oddziaływań na środowisko. Wskazywała na konieczność ustalenia granic i sposobów zagospodarowania terenów zagrożonych powodzią, ustalenie zakazu zabudowy za wyjątkiem obiektów i urządzeń dopuszczonych w szczegółowych ustaleniach planu. " (str. 66). W uchwalonym planie nie zostały uwzględnione ustalenia, zawarte w projekcie planu, do których odwołuje się Prognoza, dotyczące określenia na rysunku planu obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, obecnie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Brak wskazania na rysunku planu tych obszarów czego prawdopodobną konsekwencją było brak uzgodnień z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., stanowi istotne naruszenie trybu sprowadzania planu miejscowego w zakresie wszystkich jednostek terenowych położonych wzdłuż rzeki R. Ma także rację organ nadzoru wywodząc, że brak na rysunku planu oznaczenia terenów potencjalnie zagrożonych powodzią stanowi o braku powiązania rysunku z częścią tekstową planu - § 12 ust. 1 uchwały. Nie da się bowiem odnieść dopuszczonych planem warunków zagospodarowania tych terenów do konkretnych jednostek terenowych. Stanowi to o naruszeniu § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. i wywołuje skutki prawne w postaci konieczności stwierdzenia nieważności jego ustaleń. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p., każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, oraz istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W niniejszej sprawie naruszenia dotyczą większości jednostek terenowych. Ustalenia planu wykraczają poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określania zasad ochrony zabytków, zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wkraczają w sferę zastrzeżoną dla innych organów (uzgodnienia z gestorami sieci, wojskiem). Organ nie uzyskał uzgodnienia dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie zagospodarowania stref ochronnych. Wystąpiły istotne naruszenia w zakresie wyznaczania linii zabudowy rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu, w tym rozbieżności w zapisach tekstowych i graficznych planu, sprzeczności co do możliwości zabudowy zarówno w strefie wód śródlądowych jak i na terenach bezpośredniego zagrożenia powodziowego. Nie ustalono linii zabudowy dla pewnych z terenów (np. ZL i KDD), nie określono w części parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, wadliwie ustalono parametry dróg, zawarto ustalenia dotyczące podziałów nieruchomości, która to kompetencja nie jest kompetencją rady gminy, dopuszczono zabudowę na terenach wyłączonych z mocy ustawy pod zabudowę, nie określono na rysunku planu przebiegu istniejących sieci gazociągu wysokiego ciśnienia ,stacji redukcyjnej, strefy zagrożenia powodziowego, nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne w odniesieniu do urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, naruszono postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. poprzez określenie w części tekstowej obszarów przestrzeni publicznej, nie występującej w Studium. W ocenie sądu brak uzgodnienia, wymaganego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie trybu postępowania a brak określenia, nawet w części parametrów dróg już sam stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności całej uchwały (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 lutego 2012 r, sygn. akt I SA/GI 869/11). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność uchwały w części tekstowej i graficznej w całości na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- [1] W uzasadnieniu kursywą zaznaczono treść zaskarżonej uchwały, czcionką pogrubioną kwestionowaną jednostkę redakcyjną planu w całości a podkreśleniem - kwestionowane przez organ nadzoru ustalenia planu.