II FSK 1123/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Beata Cieloch Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 219/22 w sprawie ze skargi "Ł." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 stycznia 2022 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.183.2021.2.AT w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 219/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Ł. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 22 października 2021 r. Powyższe orzeczenie dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od wyroku skargę kasacyjną wniósł organ zarzucając w niej naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnie 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej "o.p.") poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że organ dokonał błędnej wykładni art. 14b § 1 o.p. uznając, że postępowanie interpretacyjne sprowadzałoby się w niniejszej sprawie do interpretacji nie treści przepisu podatkowego, ale zaistniałego stanu faktycznego i okoliczności w nim opisanych, co wykracza poza ramy postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy prawidłowa ocena czynności podjętych przez organ podatkowy winna skutkować oddaleniem skargi; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła wskazana w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. przesłanka "jakiejkolwiek innej przyczyny", uniemożliwiająca wszczęcie postępowania interpretacyjnego, tym samym wydając zaskarżone rozstrzygnięcia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej naruszył art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 o.p., podczas gdy prawidłowa ocena czynności podjętych przez organ podatkowy winna skutkować oddaleniem skargi wobec braku naruszenia przez organ przepisu art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Organ wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Na wstępie rozważań przypomnieć trzeba, że przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji była kwestia ustalenia, czy kwota wynikająca z noty księgowej wystawionej przez miasto Ł. (dalej jako: Miasto), w związku z roszczeniem Miasta o zwrot kosztów nałożonych na beneficjenta przez Instytucję Zarządzającą [...] stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W postanowieniach w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji organ podnosił, że aby dokonać interpretacji przepisów prawa podatkowego musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe. Konieczne bowiem byłoby dokonanie ustaleń co do treści zawartych umów w sprawie, treści wydanych dokumentów, charakteru kwoty, którą Miasto obciążyło Spółkę i jej związku z osiąganymi przychodami. Ponadto, organ interpretacyjny musiałby badać, czy Spółka swoim działaniem lub zaniechaniem przyczyniła się czy też spowodowała naliczenie wskazanej we wniosku kary. Oceny dochowania przez Spółkę należytej staranności nie da się dokonać bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym, zdaniem organu, zagadnienie będące przedmiotem zapytania nie dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego, a ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, co wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych. Organ podkreślił, że aby odnieść się do możliwości zaliczenia wydatków do koszów podatkowych, koniecznym byłoby dokonanie oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800, dalej u.p.d.o.p.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sporze rację należy przyznać Spółce. Wbrew twierdzeniom organu Spółka przedstawiła stan faktyczny w sposób wyczerpujący, nie wymagał on przeprowadzenia postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumentację prezentowaną w toku postępowania, do której w sposób wyczerpujący odniósł się Sąd pierwszej instancji. NSA uznał, że ponowne przedstawianie motywów rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd pierwszej instancji nie jest konieczne. Przypomnieć jedynie należy, że celem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwość uzyskania przez podatnika, płatnika lub inkasenta stanowiska organu co do wykładni i stosowania tych przepisów w indywidualnych sprawach. W rozpoznawanej sprawie Spółka zwróciła się do organu interpretacyjnego o ocenę jego stanowiska co do stanu prawnego dotyczącego konkretnego, przedstawionego stanu faktycznego. Przedstawiła też własny pogląd co do tego, jakie przepisy i dlaczego będą miały w tym przypadku zastosowanie. Organ powinien uznać przedstawione przez Spółkę okoliczności związane z naliczeniem kwoty przez Miasto, jako elementu stanu faktycznego. Brak było podstaw do ingerowania w tak przedstawiony stan faktyczny. Organ powinien dokonać oceny stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę, nie dokonując jego modyfikacji. To Spółka ponosi odpowiedzialność za opis stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. W tej sytuacji rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując, że stanowisko organu, przedstawione w zaskarżonych postanowieniach, prowadziłoby do nieuzasadnionej odmowy dokonania wykładni przepisu prawa podatkowego i oceny, czy znajdzie on zastosowanie (lub nie) w przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych. Wobec powyższego należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.