II SA/Ol 153/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. J. i T. J. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia (...) Starosta E. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr (...) i nr (...) stanowiące współwłasność A. i T. J. ( dalej jako: Skarżący ) położonej w obrębie M. poprzez zezwolenie Spółce (...) (dalej jako: "Spółka"), na wykonanie prac polegających na wymianie przewodów na niepełnoizolowane i na wymianie trzech stanowisk słupowych wraz z niezbędnym osprzętem. Następnie na skutek wniosku Spółki, Starosta E. decyzją z dnia (...), udzielił zezwolenia Spółce na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr (...) i nr (...) obręb M. stanowiących współwłasność A. i T. J. w celu wykonania prac określonych w decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Decyzji tej Starosta nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 1899) dalej jako: "u.g.n.", art. 104 § 1 oraz art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735) dalej jako: "k.p.a." W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że za wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przemawia ważny interes gospodarczy i społeczny, mający znaczenie lokalne z racji wzajemnego powiązania wszystkich elementów sieci infrastruktury energetycznej. Jest to inwestycja celu publicznego, służąca zlikwidowaniu większości problemów związanych z zasilaniem w energię elektryczną dużej części regionu. Od powyższej decyzji Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, z uwagi uchybienia organu prowadzącego postępowanie sprowadzające się do nie zachowania wszystkich obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa oraz procedur administracyjnych obowiązujących w ramach rzeczonego postępowania, jak również z uwagi na nie uwzględnienie wszystkich elementów i wymogów jakim powinna czynić zadość zaskarżona decyzja administracyjna, będącą konsekwencją wcześniejszej również zaskarżonej decyzji z (...) względnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących norm prawa oraz zasad postępowania: 1) art. 124 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 6, ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, 2) art. 89 § 1 i § 2 k.p.a., 3) art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., 4) zasad postępowania (art. 10 k.p.a.), 5) zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), 6) zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), 7) zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), 8) zasady równego traktowania, pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw (art. 8 k.p.a.), 9) zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.), 10) zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), poprzez ich niezastosowanie i niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji zezwalającej (...) na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków, jako działki nr (...) o pow. 2,6700 ha i (...) o pow. 2,7644 ha obręb M., stanowiącej współwłasność A.J. i T.J. oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności, stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, ze wskazaniem, że w przedmiotowej sprawie po pierwsze rokowania nie zostały zakończone, a po wtóre nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, jak również z zaskarżonej decyzji nie wynika, jakoby Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w wystarczającym zakresie, tj. uwzględniającym interes strony, jako właściciela zajmowanych nieruchomości. Ponadto zaskarżona decyzja jest oczywiście wadliwa z tej przyczyny, iż: 1) w treści tej decyzji, jako materialno-prawną podstawę jej wydania Organ I instancji wskazał art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tymczasem: a) organ I instancji nie wskazał nawet, która z konkretnych norm zawartych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiła podstawę orzeczenia wydanego przez ten organ i objętego treścią zaskarżonej decyzji, a ponadto, b) organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji nie dokonał żadnego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 124 w/w ustawy, wobec czego przepis ten nie mógł stanowić podstawy orzeczenia wydanego przez ten Organ i objętego treścią zaskarżonej decyzji; 2) w treści decyzji nie został wskazany okres czasu, na jaki ma zostać dokonane niezwłoczne zajecie nieruchomości; 3) w treści decyzji nie została wskazana również kwota wynagrodzenia za niezwłoczne zajęcie nieruchomości, 4) w uzasadnieniu tej decyzji, wyjaśniając przyczyny rozstrzygnięcia dokonanego tą decyzją, organ I instancji powołał się natomiast na i przytoczył wyłącznie treść art. 124 ust. 1a, w sposób zupełnie nieuprawniony stwierdzając, iż przez inwestora wykazany został interes gospodarczy i społeczny, mający lokalne znaczenie z racji wzajemnego powiązania wszystkich elementów sieci infrastruktury elektrycznej przy jednoczesnym zupełnym pominięciu interesu strony – właścicieli nieruchomości. Dodatkowo wskazano, iż postępowanie prowadzone przez Organ I instancji odbywało się z naruszeniem przepisów je określających, a mianowicie: 5) w ramach postępowania administracyjnego przez organ I instancji nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, dająca stronie (właścicielom nieruchomości) możliwość ustosunkowania się do zakresu i sposobu wykonania planowanych prac, albowiem w stanie faktycznym sprawy była chociażby możliwość innego przeprowadzenia linii SN, np. poprzez poprowadzenie jej pod powierzchnią gruntu, co eliminowałoby ograniczenie możliwości korzystania z nieruchomości, 6) w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, nie zostały zakończone rokowania, co uniemożliwiło Skarżącym wypracowanie takiego sposobu porozumienia z wnioskodawcą - (...), który zabezpieczałby ich uzasadniony interes, chociażby w zakresie wysokości jednorazowego wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności przesyłu. Z uwagi na powyższe, wniosek o zmianę, względnie, o uchylenie zaskarżonej decyzji, jest w ocenie Skarżących słuszny i uzasadniony. Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ustawodawca w art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki, o których mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione gdyż mamy do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym mającym znaczenie ponadlokalne. Inwestor wskazał również, że inwestycja będzie służyła zlikwidowaniu większości problemów związanych z zasilaniem w energię elektryczną. Zachodziła natychmiastowa konieczność przebudowania dotychczasowej linii, decyzja ta ma charakter posiłkowy w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa, ale nie jest uzależniona od jej ostateczności. Przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. nie zawiera wymogu określania terminu na jaki może być zajęta nieruchomość, dlatego też określenie takiego terminu w decyzji byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Brak wskazania w decyzji kwoty wynagrodzenia wynika z tego, że odszkodowanie przysługuje za ograniczenie korzystania z nieruchomości, a nie za niezwłoczne jej wydanie i jest określane w odrębnej decyzji. Natomiast zarzuty odnośnie do rokowań dotyczą postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. A. J. i T. J. (dalej jako: strona skarżąca), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 124 u.g.n. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, jak również brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkującego ustaleniem błędnych okoliczności faktycznych sprawy leżących u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności uznaniem, że w niniejszej sprawie istniał ważny interes gospodarczy inwestora i co za tym idzie, że zasadnym będzie zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i ograniczenie praw skarżących; 2. art. 11 k.p.a. w związku z art. 6 oraz art. 8 § i § 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia swojego stanowiska przez organ II instancji oraz organ I instancji i ograniczenia się do gołosłownych twierdzeń nie znajdujących poparcia w materiale dowodowym, a także nie wyjaśnienia stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. 3. art. 10 § 1 w związku z art. 89 § 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezapewnienie Skarżącym czynnego udziału w postępowaniu przed Organem I i II instancji, nieprzeprowadzenie rozprawy a także nieumożliwienie Skarżącym przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji w oczywisty sposób nieodpowiadającej prawu. II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art. 124 ust. 3 u.g.n., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że rokowania pomiędzy Uczestnikiem Ad. 1 a Skarżącymi zostały przeprowadzone i zakończone we właściwy sposób i umożliwiały organowi wydanie decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n.; 2. art. 124 ust. 4 u.g.n., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że organ I instancji nie był zobowiązany do wskazania terminu przez który nieruchomość Skarżących będzie zajęta. 3. art. 124 ust. 1a u.g.n., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o ten przepisu w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do jej wydania w szczególności nie został wykazany ważny interes gospodarczy uprawniający do tak daleko idącej ingerencji w prawa skarżących. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie rozwijając postawione zarzuty. Podkreślono, że przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości organ zobowiązany był do dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Organ II instancji uniemożliwił stronom wyrażenie swojego stanowiska i ustosunkowania się do zakresu i sposobu wykonania planowanych prac. Organy nie podołały zasadzie przekonywania,, gdyż nic nie stało na przeszkodzie aby wnioskodawca w ramach rokowań doszedł do porozumienia z właścicielami nieruchomości. Natomiast inwestor z pozycji siły traktował skarżących nie dając im praktycznie możliwości ochrony ich uzasadnionego interesu. Skarżący powinni mieć również pewność na jaki czas ich prawo własności będzie ograniczone. Nie jest dopuszczalne bezrefleksyjne stosowanie przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. Ważny interes gospodarczy, nawet gdyby miał miejsce w danej sprawie, powinien zostać należycie wykazany i wyjaśniony stronom postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko - Mazurski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z treści powyższego przepisu postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępne w Internecie). Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Spółka, będąca operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej, uzyskała decyzję Starosty z (...) ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie Spółce zezwolenia na wykonanie prac polegających na wymianie przewodów na niepełnoizolowane i na wymianie trzech stanowisk słupowych wraz z niezbędnym osprzętem na działkach należących do skarżących. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez stronę skarżącą Wojewoda decyzją z (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 23 czerwca 2022 r. r. (sygn. akt II SA/Ol 152/22) oddalił skargę wniesioną przez skarżących na decyzję Wojewody. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że w świetle art. 108 § 1 i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Przy czym, zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia, a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym. Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną dużej części województwa warmińsko-mazurskiego. Budowa odcinka nowej linii pozwoli na zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną, bezpieczniejszy jej przesył i w sposób zdecydowany zwiększy bezawaryjność istniejącej sieci energetycznej. . W przypadku braku wykonania planowanej inwestycji rmożliwe są przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie długotrwałych przerw w dostawie energii elektrycznej. Z kolei obowiązkiem Spółki jest zapewnienie stałego dopływu energii elektrycznej do odbiorców. Niewątpliwie zatem kwestionowane przedsięwzięcie jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Tym samym, umożliwienie Spółce niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanki interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej dla potrzeb rozwoju sektora energetyki. Podkreślić również należy, że dla każdej osoby nawet takiej, która nie posiada najmniejszej wiedzy z dziedziny energetyki i przesyłu energii oczywistym powinno być, że nowe linie energetyczne zapewniają większe bezpieczeństwo nie tylko przesyłu, ale również osób czasowo znajdujących się w okolicach tych linii. Skarżący jako rolnicy wykonujący prace polowe w sposób szczególny powinni być zainteresowani unowocześnieniem linii energetycznej przebiegającej przez ich grunty. Nadto rzeczą powszechnie wiadomą jest, że rozwój odnawialnych źródeł energii jest nierozerwalnie związany z koniecznością modernizacji istniejących linii energetycznych w celu zwiększenia mocy przesyłowych. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisach prawa. Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśnić należy, że w zdecydowanej większości nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która była przedmiotem odrębnego postępowania. Jak wskazano wyżej, rozstrzygając wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, organ nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W związku z tym organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanych w skardze, gdyż w przedmiotowym postępowaniu w ogóle nie miały one zastosowania. Organ miał jedynie obowiązek ustalenia, czy została wydana decyzja w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., czy wniosek złożył podmiot, który będzie realizował cel publiczny oraz czy zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 108 k.p.a. lub wniosek jest uzasadniony ważnym interesem gospodarczym. W związku z tym poza zakresem dociekań sądu pozostać musiał sposób przeprowadzenia rokowań, obliczenie odszkodowania czy też żądania określenia stosownych terminów. Nie został też naruszony żaden przepis proceduralny, przypomnieć należy, że z uwagi na charakter decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ zobowiązany był do nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, ale niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, że zgromadzony materiał dowodowy musiał być skarżącym znany, gdyż jest taki sam jak w sprawie o ograniczenie korzystania z nieruchomości. W tym zakresie Sąd nie znalazł jakichkolwiek uchybień organów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.