II OSK 2170/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Zielona Góra od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Go 145/22 w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Rady Miasta Zielona Góra z dnia 26 października 2021 r. nr XLVII.754.2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. Szwajcarskiej w Zielonej Górze oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 23 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Go 145/22 uwzględnił skargę Wojewody Lubuskiego na uchwałę Rady Miasta Zielona Góra z 26 października 2021 r. nr XLVII.754.2021 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. Szwajcarskiej w Zielonej Górze (dalej plan miejscowy) i stwierdził jej nieważność w całości. Sąd I instancji stwierdził, że istotne wadliwości planu miejscowego dotyczą niezgodności z ustaleniami studium obowiązującego dla ww. terenu. Ponadto zasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia zasad sporządzenia planu przez nieodniesienie się w procedurze planistycznej organu gminy do przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz. U. Nr 158, poz. 1657, dalej rozporządzenie). W związku powyższym zaskarżony plan miejscowy jest, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, dotknięty wadami określonymi w art. 28 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej upzp), dającymi podstawę do stwierdzenia jego nieważności w całości. 2. Rada Miasta Zielona Góra (dalej skarżąca) wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) w związku z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 upzp, poprzez stwierdzenie nieważności w całości planu miejscowego, pomimo że nie doszło do naruszenia ww. przepisów; 2) art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 28 ust. 1 upzp, poprzez stwierdzenie nieważności całości uchwały, pomimo że nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Skarżący zrzekł się rozprawy, a Wojewoda w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i § 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, usprawiedliwioną przyczyną stwierdzenia nieważności planu miejscowego była wytknięta przez Sąd I instancji sprzeczność zapisów planu miejscowego z zapisami studium. W studium przedmiotowy teren został wskazany jako strefa intensywnej urbanizacji miejskiej - teren zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej, usług towarzyszących, zieleni uporządkowanej oraz zieleni leśnej, a wśród wykluczeń przewidzianych dla tego obszaru wskazano m.in. zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń, których uciążliwość wykracza poza granice działki, do której jej właściciele lub użytkownicy posiadają prawo dysponowania. Natomiast w rubryce "parametry funkcjonalne" jako typ zabudowy wskazano: zabudowę jednorodzinną, zabudowę jednorodzinną zwartą, w tym zabudowę szeregową, niską zabudowę mieszkalną skupiającą w sobie przemieszanie formy zabudowy mieszkalnej i usługowej stanowiące kompozycyjną całość oraz obiekty usługowe o charakterze obsługowym dla funkcji mieszkaniowej, obiekty biurowe i administracyjne. Prowadzenie schroniska dla zwierząt nie stanowi natomiast kontynuacji powyższych funkcji wyznaczonych w studium. Sytuacji tej nie zmienia zdefiniowanie w planie miejscowym (§ 2 pkt 5 lit. e) jako "pozostałej działalności usługowej" działalności związanej z opieką nad zwierzętami domowymi w zakresie wyżywienia, pielęgnowania, strzyżenia, pilnowania i tresury, wyłapywania bezpańskich zwierząt, działalności organizacji członkowskich oraz działalności organizacji ekologicznych i działających w celu ochrony środowiska. 3.4. Sąd Wojewódzki nie naruszył zatem art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 upzp wykazując tę sprzeczność. Schronisko dla zwierząt nie jest bowiem obiektem usługowym pełniącym funkcje obsługi zabudowy mieszkaniowej. Ponadto studium jednoznacznie zakazuje lokalizowania obiektów i urządzeń, których uciążliwość wykracza poza granice działki, a schronisko dla zwierząt jest obiektem, którego uciążliwość wykracza poza granice działki, na której jest posadowione. Także z § 1 rozporządzenia wynika wprost, że schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w odległości co najmniej 150 m od budynków mieszkalnych. Skoro plan zakładał rozbudowę schroniska to musiał również tę normę respektować. 3.5. Z uwagi na wskazane powyżej przepisy art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 upzp, ustalenia planu nie mogą naruszać ustaleń studium. Do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego ze względu na niezgodność jego ustaleń z ustaleniami studium (skutkującego nieważnością ustaleń planu, zgodnie z art. 28 ust. 1 upzp) dochodzi bowiem wówczas, gdy w planie miejscowym określi się przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium (por. wyroki NSA z: 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1616/21, 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2193/22). Taka właśnie sytuacja ustalenia przeznaczenia całkowicie sprzecznego ze studium zachodzi w niniejszej sprawie, co uzasadniało zastosowanie sankcji określonej w art. 28 ust. 1 upzp. Dlatego też zarzut naruszenia art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 28 ust. 1 upzp jest nieusprawiedliwiony. 3.6. Wobec bezzasadności wszystkich podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.