IV SA/Po 810/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu [...] października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] K. P. S. A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] K. P. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] K. P. S.A. z siedzibą w W. wniosły do sądu administracyjnego skargę na Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. W złożonej do Sądu skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi przedstawiono zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz procesowego uzasadniające w ocenie Skarżącej uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] wydanej na podstawie art. 130 ust. 1 i 2 oraz art. 132 ust. 1a i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018, poz. 121). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. ustalono na rzecz J. J. odszkodowanie w wysokości [...] zł i do jego jednorazowej zapłaty zobowiązano [...] K. P. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą wyrażoną w powołanym powyżej przepisie jest wykonalność ostatecznych orzeczeń organów administracyjnych, a wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się do złożonego w niniejszej sprawie wniosku należy zauważyć, że Skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zaistnieć w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Sam wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie został odrębnie uzasadniony. Natomiast uzasadnienie złożonej skargi zmierza do wykazania wadliwości zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tej argumentacji należy wskazać, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, będzie przedmiotem kontroli Sądu na etapie badania zasadności skargi, natomiast w chwili obecnej zaskarżona decyzja korzysta z domniemania legalności. Domniemanie legalności decyzji będzie istnieć do czasu ewentualnego wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dlatego argumentacja wniosku dotycząca wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogła odnieść zamierzonego skutku przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako wystarczające uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być więc uznane zarzuty odnoszące się do decyzji będącej przedmiotem skargi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest bowiem uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez sąd w zaskarżonym akcie wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Reasumując, należało przyjąć, że w niniejszej sprawie Skarżąca w ogóle nie uzasadniła, dlaczego w jej ocenie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazać należy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter pieniężny, który z natury rzeczy jest odwracalny. Stąd też fakt uregulowania zobowiązań wynikających z decyzji Wojewody Wielkopolskiego, nie tworzy takiego stanu rzeczy, w którym strona na skutek wykonania tej decyzji poniosłaby niepowetowaną szkodę (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 1995r. sygn. akt SA/Wr 347/95 LEX 26817). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.