I SA/Sz 302/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2021 r. sprawy ze skargi M. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. M. A. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "organ odwoławczy") z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] listopada 2020 r. nr [...]; [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie oddalenia zarzutu w zakresie braku podstaw do prowadzenia egzekucji w związku z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") oraz oddalenia zarzutu w zakresie niezgodności treści tytułu wykonawczego nr [...] z wymogami wskazanymi w art. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wydał [...] stycznia 2019 r. decyzję nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Strony za zobowiązania Beneficjenta - "[...]" Spółka z o.o., z tytułu braku zwrotu środków w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości w wysokości [...] zł (należność główna) oraz odsetek w wysokości [...] zł (naliczonych od dnia przekazania środków do dnia wydania przedmiotowej decyzji), otrzymanych w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013 na podstawie umowy o dofinansowanie z [...] lutego 2014 r. nr [...], zawartej w związku z realizacją przez Beneficjenta - "[...]" Spółka z o.o. projektu pn. "[...]", określonych w decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Na skutek przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Minister Inwestycji i Rozwoju, decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] stycznia 2019 r. Decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2019 r. jest decyzją ostateczną. W związku z nieuregulowaniem przez Stronę ciążącego na niej zobowiązania, Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony [...] września 2020 r. wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia [...] października 2020 r. Strona wniosła zarzuty w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, objętego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2020 r., dotyczącym należności pieniężnych przysługujących wierzycielowi od osoby trzeciej. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. - [...], pismem z [...] października 2020 r., znak: [...], przekazał powyższe zarzuty wierzycielowi – Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., w celu wyrażenia swojego stanowiska. Przedmiotowe pismo wierzyciel otrzymał [...] października 2020 r. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] listopada 2020 r. nr [...]; [...] oddalił zarzut w zakresie braku podstaw do prowadzenia egzekucji w związku z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. oraz oddalił zarzut w zakresie niezgodności treści tytułu wykonawczego nr [...] z wymogami wskazanymi w art. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Strona wniosła zażalenie na postanowienie w sprawie powyższego stanowiska wierzyciel na zgłoszone zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2020 r. stanowiła decyzja ostateczna Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Strona nie wywiązała się z obowiązku zapłaty zobowiązania określonego decyzją ostateczną, co następnie uprawniało wierzyciela do wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego i skierowania go do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – [...] celem realizacji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy wskazał wobec powyższego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji. Nadto organ zaznaczył, że postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2019 r. (sygn. akt V SA/Wa 2065/19). Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie było konieczne prawomocne rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny skargi na powyższą decyzję, zgodnie bowiem z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję nie wstrzymuje wykonania tej decyzji. Decyzja taka jest nadal ostateczna, przez co wymaga wykonywania. Tym samym organ odwoławczy wskazał, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji, a w związku z powyższym zarzut podniesiony przez Stronę nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości wystawionego tytułu wykonawczego organ odwoławczy wskazał, że w obecnym katalogu podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, wymienionym w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie występuje przesłanka niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., co oznacza, że twierdzenia Strony w tym zakresie nie mogą być objęte podstawą zarzutu. Nadto organ odwoławczy wskazał, że poza katalogiem podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej znajduje się również "zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego", na którą to okoliczność powołuje się Strona. Skarżąca wniosła za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji oddalenie zarzutów w przedmiotowej sprawie, w sytuacji w której zgłoszone zarzuty były w pełni zasadne i zasługiwały na uwzględnienie; 2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uznania wniesionych przez zobowiązaną zarzutów jako zasadne w całości; 3) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na nieuzasadnionym przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 4) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie ustawowo określone elementy; 5) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa uzasadniająca prowadzenie wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego; 6) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy zawiera wszelkie wymagane informacje, zgodnie z treścią art. 27 § 1 u.p.e.a. Skarżąca wniosła o chylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie zgłoszonych zarzutów oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu uproszczonym w myśl art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w zapłacie należności z tytułu zwrotu dofinansowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2020 r. oddalił skargę Strony (sygn. akt V SA/Wa 2065/19). Wyrok jest nieprawomocny. Skarżąca wobec powyższego podniosła w skardze zarzut, że wydanie tytułu wykonawczego, a następnie prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o decyzję, co do której postępowanie wciąż się toczy, nie jest działaniem zasadnym. Zdaniem Skarżącej podstawa wydania tytułu wykonawczego pozostaje bowiem przedmiotem rozpoznania, a dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może doprowadzić do wyrządzenia Skarżącej daleko idącej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, tutejszy Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.; zwanej dalej: "u.f.p."), wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Kwota środków do zwrotu stanowi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p. (należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności). Podstawy prawne przeniesienia odpowiedzialności za zaległości osób prawnych na osoby trzecie – znajdują się w ustawie – Ordynacja podatkowa, do których stosowania w sprawach dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. – odsyła art. 67 u.f.p. Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w Rozdziale 15 za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Odnosząc się zatem do podniesionego przez Skarżącą zarzutu, tutejszy Sąd wskazuje, że decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej, o której mowa w art. 108 § 1 O.p., to decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej nie podlega wykonaniu, jeżeli nie jest to decyzja ostateczna, chyba że zostanie jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239b O.p.) lub w stosunku do osoby trzeciej zostanie wydana decyzja o zabezpieczeniu (art. 239c O.p.), która ma ten rygor z mocy prawa. Natomiast w myśl art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Mając zatem na uwadze powyższe, decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. jest niewątpliwie decyzją ostateczną. W myśl art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z urzędu wiadomo Sądowi, że postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. sygn. akt V SA/Sz 2065/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym decyzja ostateczna Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2019 r. podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto należy zauważyć, że w myśl art. 108 § 4 O.p. egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Artykuł 108 § 4 O.p., mówiąc o egzekucji, bez wątpienia wskazuje na przymusowy charakter realizacji świadczenia przez osobę trzecią. Posiłkowy charakter odpowiedzialności osoby trzeciej przejawia się m.in. w tym, że zasadą jest, iż podjęcie wobec niej egzekucji możliwe jest zasadniczo dopiero w przypadku bezskuteczności egzekucji skierowanej do pierwotnego dłużnika. Odnosząc się do powyższego, tutejszy Sąd zauważa, że w ostatecznej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2019 r. wskazano, że [...] października 2015 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej przekazano do właściwego miejscowo urzędu skarbowego. W trakcie postępowania egzekucyjnego wyegzekwowano kwotę [...]zł, która została zaliczona na spłatę należności głównej w wysokości [...] zł oraz należne odsetki w kwocie [...]zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki - beneficjenta. Jako podstawę do wydania postanowienia wskazano art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a., tj. stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że Spółka nie posiada żadnego majątku nieruchomego, a miejsca znajdowania się majątku ruchomego w postaci pięciu pojazdów nie ustalono. Podjęte próby zajęcia rachunków bankowych Spółki i wierzytelności pieniężnych okazały się bezskuteczne. Ustalono, że Spółka od IV kwartału 2014 r. nie wykazuje żadnych obrotów i dochodów, a co za tym idzie – jakichkolwiek znamion prowadzenia działalności. W takim stanie rzeczy Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. podjął działania mające na celu dochodzenie zwrotu środków od osoby trzeciej na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał zatem za bezpodstawny zarzut podniesiony w skardze wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że w sprawie zachodzi podstawa uzasadniająca prowadzenie wobec Skarżącej postępowania egzekucyjnego. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że w sprawie zachodzi podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl powołanego wyżej przepisu, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Jak wskazano już powyżej w niniejszym uzasadnieniu wyroku, podstawą prawną dochodzonego względem Skarżącej obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z [...] września 2020 r. jest decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] stycznia 2019 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2019 r., a zatem istnieje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy i co również zostało wskazane we wcześniejszej treści niniejszego uzasadnienia, do wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie było konieczne prawomocne rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny skargi na decyzję będącą podstawą wystawionego tytułu wykonawczego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie ustawowo określone elementy. Nadto Skarżąca podniosła w skardze błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że w sprawie tytuł wykonawczy zawiera wszelkie wymagane informacje, zgodnie z treścią art. 27 § 1 u.p.e.a., w tym również, że w sposób poprawny i precyzyjny określono podstawę prawną prowadzonej egzekucji oraz rodzaj należności. Treść art. 27 § 1 u.p.e.a. wskazuje, jakie elementy zawiera tytuł wykonawczy. Zgodnie natomiast z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, tutejszy Sąd wskazuje, że aktualność w obecnym stanie prawnym zachowuje pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 20.09.1995 r., SA/Lu 2104/94, LEX nr 26956; wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutów sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1, a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie (wyrok NSA z 12.01.2018 r., II FSK 3535/15, LEX nr 2440687). Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako podstawy dwóch lub więcej zarzutów. Słusznie zatem organ stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że w obecnym katalogu podstaw zarzutów, zawartym w art. 33 § 2 u.p.e.a. nie występuje zarzut wskazany przez Skarżącą w postaci niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Również poza katalogiem zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej znajduje się obecnie "zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego", którą to okoliczność Skarżąca podniosła w skardze. W sprawie znajdują bowiem zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od [...] lipca 2020 r., w myśl ustawy z dnia [...] września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070). Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie przez Organ odwoławczy podniesionych przez Skarżącą wskazanych wyżej zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, Sąd uznał za bezpodstawne. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji oddalenie zarzutów w sprawie w sytuacji, gdy zarzuty były w pełni zasadne i zasługiwały na uwzględnienie. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie uznania wniesionych przez Skarżącą zarzutów jako zasadne w całości. W myśl art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości. Odnosząc się do powyższego w kontekście wcześniejszej treści niniejszego uzasadnienia wyroku, również powyższy zarzut Skarżącej zawarty w skardze tutejszy Sąd uznaje za bezpodstawny. W zaskarżonym postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela na zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej Organ odwoławczy uzasadnił w sposób wyczerpujący powody oddalenia podniesionych przez Skarżącą zarzutów. W ocenie tutejszego Sądu uzasadnienie Organu jest spójne oraz znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym zasadnym było wydanie przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. postanowienia, w którym oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W tym stanie rzeczy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.