II FSK 3535/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 619/15 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr SKO.418.25.2015 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od O. [...] S.A. z siedzibą w W.na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r., III SA/Łd 619/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę O.[...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (zwanej dalej spółką) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2015 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia 7 listopada 2014 r. Wójt Gminy określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. W dniu 25 listopada 2014 r. wystawiono tytuł wykonawczy. Wszczęto na tej podstawie egzekucję. Spółka wniosła zarzuty dotyczące nieistnienia zobowiązania. Wskazała, że organ nie doręczył jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. Podniosła zarzut dotyczący nieistniejącego obowiązku z tytułu odsetek, których wielkość została zawyżona, zarzut dotyczący niewymagalnego obowiązku z tytułu niedoręczenia oraz nienadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy z dnia 7 listopada 2014 r. i zarzut niedopuszczalności egzekucji w sytuacji niedoręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz nienadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazała również, że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz.1619 – zwanej dalej: u.p.e.a.). Wszystkie zarzuty organ uznał za nieuzasadnione. W odwołaniu spółka powtórzyła swoje zarzuty. 3. Organ odwoławczy zaznaczył, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku - błędnej wysokości odsetek (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), organ zaznaczył, że określona wysokość odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części. Podatnik więc, kwestionując naliczanie odsetek od zaległości podatkowej, których wysokość została określona po raz pierwszy w tytule wykonawczym, powinien powołać się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Podkreślił, że postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. wszczęto dnia 28 lipca 2014 r. Decyzja Wójta Gminy z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego została doręczona w dniu 12 listopada 2014 r. Postępowanie trwało długo bowiem sprawa należy do wyjątkowo złożonych m. in. ze względu na rodzaj przeprowadzanych dowodów. Zdaniem organu odwoławczego wierzyciel musiał wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. W zakresie zarzutu niedoręczenia decyzji organ zaznaczył, ze zarzut zobowiązanego jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym i wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a) u.p.e.a. W zakresie zarzutu związanego z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, organ wskazał, że nawet przyjmując, iż zarzut braku wymagalności dotyczy nie niedoręczenia decyzji, a nienadania jej rygoru natychmiastowej wymagalności to zarzut zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym więc wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a) u.p.e.a. Organ zaznaczył, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Podniósł jednak, że zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Zdaniem organu tytuł wykonawczy stanowiący podstawę przedmiotowego postępowania egzekucyjnego spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. 4. Na powyższe postanowienie spółka złożyła skargę, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy z dnia 2 lutego 2015 r. Zarzuciła naruszenie: - art. 34 1a) u.p.e.a. - przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności w sytuacji, w której wymagały one merytorycznego rozstrzygnięcia; - art. 33 1 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez uznanie za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku, choć zawyżono wysokość egzekwowanych odsetek za zwłokę; - art. 33 1 pkt 6 u.p.e.a. - poprzez uznanie za bezzasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji, choć taką jest egzekucja prowadzona w sytuacji, w której nie doręczono decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności; - art. 33 1 pkt 10 u.p.e.a. - przez uznanie za bezzasadny zarzut nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego, w którym błędnie wskazano, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę wskazując, że spółka podniosła 5 zarzutów, twierdząc, iż: 1) egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r.; 2) egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w zakresie odsetek , których wielkość została zawyżona; 3) obowiązek wynikający z decyzji z dnia 7 listopada 2014 r. nie był wymagalny ze względu na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej nie doręczono, ani nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności; 4) w sytuacji, w której nie doręczono decyzji pierwszoinstancyjnej, ani nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna; 5) egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Sąd I instancji podzielił konkluzję organu, który uznał za niedopuszczalne zarzuty wskazane w punktach 1 i 3 oraz nieuzasadnione - zarzuty wymienione w punktach nr 2, 4 i 5. Powtórzył za organem, że kwestia doręczenia decyzji była już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym (rozpatrzono ją w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 289/15, potem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017, II FSK 2653/15, w którym uchylono wyrok sądu I instancji i oddalono skargę spółki). Problem prawidłowego doręczenia decyzji nie może być weryfikowany w postępowaniu egzekucyjnym. W zakresie wysokości należnych odsetek sąd podniósł, że postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. wszczęto dnia 28 lipca 2014 r., a decyzję organu I instancji doręczono spółce w dniu 12 listopada 2014 r., gdy organ wykazał, iż postępowanie należało do wyjątkowo złożonych, między innymi ze względu na rodzaj przeprowadzanych dowodów, zorganizowanie postępowania, braku współpracy spółki w kluczowych kwestiach. Opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Odnosząc się do trzeciego problemu, sąd podkreślił, że zarzut ten był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. Zarzut niedoręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności był przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu sądowo administracyjnym - zapadł wyrok, w którym oddalono skargę spółki Kolejno sąd zaznaczył, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Podatki od nieruchomości – tak jak w tej sprawie – podlegają egzekucji administracyjnej. Nie zachodziła zatem niedopuszczalność egzekucji, co organy zasadnie wskazały. Zdaniem sądu wbrew twierdzeniom strony skarżącej tytuł wykonawczy spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. 6. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. przez błędne oznaczenie przedmiotu rozpatrzenia w trybie zarzutów wobec egzekucji, a także przez niewyjaśnienie, dlaczego zarzuty wobec egzekucji są przedmiotem postępowań uruchomionych odwołaniem oraz zażaleniem - odpowiednio - na decyzję określającą oraz postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a także przez nieodniesienie się do argumentacji zawartej w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi; 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1a) u.p.e.a. oraz w związku z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że - wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi – i sądu I instancji - zgłoszone przez spółkę zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności należało rozpatrzyć merytorycznie, nie zaś stwierdzić ich niedopuszczalność, gdyż nie były one przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu (sądowym, administracyjnym ani podatkowym), - wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi - i sądu I instancji - zgłoszony przez spółkę zarzut niedopuszczalności egzekucji był uzasadniony, gdyż niedopuszczalną jest egzekucja prowadzona bez doręczenia decyzji wymiarowej, jak też egzekucja prowadzona bez doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru. Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 7. Zgodnie z art. 34 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 - a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. - organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Należy przy tym pamiętać, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Celem uniknięcia dwutorowości trybu zaskarżenia wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu. Zobowiązany na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. złożył zarzuty wobec egzekucji administracyjnej podnosząc, że: 1. Egzekucja ta została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. . 2. Egzekucja ta została podjęta w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona. 3. Ze względu na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gminy nie doręczono, ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek wynikający z decyzji z dnia 7 listopada 2014 r. nie był wymagalny. 4. W sytuacji, w której nie doręczono decyzji pierwszoinstancyjnej, ani nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna. 5. Egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a.". Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było zatem nieistnienie obowiązku - brak doręczenia decyzji podatkowej (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona. Jednocześnie podniosła zarzut, że organ nie doręczył spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r. Oznacza to, że zarzut zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym i wierzyciel musiał wydać postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na podstawie art. 34 § 1a) u.p.e.a. Niezależnie od powyższego sądy administracyjne jednolicie przyjmują, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, niezależnie od tego, czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, czy też nie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 stycznia 2012 r., II FSK 1221/11; 7 lutego 2014 r., II FSK 409/12, CBOSA). Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było również nieistnienie obowiązku - błędna wysokość odsetek (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Określenie w tytule wykonawczym wysokości odsetek stanowi określenie obowiązku nałożonego na zobowiązanego, zatem wadliwe określenie tego obowiązku może być ocenione jako objęcie tytułem wykonawczym obowiązku nieistniejącego w części. Podatnik kwestionując naliczanie odsetek od zaległości podatkowej, których wysokość została określona po raz pierwszy w tytule wykonawczym, powinien powołać się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. . Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 ord. pod. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z tym, że w myśl art. art. 54 § 2 ord. pod. przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 – zwanej dalej: ord. pod.) nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. wszczęto w dniu 28 lipca 2014 r. Decyzja Wójta Gminy z dnia 7 listopada 2014 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. zastała doręczona w dniu 12 listopada 2014 r. Podzielić zatem należy w pełni stanowisko prezentowane w orzecznictwie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., II FSK 906/08), że przy ocenie, czy przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu w rozumieniu art. 54 § 2 ord. pod. należy mieć na względzie złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, a także terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, prawidłowe zorganizowanie postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności organizacyjnych (np. wezwania świadków, czy pozyskania informacji od innych organów). Jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawy w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatku od nieruchomości tej stronie skarżącej należą do wyjątkowo złożonych m. in. ze względu na rodzaj przeprowadzanych dowodów, zorganizowanie postępowania. Podkreślić również należy brak współpracy spółki w kluczowych kwestiach. Obrazują to czynności postępowania podatkowego, w którym: - pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. (doręczone w dniu 7 sierpnia 2014 r.) organ pierwszej instancji wezwał w terminie 7 dni do przedłożenia na piśmie wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej na terenie gminy; - w odpowiedzi spółka przysłała nośnik danych w postaci płyty CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr. 5 KŚT dla obszaru, w obrębie którego położona jest gmina; - okazało się, że spółka przesłała wyciąg ewidencji środków trwałych z obszaru, na którym położona jest gmina, a nie z terenu gminy. W ocenie Sądu za wywiązanie się z obowiązku udzielenia informacji nie można uznać przesłania danych na płycie CD, która nie zawiera wyodrębnienia wartości linii w poszczególnych gminach. Po wezwaniu z dnia 19 września 2014 r. (doręczonym w dniu 22 września 2014 r.) do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału, pismem z dnia 26 września 2014 r. spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Z uzasadnienia wynikało, że: "Wnioskowany dowód dotyczy wartości infrastruktury, która stale ulega zmianie". Spółka nie wyjaśniła jednocześnie, czy dowód ma być przeprowadzony z przesłanego wcześniej wyciągu z ewidencji środków trwałych w obrębie którego położona jest gmina. Wyjątkowo skomplikowany charakter sprawy miały również czynności wyjaśniające podjęte w ramach postępowania odwoławczego. W odpowiedzi z dnia 10 marca 2015 r. na wezwanie Kolegium z dnia 12 lutego 2015 r. do złożenia wyjaśnień, spółka zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu do przedłożenia informacji. Wynikało to – jej zdaniem - z konieczności zweryfikowania danych z dokumentami źródłowymi w celu udzielenia organowi podatkowemu precyzyjnej odpowiedzi. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2014 r., I SA/Rz 160/14 wynika, że określenie wartości budowli na podstawie danych zawartych na płycie CD bez aktywności skarżącej byłoby nader utrudnione, jeżeli nie niemożliwe. Tym samym należy uznać, że niewielkie opóźnienie powstało z przyczyn obiektywnych, niezależnych od organu (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2014 r., I SA/Gd 756/14). Wierzyciel musiał zatem wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej była niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. W przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Może być powodowana przesłankami natury podmiotowej (np. immunitet dyplomatyczny zobowiązanego), jak i przedmiotowej. Nie ma najmniejszych wątpliwości, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki od nieruchomości (art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). W ocenie Sądu podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie, a zobowiązany w istocie powtarza wcześniej poniesione zarzuty (niedoręczenie decyzji podatkowej, nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności). Wierzyciel musiał zatem wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). W przepisie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. chodzi o wymogi formalne. Zobowiązany ma wykazać, że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy stanowiący podstawę przedmiotowego postępowania egzekucyjnego spełnia wszelkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. W ocenie Sądu podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie, a zobowiązany w istocie powtarza wcześnie podniesione zarzuty (wymagalność, błędna wysokość odsetek - zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2014 r., I SA/Rz 675/14). Wierzyciel musiał zatem wydać postanowienie o uznaniu zgłoszonego zarzutu za nieuzasadniony na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. W końcu podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wykazuje pewne uchybienia w zakresie obowiązku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednakże jest to naruszenie przepisów postępowania, które - by odniosło skutek - musi mieć wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy skargi skarżącej w zakresie określenia podatku od nieruchomości za 2009 r. oraz w sprawie wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostały prawomocnie oddalone (zob. wyroki z dnia: 31 maja 2017 r., II FSK 2278/15, 17 października 2017 r., II FSK 2653/15) to nie można zasadnie przyjąć, że uchybienie temu przepisowi mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).