IV SA/Wa 790/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 11 marca 2022 r. nr DOA-WSzOP.473.6.2021.MGO w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ odwoławczy) decyzją z 11 marca 2022r. nr DOA-WSzOP.473.6.2021.MGO utrzymał w mocy decyzję własną z 11 lutego 2022r. nr DOA-WSzOP.473.6.2021.MM odmawiającą zmiany decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 31 maja 2019r., znak: DOA-WSzOP.473.2.2019.JP, utrzymującej w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z 28 marca 2019r. nr WSI.473.8.2015.SA.29, w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego tą decyzją zobowiązania. Podstawę prawną zaskarżonego do Sądu orzeczenia stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 155 k.p.a. Decyzja było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: "RDOŚ"), decyzją, z 28 marca 2019 r. (nr wskazany na wstępie) nakazał Gminie [...] usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, tj. z terenu działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...], stanowiących własność Gminy [...] w terminie do dnia 26 marca 2021 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzją z 31 maja 2019r. (nr wskazany na wstępie). W dniu 25 marca 2021 r. do RDOŚ wpłynął wniosek Gminy [...] (dalej: Gmina, skarżąca) uzupełniony pismami z 22 marca 2021 r. oraz z 1 kwietnia 2021 r., o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. ww. decyzji RDOŚ z 28 marca 2019 r., nakazującej Gminie [...] usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, w części dotyczącej terminu wykonania zobowiązania. W uzasadnieniu wniosku Gmina wskazano, że planuje w przyszłości kompleksowe zagospodarowanie tego terenu, ponadto obecnie w związku z pandemią Covid-19 wiele instytucji, a także firm ograniczyło swoją działalność co utrudnia podjęcie działań przez Gminę w tym zakresie. Gmina zaproponowała również nowy termin wykonania nałożonego obowiązku określając go pierwotnie jako "pół roku licząc od momentu ustania pandemii" (pismo z 20 marca 2021r. ) a następnie wskazując termin do dnia 31 marca 2022r. (pismo z 1 kwietnia 2021r.). RDOŚ po rozpoznaniu sprawy, decyzją z 18 czerwca 2021 r. odmówił zmiany ww. decyzji z 28 marca 2019r. Po rozpatrzeniu odwołania GDOŚ decyzją z 10 lutego 2022r. nr DOA-WSzOP.473.6.2020.MM, uchylił decyzję RDOŚ z 18 czerwca 2021 r. i umorzył w całości postępowanie przed organem I instancji w uzasadnieniu wskazując, że decyzją ostateczną w niniejszej sprawie jest decyzja GDOŚ z 31 maja 2019r. (nr wskazany na wstępie), co oznacza, że to ten organ jest właściwy dla rozpatrzenia wniosku Gminy o zmianę decyzji na podstawie art. 155 kpa. Następnie decyzją z 11 lutego 2022r. (nr wskazany na wstępie) GDOŚ odmówił zmiany decyzji własnej z 31 maja 2019 r. (nr wskazany na wstępie), utrzymującej w mocy decyzję RDOŚ z 28 marca 2019 r., w części dotyczącej terminu wykonania zobowiązania. Gmina od wskazanego rozstrzygnięcia wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie wydanej w sprawie decyzji przez GDOŚ i orzeczenie zgodnie z wnioskiem Gminy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GDOŚ decyzją z 11 marca 2022r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy decyzję własną z 11 lutego 2022r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwołał się do brzmienia art. 155 k.p.a. i jego wykładni oraz do orzecznictwa sadowoadministracyjnego odnoszącego się do wykładni wskazanego przepisu oraz podniósł, że w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na zastosowanie art. 155 k.p.a., co oznacza, że należy orzec o odmowie zmiany wnioskowanej przez Gminę decyzji w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku. Organ zauważył, że pierwszy termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów został Gminie wyznaczony na długi okres bowiem do 26 marca 2021 r. Powyższe oznacza, że Gmina miał 2 lata na wykonanie obowiązku. Pomimo tak długiego okresu Gmina nie wykonała jednak obowiązku, lecz jeden dzień przed upływem wyznaczonego terminu złożył wniosek o zmianę decyzji w zakresie terminu usunięcia odpadów. W ocenie organu odwoławczego za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny. W interesie społecznym leży bowiem jak najszybsze usunięcie odpadów i w ten sposób realizowanie celu ochrony środowiska, natomiast Gmina konsekwentnie unika wykonania tego obowiązku. Organ wskazał również, że wnioskowana zmiana terminu będzie w istocie stanowiła przedłużenie stanu sprzecznego z art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, co należy zakwalifikować jako sprzeczne z interesem społecznym. Podniesiono również, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie są istotne podnoszone przez Gminę plany kompleksowego zagospodarowania w bliżej nieokreślonej przyszłości przedmiotowych działek i deklaracje równoczesnego usunięcia znajdujących się na działkach odpadów. Odnosząc się natomiast do argumentu Gminy związanego z ograniczeniami wynikającymi z panującej na terenie Polski pandemii wirusa SARS-CoV-2, GDOŚ argument ten uznał za chybiony ze względu na to, że stan epidemiczny utrzymujący się od marca 2020r. nie wyłączył funkcjonowania przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie usuwania, transportu i zagospodarowania odpadów. Organ odwoławczy odnosząc się natomiast do przesłanki występowania słusznego interesu strony wskazał, odwołując się do wyroku WSA w Krakowie z 14 maja 2014r. sygn.. II SA/Kr 272/14, że w zakresie tej przesłanki nie chodzi o uzyskanie rozstrzygnięcia organu zgodnego jedynie z wolą strony, ale że musi to być interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Natomiast w niniejszej sprawie Gmina nie wykazała słusznego interesu w zmianie terminu usunięcia odpadów - takim interesem nie jest bowiem deklarowane kompleksowe zagospodarowanie przedmiotowych działek w bliżej nieokreślonym terminie. W uzasadnieniu wskazano również, że ponieważ wniosek o zmianę decyzji wpłynął na jeden dzień przed upływem terminu wykonania nałożonego obowiązku przez Gminę (25 marca 2021r.), to nawet przy ścisłym zachowaniu terminów wynikających z k.p.a. organ nie miał możliwości rozpatrzenia go przed upływem terminu wyznaczonego do usunięcia odpadów (26 marca 2021r.). W opinii GDOŚ zmiana ostatecznej decyzji w zakresie wyznaczonego terminu jest możliwa o ile termin ten jeszcze nie upłynął. Z chwilą, gdy upłynął termin do wykonania obowiązków nałożonych decyzją, zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. nie można już dokonać. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem GDOŚ, Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. : art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przeprowadzenie wizji w terenie w obecności przedstawicieli Gminy z udziałem przedstawiciela RDOŚ, w następstwie czego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie określa wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, które powinny stanowić przedmiot rozstrzygnięcia, art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie oraz błędną ocenę przesłanek wyrażonych w treści tego przepisu, w szczególności odnoszących się do interesu społecznego lub słusznego interesu strony w następstwie czego zaskarżona decyzja zawiera argumenty faktyczne sprzeczne z okolicznościami dowodowymi zebranymi w sprawie stanowiącymi podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca umotywowała stawiane w niej zarzuty podkreślając, że w jej ocenie przytoczone w uzasadnieniu decyzji argumenty, w sposób całkowicie błędny i w oderwaniu od materiału dowodowego dokonują interpretacji interesu społecznego lub słusznego interesu strony przyjmując, że nie istnieje w tej sprawie interes obiektywnie słuszny, a więc zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego. Skarżąca podkreśliła również, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina zawnioskowała o przeprowadzenie wizji w terenie dla zobrazowania możliwości związanych z połączeniem dwóch czynności istotnych w zakresie ochrony i kształtowania środowiska, a mianowicie usunięcia odpadów z jednoczesną aktywizacją tego obszaru dla potrzeb o charakterze rekreacyjno- wypoczynkowym. Wniosek jednak nie został uwzględniony ale w decyzji nie ustosunkowano się merytorycznie do oceny przedmiotowego wniosku, co w ocenie skarżącej stanowi istotną lukę dowodową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji jak też decyzji ją poprzedzającej. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem odmowy zmiany ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) z 31 maja 2019r. (nr wskazany na wstępie), którą utrzymano w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: RDOŚ) z 28 marca 2019r. (nr wskazany na wstępie) nakładającą na skarżącą obowiązek usunięcia odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, tj. z terenu działek ewidencyjnych nr [...], [...], i [...] w obrębie [...], w terminie do 26 marca 2021r. Zmiana miała polegać na zmianie terminu do którego skarżąca będzie zobligowana do usunięcia odpadów z nieruchomości. Wniosek skarżącej o zmianę decyzji w zakresie terminu jej wykonania został złożony w trybie art. 155 k.p.a. Wyjaśnić zatem trzeba, że art. 155 k.p.a. dotyczy jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron; przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie. Przewidziany w art. 155 k.p.a. tryb wzruszenia decyzji dotyczy decyzji ostatecznych prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi, a istotą określonego w nim postępowania jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją warunki do jego zastosowania, a także, czy występują szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Ponadto, prawna możliwość zastosowania wskazanego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Postępowanie to nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Organ administracji orzekający w trybie art. 155 k.p.a. przeprowadza kontrolę decyzji ostatecznej jedynie pod kątem tego, czy za jej zmianą albo uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jednocześnie organ zobowiązany jest do ustalenia, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Przepis art. 155 k.p.a. zawiera zatem dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne. Formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda strony postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji. Niewystępowanie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku doprowadzić. Przesłanki, jakimi organ winien kierować się w sprawie z wniosku o zmianę bądź uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a., powinny odnosić się do względów celowości istotnych dla strony i przez nią przedstawionych, którym – co istotne na gruncie rozpatrywanej sprawy - nie sprzeciwia się słuszny interes społeczny. W doktrynie i orzecznictwie dominuje pogląd, że tryb wzruszenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych lub do decyzji, przy wydaniu których organ ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. W doktrynie wskazuje się na szerokie rozumienie praw nabytych, o których mowa w art. 155 k.p.a. Treścią prawa nabytego jest również rozstrzygnięcie o obowiązkach jednostki (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s.898). Decyzje nakładające obowiązek są decyzjami, na mocy których strony nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków określonych w decyzji a nie innych. Istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest kwestia temporalnego zastosowania art. 155 k.p.a., a w szczególności zastosowanie tego trybu po upływie terminu wykonania decyzji. Z treści przepisu wynika, że weryfikacja decyzji w tym trybie może nastąpić "w każdym czasie". Generalnie rzecz ujmując, termin początkowy to dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a termin końcowy, to dzień wyeliminowania decyzji z obrotu prawego w innym trybie lub z mocy prawa. Dla temporalnego aspektu możliwości weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a. znaczenie ma to, czy na mocy danej decyzji jej adresat nabywa prawo w ścisłym rozumieniu czy też nakładany jest na niego obowiązek. W przypadku decyzji przyznających jakieś uprawnienie ograniczonych terminem wskazuje się, że wraz z upływem terminu tracą one moc obowiązującą, nie podlegają egzekucji administracyjnej i nie mogą wówczas być już uchylane lub zmieniane w trybie art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 12 września 2018 r., II OSK 3351/17, wyrok NSA z 17 września 2009 r., II OSK 1406/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w przypadku decyzji nakładających obowiązek upływ terminu nie ma wpływu na obowiązywanie danej decyzji, lecz powstaje możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu doprowadzenie do wykonania nałożonego obowiązku. Decyzje nakładające obowiązki, w których został wskazany termin ich wykonania mogą być weryfikowane w trybie art. 155 k.p.a. również po upływie tego terminu. Upływ terminu może stanowić jednak przesłankę negatywną do zmiany lub uchylenia decyzji w tym trybie, rozpatrywaną w kontekście interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., II OSK 3088/18). W tej sprawie decyzja, której dotyczy wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i jest to decyzja nakładająca określone obowiązki z zakresu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, na wykonanie których wyznaczono odpowiedni termin. Termin określony w niniejszej sprawie dla usunięcia odpadów (tj. 26 marca 2021r.) ustalony został przez organ właściwy w sprawie na zasadzie uznania administracyjnego. Tym samym w ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska GDOŚ zawartego w zaskarżonym orzeczeniu, że zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie wyznaczonego terminu jest niedopuszczalna tylko z tego powodu, że termin jej wykonania wyekspirował w trakcie rozpoznawania wniosku o zmianę tego terminu. Wyekspirowanie tego terminu, jak wskazano powyżej, i niewykonanie nałożonego w decyzji obowiązku, powoduje bowiem jedynie to, że organ winien podjąć czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Organ dokonał jednak również analizy złożonego wniosku pod kontem spełnienia przesłanek z art. 155 k.p.a., a zatem możliwa jest również kontrola orzeczenia organu w tym zakresie. W ocenie Sądu, na co wskazano powyżej, organy prawidłowo zastosowały art. 155 k.p.a., w szczególności wzięły pod uwagę wskazywane przez skarżącą racje przemawiające za uwzględnieniem żądania skarżącej, jak również racje przeciwne – motywowane względami interesu publicznego. Należy zwrócić uwagę, że obowiązek nałożony na skarżącą ostateczną decyzją (decyzja GDOŚ z 31 maja 2019r. utrzymująca w mocy decyzję RDOŚ z 28 marca 2019r.) obejmuje usunięcie z terenu działek nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], zgromadzonych tam odpadów. Pierwotny termin wykonania obowiązku wyznaczono na dość długi przedział czasowy – do 26 marca 2021r. Oznacza to, że skarżąca miała prawie 2 lata na wykonanie obowiązku od uostatecznienia się decyzji. Pomimo jednak tak długiego okresu, skarżąca nie wykonała obowiązku, lecz tuż przed upływem wyznaczonego terminu złożył wniosek o zmianę decyzji, w zakresie terminu usunięcia odpadów, wskazując na utrudnienia związane z pandemią Covid-19 oraz podnosząc, iż planuje w przyszłości kompleksowe zagospodarowanie tego terenu, w jednym czasie wraz z usunięciem zalegających na nieruchomości odpadów czyniąc w tym zakresie starania o wykonanie opracowania projektowego, które pozwoli na wykonanie zamierzenia w sposób właściwy z poszanowaniem środowiska naturalnego. Podniesienia wymaga również, że jak wskazano powyżej, podstawą nałożenia na skarżącą ww. obowiązku był przepis art. 26 ustawy z 14 grudnia 2012r. o odpadach stanowiący, że posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego na ich składowanie lub magazynowanie (ust.1). A w przypadku nieusunięcia odpadów organ właściwy w drodze decyzji wydanej z urzędu nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust.2). Skarżąca będąca posiadaczem odpadów, ponieważ sama niezwłocznie nie usunęła znajdujących się na jej nieruchomości odpadów, to została zobligowana do ich usunięcia stosowną decyzją. Niewątpliwie w interesie społecznym leży jak najszybsze wykonanie obowiązku usunięcia odpadów i w ten sposób realizowanie celu ochrony środowiska, z uwagi na ich negatywny wpływ na środowisko, w tym potencjalne niebezpieczeństwo spowodowania zniszczeń w świecie roślinnym i zwierzęcym oraz stwarzanie zagrożenia np. pożarowego. Skarżąca natomiast konsekwentnie od kilku lat stara się uniknąć tego obowiązku. Należy bowiem zauważyć, iż najpóźniej w roku 2018, kiedy nabyła umową darowizny wskazane wyżej działki, posiadła ona informację, że na jej nieruchomości znajdują się odpady ( w tym czasie prowadzone było już postępowanie z art. 26 ustawy o odpadach, którego stroną stała się skarżąca – co jest notorią znaną Sądowi z urzędu – wyrok z 14 listopada 2019r. sygn.. IV SA/Wa 1821/19). Jednak pomimo posiadania tych informacji skarżąca nie dokonała ich usunięcia a po wydaniu ostatecznej decyzji nakazującej usunięcie odpadów do 26 marca 2021r. również nie podjęła żadnych czynności mogących świadczyć, że zamierza realizować obowiązek określony w decyzji. Jedyne działanie podjęte przez skarżąca w tym zakresie to wystąpienie, na dzień przed upływem terminu do którego miała usunąć odpady, o zmianę tego terminu (inne działania nie są przez skarżącą w żaden sposób wykazane). Mając zatem na względzie podnoszone przez skarżącą argumenty, które w jej ocenie uzasadniają przesunięcie terminu wykonania obowiązku, należy zauważyć, że argumenty te świadczą o całkowicie jednostronnym spojrzeniu na sprawę, wyłącznie przez pryzmat własnego (bynajmniej nie słusznego, bo nie mającego oparcia w prawie) interesu. W ocenie Sądu, rację ma organ uznając, iż wskazywane przez skarżącą we wniosku okoliczności nie mogą być uznane za wskazanie i wykazanie słusznego interesu skarżącej do zmiany terminu do którego ma ona usunąć z działek nr [...], [...], [...], [...] (będących w jej posiadaniu), znajdujące się tam odpady W tych okolicznościach w ocenie Sądu absolutnie nie wystąpiła przesłanka słusznego interesu skarżącej, mogącego przemawiać za zmianą decyzji i przedłużeniem terminu realizacji obowiązku. A zatem GDOŚ w pełni zasadnie uznał, przy uwzględnieniu długości wyznaczonego terminu na wykonanie nałożonego zobowiązania oraz braku podjętych przez zobowiązaną jakichkolwiek czynności związanych z jego wykonaniem oraz przy rozważeniu okoliczności wskazywanych przez skarżącą, że w niniejszej sprawie przedłużenie terminu wykonania obowiązku godziłoby ewidentnie w interes publiczny. Dotychczasowa postawa skarżącej z pewnością nie mieści się w zakresie słusznego interesu strony i z pewnością nie może być przeciwwagą dla interesu publicznego wymagającego jak najszybszego doprowadzenia do stanu bezpiecznego dla środowiska. Nie zostały zatem spełnione przesłanki określone w art. 155 k.p.a. (brak słusznego interesu strony), nie było zatem podstaw prawnych do zmiany decyzji. Rozstrzygnięcie odmowne mieści się zatem w granicach luzu decyzyjnego przysługującego organom orzekającym na gruncie art. 155 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że choć faktycznie organ nie przeprowadził, żądanego przez stronę dowodu w postaci oględzin w terenie i nie wskazał w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia dlaczego ww. dowód nie został przeprowadzony, to jednak w ocenie Sądu wskazany zarzut pozostaje bez znaczenia w sprawie. Żądany dowód nie miał bowiem wpływu na wynik sprawy a tylko wówczas istniałaby podstawa do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Dowód ten miał być bowiem przeprowadzony, jak wskazuje skarżąca, dla zobrazowania możliwości związanych z połączeniem dwóch czynności istotnych w zakresie ochrony i kształtowania środowiska tj. usunięcia odpadów z jednoczesną aktywizacją tego obszaru dla potrzeb o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym. Należy zatem zauważyć, iż organ nie negował możliwości realizacji planowanego przez Gminę celu. Cel ten gmina mogła realizować również przez okres 2 lat, które miała na wywiezienie odpadów. Nadto cel w postaci aktywizacji tego obszaru Gmina w dalszym ciągu może realizować już po wywiezieniu odpadów znajdujących się na tym terenie. A zatem wnioskowana przez skarżącą wizja w terenie pozostawała bez znaczenia dla sprawy. Zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja pierwszoinstancyjna, zostały oparte na obowiązujących przepisach, prawidłowo zinterpretowanych i właściwie zastosowanych w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy (brak naruszenia zasady praworządności - art. 6, art. 7 k.pa.). Z przedstawionych wyżej wywodów wynika, że organy prawidłowo wyważyły interes skarżącej (któremu przy tym nie sposób przypisać znamienia słuszności) z interesem publicznym (brak naruszenia art. 7 k.p.a.). Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony w zakresie niezbędnym do zastosowania art. 155 k.p.a., czyli do rozważenia racji przemawiających za żądaniem skarżącego i za interesem publicznym (brak naruszenia zasad postepowania dowodowego, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji przekonująco wyjaśnia racje organu, wskazuje wszystkie ramy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia (brak naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, z tego też względu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329 z późn. zm.).