II GZ 2/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1598/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. G. na pismo Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 9 października 2018 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2021 r., odrzucił zażalenie A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1598/20 w sprawie ze skargi A. G. na pismo Prezydenta m. st. Warszawy – Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., w przedmiocie zwrotu kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Sąd I instancji wskazał, że w związku w wniesionym zażaleniem na wymienione postanowienie z dnia 21 kwietnia 2021 r., skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia. Na skutek niepodjęcia przesyłki z wezwaniem Sąd przyjął, że zostało ono doręczone skarżącemu w trybie zastępczym z dniem 21 czerwca 2021 r. Skuteczny termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 28 czerwca 2021 r. Sąd I instancji stwierdził, po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu, że skarżący nie uiścił należnego wpisu. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie odrzucił. A. G. wniósł na postanowienie Sądu I instancji zażalenie podnosząc, że w czasie gdy podejmowano próbę doręczenia mu wezwania przebywał na urlopie, a następnie na turnusie rehabilitacyjnym. Skarżący podniósł również, że z uwagi na okoliczność, że mieszka sam nie miał możliwości uzyskania wiedzy o pozostawionych awizach jak również nie było nikogo kto mógłby odebrać przesyłkę z wezwaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Zgodnie z art. 220 §1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z przepisem § 3 powołanego art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy, za niewadliwe uznać należy postanowienie Sądu I instancji. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje bowiem, że zarządzeniem z dnia 28 maja 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł do wywiedzionego na postanowienie Sądu z dnia 21 kwietnia 2021 r. zażalenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, wobec jego nie podjęcia przez stronę pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej rzeczone wezwanie – w dniu 7 i 15 czerwca 2021 r. – zostało uznane za doręczone stronie z dniem 21 czerwca 2021 r. w wyniku również niewadliwego zastosowania fikcji, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Wobec tego termin do skutecznego wniesienia należnej opłaty sądowej mijał z dniem 28 czerwca 2021 r. Jak natomiast wynika z informacji z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie, do dnia 25 lipca 2021 r. nie odnotowano w sprawie wniesienia opłaty – wpisu od zażalenia. W takim stanie sprawy, stosownie do powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji zobligowany był odrzucenia zażalenia strony wobec nieuiszczenia należnego wpisu pomimo wezwania do dokonania tej czynności. Prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji nie zmienia podniesiona w motywach zażalenia argumentacja, albowiem to w interesie strony leżało aby w toczącym się postępowaniu sądowy zapewnić sobie możliwość skutecznego odbioru pism kierowanych do strony z Sądu w sytuacji planowanej w związku z urlopem i turnusem rehabilitacyjnym, nieobecności w miejscu wskazanym do korespondencji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.