III OSK 370/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Szkoły Podstawowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 194/22 w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Szkoły Podstawowej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Szkoły Podstawowej w [...] na rzecz P. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 194/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Szkoły Podstawowej w Ostródzie w udostępnieniu informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 11 sierpnia 2022 r. - w terminie 14 dni (pkt I), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. P. K. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") wnioskiem z 11 sierpnia 2022 r. (doręczonym 12 sierpnia 2022 r.) zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej SMS Ostróda o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: - liczby uczniów uczęszczających do Szkoły Podstawowej SMS Ostróda w poszczególnych miesiącach roku 2021; - liczby stanowisk kierowniczych w Szkole Podstawowej SMS Ostróda, których wynagrodzenie finansowane było z otrzymanych środków publicznych (dotacja oświatowa) wraz z określeniem stanowiska, wymiarem etatu (liczbą godzin do przepracowania) oraz okresem w jakim osoba na stanowisku kierowniczym była zatrudniona; - liczby nauczycieli zatrudnionych w poszczególnych miesiącach roku 2021, których wynagrodzenie było finansowane ze środków publicznych (dotacji oświatowej); - adresu mailowego, na który można kierować do dyrektora Szkoły Podstawowej SMS Ostróda wnioski o udostępnienie informacji publicznej; - informacji w zakresie korzystania przez uczniów SP SMS z amfiteatru ostródzkiego w związku z zakończeniem roku szkolnego 2021/2022, tj. określenia czy był to wynajem odpłatny? Jeżeli tak, przesłanie skanu umowy oraz potwierdzenia zapłaty. Jeżeli korzystano bezpłatnie, przedstawienie w tym zakresie umowy (porozumienia), ewentualnie skanu pisma kierowanego w tym zakresie do Burmistrza Miasta Ostróda. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie danych na adres poczty elektronicznej. Dyrektor szkoły 26 sierpnia 2022 r., powiadomił skarżącego, że przedłuża termin na rozpoznanie wniosku do 26 października 2022 r. Jako przyczynę takiego działania dyrektor wskazał wzmożony okres pracy placówki oświatowej związany z przygotowaniami do nowego roku szkolnego. Pismem z 15 września 2022 r. P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Wobec tego, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (czego organ na żadnym etapie postępowania nie kwestionował). Organ do którego skierowano wniosek, winien był zatem podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Sąd I instancji stwierdził, że żądanie udzielenia informacji publicznej wpłynęło do organu 12 sierpnia 2022 r. Ustawowy termin ustosunkowania się do wniosku upływał zatem 26 sierpnia 2022 r. Pismem z tej daty, tj. 26 sierpnia 2022 r., organ poinformował skarżącego o przyczynach nieudzielania żądanej informacji w trybie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni, wskazując nowy termin załatwienia sprawy - 26 października 2022 r. Organ nie miarkował zatem okresu, na jaki przedłużył postępowanie, lecz działał z intencją zastosowania maksymalnego przewidzianego ustawą terminu 2 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że organ wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy naruszył art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Regulacja ta w sposób wyraźny wskazuje, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia w jej udostępnieniu oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W realiach przedmiotowej sprawy termin 2 miesięcy upływał 12 października. Tym samym organ określił nowy termin załatwienia wniosku w sposób nieprawidłowy, naruszający art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Sformułowane przez organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia, że w chwili jej złożenia nie doszło jeszcze do naruszenia 2 miesięcznego terminu rozpoznania wniosku, nie mogą być przyjęte przez Sąd. Oparta na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. czynność organu ma walor prawny. Organ w sposób nie budzący wątpliwości zawiadomił wnioskodawcę o nowym terminie załatwienia sprawy naruszającym regulacje ustawowe. Już tylko to działanie wypełnia znamiona bezczynności. Organ zadeklarował bowiem w sposób wiążący zamiar przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Sąd I instancji dodatkowo wskazał, że choć organ, z formalnego punktu widzenia podjął czynności zmierzające do przedłużenia postępowania, to po pierwsze uczynił to w sposób wadliwy, a po drugie stosował regulację art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w sposób instrumentalny. Dostrzec należy, że organ starał się skorzystać z maksymalnego przewidzianego prawem terminu wydłużenia postępowania (faktycznie zaś go przekroczył). Prawodawca wprost wskazał natomiast, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ wskazuje nowy termin załatwienia sprawy nie dłuższy jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przyjąć należy zatem, że organ umotywować winien zarówno powody, dla których żądania nie mógł zrealizować w podstawowym 14 dniowym terminie, jak również przyczyny ustalenia nowego terminu w określonym wymiarze. W ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja publiczna wymagała prostej analizy posiadanych przez organ materiałów oraz ich anonimizacji i skanowania. Skorzystanie przez organ z maksymalnego przewidzianego prawem terminu wydłużenia postępowania nie było zatem uzasadnione. Organ nie wyjaśnił przy tym, dlaczego ocena i ewentualna realizacja wniosku skarżącego wymaga aż dwumiesięcznego okresu czasu. Należy uznać, że zawiadomienie o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy z 26 sierpnia 2022 r. obciążone było wadą. Po pierwsze naruszało przewidziany ustawą 2 miesięczny termin rozpoznania wniosku, po drugie nie formułowało jasnych i przekonujących motywów dla znacznego odsunięcia w czasie terminu załatwienia sprawy. Powtórzenia wymaga, że redakcja art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazuje, by organ przedłużając postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej w sposób automatyczny zobowiązany był korzystać z terminu dwóch miesięcy. Wręcz przeciwnie, zasada szybkości postępowania obliguje organ do sprawnego działania i załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tej też przyczyny organ winien był dokonać miarkowania okresu, na jaki przedłużał postępowanie, jednocześnie w sposób jasny i konkretny wyjaśnić, dlaczego wydłużenie terminu jest niezbędne. Takich okoliczności w piśmie z 26 sierpnia 2022 r. dostrzec nie można, gdyż cechuje je bardzo duży stopień ogólnikowości. W kontrolowanej sprawie organ nie udzielił zatem skarżącemu żądanej informacji w terminie, w związku z czym Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") zobowiązał Dyrektora placówki oświatowej do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni (pkt I wyroku). Przy czym podkreślić należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p., nakazanie adresatowi, w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1111/18, dostępny CBOSA). Stąd zobowiązanie do załatwienia wniosku nie oznacza nakazania organowi udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji. Nie jest bowiem wykluczone wydanie przez organ decyzji odmawiającej, jeśli uzna, że zachodzą przesłanki negatywne udzielenia informacji publicznej przewidziane w art. 5 u.d.i.p. Sąd nie przesądził, że zachodzi konieczność wydania powyższej decyzji. Jednocześnie Sąd uznał, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). W ocenie Sądu zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p., jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, czy ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Szkoły Mistrzostwa Sportowego Szkoły Podstawowej w Ostródzie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność organu, zamiast jej oddalenie w sytuacji, gdy organ nie dopuścił się przekroczenia ustawowego terminu, a tym samym nie pozostawał w bezczynności. 2. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przejawiające się w tym, iż Sąd pierwszej instancji niewłaściwie ocenił prawidłowość postępowania organu w zakresie wydłużenia terminu na udzielenie informacji publicznej z uwagi na fakt, iż Sąd pierwszej instancji w ogóle nie rozważył, iż organ nie dopuścił się bezczynności, albowiem poinformował skarżącego o powodach opóźnienia, w konsekwencji czego nie doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2. II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, a w sprawie organ wyjaśnił, jakie dodatkowe zadania związane z dużym nakładem pracy w okresie złożenia wniosku co spowodowało, iż nie udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni. 2. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez wywiedzenie, iż organ niezasadnie przedłużył termin realizacji wniosku. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Olsztynie, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem uzupełniającym skargę kasacyjną z dnia 12 stycznia 2023 r. skarżący kasacyjnie organ oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podlegać winny rozpoznaniu w niewątpliwym stanie faktycznym sprawy. Jednakże w niniejszej sprawie, z uwagi na specyficzny przedmiot postępowania generujący powiązanie zakresu ustaleń stanu faktycznego z podstawą materialnoprawną decyzji, należy rozpoznać zarzuty skargi kasacyjnej łącznie. Należy też podkreślić, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz procesowego. Przepis ten bowiem nie stanowi normy prawnej kształtującej uprawnienia lub obowiązki zewnętrznego w odniesieniu do administracji publicznej podmiotu, lecz określa obowiązki organu w ramach prowadzonego postępowania o udostępnienie informacji publicznej, winien być zatem powiązany z podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skoro jednak powyższy przepis został powiązany z obiema podstawami skargi kasacyjnej wskazanymi w art. 174 p.p.s.a. Sąd rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej merytorycznie, mimo jej częściowo błędnej konstrukcji. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że art. 174 p.p.s.a. nie zawiera paragrafów 1 i 2, lecz punkty. Bezsporne w sprawie jest, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 sierpnia 2022 r. został wniesiony do podmiotu zobowiązanego w dniu 12 sierpnia 2022 r. W piśmie z 26 sierpnia 2022 r. organ poinformował wnioskodawcę, że został wyznaczony nowy termin załatwienia wniosku na 26 października 2022 r. Jako powód opóźnienia wskazano wzmożony okres pracy placówki oświatowej związany z przygotowaniami do nowego roku szkolnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wskazać należy, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy. Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Muszą to być zatem powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Przykładowo ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej). W niniejszej sprawie w piśmie z 26 sierpnia 2022 r. nie zostały wskazane żadne przyczyny powiązane z wnioskiem o udostępnienie informacji, które mogłyby zostać ocenione jako mogące mieć wpływ na przedłużenie terminu jej udostępnienia. Nadto należy podkreślić, że maksymalny termin dwumiesięczny do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej winien być liczony od daty złożenia wniosku. W niniejszej sprawie wobec złożenia wniosku w dniu 12 sierpnia 2022 r. termin maksymalny upływał 12 października 2022 r. Termin rozpoznania wniosku nie mógł być zatem wyznaczony przez podmiot zobowiązany do 26 października 2022 r. Co więcej, nie zostało wykazane, aby w dacie wydania wyroku Sądu pierwszej instancji wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany, na co wskazał skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a czego nie podważył skarżący kasacyjnie. Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej powiązane z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. są nieuzasadnione, a w szczególności nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., sformułowany w punkcie I.1.skargi kasacyjnej. Podmiot zobowiązany pozostawał bowiem w dacie wydania wyroku w stanie bezczynności. Z tych przyczyn nie są też zasadne zarzuty sformułowane w punkcie I.2 skargi kasacyjnej. Należy również podnieść, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zatem uzasadnione, co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.