I SA/Bk 429/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2022 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] lipca 2022 r., znak [...]; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego M. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 4 kwietnia 2022 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek M. S. (dalej: "skarżący", "Wnioskodawca") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie tzw. ulgi IP Box. Wniosek ten, zdaniem organu, nie spełniał wymogów formalnych wynikających m.in. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2020 r., poz. 1325, dalej: o.p.). W związku z tym pismem z 22 czerwca 2022 r. Dyrektor KIS wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Pismem z [...] czerwca 2022 r. skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie, odnosząc się do każdego z pytań organu. Dyrektor KIS uznał, że mając na uwadze treść wniosku oraz treść uzupełnienia, wniosek ten nadal nie spełnia warunków formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 o.p. Z uwagi na nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący i jednoznaczny okoliczności faktycznych przedstawionego zdarzenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...]pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] września 2022 r., nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej – wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 tej ustawy). Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia organu, muszą być przedstawione wyczerpująco. Zgodnie z językowym znaczeniem tego pojęcia, "wyczerpująco" oznacza "wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie", a "wyczerpany" to m.in. "skończony". Doprowadziło to organ do wniosku, że opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien zawierać wszelkie elementy istotne dla jego oceny prawnej w kontekście postawionego pytania i przepisu wskazanego jako przedmiot interpretacji, i jednocześnie być przedstawiony w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Ta cecha opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest związana z merytoryką wniosku – jest pochodną zakresu żądania wnioskodawcy i treści interpretowanych przepisów. Dyrektor podał, że z art. 169 § 1 o.p. wynika, iż obowiązkiem organu w pierwszej fazie postępowania jest sprawdzenie warunków formalnych każdego pisma strony, wszczynającego dane postępowanie. Jeśli pismo jest obarczone brakami formalnymi, to organ nie może przejść do kolejnego etapu polegającego na merytorycznej ocenie tego pisma. Zatem organ w przedmiotowej sprawie miał obowiązek, w trybie art. 14h w związku z art. 169 § 1 o.p., wezwać do uzupełnienia wniosku. W ocenie organu, skarżący nie wyjaśnił przedmiotu wniosku, tj. nie określił, co w istocie stanowi przedmiot wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem organu, skarżący tak sformułował wniosek, że zatarła się granica pomiędzy tym, co ma podlegać ocenie, a tym, co stanowi element niebudzącego wątpliwości przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ uznał, że skarżący sformułował pytanie wyrażające wątpliwości w zakresie spełnienia przesłanek działalności badawczo – rozwojowej, podczas gdy w rzeczywistości "ukrytą" intencją jest uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie potwierdzenia prowadzenia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej prac rozwojowych w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Tak uzupełniony wniosek był wyłącznie ukierunkowany na uzyskanie potwierdzenia prowadzenia prac rozwojowych, bowiem w uzupełnieniu wniosku skarżący nie miał problemów ze wskazaniem, że w ramach świadczonych usług nie prowadził i nie prowadzi badań naukowych. Organ uznał za niezrozumiały fakt, że skoro wątpliwości interpretacyjne dotyczą kwestii prowadzenia prac rozwojowych, to nie zostało wprost zadane konkretne pytanie odnoszące się do tego zagadnienia, tylko poprzez odwołanie do definicji działalności badawczo – rozwojowej skarżący zmierza do uzyskania interpretacji nie tylko co do prowadzenia prac rozwojowych, ale uznania efektów pracy za twórcze i stanowiące programy komputerowe. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, które zostały wydane przez Dyrektora KIS oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie: 1) art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 o.p. przez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, 2) art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 o.p. przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie rozpoznając wnioski dotyczące takich zagadnień jak m.in. wypełnianie znamion działalności badawczo-rozwojowej, a tym samym prowadzenie prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przedmiotowych przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszących się do preferencji IP BOX; 3) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako: Konstytucja) przez naruszenie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ podatkowy wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależnienia tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosił w części E wniosku ORD-IN poz. 56 o interpretację m.in. art. 5a pkt 38 – 40 oraz art. 30ca u.p.d.o.f. Tak zakreślone zagadnienie prawne odnosiło się przede wszystkim do kwestii możliwości uznania, czy podejmowana przez skarżącego, opisana we wniosku w pytaniu oznaczonym nr 1 działalność, stanowi prace rozwojowe, a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f. Pozostałe pytania były natomiast pochodną tego zagadnienia. Spór dotyczy tego, czy opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku oraz jego uzupełnieniu był na tyle kompletny, że organ mógł pozostawić wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Wprowadzony do polskiego prawa podatkowego z dniem 1 stycznia 2019 r. instrument nazywany potocznie "IP Box" to preferencyjna stawka podatku dochodowego. Dzięki niej podatnik, o ile spełni warunki przewidziane w ustawach PIT lub CIT, może zastosować obniżoną, 5-procentową stawkę w miejsce stawek 17 lub 32 procent (skala podatkowa) bądź 19-procentowej stawki podatku linowego. Warunki te są następujące: - podatnik musi osiągać dochody z określonych ustawą kwalifikowanych praw własności intelektualnej, wśród których znalazło się również autorskie prawo do programu komputerowego – 5-procentową stawkę można stosować tylko do tych dochodów; - przedmiot ochrony wymienionych praw (np. program komputerowy) musi zostać wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej; -podatnik musi prowadzić ewidencję zgodną z wymaganiami ustawy PIT lub CIT, gdyż do obowiązków nałożonych na korzystających z tego rozwiązania należy m.in. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej – w praktyce ewidencja służy przede wszystkim wyliczeniu dochodu, do którego można zastosować 5-procentową stawkę. Katalog praw potencjalnie objętych preferencją zawarty jest w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i obejmuje m.in. patent, wzór użytkowy oraz – co istotne na gruncie niniejszej sprawy - autorskie prawo do programu komputerowego. Prawa te powinny zostać wytworzone, rozwinięte lub ulepszone w ramach prowadzonej przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej. W art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. działalność badawczo-rozwojową zdefiniowano jako "działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań". Niewątpliwie, ubiegając się o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca musi dostarczyć organowi opis umożliwiający stwierdzenie, czy wytworzył, ulepszył lub rozwinął prawo do programu komputerowego, a jeśli tak – to czy zrobił to w ramach prowadzonej przez siebie działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pierwszym krokiem, jaki musi uczynić podatnik zamierzający skorzystać z ulgi IP-Box, jest upewnienie się, czy prawo własności intelektualnej, z tytułu którego zamierza skorzystać z preferencji podatkowej – zostało wytworzone, ulepszone lub rozwinięte przez niego w ramach prac badawczo-rozwojowych. Tak też uczynił skarżący. Zadał organowi trzy pytania, z których pierwsze i zarazem kluczowe dla rozstrzygnięcia kolejnych problemów, było pytanie o to, czy podejmowana przez niego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f., a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Zdaniem organu, przedstawiony we wniosku opis sytuacji faktycznej nie był wyczerpujący, dlatego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia zwrócił się do Skarżącego m.in. o doprecyzowanie pytania tj. wyjaśnienie, co należy rozumieć pod pojęciem "bezpośrednio podejmowana przez Pana działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych, w tym czy chodzi o całość prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, czy o wyodrębnione zadania, o całość działań realizowanych w ramach umowy z kontrahentem czy o wyodrębnione zadania realizowane w ramach umowy z kontrahentem. Organ zwrócił się też o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego poprzez wskazanie: czy w ramach działalności samodzielnie prowadził on lub prowadzi badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a jeśli taki to jakie to są badania, co było ich przedmiotem i celem, w jakich okresach je prowadził lub prowadzi, jakie stosuje metody, czy badania przyniosły określone efekty; czy w ramach działalności samodzielnie prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce, czy w ramach działalności skarżący prowadzi prace o innym charakterze niż badania naukowe lub prace rozwojowe w rozumieniu ww. ustawy (art. 4 ust. 2 i 3); czy na gruncie przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych programy komputerowe, o których mowa w pytaniach, są przedmiotem ochrony prawa autorskiego, w szczególności czy podlegają ochronie z art. 74 ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych a także czy prawa do tych programów komputerowych można uznać za kwalifikowane prawa własności intelektualnej (kwalifikowane IP) w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał m.in., że podjęta przez niego działalność w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych funkcjonalności (ulepszania lub powstawania nowych produktów lub usług). Wskazał, że nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego oprogramowania, jednak w razie wystąpienia błędów lub usterek w powstałym na podstawie umowy z Kontrahentem oprogramowaniu. Wnioskodawca odpowiedzialny jest za naprawienie tych błędów i zdanie produktów odpowiadających pierwotnym wymaganiom Zleceniodawcy. Podał, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny, zaplanowany i metodyczny prace twórcze w celu tworzenia programu komputerowego, odpowiadającego indywidualnym potrzebom i wymaganiom jego Kontrahenta. Jego działalność spełnia cechy nowatorskości i twórczości, nieprzewidywalności. W ocenie Sądu, zasadny jest zarzut skarżącego, że żądanie uzupełnienia wniosku poprzez odpowiedź na licznie postawione pytania, w istocie oznacza przerzucenie ciężaru interpretacji na Wnioskodawcę. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu organ interpretacyjny wskazuje, że skarżący nie określił, co w istocie stanowi przedmiot wątpliwości interpretacyjnych. Organ wskazuje, że skarżący sformułował pytanie wyrażające wątpliwości w zakresie spełnienia przesłanek działalności badawczo – rozwojowej, podczas gdy w rzeczywistości "ukrytą" intencją jest uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie potwierdzenia prowadzenia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej prac rozwojowych w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Tak uzupełniony wniosek był wyłącznie ukierunkowany na uzyskanie potwierdzenia prowadzenia prac rozwojowych, bowiem w uzupełnieniu wniosku skarżący nie miał problemów ze wskazaniem, że w ramach świadczonych usług nie prowadził i nie prowadzi badan naukowych. Organ wskazuje, że zatarła się granica pomiędzy tym, co ma podlegać ocenie, a tym co stanowi element niebudzącego wątpliwości przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Sąd stanowiska organu nie podziela. W ocenie Sądu, w sprawie skarżący przedstawił opis zdarzenia i sformułował jednoznaczne pytania, w tym pierwsze z nich brzmiało: "Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT, a tym samym czy stanowi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?". Ponadto, we wniosku wyraźnie wyodrębniono część dotyczącą opisu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego i część będącą stanowiskiem wnioskodawcy. Skarżący udzielił odpowiedzi na wszystkie zadane przez organ pytania. Szczegółowo opisał, na czym polega jego działalność, w tym wskazał cechy tej działalności. Nie można przyjąć, że nie zostało wprost zadane konkretne pytanie odnoszące się do zagadnienia prac rozwojowych. Bez wątpienia skarżący mógł zadać pytanie w kształcie wynikającym z wniosku i oczekiwać od organu odpowiedzi, czy prowadzona przez niego, opisana we wniosku, działalność nosi znamiona prac rozwojowych i czy stanowi działalność badawczo - rozwojową. Z wniosku o wydanie interpretacji, jak też z pisma stanowiącego uzupełnienie wniosku wynika, jak prowadzona jest działalność podatnika i jakimi cechami się charakteryzuje. Skarżący w odpowiedziach na zadane pytania wskazuje, że jego praca jest twórcza, nowatorska, nieprzewidywalna, systematyczna, ukierunkowana na wykorzystanie obecnych zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań – wytwarza on nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność wytwarzanych rozwiązań programistycznych. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. Jednocześnie, jak jasno wynika z pytania, skarżący wyraźnie oczekuje, że to organ na podstawie przedstawionych informacji odpowie, czy opisana działalność może zostać zakwalifikowana jako badawczo – rozwojowa. Wskazuje skarżący, że jego twórczość odnosi się do przejawu jego działalności – autorskich praw do programów komputerowych, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zauważyć należy, że skarżący udzielił jednoznacznej odpowiedzi na zadane przez organ pytanie pkt 3a, pkt 4 a i b. Z kolei zrozumiałym jest, że mając wątpliwości co do kwalifikacji podejmowanych działań jako rozwojowych, skarżący nie potrafi udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytania sformułowanie w wezwaniu - pkt 3b i 3c, gdyż odpowiedź na te pytania wymagały samodzielnego zakwalifikowania prowadzonej działalności jako polegającej na pracach rozwojowych. Byłoby to równoznaczne z zakwalifikowaniem jej jako działalność badawczo-rozwojowa, co zaś jest przedmiotem pytania skierowanego do organu interpretacyjnego. Jednocześnie zdecydowanie nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przedstawiony przez Wnioskodawcę (wraz z uzupełnieniem) opis, nie stanowił dostatecznej podstawy do ustosunkowania się do niego w formie interpretacji indywidualnej. Opis, zarówno we wniosku jak i w odpowiedzi na wezwanie jest obszerny, skarżący odpowiada na zadane przez organ pytania. Jeśli zaś organ uznaje, że jest on niewystarczający, winien wystosować kolejne zapytanie do skarżącego. Niewątpliwie, kluczowe dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie skarżącego, ma kwalifikacja działalności jako jeden z dwóch rodzajów aktywności, tj.: badania oraz prace rozwojowe. Jednak skierowane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia opisu stanowiło w istocie wymóg dokonania oceny prawnej wykraczającej poza wymagany przepisami opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zdaniem Sądu, podatnik dostarczył organowi "wiedzy" (opisu) koniecznego do zakwalifikowania działalności, a organ - oprócz charakterystyki działalności i faktów - nie mógł wymagać od podatnika samodzielnego stwierdzenia, czy jego działalność należy zakwalifikować jako prace badawczo - rozwojowe. Organ przekroczył zatem swoje uprawnienia odmawiając wydania interpretacji z podanych w postanowieniu powodów. Informacja odnośnie prowadzenia działalności obejmującej badania naukowe i/lub prace rozwojowe jest składową zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji działalności badawczo-rozwojowej. Zdaniem Sądu, nie jest to prosta "informacja", którą w postępowaniu interpretacyjnym powinien dostarczyć podatnik, lecz kwalifikacja prawna. Kwalifikacja czynności jako prac rozwojowych nie jest obowiązkiem wnioskodawcy, a organu. Zatem brak dokonania przez podatnika takiej kwalifikacji nie może być przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wnioskujący o wydanie interpretacji jest zobowiązany do wskazania faktów, a następnie do wyrażenia własnego stanowiska co do ich prawnej oceny. Organ jest związany tylko tym pierwszym elementem, tj. opisem faktów/zdarzenia przyszłego. W tym zakresie interpretacja stanowi wierne odzwierciedlenie wniosku i ewentualnego uzupełnienia tego wniosku. W tym zakresie zawsze też istnieje ryzyko, że stan faktyczny realnie istniejący jest inny, niż deklarowany, co jednak obciąża wnioskującego o wydanie interpretacji. Funkcja ochronna interpretacji nie działa bowiem w tych przypadkach, gdy rzeczywisty stan faktyczny okaże się inny, niż stan zadeklarowany. Organ nie jest bowiem związany oceną prawną deklarowanych faktów, co jest wręcz oczywiste, gdyż na tym polega właśnie sens i wartość interpretacji, aby wnioskujący uzyskał wypowiedź organu w kwestii opisanej we wniosku. Żądanie od skarżącego uzupełnienia opisu o wskazanie, czy opisana działalność obejmowała/ obejmuje prace rozwojowe czy też badania naukowe w rozumieniu ustawy o szkolnictwie wyższym było zatem nieuzasadnione, a niewystarczająca, w ocenie organu, odpowiedź Wnioskodawcy na tak zadane pytanie będąca odmową jej zakwalifikowania jako "prace rozwojowe", nie mogła skutkować pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawo organu do wezwania o uzupełnienie stanu faktycznego nie oznacza możliwości wymagania od podatnika ubiegającego się o interpretację, aby to on sam rozstrzygnął w takiej formie wątpliwości interpretacyjne związane z pojęciem zawartym w przepisach prawa podatkowego (wyrok z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2047/15). Brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji bowiem, gdy skarżący przedstawił kompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własną jego ocenę prawną, to niewydanie interpretacji podatkowej świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na ten niego na mocy przepisów Ordynacji podatkowej. Jak stanowi przepis art. 14g § 1 o.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu, podawane przez organ powody, mające uzasadniać stanowisko, że wniosek przedstawiony przez skarżącego nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 o.p., są wynikiem błędnej wykładni tego przepisu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o informacje, które były zawarte w treści wniosku oraz sformułował takie pytania (pierwsze), które w istocie nie dotyczyło opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz stanowiło żądanie sformułowania przez Wnioskodawcę oceny prawnej jego działań. Tym samym doszło do naruszenia art. 14g § 1 o.p. w zw. z art. 14h w zw. z art. 169 § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi okazały się zasadne, toteż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. W dalszym postępowaniu konieczne będzie uznanie, że nie zachodzą przeszkody do wydania interpretacji, jakie wskazano w zaskarżonym postanowieniu. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. Nr 1687). Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego (480 zł) oraz kwota uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).