II SA/Kr 1126/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. B. na zarządzenie pokontrolne Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 15 lipca 2022 r. znak WI.7024.4.23.2022.MB w przedmiocie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza z instalacji energetycznej postanawia odrzucić skargę. Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydał wobec T. B. (dalej: skarżący) zarządzenie pokontrolne z 15 lipca 2022 r. znak WI.7024.4.23.2022.MB w przedmiocie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza z instalacji energetycznej. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 15 lipca 2022 r. na ręce N. M., osoby upoważnionej do odbioru korespondencji (karta 71 akt administracyjnych). Zarządzenie zawierało pouczenie, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 30 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu zarządzenia (punkt 3 pouczenia). Pismem nadanym w placówce pocztowej 30 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł skargę na opisane powyżej zarządzenie pokontrolne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. W postępowaniu sądowoadministracyjnym merytoryczne rozpoznanie skargi jest poprzedzone badaniem, czy skarga spełnia warunki formalne jej wniesienia. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), zasadą jest, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeśli zaś chodzi o akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. – a za takie należy uznać przedmiotowe zarządzenie pokontrolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08, postanowienie NSA z 28 lutego 2008 r., II OSK 216/08) – to zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z kolei jak stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone 20 lipca 2022 r. osobie upoważnionej przez skarżącego do odbioru korespondencji. Należy zatem przyjąć, że był to dzień, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu zarządzenia, a co za tym idzie 20 lipca 2022 r. (k. 71 administracyjnych akt sprawy) rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Ostatnim dniem na wniesienie skargi był zatem 19 sierpnia 2022 r. Skarga została nadana w placówce pocztowej 30 sierpnia 2022 r., zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Dodać należy, że zgodnie ze zdaniem drugim art. 53 § 2 P.p.s.a., Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W niniejszej sprawie Sąd jednak nie mógł zastosować tego przepisu, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Spółka jest osobą prawną, która prowadzi działalność gospodarczą. Jest to zatem podmiot, który powinien być odpowiednio zorganizowany w celu realizacji określonych zadań, wymagających również niekiedy wystąpienia na drogę postępowania sądowego. Nieznajomość prawa, a także niezapewnienie sobie pomocy prawnej co najmniej w okolicznościach, które mają istotne znaczenie dla prowadzonej działalności gospodarczej, nie mogą uwalniać od negatywnych skutków uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Mając powyższe na względzie, Sąd był zobligowany orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.