IV SAB/Po 194/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wniosku Stowarzyszenia z dnia 10 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Miasta i Gminy W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SAB/Po 194/22 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 10.11.2022 r. Stowarzyszenie P. (dalej: jako "Stowarzyszenie") zwróciło się do organu administracji publicznej - Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających w 2021 i 2022 roku". W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 25.11.2022 r., znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy poinformował o braku możliwości udostępnienia informacji, ponieważ w ocenie organu dysponentem protokołów i wystąpień pokontrolnych są podmioty dokonujące tych kontroli, a dokumenty te są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej tych podmiotów. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") informacja publiczna udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej nie podlega udostępnieniu na wniosek. Stowarzyszenie P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 10.11.2022 r. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 u.i.d.p., art. 4 ust. 1 u.i.d.p. i art. 10 ust. 1 u.i.d.p. poprzez ich błędne zastosowanie i nieudostępnienie wnioskowanej informacji przez Burmistrza Miasta i Gminy z uwagi na wskazanie, że dysponentem protokołów i wystąpień pokontrolnych są podmioty je dokonujące oraz wskazanie, że dokumenty te są publikowane na Biuletynach Informacji Publicznej tych podmiotów, podczas gdy organ był zobowiązany do dokładnego wskazania miejsca umieszczenia tych dokumentów na Biuletynie Informacji Publicznej, a nadto wnioskowana informacja dotyczy dokumentów, które są w dyspozycji organu. Mając na uwadze przedstawione powyżej zarzuty wniesiono o : 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku z dnia 10.11.2022 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez zobowiązanie organu do udostępnienia informacji poprzez udostępnienie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających w 2021 i 2022 roku, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. szerokie orzecznictwo w zakresie definicji pojęcia informacji publicznej. Odnosząc się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10.11.2022 r. wskazano, że zakres żądanej informacji pozostaje w dyspozycji Burmistrza Miasta i Gminy. Przede wszystkim wskazano, że dokumenty pokontrolne (protokoły, wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie) muszą być dostarczone do podmiotu kontrolowanego (Burmistrza Miasta i Gminy W.), stąd znajdują się w dyspozycji tego organu. Odwrotna sytuacja prowadziłaby do sytuacji, w której organ nie ma dostępu i nie posiada dokumentacji z przebiegu kontroli, a zatem nie byłby w stanie wykonać czynności wskazanych w tych dokumentach, ani zweryfikować prawidłowości ustaleń organu kontrolującego (skorzystać z odmowy podpisu, złożenia wyjaśnień itd.). Odnosząc się do kwestii wskazania przez Burmistrza Miasta i Gminy, że dokumenty te są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej tych podmiotów, a zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej nie podlega udostępnieniu na wniosek, Stowarzyszenie podniosło, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Zatem tryb wnioskowy jest przewidziany dla informacji, których nie zamieszczono w BIP-ie lub w centralnym repozytorium. Oznacza to, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP-ie lub centralnym repozytorium. W przypadku złożenia wniosku podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym się ona znajduje (zob. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 18). Organ nie może zatem poprzestać na wskazaniu, że informacje te są dostępne w biuletynie, ale powinien wskazać linki pod którymi znajdują się informacje (nie może zatem podać ogólnego adresu internetowego BIP-u organu). Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Burmistrz wyjaśnił, że bezczynność organu nie miała ona miejsca, ponieważ na wniosek skarżącego z dnia 10.11.2022 r. (data wpływu 14.11.2022 r.) została udzielona odpowiedź w dniu 25.11.2022 r. W odpowiedzi na ww. wniosek skarżącego poinformowano, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej dokumentacja z przebiegu i efektów kontroli jest publikowana w Biuletynie Informacji Publicznej. Dokumentacja dotycząca kontroli przeprowadzanych przez Urząd Miasta i Gminy we W. jest publikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu (zakładki tematyczne) na podstawie art. 8 ust. 3 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. "Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.", a zatem Burmistrz Miasta i Gminy nie był zobowiązany do udostępnienia żądanych przez stronę skarżącą dokumentów. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem ustawy informacja publiczna udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej nie podlega udostępnieniu na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie § 1a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje § 2, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a."). Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. W analizowanej sprawie skarżące Stowarzyszenie domagało się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Sąd wskazuje, że udzielenie informacji publicznej stanowi czynność materialno – techniczną dokonywaną pismem. Również pismem informuje się wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Ponadto Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy po rozpatrzeniu wniosku skarżącego organ informuje go pismem odmawiającym udzielenia żądanej informacji, stwierdzając, że nie stanowi ona informacji publicznej, sąd administracyjny rozpoznający skargę ma obowiązek zbadać, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zatem podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego udzielił informacji publicznej i której się ona domagała, to oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że podmiot ten pozostaje w bezczynności. Bezczynność na gruncie omawianej ustawy o dostępie do informacji polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Podjęcie ww. przewidzianych prawem działań w wyznaczonym terminie, co do zasady, pozwala adresatowi wniosku uwolnić się od zarzutu bezczynności. Dla stwierdzenia bezczynności podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. konieczne jest spełnienie kumulatywnie dwóch przesłanek. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji jest skierowany do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Wniesienie skargi na bezczynność jest natomiast uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia wniosku, ale także w przypadku poinformowania w terminie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, jeżeli w tym zakresie organ jest w błędzie. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem, że przedmiotowy wniosek Stowarzyszenia wpłynął do Urzędu Miasta i Gminy W. w dniu 14.11.2022 r., natomiast organ w dniu 25.11.2022 r. wystosował do Stowarzyszenia pismo informacyjne, w którym poinformował o braku możliwości udostępnienia informacji, albowiem w ocenie organu dysponentem protokołów i wystąpień pokontrolnych są podmioty dokonujące tych kontroli, a dokumenty te są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej tych podmiotów. Oceniając pod względem podmiotowym złożony przez Stowarzyszenie wniosek należy wskazać, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2." Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie odpowiedzi na wniosek z 10.11.2022 r. (data wpływu: 14.11.2022r.) o udostępnienie informacji publicznej dotyczący dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających w 2021 i 2022 roku. Przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, że wniosek dotyczy informacji publicznej. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a tiret 3: udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Organ tego nie zakwestionował, a z odpowiedzi na wniosek wynika wręcz, że organ uznał żądaną informację za informację publiczną, wskazując przy tym, że nie podlega ona udostępnieniu na wniosek, ponieważ znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej podmiotów kontrolujących. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organ był zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji publicznej, czy też odpowiedź jaką wystosował zwalniała go z tego obowiązku. Przede wszystkim w ocenie Sądu kuriozalne jest tłumaczenie organu, że: "dysponentem protokołów i wystąpień pokontrolnych są podmioty dokonujące tych kontroli". Oczywiście twierdzenie takie może być zgodne z prawdą, jednak nie sposób przyjąć, że podmiot kontrolowany także nie posiada dokumentów kontroli, które go bezpośrednio dotyczą. Należy więc przyjąć, że organ posiada dokumenty z przeprowadzonych wobec niego kontroli. Za wnioskiem tym przemawia również fakt, że organ nie wskazał jednoznacznie, że ich nie posiada. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Należy wskazać, że organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie załatwił wniosku skarżącego stowarzyszenia. Odpowiedź wystosowana przez organ nie może zostać uznana za prawidłową, ponieważ jest lakoniczna i tak naprawdę nie zawiera żadnej treści merytorycznej pozwalającej na realizację wniosku. Organ nie negując istnienia wnioskowanych dokumentów nie wskazał konkretnie dokładnych adresów internetowych Biuletynów Informacji Publicznej organów (z odpowiedzi Burmistrza wynika, że jest ich więcej niż jeden), pod którymi znajdują żądane przez Stowarzyszenie dokumenty. W tym miejscu Sąd wskazuje, że udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej ma charakter generalny i nie wymaga żadnego wniosku, następuje ono ex lege w wyniku realizacji obowiązku określonego w art. 8 ust. 3 u.d.i.p. i obejmuje całodobowy i nieprzerwany dostęp do informacji publicznych spełniających warunki określone w art. 8 u.d.i.p. Wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony BIP jako jej źródła stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia podmiotu pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. Uprawnienie zainteresowanego do uzyskania informacji publicznej w trybie wnioskowym zostanie w takim przypadku ograniczone wyłącznie do zakresu przekraczającego dane zamieszczone na stronie podmiotowej BIP (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 770/12, LEX nr 1264930). W rozpoznawanej sprawie nie sposób zaakceptować stanowiska skarżonego organu co do tego, że prawidłową formą załatwienia wniosku jest ogólne wskazanie, że żądane informacje opublikowane są w Biuletynach Informacji Publicznej nieokreślonych organów, pod nieokreślonymi adresami, w nieokreślonej ilości. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, że wniosek skarżącego stowarzyszenia nie został załatwiony prawidłowo, na skutek czego organ pozostaje w bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku), co czyni niniejszą skargę uzasadnioną. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia P. z dnia 10.11.2022 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Organ ponownie załatwiając wniosek będzie zobowiązany udostępnić żądane dokumenty (jeśli je posiada), wskazać, jeśli ich nie posiada (w tym przypadku powinien wyjaśnić i uprawdopodobnić dlaczego nie posiada dokumentów dotyczących kontroli), wskazać konkretne adresy internetowe, pod którymi znajdują się wszystkie żądane przez skarżące stowarzyszenie dokumenty, jednak tylko w przypadku, gdy opublikowane tam informacje w pełni realizują zakres wniosku i nie ma konieczności poszukiwania informacji i dokumentów pośród innych informacji i dokumentów (nieobjętych zakresem wniosku Stowarzyszenia). Jednocześnie, w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji), albowiem takiej kwalifikacji naruszenia prawa nie uzasadniały w niniejszej sprawie żadne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Naruszenie wymogów ustawowych w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne, i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż bezczynność organu wynikała z nieznajomości procedury udostępniania informacji publicznej w trybie określonym w u.d.i.p. W tym kontekście nie było potrzeby, zdaniem sądu, rozważać z urzędu o środkach dyscyplinujących organ, t.j. o grzywnie lub sumie pieniężnej, natomiast wniosków w tym przedmiocie w skardze nie zawarto. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 4 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.