II OSK 971/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1597/21 w sprawie ze skargi N.A. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 marca 2022 r., IV SAB/Wa 1597/21, w wyniku rozpoznania skargi N.A. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania karty pobytu, stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności przy wydaniu karty pobytu (pkt I), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt III), zasądzając od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt IV). W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, N.A. pismem z 23 września 2021 r. wniosła skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie wydania karty pobytu. W jej uzasadnieniu wskazała, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) decyzją z 25 maja 2021 r. znak DL.WIIPO.410.111.2021/KS/II uchylił decyzję organu I instancji i udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do 24 sierpnia 2022 r. Pomimo tego, Wojewoda Mazowiecki nie podjął żadnych dalszych działań w celu wydania karty pobytu. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie Mazowieckiemu naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie, że bezczynność ta miała cechy rażącego naruszenia prawa oraz zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego do wydania dokumentu tożsamości w postaci karty pobytu, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wskazał, że zawarty w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog jest zamknięty i nie wymienia wprost czynności materialno-technicznej w postaci wydania karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Ponadto, zdaniem organu, wykluczyć należy także możliwość zakwalifikowania takiej czynności jako którejkolwiek formy działania administracji publicznej określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewoda Mazowiecki podniósł, że zgodnie z art. 229 ust. 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35 ze zm.), dalej: u.c., pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu. Przepisy u.c. nie określają, w jakim terminie ma nastąpić wydanie pierwszej karty pobytu, nie przewidują one ponadto prowadzenia postępowania administracyjnego w powyższym zakresie. Organ wskazał, że brak możliwości spersonalizowania i wysłania zlecenia wydruku karty pobytu do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wynika z przesłania przez SUdSC akt administracyjnych cudzoziemki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze złożoną skargą na bezczynność w przedmiocie rozpatrywania przez organ odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego. Wojewoda nie miał zatem obiektywnych możliwości wydania skarżącej karty pobytu z przyczyn przez siebie niezawinionych. Karta pobytu została niezwłocznie wydana po wypożyczeniu akt przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie. Organ za bezzasadny uznał wniosek o przyznanie skarżącej sumy pieniężnej, jak również wymierzenie grzywny, wniósł równocześnie w przypadku uznania przez Sąd, że skarga zasługuje na uwzględnienie, o niezasądzanie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi, za bezzasadne uznać bowiem trzeba twierdzenie Wojewody Mazowieckiego, iż bezczynność organu w sprawie wydania karty pobytu nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji, wydanie karty pobytu stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obowiązek wydania skarżącej karty pobytu wynika z przepisów u.c. Wydanie każdego zezwolenia na pobyt czasowy związane jest z obowiązkiem wydania z urzędu pierwszej karty pobytu, której okres ważności pokrywa się z okresem ważności udzielonego zezwolenia (art. 243 ust. 1 pkt 1 u.c.). Skoro wydanie karty pobytu jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to stronie przysługuje w tej sprawie skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu I instancji, organ wiąże obowiązek podjęcia omawianej czynności bez zbędnej zwłoki, ponieważ stanowi on elementarny standard w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji). Wojewoda, na zasadzie analogii, powinien w szczególności kierować się zasadą ogólną szybkości postępowania zawartą w art. 12 k.p.a. Określając, jaki konkretnie termin należy uznać za działanie bez zbędnej zwłoki, trzeba mieć na uwadze, jak wyjaśnił Sąd I instancji, że czynność w postaci wydania karty pobytu nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Czynność ta polega na spersonalizowaniu karty pobytu i wysłaniu zlecenia jej wydruku do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Kierując się charakterem tych czynności, zdaniem Sądu I instancji, uznać należy, że niezwłoczne podjęcie działań w sprawie wydania karty pobytu oznacza, iż organ powinien podjąć działania nie później niż w terminie 7 dni, a w wyjątkowych przypadkach, kiedy np. zachodzi potrzeba zlokalizowania akt administracyjnych oraz sformułowania odpowiedniego podania do innego organu lub sądu, np. do sądu administracyjnego, okres ten nie powinien przekraczać 14 dni. Sąd I instancji zauważył, że w kontrolowanej sprawie Wojewoda Mazowiecki 29 czerwca 2021 r. otrzymał uwierzytelniony odpis reformatoryjnej decyzji SUdSC z 25 maja 2021 r. W piśmie przewodnim zawarta była również informacja, że akta administracyjne zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą na bezczynność. Organ dopuścił się bezczynności, ponieważ wystąpił o akta dopiero 29 września 2021 r., czyli już po otrzymaniu ponaglenia, a następnie skargi na bezczynność. Organ nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w terminach ustawowych, tym niemniej, biorąc pod uwagę okres bezczynności organu, przedmiot sprawy i okoliczności, które stanowiły przyczynę bezczynności, Sąd I instancji uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, co równocześnie powoduje, że nie zachodziła w sprawie potrzeba zastosowania dodatkowej sankcji. Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie wystąpił uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 206 p.p.s.a. pozwalający na ograniczenie kwoty zwrotu kosztów postępowania należnych skarżącej. Wojewoda Mazowiecki złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w części obejmującej pkt. I i IV. Organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. i art. 240 pkt 1 u.c. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu, podczas gdy z bezczynnością organu nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem ustawa nie zakreśla terminu, w jakim organ jest zobowiązany działać; 2) art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie czynności materialnotechnicznej wydania karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, podczas gdy ww. czynność stanowi jedynie realizację przez organ wydanego rozstrzygnięcia; nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a, czy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w przypadku niewykonania obowiązku wydania karty strona może skarżyć zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organ w trybie przewidzianym w art. 227 i nast. k.p.a.; 3) art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 206 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 206 p.p.s.a. w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że spełniona jest przesłanka "uzasadnionego przypadku", tj. nieodstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego lub też ich miarkowanie w sytuacji niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika strony. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej Wojewoda Mazowiecki wniósł na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt. I oraz IV i rozpoznanie skargi w sytuacji uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona poprzez uznanie braku bezczynności organu wraz z niezasądzeniem od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, zrzekając się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach. W pierwszym rzędzie nieuzasadniony charakter ma najdalej idący zarzut, który Wojewoda Mazowiecki powiązał ze stanowiskiem, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jako niedopuszczalna powinna była zostać odrzucona przez Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej tego rodzaju wadliwości nie powiązał jednakże w sposób prawidłowy z art. 58 § 1 p.p.s.a., nie odniósł jej również do zastosowanego w postępowaniu sądowym przepisu kształtującego kompetencję Sądu I instancji do rozpatrzenia wniesionej przez skarżącą skargi na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Jeżeli skarżąca złożyła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu, to kwestionowanie jej dopuszczalności związanej z przyznaną sądom administracyjnym kognicją nie może sprowadzać się do powołania przez autora skargi kasacyjnej jako naruszonej regulacji art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Niezależnie od błędu odnoszącego się do sposobu konstrukcji w niniejszej sprawie zarzutu kasacyjnego, należy wyjaśnić, że nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż bezczynność organu polegająca na niewydaniu cudzoziemce pierwszej karty pobytu pozostaje w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Stąd w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przypadek wymieniony w art. 189 p.p.s.a. Wymaga przypomnienia, że wydanie karty pobytu jest czynnością urzędową uregulowaną w przepisach u.c. Karta pobytu jest dokumentem wydawanym przez właściwego wojewodę cudzoziemcowi, któremu udzielono: 1) zezwolenia na pobyt czasowy; 2) zezwolenia na pobyt stały; 3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE; 4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 240 u.c.). W art. 247 u.c. przewidziano, że cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania karty pobytu, gdy przy składaniu wniosku o jej wydanie albo w terminie, o którym mowa w art. 246 ust. 2 u.c., nie złożył on odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu. Powyższe oznacza, że okolicznościom prawnym i faktycznym, w oparciu o które dokonywane jest określenie sytuacji prawnej cudzoziemca w postaci udzielenia mu żądanego uprawnienia polegającego na wydaniu karty pobytu, ustawodawca zdecydował się nadać formę czynności proceduralnoprawnych, a nie postaci czynności faktycznych nienakierowanych na wywołanie jakiegokolwiek skutku prawnego. Jakkolwiek charakteru wnioskowego nie przybiera procedura wydania pierwszej karty pobytu, którą wojewoda z urzędu zobowiązany jest wydać cudzoziemcowi, który jest adresatem jednej z decyzji wymienionych w art. 240 u.c. (art. 229 ust. 2 u.c.), tym niemniej istota działania podejmowanego przez organ pozostaje podobna. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że wydanie karty pobytu w analizowanym przypadku stanowi konsekwencję zakończenia postępowania administracyjnego decyzją administracyjną, pozostając elementem prawnym zwieńczenia procedury legalizującej pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wydanie pierwszej karty pobytu ma charakter materialno-techniczny i powinno zostać zaliczone do grupy "aktów i czynności", o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny miał już okazję w odniesieniu do powyższego problemu wypowiedzieć się i wyrażone w tym zakresie stanowisko nakazujące pogląd prawny Sądu I instancji traktować jako niewadliwy należy uznać za ugruntowane (por. wyroki NSA z 15 grudnia 2022 r., II OSK 933/22 i II OSK 932/22; wyroki NSA z 15 listopada 2022 r., II OSK 809/22, II OSK 805/22, II OSK 776/22, II OSK 775/22, II OSK 745/22, II OSK 744/22, II OSK 736/22, II OSK 735/22, II OSK 714/22, II OSK 713/22, II OSK 712/22, II OSK 704/22, II OSK 703/22, II OSK 701/22, II OSK 678/22, II OSK 677/22, II OSK 646/22, II OSK 645/22 i II OSK 628/22; wyroki NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 549/22, II OSK 532/22, II OSK 517/22 i II OSK 506/22, wyroki NSA z 5 lipca 2022 r., II OSK 477/22, II OSK 420/22 i II OSK 419/22). W tym kontekście podkreślenia wymaga, że działanie organu jest podejmowane na podstawie i w celu wykonania przepisów u.c. Wprawdzie wyraża się ono podjęciem czynności faktycznej mającej związek z potrzebą dokonania personalizacji karty i zleceniem jej sporządzenia (wydrukowania) przez właściwy podmiot, tym niemniej wywołuje bezpośrednio skutki w sferze zewnętrznej administracji. Otrzymanie (odbiór) karty pobytu, w przypadku spełnienia przez cudzoziemca warunków ustawowych, jest jego uprawnieniem, którego przyznanie w aspekcie wiążącym się z terminowością załatwienia sprawy wydania dokumentu może podlegać kontroli sądowej. Nie może ulegać wątpliwości, że przepisy u.c. z wydaniem karty pobytu wiążą konkretne uprawnienia przysługujące cudzoziemcowi z mocy prawa. Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy (art. 242 u.c.). Jej doniosłość jako dokumentu potwierdzającego sytuację prawną cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza wskazanie, że odmowa jej wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 245 ust. 6 u.c.). Te okoliczność Sąd I instancji trafnie uwypuklił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Potwierdza ją także uregulowanie w ustawie procedury zwrotu karty pobytu (art. 249 u.c.) oraz instytucji jej unieważnienia (art. 250-251 u.c.). Negując dopuszczalność drogi sądowej, Wojewoda Mazowiecki pominął charakter uprawnień, które skarżąca nabyła w związku z wydaniem przez SUdSC decyzji z 25 maja 2021 r., co koresponduje z niewskazaniem, w jaki sposób w sytuacji wnioskowanego wyłączenia dopuszczalności skargi na bezczynność w sprawie wydania karty pobytu skarżąca mogłaby dochodzić przysługującej jej ochrony prawnej przed sądem administracyjnym, jeżeli uważa, że w omawianym zakresie działania organu administracji cechują się niczym nieusprawiedliwioną niesprawnością. Uruchomienie przez skarżącą drogi postępowania skargowego określonego w rozdziale 2 działu VIII k.p.a., wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego kasacyjnie organu, nie może być uznane za mechanizm umożliwiający zapewnienie prawidłowości konkretyzacji praw przysługujących cudzoziemce jako stronie zakończonego postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 3 k.p.a. i art. 240 pkt 1 u.c. powiązany z twierdzeniem przez Wojewodę Mazowieckiego, że w kontrolowanej sprawie nie mógł wystąpić stan bezczynności, ponieważ przepisy u.c. nie zakreślają terminu, w jakim "organ jest zobowiązany działać", pozostaje w całości nieuzasadniony. Zgodzić się trzeba z twierdzeniem, że przepisy u.c. nie wskazują, w jakim terminie po wydaniu decyzji udzielającej cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda powinien podjąć w ramach działań z urzędu czynności umożliwiające sporządzenie karty pobytu, którą cudzoziemiec mógłby odebrać na warunkach określonych w art. 248 ust. 1-3 u.c. Sytuacja, w której przepis nakazujący organowi administracji publicznej podjęcie określonego działania w sferze zewnętrznej administracji nie określa, w jakich ramach czasowych kompetencja ta powinna być zrealizowana, nie oznacza jednakże, iż organ może dokonać tego w dowolnym terminie. Skorzystać z normy kompetencyjnej organ powinien w takim przypadku bowiem niezwłocznie po zaistnieniu warunków umożliwiających mu podjęcie działania objętego stosowaną regulacją prawną (por. wyrok NSA z 5 lipca 2022 r., II OSK 477/22). Wzorcem kontroli, który powinien zastosować sąd administracyjny, powinno stać się znaczenie pojęcia bezczynności w języku prawniczym. Pojęcie to jest zazwyczaj odnoszone do niedziałania podmiotów administracji publicznej i jej organów w postaci niewykonywania obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego w terminach lub w stanach faktycznych wymagających ich podjęcia (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 68). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni trafnie zauważył, że działanie organu administracji publicznej bez zbędnej zwłoki stanowi elementarny standard w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji). Z art. 12 § 1 k.p.a. statuującego zasadę ogólną postępowania wynika powinność podejmowania przez organy administracji publicznej działania wnikliwego i szybkiego. Czynności wojewody konieczne do sporządzenia karty pobytu powinny niewątpliwie odpowiadać procesowym wymaganiom wynikającym z ww. przepisu, uwzględniając, że jako powiązane w bezpośredni sposób z wydaną w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym decyzją powinny odpowiadać reżimowi czasowemu określonemu przez regulację proceduralną, która normuje tryb jej wydania. Czynności składające się na wydanie karty pobytu nie wymagają prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ich techniczny (wykonawczy) charakter uzasadnia za Sądem I instancji uznanie, że wojewoda uzyskując informację o zaistnieniu podstawy faktycznej do wydania karty pobytu, nie powinien zwlekać z zainicjowaniem działań mających na celu sporządzenie dokumentu ponad termin 7-dniowy. Został on ustalony przez ustawodawcę jako wystarczający do podjęcia przez organ wymaganego działania w postępowaniu uproszczonym w sprawie wydania zaświadczenia (art. 217 § 3 k.p.a.) i powołanie się przez Sąd I instancji na dyspozycję ww. przepisu na zasadzie analogii nie stanowi wadliwości, która mogłaby być skutecznie zwalczana wniesioną skargą kasacyjną. Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący kasacyjnie organ wskazanemu wymaganiu uchybił, jeżeli zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż Wojewoda Mazowiecki powiadomiony 29 czerwca 2021 r. (data wpływu pisma SUdSC z 25 maja 2021 r. znak DL.WIIPO.410.111.2021/KS/II) o wydaniu przez SUdSC decyzji reformatoryjnej z 25 maja 2021 r. prowadzącej do udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, z którym pozostawało w łączności uprawnienie cudzoziemki do otrzymania na tej podstawie karty pobytu, nie podjął niezwłocznie wymaganych działań w celu jej sporządzenia i wydania. Wystąpienie w następstwie wniesienia przez skarżącą ponaglenia (pismo z 2 sierpnia 2021 r.), a następnie skargi (pismo z 23 września 2021 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt administracyjnych w celu realizacji ww. decyzji poprzez spersonalizowanie karty pobytu cudzoziemki dopiero 29 września 2021 r. potwierdza opieszałość Wojewody Mazowieckiego i brak koniecznej sprawności w jego działaniu. Posiadając wiedzę, gdzie znajdują się akta administracyjne, organ powinien zwrócić się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ich wypożyczenie, jak wskazują poczynione wyżej wyjaśnienia, niezwłocznie po wpłynięciu do organu pisma SUdSC z 25 maja 2021 r. Powyższe pozwalałoby zrealizować Wojewodzie Mazowieckiemu w terminie uniemożliwiającym postawienie mu zarzutu bezczynności tych działań, które odpowiadają nałożonemu na organ obowiązkowi określonemu w art. 229 ust. 2 w zw. z art. 245 ust. 1 w zw. z art. 245 ust. 8 u.c. Tym bardziej takie zachowanie było wymagane, jeżeli się zważy, że potrzeba dysponowania aktami przez organ I instancji przez względnie krótki czas miała na celu podjęcie czynności o technicznym charakterze, której dojście do skutku, mając na uwadze uwarunkowania rozpatrywanej sprawy, nie powinno podlegać znacznemu odroczeniu w czasie. Powyższe potwierdza zamieszczone w skardze kasacyjnej wyjaśnienie, zgodnie z którym po wpłynięciu do organu 6 października 2021 r. wypożyczonych akt administracyjnych spersonalizowanie karty pobytu i wysłanie zlecenia jej wydrukowania nastąpiło w ciągu 7 dni (13 października 2021 r.). Wbrew formułowanym w skardze kasacyjnej zastrzeżeniom, sytuacja ta jednoznacznie potwierdza, że wyznaczone w zaskarżonym wyroku wymaganie, którym Sąd I instancji posłużył się, oceniając zachowanie organu, zostało oparte na postawieniu zarzutu odstąpienia przez Wojewodę Mazowieckiego od działania obiektywnie możliwego. Nie może być przez to mowy o naruszeniu w sprawie wskazanej przez organ zasady impossibilium nulla obligatio est. Nieuzasadniony pozostaje zarzut naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. łączony przez skarżący kasacyjnie organ z wadliwym niezastosowaniem przez Sąd I instancji art. 206 p.p.s.a. Zamieszczona w art. 206 p.p.s.a. regulacja prawna wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, która umożliwia sądowi w uzasadnionych przypadkach odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, zależy więc od swobodnej oceny sądu. Nie można skutecznie czynić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał on z fakultatywnego uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 549/22; wyrok NSA z 5 lipca 2022 r., II OSK 420/22; wyrok NSA z 1 października 2021 r., II OSK 1530/21; postanowienie NSA z 6 września 2017 r., I OZ 1306/17; wyrok NSA z 1 marca 2016 r., II OSK 36/16). Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.