I OZ 1306/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Burmistrza M. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 20/17 w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 20/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi J. J. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie 1 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 2 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu, w punkcie 3 zasądził od Burmistrza M. na rzecz skarżącego J. J. kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że o zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), przy czym na koszty te składają się: uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł. Sąd nie uwzględnił kwoty 17 zł opłaty od pełnomocnictwa procesowego, ponieważ należność ta, mająca charakter opłaty administracyjnej, nie została uiszczona na rachunek właściwego Urzędu Miasta w G., lecz błędnie na rachunek i na rzecz Urzędu Miasta w M. Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 ww. wyroku wniósł Burmistrz M., wnosząc o zmianę punktu 3 wyroku poprzez nieobciążanie organu kosztami postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreślono, że stwierdzona przez Sąd bezczynność nie nosiła znamion zamierzonego i celowego działania. W niniejszej sprawie organ nie kwestionował swojego obowiązku udzielenia informacji publicznej i stan bezczynności nie był znaczny, a opóźnienie wynikało z błędu technicznego w programie obsługującym korespondencję e-mail. Ponadto informacja publiczna została udzielona skarżącej przed przekazaniem Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W ocenie organu nieskomplikowany charakter sprawy i znikomy nakład pracy pełnomocnika skarżącego, który nie przyczynił się w istotny sposób do wyjaśnienia sprawy sporządzając jedynie kilkunastozdaniową skargę i pismo procesowe, wskazują, że w niniejszej sprawie doszło do uzasadnionego przypadku przemawiającego za odstąpieniem przez Sąd od zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku zasądził od Burmistrza M. na rzecz skarżącego J. J. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika kwotę 580 zł. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów sądowych w postaci: uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Sąd nie uwzględnił przy tym kwoty 17 zł stanowiącej opłatę od pełnomocnictwa procesowego, ponieważ nie została ona uiszczona na rachunek właściwego Urzędu Miasta w G. Powyższe orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje i uznaje za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w zażaleniu w zakresie zastosowania w sprawie art. 206 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż jest ona niezasadna. Wskazana regulacja wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, która umożliwia sądowi w uzasadnionych przypadkach odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, zależy więc od swobodnej oceny sądu. Niepodjęcie rozważań przez Sąd I instancji w tym względzie oznacza obowiązek zastosowania zasad z art. 200 p.p.s.a. Nie można zatem skutecznie czynić Sądowi zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z (fakultatywnego) uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. wyroki NSA: z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2129/14; z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 36/16; postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia, wobec czego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.