II SA/Rz 1049/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. T. i T. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 9 czerwca 2022 r. nr SKO.404.GG.1345.51.2022 w przedmiocie odmowy zwolnienia z kosztów postępowania - skargę oddala - II SA/Rz 1049/22 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, zaskarżonym postanowieniem z 9 czerwca 2022r. nr SKO.404.GG.1345.51.2022, po rozpatrzeniu zażalenia M. i T. T., reprezentowanych przez radcę prawnego K. K., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z 24 marca 2022r. nr GN-II.6830.2.2020 w przedmiocie odmowy zwolnienia z kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz [...], postanowieniem z [...] września 2021r. nr [...] ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 7380 zł, zobowiązując Skarżących do poniesienia solidarnie ustalonych kosztów w całości. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżących, SKO w Tarnobrzegu postanowieniem z [...] grudnia 2021r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z [...] września 2021r. nr [...]. Od powyższego orzeczenia nie wniesiono skargi do WSA, co skutkuje jego prawomocnością. W związku z powyższym Burmistrz przystąpił do rozpoznania wniosku Skarżących o zwolnienie z kosztów postępowania, zwracając się do Stron o przedłożenie stosownych dowodów. W dniu 9 marca 2022r. Skarżący złożyli odrębne formularze oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, kopię orzeczenia o niepełnosprawności dotyczącego Skarżącej oraz kopie kart informacyjnych. Skarżąca uzasadniając wniosek o zwolnienie od ponoszenia opłat, kosztów i należności związanych z postępowaniem rozgraniczeniowym przed organem I instancji wskazała na art. 267 k.p.a. Podniosła, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i jej rodziny. Skarżąca oświadczyła, że jest po przebytej chorobie [...], cały czas pozostaje pod opieką lekarza [...] oraz oczekuje na [...]. Choruje na chorobę [...] oraz [...]. Wskazała na stwierdzone zakażenie [...] oraz chorobę [...]. Skarżąca podniosła, że zaliczona jest do znacznego stopnia niepełnoprawności. Wraz z mężem T. T. utrzymuje się ze skromnych środków. Pobiera rentę w wysokości ok. 1100 zł oraz świadczenie z OPS w kwocie 215 zł/mc, zaś mąż emeryturę w wysokości 1670 zł. Kończąc stwierdziła, że nie posiada jakichkolwiek oszczędności, które pozwoliłyby na zapłatę tak wysokich kosztów. Postanowieniem z 24 marca 2022r. nr GN-II.6830.2.2020 organ I instancji postanowił odmówić zwolnienia Skarżących od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr ew. [...] z działką przyległą oznaczoną nr ew. [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] w wysokości 7380 zł. Uzasadniając swoje stanowisko, organ I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia pozostawione jest uznaniu administracyjnemu a w analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do zwolnienia Skarżących z kosztów postępowania. Organ I instancji ustalił dochód skarżących prowadzących wspólnie gospodarstwo domowe, na kwotę w zaokrągleniu 2957,41 zł. Skarżący są właścicielami działki nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] o powierzchni 1,1987 ha, na której znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 90 m2. Po stronie wydatków skarżących organ I instancji przyjął kwotę wynoszącą, w zaokrągleniu - 2358,00 zł. W świetle powyższego w ocenie organu I instancji, skoro dochód skarżących przekracza wydatki, nie zachodzi niewątpliwa niemożność poniesienia przez skarżących kosztów. Organ nie kwestionował okoliczności chorób i dolegliwości zdrowotnych Skarżących, oświadczeń o stanie zdrowia, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz ponoszonych wydatków na koszty leczenia i leków. Organ I instancji wziął pod uwagę, że Skarżącym jeszcze przed wszczęciem postępowania wiadomy był koszt wynagrodzenia biegłego geodety, gdyż organ przed zawarciem umowy z geodetą informował strony o złożonej ofercie tj. wysokości kosztów biegłego — zawiadomieniem z 2 listopada 2020r.To Państwo M. i T. T. byli wnioskodawcami przeprowadzenia rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...] obręb [...]. Ponadto pomimo czynności wykonanych w terenie i próby ugodowego załatwienia sporu Państwo T. odmówili zawarcia ugody, decydując się w ten sposób na przekazanie sprawy do Sądu. Odnosząc się do wniosku Skarżących organ I instancji zauważył, że koszty postępowania rozgraniczeniowego nie są wydatkiem koniecznym do pokrycia w krótkim okresie czasu, ponieważ od wszczęcia postępowania do jego zakończenia upłynął czas wielu miesięcy, pozwalający na przygotowanie się do uiszczenia jego kosztów. Nadto organ I instancji pouczył, że Skarżący pomimo odmowy zwolnienia z kosztów postępowania, mogą wnioskować o rozłożenie kosztów na raty. Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika radę prawnego złożyli w dniu 19 kwietnia 2022r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wraz z zażaleniem na postanowienie Burmistrza [...] z 24 marca 2022r. Zarzucili naruszenie art. 267 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), polegające na niezwolnieniu skarżących z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego, podczas gdy ich sytuacja bytowa i finansowa, stan ich zdrowia, niskie dochody przemawiają za uznaniem, iż nie są oni w stanie uiścić kosztów postępowania. Wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na opisane powyżej postanowienie oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący podnieśli, że spora część dochodów Skarżących przeznaczana jest na leczenie, które w świetle konieczności pilnych wizyt lekarskich częstokroć wymaga skorzystania z prywatnych wizyt lekarskich. Skarżący stale przyjmują lekarstwa oraz ponoszą koszty opłat związanych z utrzymaniem domu mieszkalnego, opału, koszty żywności i środków pielęgnacyjnych. Mają oni pozostawać w skrajnym ubóstwie. W tym stanie rzeczy zachodzić mają podstawy do zastosowania względem Skarżących instytucji zwolnienia z kosztów. Postanowieniem z 24 maja 2022r. nr SKO.404.GG.1081.44.2022, SKO w Tarnobrzegu przywróciło Skarżącym termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza [...] z 24 marca 2022r. nr GN-II.6830.2.2020. Następnie opisanym na wstępie postanowieniem z 9 czerwca 2022r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z 24 marca 2022r. nr GN-II.6830.2.2020. Kolegium oceniło, że organ I instancji dokonał poprawnej analizy stanu sprawy, w tym dokonał poprawnych wyliczeń i uzasadnił w sposób należyty, z jakich przyczyn uznał, że w odniesieniu do Skarżących nie zachodzi przesłanka "niewątpliwej" niemożności poniesienia przez nich kosztów postępowania. Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy, następnie poddał go prawidłowej ocenie. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że Skarżący złożonymi dowodami nie wykazali, że w ich przypadku wystąpiła przesłanka "niewątpliwej niemożności poniesienia" kosztów postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 7380 zł. Organ odwoławczy wskazał, że użyte przez ustawodawcę określenie "niewątpliwa niemożność" świadczy o tym, że chodzi tu o szczególne okoliczności, uniemożliwiające stronie poniesienie kosztów, nie zaś o taką sytuację, gdy jest to tylko utrudnione lub wymaga rezygnacji z ponoszenia innych wydatków, które w danej chwili nie są niezbędne. Analizując sprawę Kolegium nie dostrzegło takiej sytuacji w odniesieniu do Skarżących. Kolegium nie kwestionowało okoliczności stanu złego zdrowia Skarżącej oraz ponoszonych wydatków na leczenie. Nie mniej jednak, skoro wydatki Skarżących wliczone na kwotę 2358,00 zł nie przenoszą dochodu skarżących wyliczonego na kwotę wynoszącą 2957,41 zł, nie jest nie możliwe poniesienie przez Skarżących kosztów. Zdaniem SKO organ I instancji trafnie wskazał, że Skarżący nie mają bezwzględnego obowiązku uiszczenia powyższej kwoty w całości i mogą wnioskować o rozłożenie kwoty kosztów na raty. Skarżący mogą odrębnym wnioskiem wystąpić do organu I instancji o rozłożenie na raty kosztów w kwocie 7380 zł. Skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego K. K., wnieśli skargę na postanowienie SKO W Tarnobrzegu z 9 czerwca 2022r. nr SKO 404.GG.1345.51.2022 zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy , tj. - art. 7, art.77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego i błędną ocenę dowodów, których skutkiem było błędne przyjęcie, że wydatki Skarżących nie pochłaniają ich całego dochodu, a w konsekwencji możliwe jest dokonanie oszczędności celem pokrycia kosztów postępowania, podczas gdy organ pominął, że poza wydatkami skrupulatnie przedstawionymi w uprzednio sporządzonych pismach Skarżących z uzyskiwanych świadczeń Skarżący muszą także dokonać zakupów jedzenia, co częstokroć nie jest możliwe, z uwagi na trudną sytuację finansową, - art. 267 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, że nie zachodzą podstawy do zwolnienia Skarżących od kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Mając na uwadze ww. zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego oraz zwolnienie Skarżących z kosztów postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 7380 zł, zasądzenie na rzecz Skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący zarzucili, że organy dokonały błędnych wyliczeń odnośnie wydatków Stron. Organy pominęły, że poza wydatkami na leczenie, (ok. 800 zł/mc); opłatami za dom: tj. prąd 100 zł/mc; wywóz śmieci 40 zł/ mc; podatek od nieruchomości 50 zł/rok; opłatami za telefon - ok 100 zł/mc; kosztami eksploatacji samochodu - obecnie ok. 450 zł/mc; kosztami zakupu opału - ok. 5000 zł/rok, ok. 415 zł/ mc - łącznie ok. 1905 zł - Skarżący ponoszą także wydatki na jedzenie oraz środki pielęgnacji, które z dnia na dzień drastycznie ulegają zwiększeniu (obecnie ok. 1200 zł/mc). W konsekwencji powyższego Skarżącym nie wystarcza uzyskiwanych świadczeń na dokonanie wszystkich opłat oraz zakup niezbędnych środków i jedzenia, co prowadzi do częstych sytuacji, w których zmuszeni są prosić najbliższą rodzinę o pomoc. Skarżący żyją na skraju ubóstwa, a twierdzenia Organu, jakoby nie znajdował on podstaw do uwzględnienia wniosku o zwolnienie ich z kosztów zdaje się być kompletnie niezasadne. Organ zdaje się nie dostrzegać, ile w dzisiejszych czasach kosztuje życie, przy czym podkreślić należy, że mowa tu o życiu o bardzo niskim standardzie. Skarżący argumentowali, że skoro dochód na jedną osobę w ich gospodarstwie wynosi ok. 1475 zł/miesięcznie, wydatki — przy przyjęciu ich najniższej kwoty - ok. 1500/1600 zł na osobę na miesiąc, to nie można wywodzić, że Skarżący mają możliwość zapłaty kwoty 7380 zł tytułem kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący wskazali, że cierpią na niedostatek, który uzasadnia stwierdzenie braku możliwości poniesienia kosztów. Skarżący zakwestionowali, by za odmową zwolnienia z ponoszenia kosztów postępowania miała przemawiać świadomość Skarżących o kosztach sporządzenia opinii biegłego geodety. W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach uznał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W przekonaniu Sądu nie można Organom postawić zarzutu co do naruszenia prawa materialnego, czy też prawa procesowego, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia dotycząca spełnienia przez Skarżących przesłanek uprawniających do zwolnienia z kosztów postępowania rozgraniczeniowego, o których mowa w art. 267 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Zwolnienie od opłat skarbowych następuje z zachowaniem przepisów o tych opłatach. Przepis art. 267 k.p.a. wprowadza instytucję tzw. prawa ubogich, która pozwala organowi administracyjnemu na zwolnienie strony w części lub całości z obowiązku ponoszenia opłat i kosztów postępowania, w razie "niewątpliwej niemożności" ich poniesienia. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że zwolnienie z opłat ma charakter uznaniowy (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2020 r. II OSK 72/19, LEX nr 2979518). W niniejszej sprawie na mocy ostatecznego postanowienia SKO w Tarnobrzegu z 29 grudnia 2021r., SKO.404.GG.2219.64.2021 Skarżący zostali obciążeni w całości kosztami postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 7380 zł. Skarżący w toku tego postępowania byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, jednak nie zaskarżyli ww. postanowienia do sądu administracyjnego. Nadal reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego K. K., Skarżący wnieśli o zwolnienie od poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący argumentowali, że uzyskują bardzo niskie dochody. T. T. pobiera emeryturę w wysokości 1670 zł natomiast M. T. rentę wraz z dodatkowym świadczeniem w łącznej wysokości 1300 zł. Ponadto M. T. z uwagi na bardzo poważny stan zdrowia, wykazany dokumentacją medyczną ponosi znaczące wydatki na leki. Skarżący podawali, że koszty leczenia wynoszą ok 800 zł na miesiąc natomiast opłaty za media 857,67 zł. Sporne okazały się ustalenia dotyczące wydatków na żywność. Organ I instancji przyjął – w związku z brakiem przedstawienia przez Skarżących dokumentacji w tym zakresie wysokość statystycznych kosztów ponoszonych na żywność w gospodarstwie domowym w wysokości 700 zł. W skardze Strony kwestionowały te ustalenia argumentując, że kwota wydatków na żywność została przez organ zaniżona podnosząc, że wydatki z tego tytułu ulegają zwiększeniu – obecnie ok 1200 zł na miesiąc. Skarżący wskazywali również, że kwota niektórych wydatków uległa zwiększeniu, np. z tytułu opłat za samochód. Jednak w załączeniu do skargi nie przedstawili dokumentów wykazujących podnoszone okoliczności mimo, że reprezentowani są przez profesjonalnego pełnomocnika. W przypadku ubiegania się o zwolnienie, o którym mowa w art. 267 k.p.a. przyjmuje się, że to na Stronie – zwłaszcza, że w niniejszej sprawie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywa obowiązek wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że nie może ponieść wydatków. Organ ma natomiast obowiązek ustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego w tym zakresie i jego wnikliwej oceny, zgodnie z regułami określonymi w k.p.a. Nie wystarczy więc uprawdopodobnienie tych okoliczności, ale konieczne jest ich udowodnienie. O "niewątpliwej niemożności poniesienia kosztów" z art. 267 k.p.a. można mówić wówczas, gdy zostanie stwierdzony brak możliwości ich poniesienia, zaś użyte przez ustawodawcę sformułowanie "niewątpliwa" należy rozumieć jako granicząca z pewnością. Ciężar dowodzenia tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcach (tak WSA w Krakowie w wyroku z 1 lipca 2016 r. sygn. III SA/Kr 175/16), LEX nr 2085784, zob. również wyrok WSA w Łodzi z 15 grudnia 2020 r., III SA/Łd 608/20, LEX nr 3108949). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, by Skarżący wykazali niewątpliwą niemożność poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Na etapie środków zaskarżenia – tj. zażalenia i skargi nie wykazali rzeczywistych wydatków ponoszonych na żywność, jednocześnie kwestionując przyjętą przez Organ I instancji ich wysokość. Ponadto zdaniem Sądu ustawodawca posługując się w art. 267 k.p.a. sformułowaniem niewątpliwej niemożności poniesienia kosztów ogranicza możliwość udzielenia zwolnienia do przypadków, w których mamy do czynienia z niekwestionowanym ubóstwem a nie tylko trudną sytuacją materialną. Obydwoje ze Skarżących uzyskują stały dochód w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 z późn. zm.). Przepis art. 267 k.p.a. nie odnosi przesłanki niemożności poniesienia kosztów postępowania do jakiegokolwiek oznaczonego zakresu, w szczególności nie wprowadza kryterium uszczerbku utrzymania koniecznego dla strony postępowania i jej rodziny bądź zbytniej uciążliwości poniesienia kosztów, jak czynią to inne regulacje procesowe. Brzmienie art. 267 k.p.a. wskazuje, że ustawodawca ogranicza możliwość udzielenia wnioskowanej przez Skarżących ulgi do przypadków wyjątkowych, sytuacji nadzwyczajnych, które mogłyby przesądzić o zastosowaniu ww. ulgi. Do sytuacji takich można zaliczyć np. znaczne obniżenie zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniem losowym t.j. powódź, pożar lub inne zdarzenia uznane za wyjątkowe (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 kwietnia 2019 r., IV SA/Wa 2513/18, LEX nr 3060059). W ocenie Sądu Skarżący nie wykazali, aby w ich przypadku do tego rodzaju sytuacji nadzwyczajnych doszło. Należy również zauważyć, że Organy decydując o przyznaniu zwolnienia z art. 267 k.p.a. działają w ramach uznania administracyjnego, które oznacza, że nawet w przypadku zaistnienia przesłanek do udzielenia ulgi, organ nie ma obowiązku jej przyznać, choć w takim przypadku winien w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadnić tego rodzaju negatywne rozstrzygnięcie, stosownie do wymagań z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od oceny sytuacji materialnej Skarżących Organ uwzględnił okoliczności powstania kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Zdaniem Sądu uwzględnienie również tych okoliczności jest zasadne z racji orzekania przez Organy w ramach uznania administracyjnego. Skarżący byli inicjatorami postępowania rozgraniczeniowego, które zakończyło się wydaniem decyzji z [...] czerwca 2021r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego. Organ II instancji na mocy ostatecznego postanowienia z [...] grudnia 2021r. orzekł, że zobowiązanymi do zapłaty ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego są solidarnie Skarżący, bowiem wniosek okazał się nieuzasadniony. Położenie punktów i linii granicznych odpowiadało stanowi wynikającmu z wiążącej dokumentacji geodezyjnej o stanie spokojnego posiadania. Pozostali właściciele działek, graniczących z nieruchomością Skarżących nie kwestionowali przebiegu granicy. Skarżący nie chcieli również zawrzeć ugody, natomiast o wysokości kosztów pracy biegłego Skarżący zostali poinformowani przed zawarciem umowy z geodetą. Skoro więc koszty postępowania rozgraniczeniowego były rezultatem działań Skarżących, powinni byli mieć na uwadze wysokość wydatków, jaka może być konsekwencją podejmowanych przez nich działań. Należy bowiem pamiętać, że zwolnienie właścicieli nieruchomości z obowiązku poniesienia kosztów oznacza ich poniesienie przez pozostałych podatników. Mając na uwadze, że koszty postępowania rozgraniczeniowego, które są przedmiotem wniosku o zwolnienie wynikały bezpośrednio z podejmowanych przez Skarżących działań – tj. wniosku o rozgraniczenie, a także biorąc pod uwagę, że Skarżący nie wykazali w sposób bezsprzeczny wysokości ponoszonych wszystkich wydatków – tj. wydatków na żywność, jak również, że uzyskiwany przez nich dochód przekracza kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, wobec treść art. 267 k.p.a. i zawartych w nim przesłanek Sąd uznał, że Organy I oraz II instancji zasadnie orzekły o odmowie zwolnienia Skarżących z obowiązku poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.