II SA/Rz 990/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi S. L. i Z. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2022 r. nr SKO.4161/7/2022 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżących S. L. i Z. L. solidarnie kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 990/22 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S. i Z.L. (dalej: Skarżący) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO, Kolegium) z 23 czerwca 2022 r. nr SKO.4161/7/2022, uchylające w całości postanowienie Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) z 22 grudnia 2021 r. nr SG.6830.1.2021 i ustalające koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia w kwocie 2.706,00 zł i zobowiązujące do zapłaty kosztów S.L. i Z.L. w kwocie 2.706,00 zł. na rachunek bankowy Gminy [...]. Jak wynika z akt sprawy, że Wójt Gminy [...] wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w Ł. oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...], stanowiącą współwłasność Skarżących z jednej strony z działką sąsiednią nr [...], stanowiącą współwłasność M. i W.K. z drugiej strony. Wójt wszczął postępowanie upoważniając geodetę D.R. do wykonania czynności rozgraniczeniowych. Koszty geodezyjne dotyczące ustalenia przebiegu granic wyniosły 2.706 zł i zostały opłacone przez Gminę [....]. W trakcie postępowania rozgraniczeniowego, M. i W.K. wystąpili do Wójta z wnioskiem o zwolnienie z opłaty za czynności rozgraniczenia nieruchomości argumentując, że w dniu 2 października 2020 r. na ich wniosek zostało dokonane wznowienie granic przez geodetę wynajętego i przez nich opłaconego, w którym nie wzięli udziału S. i Z.L., a wyznaczone wówczas punkty graniczne zostały następnie przez Skarżących zakwestionowane. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, Wójt Gminy [...] postanowieniem z 22 grudnia 2021 r. nr SG.6830.1.2021 w pkt I ustalił koszty postępowania w sprawie przeprowadzenia czynności rozgraniczenia nieruchomości w kwocie 2706 zł i zobowiązał do ich uiszczenia S. i Z.L. – współwłaścicieli działki nr [...] w kwocie 1353 zł oraz M. i W.K. – współwłaścicieli działki nr [...] w kwocie 1353 zł; w pkt II wskazał, że ww. koszty należy uiścić w terminie 14 dni od dnia kiedy postanowienie o kosztach stanie się ostateczne na rachunek bankowy Gminy [...]. W uzasadnieniu Organ I instancji wyjaśnił, że analizując dokumentację z rozgraniczenia uznał, że z wywołanego ustalenia granic przeprowadzonych na wniosek M. i W.K. nie został sporządzony protokół graniczny, który byłby podpisany przez obie strony postępowania, tj. Państwa K. oraz Państwa L., a następnie włączony do państwowego zasobu geodezyjnego. W konsekwencji dokonane wówczas czynności dotyczące wznowienia granic nie miały mocy prawnej, a prawidłowe wyznaczenie spornej granicy mogło nastąpić wyłącznie w procedurze rozgraniczenia nieruchomości, o które wnioskowali Skarżący. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 152 ustawy z dnia 3 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1360; dalej: k.c.) stanowiący o tym, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie. W ocenie Organu I instancji prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe poniósł koszty nie wynikające z jego ustawowego obowiązku, gdyż sprawa została wszczęta na wniosek strony. Koszty postępowania obciążałyby gminę tylko wtedy, gdyby postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte i toczyło się z urzędu. Wójt obciążył kosztami postępowania po połowie strony będące właścicielami rozgraniczonych nieruchomości uznając, że ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiednich stały się sporne. Od powyższego postanowienia M. i W.K. złożyli zażalenie, w którym wskazali, że w związku z zamiarem budowy nowego ogrodzenia pomiędzy działką nr [...] i [...] wystąpili do geodety uprawnionego o dokonanie czynności wznowienia znaków graficznych, o czym Skarżący zostali powiadomieni. Skarżący nie stawili się na gruncie pomimo prawidłowego zawiadomienia. Geodeta wskazał granice nieruchomości, stabilizując je odpowiednimi znakami. Z czynności nie sporządzono jednak protokołu, gdyż druga strona postępowania była nieobecna. Wnoszący zażalenie wskazali, że za czynności geodety dokonali stosownych opłat. W dalszej części zażalenia wskazali, że czynności dokonane przez geodetę wyznaczonego przez Organ I instancji w całości pokrywały się z ustaleniami geodety, którego powołali, podobnie jak punkty graniczne. Protokół z tych czynności został podpisany przez wszystkie strony postępowania zgodnie, bez żadnych zastrzeżeń. M. i W.K. nie zgodzili się z zaskarżonym postanowieniem, gdyż już raz ponieśli koszty wyznaczenia tej granicy. Podnieśli, że wnioskodawcy rozgraniczenia znali położenie słupków granicznych. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. akt II SA/Rz 543/20 wnieśli o odstąpienie od naliczania kosztów postępowania rozgraniczeniowego i całkowite zwolnienie ich z ponoszenia kosztów. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisanym na wstępie postanowieniem z 23 czerwca 2022 r. nr SKO.4161/7/2022, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i ustaliło koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia w kwocie 2706 zł i zobowiązało do zapłaty kosztów S.L. i Z.L. w kwocie 2706 zł na rachunek bankowy Gminy [....]. W uzasadnieniu postanowienia, Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie obowiązkiem Organu I instancji było dokonanie podziału kosztów postępowania pomiędzy stronami postępowania rozgraniczeniowego w takim zakresie, aby koszty postępowania poniosły strony tego postępowania. W ocenie Organu II instancji rozstrzygnięcie w tym zakresie nie zostało wydane prawidłowo. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że M. i W.K. ponieśli koszty postępowania w zakresie wznowienia punktów granicznych, na skutek których czynności zostały potwierdzone granice nieruchomości. Postępowanie wywołane wnioskiem Skarżących faktycznie doprowadziło do ustalenia granicy pomiędzy wskazanymi nieruchomościami w punktach granicznych ustalonych na skutek wznowienia granic. Zatem działanie takie nie było celowe i uzasadnione i zmierzało jedynie do kumulowania postępowań, a co za tym idzie kosztów postępowania. Zdaniem Organu odwoławczego granica przed wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego była ustabilizowana, zatem kosztami postępowania rozgraniczeniowego, obciążył jedynie wnioskodawców niniejszego postępowania. Od powyższego postanowienia S. i Z.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której zarzucili naruszenie: – art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1 k.p.a., mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez uznanie, że M. i W.K. ponieśli koszty postępowania w zakresie wznowienia punktów granicznych i na skutek tej czynności zostały potwierdzone granice nieruchomości, podczas gdy procedura wznowienia granic przez geodetę A.T. nie była przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wydaniem decyzji Wójta Gminy [...] o rozgraniczeniu nieruchomości z dnia [...] grudnia 2021 r., a w konsekwencji nie stanowiła kosztów tego postępowania; – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 80 k.p.a. mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez uznanie, nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie dowodów i ich błędną ocenę oraz wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie, a w konsekwencji dowolne uznanie, że postępowanie wywołane wnioskiem Skarżących było niecelowe i zmierzało do kumulowanie postępowań, ponieważ granica była ustabilizowana, podczas gdy Skarżący nie wzięli w nim udziału w procedurze wznowienia punktów granicznych przez geodetę A,T,, wnieśli zastrzeżenia, a z czynności nie został sporządzony protokół graniczny; – art. 80, art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 152 k.c. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia tylko od Skarżących, podczas gdy według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. koszty rozgraniczenia obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości po połowie, a zatem winni je ponieść Skarżący oraz M. i W. K. Wobec tak sformułowanych zarzutów, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ustalenia kosztów postępowania w zakresie rozgraniczenia nieruchomości działki nr ewid. [...] z działką nr ewid. [...] na kwotę 2706 zł i zobowiązanie do ich poniesienia Skarżących oraz M. i W.K. w kwocie po 1353 zł. W uzasadnieniu skargi, S. i Z.L. podnieśli, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w większości odnosi się do przytoczenia i pobieżnej analizy obowiązujących przepisów prawa oraz orzecznictwa tj. uchwały NSA z dnia 1 1 grudnia 2006 roku sygn. I OPS 5/06 oraz treści art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 152 k.c., a jedynie krótki fragment odnosi się do oceny organu, że M. i W.K. ponieśli wcześniej koszty postępowania w zakresie wznowienia punktów granicznych, a w konsekwencji nie powinni ponosić kosztów postępowania wywołanego wnioskiem Skarżących. Skarżący zarzucili również, że Organ odwoławczy pominął argumenty zawarte w uzasadnieniu uchylonego postanowienia Wójta Gminy [...] z 22 grudnia 2021 r. nr SG.6830.1.2021 oraz przedstawione w stanowisku z 28 stycznia 2022 r. skierowanym do SKO w Rzeszowie w odpowiedzi na zarzuty zawarte w zażaleniu M. i W.K. Zdaniem Skarżących za wyjątkowo stronnicze należy ocenić stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że postępowania wywołanego wnioskiem Skarżących było niecelowe i zmierzało do kumulowania postępowań. Przede wszystkim strona skorzystała z przysługującego im prawa, złożyła wniosek zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji została wydana ostateczna decyzja o rozgraniczeniu, która nie była kwestionowana również przez druga stronę tj. M. i W.K. W przypadku gdyby granica była faktycznie ustabilizowana, to M. i W.K. nie braliby udziału w postępowaniu o rozgraniczenie, bądź je zakwestionowali, a Skarżący nie wnieśliby zastrzeżeń do pierwszego protokołu granicznego, który winien być włączony do państwowego zasobu geodezyjnego, a w konsekwencji nie inicjowali by postępowania o rozgraniczenie. W ocenie Skarżących nie było podstaw do przeprowadzenia czynności wznowienia znaków granicznych, gdyż z żadnego z dokumentów w aktach sprawy nie wynika, że w państwowym zasobie geodezyjnym istnieją informacje, aby kiedykolwiek granica działek nr [...] i [...] była ustalana, a punkty graniczne stabilizowane znakami granicznymi. Zatem jeśli punkty graniczne nie były stabilizowane, to nie było podstaw do ich wznowienia. Nie można bowiem wznawiać znaków granicznych, które nigdy nie istniały. Zdaniem Skarżących zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów, na podstawie stronniczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz wbrew obowiązującym przepisom w zakresie podziału kosztów w postępowaniu przy rozgraniczeniu nieruchomości oraz wbrew faktom jakoby jedna ze stron już te koszty poniosła. Ich zdaniem rozgraniczenie nieruchomości prowadzone przed Wójtem Gminy [...] miało na celu ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdzie odniesiono się do przesłanek zmiany postanowienia. W ocenie Organu odwoławczego, kosztami postępowania rozgraniczeniowego zostały obciążone strony, które postępowanie zainicjowały, a zakończone zostało ono rozstrzygnięciem potwierdzającym ustalony stan granicy na gruncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Kolegium zostało wydane z naruszeniem art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie osób zobowiązanych do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Wójt Gminy [...] postanowieniem z 22 grudnia 2021r. ustalił, że koszty postępowania rozgraniczeniowego winni ponieść po połowie: S. i Z.L. oraz M. i W.K. Z kolei SKO w Rzeszowie przychyliło się do zażalenia Państwa K. i po uchyleniu postanowienia organu I instancji zobowiązało do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego wyłącznie Skarżących – tj. S. i Z.L. Już na wstępie należy wskazać, że Kolegium wydając reformatoryjne postanowienie w sentencji nie określiło terminu, w jakim S. i Z.L. winni są zapłacić ustalone koszty postępowania rozgraniczeniowego. Już z tego powodu zaskarżone postanowienie należało uchylić, gdyż narusza ono art. 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Brak określenia terminu uiszczenia kosztów powoduje, że postanowienie pozbawione jest obligatoryjnego elementu, wskazanego w art. 264 § 1 k.p.a. Sąd również nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że kosztami postępowania rozgraniczeniowego należy obciążyć wyłącznie Skarżących. Pastwo K. argumentowali, że ponieśli już koszty rozgraniczenia granicy, ponieważ dokonali wznowienia granicy pomiędzy ich działką a działką Państwa L. W trakcie wznowienia geodeta wskazał granicę nieruchomości, stabilizując ją odpowiednim znakami. Nie sporządzono jednak protokołu z czynności w związku z brakiem drugiej strony postępowania. Jednak Państwo L. zapoznali się ze znakami geodezyjnymi po odejściu geodety z gruntu. Uczestnicy postępowania podnieśli, że wyznaczone w trakcie rozgraniczenia punkty graniczne pokryły się z ustaleniami geodety w trakcie wznowienia. Państwo K. podnieśli, że ponieśli już koszty wyznaczenia granicy w ramach wznowienia. Wnioskodawca postępowania rozgraniczeniowego powinien był zaakceptować wyznaczoną granicę, zamiast narażać ich na dodatkowe koszty zwłaszcza, że granica wyznaczona przez obu geodetów pokryła się na całej długości działek. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że w ramach czynności wznowienia znaków granicznych uprawniony geodeta wykonał operat techniczny. Jednak nie doszło do sporządzenia protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych. Przepis art. 39 ust. 4 P.g.i.k. przewiduje, że z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół. Powyższe potwierdza również treść § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1670), który wskazuje, że wyniki wznowienia znaków granicznych lub wyznaczenia punktów granicznych zamieszcza się w protokole, o którym mowa w art. 39 ust. 4 P.g.i.k., zawierającym elementy wskazane w pkt 1-16. Skoro więc, jak sami Uczestnicy postępowania przyznają, z wznowienia znaków granicznych nie został sporządzony protokół w formie przewidzianej przez § 17 ust. 3 ww. rozporządzenia, to czynność wznowienia znaków granicznych nie była skuteczna w tym znaczeniu, że nie została udokumentowana w formie przewidzianej przepisami prawa. W konsekwencji nie mogła być podstawą do władczego przesądzenia o rzeczywistym przebiegu granicy. Nie ulega zaś wątpliwości, co wynika z pism kierowanych zarówno przez Uczestników postępowania, jak i Skarżących, że pomiędzy nimi istniał spór co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Państwo K. wystąpili o wznowienie granicy w związku z budową ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Nie doszło jednak do sporządzenia protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych a Skarżący nie zgodzili się z przebiegiem granicy ustalonym przez geodetę w trakcie wznowienia, czemu dali wyraz w piśmie z 8 października 2020r. Do ustalenia przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] doszło w wyniku decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2021r. o rozgraniczeniu ww. nieruchomości. Zdaniem Sądu, wobec istnienia sporu co do przebiegu granicy – ustalenie jej przebiegu leżało w interesie obydwu Stron sporu – tj. współwłaścicieli sąsiadujących ze sobą działek. Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że rozstrzygając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego należy uwzględniać zasadę, wynikającą z art. 152 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych właściciele gruntów sąsiadujących ponoszą po połowie. Wskazuje się, że podział kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 152 i 153 k.c., czyli po połowie, jest zasadą, od której jednak mogą wystąpić wyjątki. Uzasadnieniem takiego wyjątku może być fakt, że postępowanie takie nie toczy się w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Do sytuacji takiej może dojść np. wtedy, gdy nie ma sporu odnośnie granic sąsiadujących nieruchomości, a wnioskodawca wszczyna przedmiotowe postępowanie tylko w celu dokuczenia sąsiadowi poprzez konieczność poniesienia przez niego połowy kosztów tego postępowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z 3 lutego 2022 r., II SA/Bk 39/22 – orzeczenia dost. w bazie CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej natomiast sprawie, zdaniem Sądu istniał rzeczywisty spór co do przebiegu granicy, skoro nie tylko Skarżący, lecz również Uczestnicy postępowania inicjowali czynności zmierzające do ustalenia jej przebiegu, choć w ramach różnych trybów postępowania. Przepis art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. nakazuje uwzględnić interes strony przy ustaleniu zakresu obciążenia kosztami postępowania. Pod pojęciem interesu strony, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. należy - w przypadku postępowania rozgraniczeniowego - rozumieć obiektywną korzyść prawną w postaci prawnej, stabilnej i należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Decyzja Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2021 r. dokonała bowiem rozgraniczenia działek nr [...] i [...] i powstała przez to nowa, stabilna i udokumentowana prawnie granica. Jak trafnie więc wskazano w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2341/20, trudno uznać, że postępowanie, które zakończyło się decyzją o rozgraniczeniu nie dotyczy interesu prawnego wszystkich właścicieli nieruchomości, skoro efektem takiego postępowania jest ustalenie granicy, czyli ustalenie zasięgu wykonywania prawa własności do wydzielonych tymi granicami terenów. Stąd też postanowienie dotyczące kosztów postępowania powinno uwzględniać rozstrzygnięcie organu co do meritum sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1902/20, zob. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 696/20). Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, reformujące postanowienie organu I instancji w ten sposób, że kosztami postępowania rozgraniczeniowego obciążono wyłącznie Skarżących, zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania solidarnie na rzecz Skarżących w wysokości stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu sądowego.