III SA/Kr 1454/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Ł. T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 lipca 2022 r., znak: WP-VII.8640.293.2022 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 lipca 2022 r., znak: WP-VII.8640.293.2022, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 690 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "ustawa" lub "u.p.z.i.r.p."), po rozpatrzeniu odwołania Ł. T. (dalej jako "skarżący") od decyzji Starosty G. z dnia 30 maja 2022 r., znak: [...] (wydanej po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r., znak: [...]), którą w pkt. I uchylono z urzędu ostateczną decyzję z dnia 18 grudnia 2019 r., znak: [...] w sprawie uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. oraz ostateczną decyzję z dnia 9 lipca 2020 r., znak: [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2020 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, a w pkt. II odmówiono uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. z powodu niespełniania warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną, natomiast w pkt. III umorzono postępowanie w sprawie utraty statusu bezrobotnego od 1 lipca 2020 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość w myśl art. 105 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ł. T. zgłosił się w dniu 18 grudnia 2019 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. celem rejestracji i został uznany za osobę bezrobotną od dnia 18 grudnia 2019 r. (decyzja z dnia 18 grudnia 2019 r.). W kwestii ustalenia uprawnień do zasiłku po pracy za granicą akta skarżącego zostały przekazane do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (pismo z dnia 18 grudnia 2019 r.). Następnie w dniu 7 lipca 2020 r. skarżący zgłosił podjęcie zatrudnienia od 1 lipca 2020 r. (e-mail z dnia 7 lipca 2020 r.), w następstwie czego został pozbawiony statusu bezrobotnego od 1 lipca 2020 r. (decyzja z dnia 9 lipca 2020 r.). Jednocześnie Powiatowy Urząd Pracy w G. poinformował Wojewódzki Urząd Pracy w K. o fakcie podjęcia przez skarżącego zatrudnienia od 1 lipca 2020 r. (pismo z dnia 9 lipca 2020 r.). Kolejno do organu I instancji w dniu 18 stycznia 2021 r. wpłynęło pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. informujące, że wpłynęło do Urzędu potwierdzenie zatrudnienia i ubezpieczenia na terenie [...] od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2019 r. oraz pobierania zasiłku dla bezrobotnych na terenie [...] od 1 lipca 2019 r. do 14 stycznia 2020 r. (pismo z dnia 15 stycznia 2021 r.). W związku z powyższym organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie uznania go za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. oraz utraty tego statusu od 1 lipca 2020 r. (zawiadomienie z dnia 21 stycznia 2021 r.). Następnie wznowiono postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. oraz utraty tego statusu od 1 lipca 2020 r. (postanowienie z dnia 26 stycznia 2021 r.), zaś w wyniku wznowionego postępowania organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 30 maja 2022 r. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący Ł. T., domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił decyzji organu I instancji istotne naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nietrafne uznanie, że postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej (w stosunku do skarżącego) stało się bezprzedmiotowe i tym samym bezzasadne umorzenie przedmiotowego postępowania, a także istotne naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. poprzez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji spowodowało brak przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej na terenie Polski. W treści odwołania skarżący opisał m.in. swoje starania o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych w [...], jak również zaznaczył, że oczekując na wyrok tamtejszego sądu zarejestrował się w urzędzie w Polsce, podnosząc przy tym, że "było to związane z brakiem rozstrzygnięcia kwestii przyznania zasiłku za kolejne 3 miesiące w [...], co warunkowałoby przy pozytywnym załatwieniu (co się później stało) wypłaty zasiłku dla bezrobotnych przez polski urząd pracy". Ponadto skarżący wskazał, że dopełnił wszystkich formalności, zaś organ naruszył przepisy k.p.a. uznając, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe oraz zastosował błędną wykładnię ustawy. Jednocześnie, w ocenie skarżącego, w sytuacji zarejestrowania się w polskim urzędzie pracy pozostawał bezsprzecznie w przekonaniu, że jest on osobą bezrobotną i nie mógł przewidzieć, jakie orzeczenie w tym zakresie zostanie wydane przez [...] sąd. Wojewoda Małopolski po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została w szczególnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, powołując w tym zakresie stosowne przepisy k.p.a., w szczególności zaś art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W oparciu o powyższe organ II instancji wskazał, że skarżący w dniu rejestracji nie zgłaszał, iż zarejestrował się w urzędzie pracy za granicą i ma już tam przyznany zasiłek, dlatego organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. o ustalenie uprawnień do zasiłku po pracy za granicą. Wyjaśniono przy tym, że dopiero z pisma z dnia 15 stycznia 2021 r. organ powziął informację, iż w okresie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych na terenie [...]. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, w badanym przypadku organ I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie skarżącego wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji (pobieranie zasiłku dla bezrobotnych), które dawały podstawy do wznowienia postępowania w sprawie. W dalszej kolejności organ II instancji powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h u.p.z.i.r.p. wskazał, że w okresie rejestracji skarżący był osobą pobierającą zasiłek dla bezrobotnych z tytułu rejestracji w urzędzie pracy w [...]. Jednocześnie organ odwoławczy przytoczył treść § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 667) oraz art. 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1 z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72 z późn. zm.), w oparciu o które to regulacje prawne uznał, że skarżący nie dopełnił wymaganych formalności. Zwrócono bowiem uwagę, że w sytuacji, gdy skarżący zarejestrowałby się jako osoba poszukująca pracy, mógłby być osobą pobierającą zasiłek dla bezrobotnych z tytułu rejestracji w urzędzie pracy w [...], jednakże skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna, dlatego organ I instancji uchylił decyzję przyznającą skarżącemu status bezrobotnego i decyzję orzekającą o utracie tego statusu z tytułu podjęcia zatrudnienia i orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. z powodu niespełnienia warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną. Organ odwoławczy podkreślił również, że konsekwencją uznania, iż w dniu rejestracji 18 grudnia 2019 r. skarżący nie spełniał warunków do nadania statusu osoby bezrobotnej był fakt, że skarżący nie był osobą bezrobotną, a tylko taką osobę – stosownie do treści art. 33 ust. 4 ustawy – można pozbawić statusu bezrobotnego. Dlatego też zdaniem organu II instancji, postępowanie w sprawie orzeczenia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2020 r. stało się bezprzedmiotowe, zaś decyzję organu I instancji należało uznać za prawidłową. Dodatkowo organ II instancji poinformował skarżącego, że z uwagi na wyrażone przez niego w odwołaniu niezadowolenie z powodu długiego oczekiwania na decyzję organu I instancji organ odwoławczy zwrócił się do urzędu pracy o wskazanie, jakie czynności i w jakim celu zostały podjęte w sprawie wydania decyzji (pismo z dnia 27 czerwca 2022 r.) oraz do skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie, czy odwołanie ma być potraktowane jedynie jako odwołanie do Wojewody Małopolskiego, czy również rozpatrzone w trybie zażalenia na przewlekłe postępowanie Powiatowego Urzędu Pracy w G. (pismo z dnia 4 lipca 2022 r.). Wyjaśniono przy tym, że w odpowiedzi na powyższe skarżący wskazał, iż rezygnuje z zażalenia na przewlekłość postępowania, natomiast Powiatowy Urząd Pracy w G. podał, że pismo Wojewody Małopolskiego spowodowało wszczęcie postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie przyczyn przekroczenia terminu do wydania decyzji, zbadania czy dokonywano stosownych zawiadomień związanych z czasookresem orzekania w sprawie, ewentualnych przeszkód uniemożliwiających działanie, pracowników prowadzących postępowanie odpowiedzialnych za powołany stan rzeczy, a ustalenia, które zostały poczynione wykazywały, iż powołana sprawa ma charakter incydentalny (pismo z dnia 1 lipca 2022 r.). Skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego wniósł skarżący – Ł. T., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący powtórzył w treści skargi zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podtrzymując w tym zakresie przedstawioną przez siebie argumentację na ich poparcie oraz powołując orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie wydane w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, w którym uchylono z urzędu ostateczną decyzję z dnia 18 grudnia 2019 r., znak: [...] w sprawie uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. oraz ostateczną decyzję z dnia 9 lipca 2020 r., znak: [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2020 r. z powodu podjęcia zatrudnienia oraz odmówiono uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. z powodu niespełniania warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną, jak również umorzono postępowanie w sprawie utraty statusu bezrobotnego od 1 lipca 2020 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Należy podnieść, że jedną z ustawowych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego jest sytuacja, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przyczyną wznowienia postępowania mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody "nieznane organowi, który wydał decyzję". "Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydał decyzję" (wyrok NSA z 19.07.2012 r., II OSK 768/11, LEX nr 1252179). Pojęcie nowych okoliczności faktycznych i dowodów obejmuje zarówno okoliczności i dowody nieznane stronie oraz organowi i dopiero nowo odkryte (tzw. noviter reperta), jak i okoliczności i dowody nieznane organowi, które jednak mogły być znane stronie już w toku postępowania głównego, a które zostały dopiero po raz pierwszy przez stronę skutecznie zgłoszone (noviter producta)". W niniejszej sprawie niewątpliwie została spełniona powyższa przesłanka wznowienia postępowania, gdyż z pisma z 15 stycznia 2021 r. organ powziął informację, że w okresie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych na terenie [...]. Powyższa okoliczność niewątpliwie miała istotne znaczenie dla sprawy, a tym samym uzasadniała wznowienie postępowania administracyjnego z urzędu. Tym samym otwarta została ponownie możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowionym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Z kolei zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 667) w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowana - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa, albo wnosi wniosek o dokonanie rejestracji, na elektroniczną skrzynkę podawczą właściwego organu publicznej służby zatrudnienia, za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego przez ministra właściwego do spraw pracy: a) w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazanym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego ministra, albo b) na elektronicznej platformie usług administracji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346 i 568). W celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako poszukujący pracy: 1) zgłasza się do wybranego albo wybranych powiatowych urzędów pracy albo 2) wnosi wniosek o dokonanie rejestracji, na elektroniczną skrzynkę podawczą właściwego organu publicznej służby zatrudnienia, za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego przez ministra właściwego do spraw pracy: a) w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 4 ust. 9 ustawy, wskazanym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego ministra, albo b) na elektronicznej platformie usług administracji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Osoba, o której mowa w art. 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, z późn. zm.), przyjeżdżająca do Rzeczypospolitej Polskiej w celu poszukiwania pracy, zwana dalej "osobą pobierającą zasiłek dla bezrobotnych z innego państwa", może być zarejestrowana jako poszukujący pracy tylko w jednym, właściwym powiatowym urzędzie pracy. Osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 może przed zgłoszeniem się we właściwym powiatowym urzędzie pracy przekazać do tego urzędu dane, o których mowa w § 5 ust. 5, za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 4 ust. 9 ustawy. Osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako poszukujący pracy w trybie określonym w § 2 ust. 2 pkt 1 może przed zgłoszeniem się w wybranym powiatowym urzędzie pracy, w którym ubiega się o rejestrację, przekazać do tego urzędu dane, o których mowa w § 5 ust. 5 pkt 1-6 i 9-22, w sposób określony w ust. 1. Art. 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, z późn. zm.) stanowi, że bezrobotny w pełnym wymiarze, który spełnia warunki wymagane przez ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania prawa do świadczeń i który udaje się do innego Państwa Członkowskiego w celu poszukiwania tam zatrudnienia, zachowuje prawo do tych świadczeń pieniężnych, na warunkach i w granicach niżej określonych: a) przed swoim wyjazdem musi być zarejestrowany jako poszukujący pracy i pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa właściwego, co najmniej przez cztery tygodnie od chwili utraty pracy. Jednakże właściwe urzędy lub instytucje mogą wyrazić zgodę na jego wyjazd przed upływem tego terminu; b) musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w urzędach zatrudnienia Państwa Członkowskiego, do którego się udaje, podporządkować się organizowanej przez nie procedurze kontroli oraz przestrzegać warunków określonych na podstawie ustawodawstwa tego państwa. Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli zainteresowany dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji urzędów zatrudnienia państwa, z którego wyjechał. W wyjątkowych przypadkach termin ten może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje; c) prawo do świadczeń zachowywane jest przez okres trzech miesięcy, licząc od chwili, gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia Państwa Członkowskiego, które opuścił, przy czym łączny okres, przez który przyznawane są świadczenia, nie może przekraczać okresu udzielania świadczeń, do których był uprawniony na podstawie ustawodawstwa tego państwa. Termin trzech miesięcy może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje maksymalnie do sześciu miesięcy; d) świadczenia są udzielane przez instytucję właściwą zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem i na jej własny koszt. Jeżeli zainteresowany powraca do państwa właściwego w chwili zakończenia lub przed upływem okresu, przez który jest uprawniony do świadczeń na podstawie przepisów ust. 1 lit. c), jest nadal uprawniony do świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego. Traci natomiast prawo do świadczeń na podstawie ustawodawstwa państwa właściwego, jeżeli nie powróci tam w chwili zakończenia lub przed upływem tego okresu, o ile przepisy tego ustawodawstwa nie są bardziej korzystne. W wyjątkowych przypadkach właściwe urzędy lub instytucje mogą wyrazić zgodę na powrót zainteresowanego w terminie późniejszym bez utraty prawa do świadczeń. O ile ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego nie jest bardziej korzystne, maksymalny okres, przez który zachowane jest prawo do świadczeń między dwoma okresami zatrudnienia zgodnie z przepisami ust. 1 wynosi trzy miesiące. Okres ten może być przedłużony przez właściwe urzędy lub instytucje maksymalnie do sześciu miesięcy. W postępowaniu administracyjnym ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący w okresie rejestracji pobierał zasiłek dla bezrobotnych z tytułu rejestracji w urzędzie pracy w [...]. Biorąc pod uwagę treść przywołanych regulacji prawnych należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie dopełnił wymaganych formalności dokonując rejestracji jako bezrobotny. Skarżący mógł bowiem zarejestrować się jako osoba poszukująca pracy, natomiast zarejestrował się jako osoba bezrobotna, nie spełniając warunków do nabycia statusu bezrobotnego. Konieczne stało się zatem nie tylko uchylenie decyzji z dnia 18 grudnia 2019 r., znak: [...] w sprawie uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. lecz również ostatecznej decyzji z dnia 9 lipca 2020 r., znak: [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od 1 lipca 2020 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Prawidłowo organy orzekły o odmowie uznania Ł. T. za osobę bezrobotną od 18 grudnia 2019 r. z powodu niespełniania warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną oraz umorzyły postępowanie w sprawie utraty statusu bezrobotnego od 1 lipca 2020 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Nie można bowiem utracić statusu, który nie przysługiwał. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.