II GSK 1435/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 286/19 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 stycznia 2019 r. nr BP.501.1380.2018.1091.PO15.192 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. N. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1513 (tysiąc pięćset trzynaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 286/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. N. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ) z dnia 11 stycznia 2019 r., nr BP.501.1380.2018.1091.PO15.192, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2018 r., nr WITD.DI.0152.XV0515/28/18, oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 326 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Zakwestionowana przez WSA decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 11 stycznia 2019 r. utrzymywała w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2018 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.150,00 zł, na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017r., poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że przeprowadzona u skarżącego przez organ I instancji kontrola drogowa wykazała naruszenia przepisów u.t.d. Z tego względu nałożono powyższą karę pieniężną. GITD opisał stwierdzone w toku kontroli naruszenia polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, a także skróceniu dziennego czasu odpoczynku i po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że w odniesieniu do tych naruszeń zastosowanie znajdą przepisy u.t.d. z uwzględnieniem art. 5 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481; dalej: ustawa zmieniająca). W odniesieniu do poszczególnych naruszeń organ wskazał podstawę prawną do nałożenia za nie kar pieniężnych. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b i art. 92 c u.t.d. W skardze do WSA w Poznaniu M. N. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie pkt. 25 rozporządzenia (WE) 561/2006 w zw. z art. 92 a u.t.d. poprzez podwójne sankcjonowanie jednego naruszenia, art. 10, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000., dalej: k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jest zasadna, ale nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Zdaniem WSA organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej co do części naruszeń opisanych w uzasadnieniach decyzji organów, a mianowicie: 1. niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy mające wpływ na rejestracje odpowiednich danych (lp. 6.3.5. złącznika nr 3 do u.t.d.), 2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd (lp. 9.1. złącznika nr 3 do u.t.d.), 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p. 5.11.1 i 5.11.2) - o czas do mniej niż 30 minut, - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 4. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu nie było dozwolone (lp. 5.2.1 i 5.2.2) - o czas do mniej niż 1 godziny, - o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin. W tym zakresie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy prawidłowo opisały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do stwierdzonych naruszeń przepisów u.t.d., a także trafnie określiły konsekwencje prawne tych naruszeń, wskazując odpowiednie pozycje załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnie też uznano, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b i art. 92 c u.t.d. Sąd stwierdził, że skarżący nie kwestionował ustaleń organów w powyższym zakresie, fakt popełnienia ww. naruszeń dokumentował materiał dowodowy zebrany w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nietrafny okazał się zarzut podwójnego sankcjonowania za te same naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, gdyż określone zdarzenia faktyczne są przypisane do poszczególnych kategorii naruszeń w załączniku nr 3 do powyższej ustawy. Organy obu instancji szczegółowo wykazały, dlaczego konkretne zdarzenie dotyczące prowadzenia pojazdu wypełniało przesłanki określonego naruszenia przepisów prawa wskazanego w załączniku nr 3 do ustawy. Natomiast wątpliwości Sądu pierwszej instancji budziły ustalenia organów dotyczące naruszeń określonych przez nie jako: 1. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (lp. 5.1.1) - za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.1.2), 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (lp. 5.3.1), - za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3.2 ). Naruszenia te dotyczyły zdarzeń z 31 sierpnia i 1 września, 14 września 2018 r. oraz 26 i 27 sierpnia 2018 r. Zdarzenia te miały zatem miejsce przed dniem 3 września 2018 r. (za wyjątkiem zdarzenia z dnia 14 września 2018 r. ), kiedy weszła w życie nowelizacja u.t.d. – na mocy ustawy zmieniającej z dnia 5 lipca 2018 r. Sąd stwierdził, że z uzasadnienia decyzji wynika, że organy zastosowały przepisy u.t.d. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 3 września 2018 r., powołując się przy tym na art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej z dnia 5 lipca 2018 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w odniesieniu do analizowanych zdarzeń (z 31 sierpnia i 1 września oraz 26 i 27 sierpnia 2018 r. ) zastosowanie winien mieć art. 5 ust. 2 tej ustawy. Sąd wskazał bowiem, że postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących przedmiotowych naruszeń zostało wszczęte w dniu 14.09.2018 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie tej ustawy (w dniach 31.08., 01.09. 26 i 27.08.2018 r.), i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie tej ustawy t.j. po dniu 3.09.2018 r. Z tego względu, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy winny rozważyć zasadność zastosowania przepisów nowych, chyba że dotychczasowe okażą się względniejsze dla sprawy i poczynić ustalenia faktyczne w powyższym zakresie. Sąd stwierdził bowiem, że w uzasadnieniach swoich decyzji organy w ogóle nie poczyniły analizy sprawy z punktu widzenia art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d. i nakazał organom przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonanie analizy przedmiotowych okoliczności faktycznych w celu jednoznacznego stwierdzenia, czy są to czyny podlegające karze pieniężnej według załącznika nr 3 do u.t.d. Jeżeli tak, to organy winny rozważyć, które przepisy u.t.d. winny znaleźć zastosowanie (w brzmieniu sprzed lub po dniu 3 września 2018 r.), tak aby wybrać przepisy względniejsze dla sprawcy. Co do zdarzenia z dnia 14 września 2018 r. nie ulega natomiast wątpliwości, że zastosowanie mają przepisy nowe. Sąd wskazał również, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w obu instancjach organy winny uwzględnić treść przepisu art. 10 k.p.a., dotyczącego udziału strony w toczącym się postępowaniu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zarzut formułowany w tym zakresie okazał się trafny. Jako podstawę prawną uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na ograniczeniu się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku (w zakresie udziału strony w toczącym się postępowaniu) do lakonicznego stwierdzenia, iż: "zarzut formułowany w tym zakresie okazał się trafny", bez jakiegokolwiek wyjaśnienia z jakiego powodu w przedmiotowej sprawie mogłoby dojść do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, przez co wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej, podczas gdy: - kontrolowany kierowca jest jednocześnie stroną postępowania i został on w toku kontroli drogowej przesłuchany w charakterze strony, gdzie zapewniono mu swobodną możliwość wypowiedzenia się odnośnie stwierdzonych naruszeń i okoliczności ich powstania; - pismem z dnia 17 września 2018 r. będącym jednocześnie zawiadomieniem o wszczęciu z urzędu postępowania wobec strony zawiadomiono skarżącego m.in. o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu zgodnie art. 10 § 1 k.p.a. i wyznaczono termin na złożenie wyjaśnień, jakie to pouczenia ponowiono w piśmie z dnia 4 października 2018 r. oraz 6 listopada 2018 r., natomiast strona przed wydaniem decyzji nie złożyła żadnych wyjaśnień, - strona zatem prawidłowo pouczona nie zajęła w sprawie stanowiska i nie złożyła wyjaśnień, co nie może być okolicznością obciążającą organ, natomiast z uzasadnienia skarżonego wyroku w żaden sposób nie wynika, jakie istotne czynności strona mogłaby podjąć w ramach przysługującego jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, a których to miałaby być działaniem organu pozbawiona; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie organy winny rozważyć zasadność zastosowania przepisów "nowych", chyba że dotychczasowe okażą się względniejsze dla sprawcy, gdyż zdaniem WSA w uzasadnieniu decyzji organ w ogóle nie poczynił analizy sprawy z punktu widzenia art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d., podczas gdy organ zastosował w sprawie art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d., powołał go w podstawach prawnych rozstrzygnięcia, przytoczył jego treść przy okazji omawiania naruszeń i wyjaśnił (czego zupełnie nie dostrzegł Sąd I instancji) powody dla których zastosował przepisy "stare", wyjaśniając bardzo precyzyjnie powody dla których "nowe" przepisy okazały się mniej korzystne dla strony: - w odniesieniu do naruszenia przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2) organ wyjaśnił, iż zastosowano przepisy stare, gdyż były one względniejsze dla strony i nałożono karę pieniężną w wysokości 900 złotych. Organ wskazał, iż w razie zastosowania przepisów w brzmieniu "nowym" kara pieniężna wyniosłaby 1.050 zł (vide: strona 12, akapit 3 uzasadnienia uchylonej decyzji); - w odniesieniu do naruszenia skrócenia dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2) organ również wyjaśnił, iż zastosowano przepisy stare, gdyż były one względniejsze dla strony i nałożono karę pieniężną w wysokości 1.600 złotych. Organ wskazał, iż w razie zastosowania przepisów w brzmieniu "nowym" kara pieniężna wyniosłaby 3.750 zł (vide: strona 13 in fine uzasadnienia uchylonej decyzji). Skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi strony, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący M. N. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu została uwzględniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Analiza treści zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej i ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że spór w tej sprawie dotyczy przede wszystkim zasadności poglądu WSA zawartego w zaskarżonym wyroku, że w wydanych w tej sprawie decyzjach, w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń u.t.d. opisanych w lp. 5.1.1. i 5.1.2. oraz l.p. 5.3.1. i 5.3.2., organy obu instancji zastosowały art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej, pomijając art. 5 ust. 2 tej ustawy i w ogóle "nie poczyniły analizy sprawy z punktu widzenia art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d." (str. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zdaniem NSA należy podzielić pogląd skarżącego kasacyjnie organu, że sformułowane w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji nie jest zasadne. Trafnie bowiem wskazał skarżący kasacyjnie organ, że - wbrew twierdzeniu Sądu I instancji - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał analizy sprawy z punktu widzenia art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d. Art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej przewiduje, że "W przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony.", natomiast art. 5 ust. 3 tej ustawy przewiduje, że "W przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe". Z treści zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wynika, że organ zastosował w sprawie art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d. Przepis ten powołany został w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji organ przytoczył in extenso treść art. 5 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej. W dalszej zaś części uzasadnienia decyzji, przy okazji omawiania poszczególnych naruszeń, ponownie powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, wyjaśnił powody, dla których zastosował przepisy "stare", wskazując precyzyjnie dlaczego uznał, że "nowe" przepisy są mniej korzystne dla strony. Znajduje potwierdzenie w treści zaskarżonej decyzji zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie organu, że w odniesieniu do naruszenia przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2), w zaskarżonej decyzji organ wyraźnie i jednoznacznie wyjaśnił, iż zastosowano przepisy "stare", gdyż były one względniejsze dla strony i nałożono karę pieniężną w wysokości 900 złotych. Organ wskazał bowiem w uzasadnieniu decyzji, że w razie zastosowania przepisów w brzmieniu "nowym" - kara pieniężna wyniosłaby 1.050 zł (strona 12, akapit 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) Trafnie również wskazał organ w skardze kasacyjnej, że w odniesieniu do naruszenia skrócenia dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2) w zaskarżonej decyzji organ wyraźnie i jednoznacznie wyjaśnił, że zastosowano przepisy "stare", gdyż były one względniejsze dla strony i nałożono karę pieniężną w wysokości 1.600 złotych. Organ wskazał bowiem w uzasadnieniu decyzji, że w razie zastosowania przepisów w brzmieniu "nowym" - kara pieniężna wyniosłaby 3.750 zł (strona 13 in fine uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Nie znajduje zatem oparcia w aktach sprawy twierdzenie Sądu, że w tej sprawie organy "nie poczyniły analizy sprawy z punktu widzenia art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej u.t.d.". Do tego przepisu odniesiono się wyraźnie w zaskarżonej decyzji i dokonano analizy sprawy z punktu widzenia tego przepisu, wyjaśniając sposób jego zastosowania w tej sprawie i uzasadniając to konkretnymi wyliczeniami. Podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji uchylił obie wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ale w istocie nie zakwestionował w tej sprawie przyjętej przez organ wykładni art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej i sposobu jego zastosowania w tej sprawie, wskazując jedynie, że organ w ogóle się do tego przepisu nie odniósł, całkowicie go pomijając. Treść zaskarżonej decyzji podważa trafność tego poglądu Sądu I instancji, co zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej. Z tego powodu za zasługujący na uwzględnienie uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej) kwestionujący prawidłowość poglądu Sądu o potrzebie rozważenia przez organy w ponownie prowadzonym postępowaniu zasadności zastosowania przepisów "nowych", chyba że dotychczasowe okażą się względniejsze dla sprawcy. Wadliwe było zatem uchylenie przez Sąd z tego powodu wydanych w sprawie decyzji, skoro tej analizy organ już dokonał. Zasadnie także zarzucono w skardze kasacyjnej (punkt 1 petitum skargi kasacyjnej), że nieprawidłowy był pogląd Sądu sformułowany w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do art. 10 k.p.a., iż: "zarzut formułowany w tym zakresie okazał się trafny". WSA poprzestał jedynie na tym stwierdzeniu, nie wyjaśniając z jakiego powodu w przedmiotowej sprawie uznał, że doszło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem NSA trafnie wskazuje skarżący kasacyjnie organ, że w prowadzonym w sprawie postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Akta sprawy potwierdzają, że kontrolowany kierowca, będący jednocześnie stroną postępowania, w toku kontroli drogowej miał możliwość wypowiedzenia się odnośnie do stwierdzonych naruszeń i okoliczności ich powstania. Nadto kolejnymi pismami (z 17 września 2018 r., 4 października 2018 r. oraz 6 listopada 2018 r.) zawiadomiono go o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu zgodnie art. 10 § 1 k.p.a. i wyznaczono termin na złożenie wyjaśnień, jednak skarżący przed wydaniem decyzji z tej możliwości nie skorzystał. Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. m.in. postanowienie NSA z 22.03.2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, LEX nr 1145527; wyrok NSA z 18.05.2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSA WSA 2006/6, poz. 157). Ze skargi złożonej do Sądu pierwszej instancji ani z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakie istotne czynności skarżący mógłby podjąć w ramach przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, których został pozbawiony z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zatem uznać za zasadny zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 10 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasługiwał na uwzględnienie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). Ponieważ istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę. Orzekając na podstawie art. 188 p.p.s.a., NSA wziął pod uwagę, że podniesione przez M. N. w skardze do WSA zarzuty zostały przez WSA uznane za niezasadne, skarżący M. N.nie zakwestionował tego stanowiska Sądu skargą kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega w zaskarżonej decyzji innych naruszeń prawa. Z tego powodu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. NSA oddalił skargę (punkt drugi sentencji wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 163 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu, który nie reprezentował organu przed sądem pierwszej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w wysokości 1350 zł.