I SA/Bd 95/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2023 r., nr BP.501.1149.2022.2152.BD2.343764 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę I SA/Bd 95/23 UZASADNIENIE Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2022r. w B. na al. [...] inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli pojazd członowy składający się z pojazdu samochodowego marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki I. C. o nr rej. [...], którym kierował S. K.. W chwili kontroli przedsiębiorca J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: T.- S. z siedzibą ul. [...], [...] D., podanym pojazdem wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na trasie z B. do miejscowości S. na podstawie wypisu z licencji nr [...]. W toku kontroli ustalono, iż pojazd marki S. o nr rej. [...] nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego do ruchu drogowego. Ustaleń dokonano na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów, z których wynika, że ostatnie okresowe badanie techniczne miało miejsce w dniu [...] czerwca 2020 r. a tym samym okres jego ważności upłynął w dniu [...] czerwca 2021 r. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2022r. P. z dnia [...] marca 2022 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: KPWITD) zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu, w związku ze stwierdzonymi naruszeniami. P. doręczono stronie w dniu [...] kwietnia 2022 r. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. P. z dnia [...] maja 2022 r. skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] Inne (dalej: GITD) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1 kpa. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu do wysokości kary organ zauważył, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1) w zw. z załącznikiem nr [...] do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Podał także, że w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Do decyzji wydawanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów, czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a także art. 92b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa kpa w tym zakresie nie stosuje się. Dalej organ podał, że stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5. W myśl art. 71 ust. 1 prd, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Zgodnie z art. 81 ust. 1 prd właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Stosownie do art. 81 ust 5 prd, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Przepis art. art. 82 ust. 2 prd, wskazuje, że jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. Zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Organ podkreślił, że zatrzymany do kontroli pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego. W ocenie GITD postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. W jego toku zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Rozstrzygnięcie opierało się na prawidłowo zebranym w toku kontroli materiale dowodowym, poddanym następnie wszechstronnej ocenie. W sprawie nie przedstawiono dowodu podważającego ustalenia organu I instancji. Przyjęte przez stronę w treści odwołania stanowisko, dotyczące nieprawidłowego zakwalifikowania stwierdzonego naruszenia, jako naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr [...] do utd przez organ I instancji, GITD uznał za bezpodstawne i błędne. Zdaniem GITD, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, który nie przestrzegał obowiązujących regulacji prawnych. Pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. skarżący wniósł skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2022r., a także zasądzenia od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości [...] zł. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisu materialnego, zapisanego pod Ip. 9.1 załącznika nr [...] do ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego nieobjętego dyspozycją przywołanej normy prawnej, przejawiające się nałożeniem kary za brak okresowego badania technicznego pojazdu, podczas gdy tego typu badanie nie przesądza o zdatności jednostki transportowej do ruchu drogowego, jak również towarzyszące mu naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 71 ust. 2 w zw. z art. 66 oraz art. 81 ust. 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną ich wykładnię, przejawiającą się uznaniem, że okresowe badanie techniczne pojazdu przesądza o jego zdatności do ruchu drogowego, 2. przepisu proceduralnego, tj. art. 189a § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 92c ust. 1 jak również art. 92b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, poprzez błędnie przeprowadzoną wykładnię przywołanego przepisu rangi kodeksowej, przejawiającą się uznaniem, iż na gruncie niniejszej sprawy administracyjnej nie mogły znaleźć zastosowania normy z Działu IVa kpa, bowiem zapisy ustawy o transporcie drogowym regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co doprowadziło Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wniosku, zgodnie z którym organy administracji w ramach realizacji zasad ogólnych procedury administracyjnej zapisanych w art. 7 oraz art. 77 §1 kpa nie były obowiązane do przeanalizowania na gruncie niniejszej sprawy możliwości zastosowania wobec skarżącego pouczenia z art. 189f § 1 pkt 1 kpa lub też mechanizmu miarkowania wysokości nakładanej kary, zadekretowanego w art. 189d tego aktu prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację wspierającą podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm., dalej: "ustawa o COVID"). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1652/21 przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. Z kolei w postanowieniach z 22 października 2020r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 NSA podkreślił, że w takiej sytuacji, skierowanie sprawy celem rozpoznania na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem z dnia [...] marca 2023r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Skarżący został poinformowany o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej zwanej p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja, nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy nie jest przez strony kwestionowany. Podczas przeprowadzonej w dniu [...] marca 2022 r. przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego kontroli pojazdu samochodowego marki S. oraz naczepy ciężarowej marki I. C., ustalono, iż pojazd marki S. nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego do ruchu drogowego. Na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, że ostatnie okresowe badanie techniczne miało miejsce w dniu [...] czerwca 2020 r. Okres jego ważności upłynął tym samym w dniu [...] czerwca 2021 r. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. Kontrolowanym pojazdem kierowanym przez S. K., przedsiębiorca J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: T.- S. z siedzibą w miejscowości D., wykonywał krajowy, niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na trasie z B. do miejscowości S. na podstawie wypisu z licencji nr [...]. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 lit. l i art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: utd), a także art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 988, dalej: prd), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141, dalej: rozporządzenie MSWiA) oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 utd). Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. l utd przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów utd oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z przepisu art. 71 ust. 1 prd wynika, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Obowiązkiem właściciela pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest przedstawiać go do badania technicznego (art. 81 ust. 1 prd). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (ust. 5 tego przepisu). Jak wynika z art. 82 ust. 2 prd uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że doszło do stwierdzonego przez organy naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd, albowiem skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Okoliczność tę potwierdza protokół z przeprowadzonej kontroli, jak również zeznania złożone w tej sprawie przez kierującego pojazdem. Należy też podkreślić, iż skarżący nie kwestionuje braku aktualnego na dzień kontroli okresowego badania technicznego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 utd, zawarty w załączniku nr 3 do utd w punkcie lp. 9.1 przewiduje, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, obciążone jest karą w wysokości [...] zł. Jednocześnie tego rodzaju naruszenie zostało zakwalifikowane do kategorii naruszeń najpoważniejszych (NN). W analizowanej sytuacji organy orzekające jednoznacznie ustaliły, iż skarżący wykonywał przewóz drogowy bez aktualnego okresowego badania technicznego pojazdu samochodowego marki S. o nr rej. [...] potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Prawidłowo zatem wymierzono za to przewinienie karę pieniężną w wysokości [...] zł. Przepisy art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr [...] do ustawy o transporcie drogowym uwzględniają wagę naruszeń prawa o transporcie drogowym i określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w tym załączniku, co wyłącza możliwość jej miarkowania. W ocenie Sądu niezasadne jest stanowisko skarżącego, że badanie techniczne pojazdu nie przesądza o zdatności jednostki transportowej do ruchu drogowego. Po pierwsze, jak wcześniej już wskazano, brak aktualnego okresowego badania technicznego został zakwalifikowany do kategorii naruszeń najpoważniejszych. Po drugie, Sąd podziela pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Olsztynie z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 367/22 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 111/22, że z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika wymóg posiadania i przedstawienia do kontroli aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest bowiem, że badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie, brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 i lp. 9.1. załącznika nr 3 do utd). Odrębną kwestią są warunki rejestracji pojazdów (art. 71 prd). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są jednak przepisy art. 81 prd i przywołana treść lp. załącznika nr 3 do utd. Podkreślić należy, że z treści załącznika jednoznacznie wynika, iż aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Skarżący mógłby mieć rację wówczas, gdyby ustawodawca przyjął, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jednakże treść lp.9.1. załącznika nr 3 do utd nie została tak sformułowana. Ustawodawca bowiem, jak już wyżej wskazano, wymaga okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego oznacza jednocześnie brak potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. W rezultacie za nietrafną Sąd uznaje argumentację skarżącego, że spośród wymienionych w art. 81 ust. 2 p.r.d. badań technicznych tj.: badań okresowych, badań dodatkowych oraz badań co do zgodności z warunkami technicznymi, tylko ostatnie z wymienionych badań potwierdza zgodność pojazdu z warunkami technicznymi określonymi w przepisach prawa o ruchu drogowym. Każde z wymienionych badań mieści się w pojęciu badania technicznego. Badanie okresowe ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich właścicieli pojazdów. Dodatkowemu badaniu technicznemu podlega z kolei pojazd skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego np. w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska, pojazd który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych, czy w innych przypadkach wymienionych w art. 81 ust. 11 prd. Natomiast, badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi podlega pojazd zabytkowy przed pierwszą rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( ust. 11a ). Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie wymienione badania techniczne mają potwierdzać spełnianie przez pojazd określonych w przepisach warunków technicznych, a w rezultacie jego sprawność i zdatność do ruchu drogowego. Zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego Sąd uznaje zatem za nieuzasadniony. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 189a § 2 pkt 2 kpa. Jak wynika z art. 189a § 1 kpa, w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (Dział IVa kpa). W § 2 wymienionego przepisu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Tutejszy Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, że "z przywołanej regulacji – i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej – jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021)". Z przepisów odrębnych, tj. z art. 92c ust. 1 utd wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jeżeli z przywołanego przepisu prawa wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa kpa reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f kpa. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia sankcjonowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę w cyt. uprzednio wyroku, że stosowanie art. 92c utd w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f kpa, albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa kpa nie mają zastosowania, istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a kpa zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Z powyższych względów, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę należy zatem uznać, że w sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej określona w art. 189a § 2 pkt 2 kpa i art. 189f kpa. Przepis art. 92c utd uwzględnia bowiem specyfikę regulacji tej ustawy, która w szczególności określa zasady podejmowania i wykonywania transportu i przewozu drogowego oraz ściśle związanej z tym odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Reasumując, zdaniem Sądu organy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zasadnie oceniły, że skarżący odpowiada za stwierdzone naruszenie, czego konsekwencją było nałożenie na niego kary pieniężnej. Skarżący stosownie do treści art. 92c utd nie wskazał przy tym na istnienie okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zaistniałe naruszenie. Mimo stosownego wezwania, skarżący nie podał żadnej okoliczności, która pozwoliłaby na zastosowanie art. 92c ust. 1 utd i wyłączenie odpowiedzialność przewoźnika. Z tego względu uznać należy, że organy prawidłowo oceniły stan faktyczny i prawny sprawy oraz argumentację skarżącego, nie stwierdzając istnienia przesłanek egzoneracyjnych. W świetle powyższego, uznając skargę za niezasadną, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.