II OSK 88/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 748/22 w sprawie ze skarg A.R., J.M. i P.M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 748/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi A.R., J.M. i P.M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...]. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją, Minister na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.; zwanej dalej: k.p.a.), oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 273, zwanej dalej: specustawą przesyłową) uchylił w części decyzję Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "[...]", a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję I instancji. W skardze kasacyjnej A.R. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pkt b) i c) p.p.s,a, w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej poprzez ich pominięcie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżąca kasacyjnie nie została prawidłowo zawiadomiona przez Wojewodę L. o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w wyniku tego błędu nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, nie doręczono jej prawidłowo również decyzji organu pierwszej instancji, w wyniku czego z winy była organu administracji pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji i możliwości obrony swoich praw w tym postępowaniu. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego aktualnym adresem skarżącej ujawnionym w ewidencji gruntów dla działki skarżącej o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie W. w gminie B., jak i dla działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie C. w gminie K., był adres: ul. P. [...] C. Adres ten jako aktualny został ujawniony przez skarżącą w katastrze nieruchomości w dniu [...] lipca 2020 r., w wyniku wpływu do Starostwa Powiatowego aktu notarialnego z dnia [...] lipca 2020 r., a więc na ok. trzy miesiące przed wszczęciem postępowania administracyjnego o ustalenie strategicznej lokalizacji inwestycji Korespondencja w postępowaniu administracyjnym na ww. adres przy ul. P. w C., gmina K., zaczęła być kierowana do skarżącej kasacyjnie dopiero na etapie postępowania po wniesieniu przez skarżącą odwołania od decyzji Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2021 r. tj gdy w odwołaniu wskazała taki swój adres jako właściwy adres zamieszkania i zarazem adres właściwy dla doręczeń. Wcześniejsza korespondencja do niej była wysyłana na poprzedni, nieaktualny już adres miejsca zamieszkania, i dlatego do niej nie dochodziła. Dotyczy to również decyzji Wojewody L. z dnia [...].01.2021 r., której skarżącej nigdy prawidłowo nie doręczono, a dowiedziała się o niej od osoby będącej właścicielem nieruchomości sąsiadującej z jej działką nr [...] w obrębie W. w gminie B., i jedynie dlatego mogła wnieść odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs⁴ ust. 3 w zw. z ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095ze zm.). Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji. Skarżąca kasacyjnie podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku upatruje w błędnej, jej zdaniem, ocenie Sądu I instancji, iż w sprawie nie miało miejsce naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej. Przepis ten przewiduje, że wojewoda zawiadamia o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, przy czym zawiadomienia wysyła się na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia. Organ na zasadzie szczególnej regulacji tej ustawy względem sposobów doręczenia pism stronom postępowania z art. 40 k.p.a. uzyskał uprawnienie do kierowania do właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości i ma to walor skutecznego doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Organ prowadzący postępowanie o ustalenie lokalizacji w zakresie sieci przesyłowej uzyskał więc uprawnienie do skutecznego zawiadamiania ww. podmiotów o wszczęciu postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Nie musi zatem ustalać aktualnych adresów właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie ww. decyzji. W niniejszej sprawie Wojewoda L. wysłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji skarżącej kasacyjnie na adres wskazany w katastrze nieruchomości, tj. "[...]" i jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji projektowanej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu [...] grudnia 2020 r. zaś zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody L. zostało doręczone skarżącej kasacyjnie w dniu [...] lutego 2021. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego Wojewoda dochował wymaganej staranności, kierując zawiadomienie o wszczęciu postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora, na adres skarżącej kasacyjnie widniejący w ewidencji gruntów i budynków Wojewoda nie miał też uzasadnionych powodów, aby przypuszczać, że adres strony wynikający z urzędowej ewidencji (katastru nieruchomości) jest już nieaktualny, skoro wysłana pod ten adres korespondencja odebrana została przez dorosłego domownika, który podjął się oddania pisma adresatowi, i nie zawierała przy tym jakiejkolwiek adnotacji, z której można by wnioskować, że skarżąca nie przebywa już w danym miejscu. W realiach niniejszej sprawy nie można tracić z pola widzenia, że skarżąca kasacyjnie nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, skoro złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że o naruszeniu zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. można mówić gdy zostanie wykazane, iż to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, LEX nr 1145527). Skarżąca kasacyjnie nie wykazała natomiast jakich istotnych czynności nie mogła podjąć w ramach przysługującego jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zasadnie zatem Sąd I instancji, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sad administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji,