VII SA/Wa 748/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA Anna Milicka- Stojek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skarg A.R., J.M. i P.M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak [...], Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 273, dalej jako "specustawa uprzesyłowa"), po rozpatrzeniu odwołań: K W, A S, E S, K M i U M, J M i P M, A Ł i T Ł, A R, M N, od decyzji od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]stycznia 2021 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii 400 kV [...]-[...] (etap III)", częściowo uchylił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję I instancji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem, uzupełnionym i zmienionym w trakcie prowadzonego postępowania, spółka [...] S.A. z siedzibą w [...], dalej: "inwestor", wystąpiła do Wojewody [...]o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji pn.: Budowa dwutorowej napowietrznej linii 400 kV [...]-[...] (etap lII)". Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] wydał w dniu [...]stycznia 2021 r. decyzję Nr [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmującej ww. wnioskowane zamierzenie inwestycyjne. W ww. decyzji organ zatwierdził linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w tym linii rozgraniczających teren przeznaczony pod budowę stacji elektroenergetycznej, określił następujące parametry techniczne: a) maksymalne napięcie robocze linii: 420 kV, b) pas technologiczny o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obie strony), c) maksymalna wysokość słupów - ok. 75 m. Organ określił także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym, warunki ochrony przeciwpożarowej, oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wskazując, że inwestycję należy projektować, budować i eksploatować stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w sposób zapewniający poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym poprzez: - zapewnienie dostępu do drogi publicznej, - zapewnienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, - zapewnienie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności, - ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i pole elektromagnetyczne, - ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, - zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Od decyzji Wojewody [...] odwołania, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: - K W, A S, E S, K W i U M (pismo z dnia 2 lutego 2021 r.), - M N (pismo z dnia 4 lutego 2021 r.), - A Ł i T Ł (pismo z dnia 30 stycznia 2021 r.), - J M i P M (pismo z dnia 5 lutego 2021 r.), - A R (pismo z dnia 31 stycznia 2021 r.). Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak [...] Minister Rozwoju i Technologii uchylił w części decyzję I instancji i orzekł w tym zakresie merytorycznie, w a pozostałej części utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji m.in. w sposób o9bszerny odniósł się do wszystkich odwołań Odnosząc się do odwołania K W, A S, E S, K M i UM Minister wskazał, że za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej oraz w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz U. z 2021 r., poz. 1372, z późn. zm.) poprzez ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w obrębie Gminy [...] przez tereny zabudowy mieszkaniowej, co jest sprzeczne z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidzianego dla Gminy [...], którego uchwalenie należy do wyłącznej kompetencji gminy, wywołując negatywne oddziaływanie na nieruchomości należące do odwołujących , znajdujące się w bezpośrednim oddziaływaniu pola elektromagnetycznego linii, oraz na środowisko. Zarzuty dotyczące ewentualnych nieprawidłowości, jakich dopuścił się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w postępowaniu zmierzającym do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, nie mogą być więc rozpatrzone przez Ministra w postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Wojewody [...], ponieważ - wykraczają one poza granice niniejszej sprawy. Według organu odwoławczego na aprobatę nie zasługiwały także zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 kpa polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez niezbadanie wpływu pola elektromagnetycznego na zdrowie osób będących w zasięgu jego oddziaływania, oraz skutków decyzji na plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], jak również art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 kpa polegające na niezebraniu wyczerpującego materiału dowodowego i niezwróceniu się przez organ administracji publicznej do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie wpływu pola elektromagnetycznego na zdrowie osób będących w zasięgu jego oddziaływania. Przechodząc do odwołania J M i P M i podniesionego w nim zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora w sytuacji, gdy przebieg rokowań inwestora poprzedzających postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji wskazuje na całkowite pominięcie stanowisk stron w zakresie wykorzystania ich nieruchomości na cele inwestycyjne, organ odwoławczy podkreśłił, że to inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych. Niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ administracji właściwy w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oceny racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. Organ administracji bada jedynie legalność inwestycji będącej przedmiotem wniosku inwestora. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Jeśli nie występuje taka sytuacja, organ jest zobligowany wydać decyzję o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji. W niniejszej sprawie, po dokonaniu kontroli decyzji Wojewody [...], organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które stanowiłyby o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie Ministra projektowane przedsięwzięcie, w kształcie zaproponowanym przez wnioskodawcę, jest zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, co obligowało organ I instancji do ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w drodze zaskarżonej decyzji. Brak zgody skarżących na lokalizację przedmiotowej inwestycji na działkach stanowiących ich własność, w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Wojewody [...], nie stanowi, zdaniem organu odwoławczego, o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. Zdaniem Ministra uzasadnionych podstaw nie znajduje także argumentacja skarżących, iż organ I instancji winien był ustalić, czy inwestor rozważył alternatywne wytyczenie trasy inwestycji, zaś przy braku takich rozważań - czy podjął rozmowy z właścicielami nieruchomości, jaki był przebieg tych rozmów oraz czy strony rokowań doszły do porozumienia. Skarżący zaznaczyli, że - oprócz oczekiwań finansowych w ramach wynagrodzenia za służebność przesyłu - znaleźli alternatywne koncyliacyjne rozwiązanie w postaci wytyczenia trasy inwestycji z wykorzystaniem działek sąsiednich, tj. nieużytkowanych nieruchomości Skarbu Państwa. W ocenie J M i P M zignorowanie ich propozycji przez inwestora i niejako arbitralne wskazanie lokalizacji inwestycji zgodnie z zamierzeniem inwestora, winno skłonić organ rozpoznający wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej do dogłębnego zbadania sprawy, co w realiach niniejszej sprawy nie nastąpiło. Organ wskazał, że wszystkie działania w ramach realizacji inwestycji przesyłowej dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne, a specustawa przesyłowa nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji. Podniesione przez skarżących okoliczności dotyczące przebiegu rokowań inwestora z właścicielami nieruchomości przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w tym nieuwzględnienie przez inwestora propozycji Skarżących co do zmiany przebiegu projektowanej inwestycji i posadowienia jej na nieużytkowanych nieruchomościach Skarbu Państwa, pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Wojewody [...]. Odpowiadając na zgłoszony przez skarżących zarzut, iż "organ nie wykazał w żadnej części uzasadnienia, w jaki sposób realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w kształcie ustalonym decyzją stanowi realizację interesu publicznego, jak też nie wykazał, aby inwestor udokumentował we wniosku o wydanie decyzji, iż opisany we wniosku przebieg inwestycji jest jedynym możliwym", organ odwoławczy podniósł, że to ustawodawca przesądził w art. 3 specustawy przesyłowej, iż strategiczne inwestycje w zakresie sieci przesyłowych są celami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Tym samym, inwestycja objęta decyzją Wojewody [...]jako strategiczną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej stanowi inwestycję celu publicznego, co nie wymaga prowadzenia dodatkowego dowodu. Ponadto, jak już wcześniej zasygnalizowano, przepisy specustawy przesyłowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Rozpatrując odwołanie A Ł i T Ł, organ za nietrafny uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez pominięcie odwołujących się w procesie wymaganego prawem zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, czym - zdaniem odwołujących - "został naruszony słuszny interes prawny strony do wyrażenia swojego stanowiska w sprawie". Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób zatem podzielić zdania ww. stron postępowania, iż nie mogli zająć stanowiska w sprawie, skoro z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż zostali zawiadomieni o wszczęciu ww. postępowania lokalizacyjnego i jednocześnie pouczeni o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń co do planowanej inwestycji przesyłowej. Przechodząc do analizy zarzutów zawartych w odwołaniu A R, wskazujących na brak uzyskania przez inwestora zgody skarżącej oraz brak zawarcia z nią stosownej umowy, która dałaby inwestorowi podstawę do dysponowania własnością skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że odnotować należy, iż specustawa przesyłowa wprost przewiduje możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii. Następnie, organ II instancji wskazał, że wbrew zarzutowi podniesionemu przez skarżącą, przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącej do działki nr [...]obręb [...], gmina [...]. Właściciele nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, zachowują prawo własności nieruchomości, które uległy ograniczeniu, jednakże muszą umożliwić inwestorowi realizację inwestycji przesyłowej, a następnie dostęp do niej w celu utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontu bądź usunięcia awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej, przysługujące jej prawo własności nie stanowi "prawa nieskończonego" (ius infinitum), tzn. wartości absolutnej, niepodlegającej żadnym ograniczeniom. Wskazać przy tym również wypada, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2892/15), dotyczącym przepisów szczególnych dotyczących zasad lokalizacji inwestycji infrastrukturalnych, prezentowany jest pogląd, iż po stronie organów orzekających nie istnieje obowiązek zweryfikowania przesłanki niezbędności wywłaszczenia (ograniczenia prawa własności nieruchomości). W odniesieniu do twierdzenia skarżącej, iż nie została wywłaszczona w trybie art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z tym co wyjaśniono powyżej, należąca do Skarżącej działka nr [...] została ograniczona w sposobie korzystania z nieruchomości stosownie do art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, zaś takie ograniczenie nie powoduje przejścia własności nieruchomości na Skarb Państwa. Mając na względzie zasygnalizowane przez skarżącą naruszenie art. 231 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r; - Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2345, z późn. zm.) poprzez działanie Wojewody [...]na niekorzyść skarżącej strony, organ odwoławczy stwierdził, że po dokonaniu analizy akt przedmiotowego postępowania Minister nie znalazł podstaw do realizacji dyspozycji zawartej w art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 534, z późn. zm., dalej jako "k.p.k."). Jeżeli w ocenie skarżącej zachodzi uzasadnione podejrzenie o możliwości popełnienia przestępstwa przez Wojewodę [...], to powinna ona o tym fakcie, zgodnie z art, 304 § 1 k.p.k., zawiadomić organy powołane do ścigania przestępstw. Rozpoznając odwołanie M N, organ odwoławczy wskazał, iż na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia art 8 ust. 1 pkt 9 i art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, uzasadnione w następujący sposób: - decyzja organu I instancji w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarżącego w zakresie terminu ich udostępnienia całkowicie pomija ich charakter - grunty rolne - i rodzaj prowadzonej na nich działalności - hodowla owiec, albowiem pozwala inwestorowi wejść na teren ww. nieruchomości w dowolnym pasującym mu momencie, bez konieczności liczenia się z potrzebami prowadzonej przez Skarżącego produkcji zwierzęcej, - decyzja Wojewody [...] w sposób zbyt szeroki i tym samym niezgodny z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej określa zakres uprawnień inwestora w stosunku do nieruchomości Skarżącego. Minister stwierdził, iż ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości wprowadzone na mocy decyzji Wojewody [...] w stosunku do ww. działek Skarżącego nie naruszają art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Na powyższą decyzję pismem z dnia 28 marca 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A R ("skarżąca"), Skarżąca A R w swojej skardze zarzuciła: 1. uznanie za doręczone pism wysyłanych do skarżącej przez Wojewodę [...]. Skarżąca wskazała, że Wojewoda [...]wysyłał zawiadomienia na adres pod którym nie mieszka oraz nie ma kontaktu z osobami, które pod tym adresem mieszkają. Do chwili obecnej skarżąca nie ma wiedzy, czy otrzymała wszystkie zawiadomienia od Wojewody [...]. Adres do korespondencji jest jasno określony w akcie notarialnym; 2. przewlekłość postępowania przez Ministra Rozwoju i Technologii. Skarżąca swój sprzeciw wniosła w lutym 2021, na podstawie art. 35 k.p.a. Minister powinien odpowiedzieć bez zbędnej zwłoki maksymalnie w okresie 2 miesięcy. Decyzję skarżąca otrzymała w marcu 2022; 3. dowolną interpretację przepisów prawa przez Ministra oraz Wojewodę [...], pomijając całe fragmenty tzw. specustawy przesyłowej. Skarżąca wskazała, do chwili obecnej nie otrzymała żadnego odszkodowania ani żadnej decyzji o odszkodowaniu od Wojewody [...], zatem w jej ocenie decyzja jest bezzasadna; 4. bezpodstawne wyłączenie art. 124 ust.3 u.g.n., wskazując, że nie dostała żadnej decyzji ani od Starosty ani od Wojewody; Skarżąca zarzuciła, że wg. jej oceny specustawa przesyłowa jest fragmentarycznie niezgodna z Konstytucją, jest niespójna, pełna błędów i narusza w tym konkretnym przypadku jej prawo do art. 2 Konstytucji do art. 64 ust. 3 Konstytucji do art. 31 Konstytucji oraz art. 21 Konstytucji. Skarżąca wskazała, że mając powyższe na uwadze tytuł prawny inwestora do legitymowania się prawem do nieruchomości jest niezgodny z tymże prawem, gdyż nie spełnia warunków zawartych w art. 22 specustawy przesyłowej. Skarżąca zarzuciła także, że decyzja o ustaleniu przebiegu sieci przesyłowej przez jej działkę narusza jej interesy w sposób istotny, tym bardziej jest niezrozumiała, że w bezpośrednim sąsiedztwie istnieją działki Skarbu Państwa i przebieg linii przesyłowych przez te działki nie kolidowałby z interesem prywatnym. Skarżąca A R wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie aktu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 748/22. Pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. skargę na powyższą decyzję złożyli J M i P M ("skarżący"). Skarżący w swojej skardze zarzucili naruszenie: 1) art. 5. ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji organu I instancji, wydanej zgodnie z wnioskiem inwestora, gdy tymczasem w odwołaniu jednoznacznie wskazano, iż przebieg rokowań inwestora poprzedzający postępowanie administracyjne wskazuje na całkowite pominięcie stanowisk skarżących w zakresie wykorzystania ich nieruchomości na cele inwestycyjne; Inwestor nie wykazał na żadnym etapie, iż nie jest możliwe uwzględnienie postulatów mieszkańców wsi Kalsko co do przebiegu zamierzonej inwestycji; mieszkańcy wsi Kalsko nie byli w należyty sposób poinformowani o przygotowaniach ani budowie spornej inwestycji; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż działanie inwestora było prawidłowe i nie podlega żadnej kontroli administracyjnej, a w konsekwencji pominięcie stanowiska skarżących w przedmiocie faktycznego przebiegu działań inwestora poprzedzających złożenie wniosku o wydanie decyzji organu I instancji; 3) art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej i w konsekwencji pominięcie przy ustaleniach faktycznych okoliczności: wprowadzania mieszkańców wsi [...] w błąd przez inwestora, nieuwzględnienia ekonomicznych i pozaekonomicznych właścicieli gruntów, braku współpracy organów samorządu. Skarżący wnieśli o: I. uchylenie skarżonej decyzji w całości; II. stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 25 ust.5 a contario specustawy) - decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2021 r. w zakresie objętym odwołaniem z dnia 5 lutego 2021 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Ewentualnie skarżący wnieśli o: III. uchylenie skarżonej decyzji w całości; IV. uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (art. 25 ust. 5 a contrario specustawy), z jednoczesnym wskazaniem organowi I instancji okoliczności wymagających wszechstronnego wyjaśnienia, a to: faktycznego przebiegu rokowań inwestora ze skarżącymi; bezzasadnego pominięcia przez inwestora propozycji skarżących co do zmiany przebiegu inwestycji, i jej posadowienia na nieużytkowanych nieruchomościach skarbu państwa; pominięcia stanowiska i argumentacji stron przed skierowaniem wniosku do Wojewody [...]. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. Przede wszystkim podkreślali, że pomimo przedstawienia Inwestorowi przez skarżących możliwości alternatywnego przebiegu projektowanej linii energetycznej, z wykorzystaniem działek należących do Skarbu Państwa i w celu pominięcia wykorzystania działek skarżących nr [...] , [...] , [...] , [...] w [...] (co w istocie sprowadzałoby się do umieszczenia od 1 do 2 stanowisk na sąsiednich działkach Skarbu Państwa), inwestor w nieuzasadniony sposób zignorował kwestię interesu skarżących, proponując jedynie ustanowienie służebności za kwotę bliską 50% oczekiwań finansowych skarżących przy aktualnym kształcie inwestycji. Skarżący nie wiedzą, z jakich przyczyn inwestor nie zechciał skorzystać z sąsiednich działek przy wytyczeniu trasy inwestycji. Wskazali, że nieuprawnione jest zarzucanie im (i pozostałym stronom), że kierowali się li tylko interesem ekonomicznym. Niezależnie bowiem od oczekiwań finansowych w ramach wynagrodzenia za służebność, skarżący przedstawili koncyliacyjne rozwiązanie w postaci alternatywnego wytyczenia trasy z wykorzystaniem nieodległych, bo sąsiadujących działek. W ocenie skarżących, zignorowanie ich propozycji przez inwestora i niejako w następstwie arbitralne wskazanie lokalizacji inwestycji zgodnie z zamierzeniem inwestora, winno skłonić organy obu instancji do dogłębnego zbadania tej okoliczności. Organ II instancji zaniechał przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, pomimo rozbieżnych stanowisk mieszkańców i inwestora. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 788/22. W odpowiedziach na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie. Postanowieniami z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn.. akt VII SA/Wa 748/22 i VII SA/Wa 788/22/WSA w Warszawie, na podstawie art. 111§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), postanowił połączyć sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 748/22 ze sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 788/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, oraz dalej prowadzić sprawę pod sygn. akt VII SA/Wa 748/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skargi nie zasługują na uwzględnienie, gdyż Minister Rozwoju i Technologii wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] marca 2022 r., znak [...] , którą organ, po rozpatrzeniu po rozpatrzeniu odwołań: K W, A S, E S, K M i U M, J M i P M, A Ł i T Ł, A R, M N, od decyzji od decyzji Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii 400 kV [...]-[...] (etap III)", częściowo uchylił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję I instancji. Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, tzw. specustawy przesyłowej. W niniejszej sprawie zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 specustawy przesyłowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wystąpiła do Wojewody [...][...]S.A. z siedzibą w [...]. Projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 9 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]-[...]" Zgodnie z art. 4 ust. 1 specustawy przesyłowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej], wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera: 1. określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, 2 określenie zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu, a także analizę powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu, 3. charakterystykę planowanej inwestycji obejmującą określenie m.in. charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, 4. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2020 r, znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa linii 400 kV [...] -[...] ", zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowanych", 5. decyzje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], oraz z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], udzielające pozwolenia wodnoprawnego w związku z realizacją napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]-[...], 6. wskazanie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, 7. opinie, o których mowa w art. 4 ust. 2 specustawy przesyłowej, 8. wskazanie gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi, 9. uzgodnienie zarządców dróg publicznych. Mając na uwadze, iż w ramach inwestycji objętej ww. wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia map z projektami podziału nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, które staną się własnością Skarbu Państwa. W ocenie Sądu słusznie Minister stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest kompletny i zawiera elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej. Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej), z zastrzeżeniem uchybień, co do których dokonano sanacji w zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w ww. przepisie, tj. zatwierdzenie linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, warunki ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Prawidłowo w niniejszej sprawie, w związku z brakiem oznaczenia w decyzji nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na których planowana jest budowa stacji elektroenergetycznej, i tym samym brakiem przejścia z mocy prawa jakichkolwiek nieruchomości na własność Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna, organ I instancji prawidłowo nie ustalił terminu wydania nieruchomości. Zakresem decyzji Wojewody [...]objęte są bowiem jedynie działki, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren, w celu wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Także projekt ww. decyzji został sporządzony przez osobę spełniająca warunki, o których mowa w art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej. W ocenie Sądu głównych zarzutem podnoszonym przez strony skarżące w niniejszej sprawie jest kwestia pominięcia stron na etapie wyznaczania trasy inwestycji. Sąd w pełni podziela, znajdujący odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, pogląd organu odwoławczego, że zarówno Wojewoda [...] orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji, samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Słusznie podniósł Minister, że orzecznictwo sądowoadministracyjne - zapadłe wprawdzie w odniesieniu do regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 176, tzw. "ustaw ZRID")), aktualne w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w specustawie przesyłowej wzorowanych m.in. na specustawie drogowej - nie pozostawia co do ww. zagadnienia jakichkolwiek wątpliwości (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1705/17, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, i z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2952/16, z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2513/16, i z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2446/15). Podkreślenia wymaga, że zaproponowany przez inwestora wariant przebiegu linii elektroenergetycznej został zweryfikowany przez odpowiednie organy, które zajęły stanowisko w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz życie i zdrowie ludzi - powyższe kwestie zostały bowiem przeanalizowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w toku postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto w toku postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. To na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia odbyło się wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do trasy projektowanej linii 400 kV i żądać zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji. Z uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wynika natomiast, aby na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla omawianej inwestycji skarżące strony wnosiły jakiekolwiek uwagi czy zastrzeżenia. Ponadto, strony niezadowolone z wybranego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu realizacji przedmiotowej inwestycji miały prawo wniesienia odwołań od tego rozstrzygnięcia do organu odwoławczego (Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżące strony nie skorzystały z powyższego uprawnienia. Natomiast na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zarówno organ I jak i II instancji, nie posiadają kompetencji do badania alternatywnej trasy inwestycji, gdyż - jak wskazano powyżej - analiza potencjalnych wariantów przebiegu planowanej linii elektroenergetycznej przeprowadzona została na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się ponadto do skargi J M i P M wskazać należy, że brak zgody skarżących na lokalizację przedmiotowej inwestycji na działkach stanowiących ich własność, w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Wojewody [...], nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. Specustawa przesyłowa jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Szybka i sprawna realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i w związku z tym poprawa bezpieczeństwa energetycznego kraju, leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej - zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Ma rację także Minister, że przepisy specustawy przesyłowej nie zobowiązują inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Dlatego podniesione przez skarżących okoliczności dotyczące przebiegu rokowań inwestora z właścicielami nieruchomości przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w tym nieuwzględnienie przez inwestora propozycji skarżących co do zmiany przebiegu projektowanej inwestycji i posadowienia jej na nieużytkowanych nieruchomościach Skarbu Państwa, pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji organów obu indtancji. W rezultacie, bezprzedmiotowe jest prowadzenie dowodu z dokumentów załączonych przez skarżących do odwołania oraz skargi. Słusznie także w zaskarżonej decyzji wskazano, iż kwestie związane z ustaleniem wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu nie stanowią przedmiotu badania w niniejszym postępowaniu. Ustanowienie służebności przesyłu i ustalenie wynagrodzenia w zamian za jego ustanowienie jest instytucją prawa rzeczowego i odbywa się na drodze cywilnej, a nie administracyjnej. Istotą służebności przesyłu jest korzystanie przez przedsiębiorcę przesyłowego z cudzej nieruchomości w zakresie niezbędnym dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania urządzeń przesyłowych, co oznacza m.in. możliwość wejścia na cudzy grunt obciążony służebnością w celu posadowienia tam urządzeń przesyłowych, usunięcia ich awarii, przeprowadzenia konserwacji, czy też modernizacji. W ramach przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej Wojewoda [...] orzekł zaś o ustanowieniu tzw. "służebności publicznej" m.in. na działkach skarżących, czyli o ograniczeniu w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Taka "służebność publiczna" służy de facto analogicznemu celowi, jak ustanowienie służebności przesyłu na drodze cywilnej, jednakże ustanawiana jest w trybie administracyjnym. W razie ustanowienia "służebności publicznej" istnieje możliwość przyznania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu odszkodowania od inwestora, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, gdyż podniesione przez skarżących okoliczności dotyczące przebiegu rokowań inwestora z właścicielami nieruchomości przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w tym nieuwzględnienie przez inwestora propozycji Skarżących co do zmiany przebiegu projektowanej inwestycji i posadowienia jej na nie użytkowanych nieruchomościach Skarbu Państwa, pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Wojewody [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze A R, Sąd podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa własności skarżącej do działki nr [...] obręb [...], gmina [...]. Właściciele nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, zachowują prawo własności nieruchomości, które uległy ograniczeniu, jednakże muszą umożliwić inwestorowi realizację inwestycji przesyłowej, a następnie dostęp do niej w celu utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontu bądź usunięcia awarii ciągów, przewodów i urządzeń. Inwestycja objęta decyzją Wojewody [...] ingeruje w prawo własności skarżącej do ww. działki nr [...]. Jest to jednak ingerencja w granicach dopuszczonych przez ustawodawcę jako konieczna dla realizacji inwestycji przesyłowej, będącej inwestycją celu publicznego. Stąd też, wszelkie zarzuty skarżącej dotyczące sprzecznego z Konstytucją RP naruszenia przysługującego jej prawa własności są bezzasadne. Dodatkowo wskazać należy, że przepis art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej stanowi, iż w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z ww. przepisu wynika, że istotą ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest umożliwienie przeprowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Niewątpliwie zatem ograniczenia ustanawiane na podstawie art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej powinny uprawniać inwestora do zajęcia nieruchomości w celu wybudowania sieci przesyłowej i związanych z nią obiektów i urządzeń, zobowiązując jednocześnie właściciela lub użytkownika wieczystego do znoszenia takiego czasowego zajęcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż nie została wywłaszczona w trybie art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej, wskazać należy, iż zgodnie z tym co wyjaśnił Minister, należąca do skarżącej działka nr [...] została ograniczona w sposobie korzystania z nieruchomości stosownie do art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, zaś takie ograniczenie nie powoduje przejścia własności nieruchomości na Skarb Państwa, a tym samym brak jest możliwości wywłaszczenia w trybie art. 19 ust.3 omawianej ustawy. Natomiast ustosunkowując się do podnoszonej przez skarżąca kwestii odszkodowania, wskazać należy, że decyzja lokalizacyjna nie określa w swej treści wysokości odszkodowania za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Sprawy z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji oraz z zakresu ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania stanowią oddzielne byty, podlegające odrębnym trybom zaskarżenia. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 22 ust. 7 specustawy przesyłowej, z którego jednoznacznie wynika, iż odszkodowanie jest objęte odrębną decyzją właściwego wojewody. Ustalenie wysokości odszkodowania oraz jego wypłata może nastąpić po zrealizowaniu danej inwestycji przesyłowej. W związku z powyższym, okoliczności podniesione w skardze A R dotyczące braku uzyskania odszkodowania za objęcie jej działki zakresem projektowanej inwestycji nie mogą świadczyć o wadliwości decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. przedsięwzięcia przesyłowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wadliwości doręczenia jej pism przez Wojewodę [...] w toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji na adres, pod którym skarżąca nie mieszka, wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych strategiczną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej zawiadomienie odpowiednio o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji wysyła się na adres określony w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Skuteczność doręczenia zawiadomienia należy rozumieć jako dopełnienie obowiązku wysłania zawiadomienia o wszczęciu postępowania/wydaniu decyzji także wtedy, gdy adresat nie mieszka pod wskazanym adresem, a nawet gdy nie żyje albo nie jest już właścicielem lub użytkownikiem wieczystym. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] wysłał zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji m.in. A R na adres wskazany w katastrze nieruchomości, tj. "[...],[...]". Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, zawiadomienie o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji projektowanej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zostało doręczone dorosłemu domownikowi skarżącej w dniu 21 grudnia 2020 r" zaś zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...] zostało doręczone skarżącej w dniu 6 lutego 2021 r. Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) oraz gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl zaś art. 37 § 3 kpa, ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W toku postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody [...] skarżącej przysługiwało prawo do wniesienia ponaglenia, o czym skarżąca była każdorazowo informowana przez organ II instancji w pismach zawiadamiających o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia odwołań od decyzji Wojewody [...]. Z powyższego uprawnienia skarżąca jednak nie skorzystała i nie wniosła do organu odwoławczego ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku