VII SA/Wa 2952/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W.G. i M. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. znak [...], [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołania W. G. i M. G. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej dojazd do [...], odcinek [...], rozstrzygnął w sposób następujący: I. uchylił: - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt. 1.1, wskazującym działki znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na stronie 1, w wierszu 19 licząc od dołu strony, zapis: "[...] - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 2, w wierszu od 2 do 3, licząc od góry strony, zapis: "2.1. Nieruchomości określonych na "Mapie z projektem podziału nieruchomości" (4 arkusze) stanowiącej załącznik nr 2 do niniejszej decyzji", - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, tabelę znajdującą się na stronach 2 i 3, w pkt. 2.2 dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości - w zakresie pozycji nr 9, dotyczącej działki o nr ew. [...], z obrębu [...] [...], - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, tabelę znajdującą się na stronach 5 - 8, w pkt. 6.1 dotyczącym oznaczenia nieruchomości wg katastru nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] - w zakresie pozycji, znajdujących się na stronie 6 w wierszach 13 i 14 licząc od dołu strony, dotyczących działek o nr ew. [...] i [...] (powstałych z podziału działki o nr ew. [...]), z obrębu [...][...], - arkusz nr 2(4) mapy w skali 1: 500 przedstawiający projekt podziału nieruchomości, wraz z wykazami zmian gruntowych, która stanowi integralną część zaskarżonej decyzji, jako załącznik nr 2, w zakresie dotyczącym działki o nr ew. [...], z obrębu [...] [...], i orzekł w tym zakresie poprzez: - ustalenie, w miejsce uchylenia, w pkt. 1.1, wskazującym działki znajdujące się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na stronie 1, w wierszu 19 licząc od dołu strony, nowego zapisu: " [...]",  - ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 2, w wierszu od 2 do 3, licząc od góry nowego zapisu: "2.1 Nieruchomości określonych na "Mapie z projektem podziału nieruchomości" (4 arkusze) stanowiącej załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej", - ustalenie, w miejsce uchylenia, w tabeli znajdującej się na stronach 2 i 3, w pkt. 2.2 dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości - w zakresie pozycji nr 9, dotyczącej działki o nr ew. [...], z obrębu [...], nowego zapisu: 9. [...] - ustalenie, w miejsce uchylenia, w tabeli znajdującej się na stronach 5 - 8, w pkt. 6.1 dotyczącym oznaczenia nieruchomości wg katastru nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] - w zakresie dotyczącym działki o nr ew. [...] (strona 6), z obrębu [...], nowego zapisu: "[...], K. E. J., [...]". - zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, w załączniku nr 2, arkusza nr 2(4) mapy z projektem podziału działki o nr ew. [...], z obrębu [...], wraz z wykazem zmian gruntowych, która stanowi załącznik nr 2 do niniejszej decyzji. II. uchylił: - arkusze nr 1 - 3 mapy przedstawiającej zakres inwestycji w skali 1: 500 (rysunki nr 1.1, 1.2, 1.3), określającej linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, która stanowi integralną część zaskarżonej decyzji, jako załącznik nr 1, - w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 1, w wierszu od 1 do 5 licząc od góry strony, zapis: "Mapa z liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego oraz liniami określającymi obszar objęty obowiązkiem przebudowy istniejącej infrastruktury stanowi załącznik nr 1 (3 arkusze) do niniejszej decyzji i zawiera linie rozgraniczające teren pasa drogowego, oznaczone linią przerywaną koloru różowego oraz obszar niezbędny dla obiektów budowlanych - oznaczony linią ciągłą koloru niebieskiego (granica terenu przeznaczonego na czasowe zajęcie pod przebudowę)." i orzekł w tym zakresie poprzez: - zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, arkuszy nr 1 - 3 mapy w skali 1: 500 (rysunki nr 2.1, 2.2, 2.3) przedstawiającej proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu, która stanowi integralną część niniejszej decyzji, jako załączniki nr 1.1 - 1.3, - ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, w miejsce uchylenia, na stronie 1, nowego zapisu: "Mapa z liniami rozgraniczającymi teren pasa drogowego oraz liniami określającymi obszar objęty obowiązkiem przebudowy istniejącej infrastruktury stanowi integralną część decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej i zawiera linie rozgraniczające teren pasa drogowego, oznaczone linią przerywaną Kolom różowego oraz obszar niezbędny dla obiektów budowlanych - oznaczony linią ciągłą koloru niebieskiego (granica terenu przeznaczonego na czasowe zajęcie pod przebudowę)". III. Uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim zatwierdzała, jako załącznik nr 3: - stronę tytułową Projektu budowlanego (Tom I A Projekt Zagospodarowania Terenu), stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, - stronę tytułową Projektu budowlanego (Tom I B Branża sanitarna, Oświetlenie uliczne wraz z usunięciem kolizji z siecią elektroenergetyczną, Usunięcie kolizji z siecią teletechniczną, Branża elektroenergetyczna - sygnalizacja świetlna), stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, - rysunek nr D2.2 Projektu Zagospodarowania Terenu (Tom I A), stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia: - nowej strony tytułowej Projektu budowlanego (Tom I A Projekt Zagospodarowania Terenu), stanowiącej załącznik nr 3.1 do niniejszej decyzji, - nowej strony tytułowej Projektu budowlanego Tom I B, stanowiącej załącznik nr 3.2 do swej decyzji, - rysunku zamiennego nr D2.2 Projektu Zagospodarowania Terenu Tom I A, który stanowi załącznik nr 3.3 do niniejszej decyzji. IV. Uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, tabelę znajdującą się na stronach 5 - 8, w pkt. 6.1 dotyczącym oznaczenia nieruchomości wg katastru nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] - w zakresie pozycji, znajdującej się na stronie 6 w wierszu 20 licząc od dołu strony, dotyczącej działki o nr ew. [...], z obrębu [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: [...];[...] /[...] / [...], V. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając treść rozstrzygnięcia, organ wskazał, że wnioskiem z dnia[...] czerwca 2015 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], z dnia października 2015 r., znak: [...] oraz z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem", reprezentowany przez G. S., Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...], wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej dojazd do [...], ode. [...] ". Jednocześnie inwestor wystąpił o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania ważnym interesem społecznym. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 12 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, z późn. zm.) oraz art. 49 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), Wojewoda [...] wydał w dniu [...] października 2015 r. decyzję Nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej dojazd do [...], odc. [...], zwaną dalej "decyzją Wojewody [...] ", nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, wnieśli W. G. i M. G., reprezentowani przez r.pr. A. N.. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] lutego 2016 r., W. G. i M. G. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] "w całości w zakresie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i w zakresie części: punktu 1.1 w części dotyczącej obrębu [...] działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]); punktu 2 i 2.2 Ip 4 (działki nr [...] i nr [...]); punktu 3 - w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego - jako niezgodnego z prawem w zakresie bezpieczeństwa ruchu, punktu 11 - w zakresie zezwolenia na ograniczenia w użytkowaniu dla działki jw.", wnosząc o jej uchylenie w całości lub w części. Skarżący podnieśli, że decyzja Wojewody [...] jest niezgodna z przepisami art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane", w zakresie usytuowania ścieżki rowerowej w obrębie działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]), z obrębu [...], w sposób niezapewniający bezpieczeństwa ruchu, a także art. 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez zezwolenie na realizację inwestycji w oparciu o wadliwy projekt budowlany. Zdaniem skarżących planowana inwestycja w zakresie usytuowania ścieżki rowerowej narusza również przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". W uzasadnieniu odwołania W. G. i M. G. zaznaczyli, że w ich ocenie projekt budowy ciągu pieszo-rowerowego zamiast poprawy bezpieczeństwa użytkowników naraża ich na niebezpieczeństwo kolizji z pojazdami wyjeżdżającymi z garażu podziemnego znajdującego się na posesji stanowiącej ich własność, a nie jak błędnie podano w decyzji Wojewody [...], tylko M. G.. Skarżący podkreślili, że należąca do nich działka o nr ew. [...] znajduje się na łuku drogi, co ogranicza lub wyklucza widoczność zarówno kierowcy jak i rowerzysty i z tego m.in. względu zmuszeni byli oni celowo przesunąć bramę wjazdową w głąb swojej posesji, aby móc bezpiecznie wyjeżdżać z podziemnego garażu. Zdaniem skarżących obecny projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] w istocie uniemożliwia im wjazd do garażu, ponieważ "zatarasuje całą ścieżkę pieszo-rowerową". Wskazali ponadto, że w wyniku wcześniejszej przebudowy drogi, wykonanej w 2014 r. przesunięto krawężniki jezdniowe o około 20-30 cm, co "skutkuje w tej chwili utrudnionym wjazdem na posesję (tył samochodu wystaje na ulicę)", natomiast realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje "niezwykle duże ryzyko, że wyjeżdżając tyłem (brak możliwości wyjazdu przodem) kolizję z nadjeżdżającym rowerzystą". Zdaniem skarżących przy planowanym przebiegu ścieżki "wyjazd za każdym razem będzie loterią - tj. czy uda się wyjechać bez najechania na rowerzystę czy też nie", a opisana sytuacja dotyczy również sąsiedniej działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. Przedmiotem zastrzeżeń skarżących był także projekt przesunięcia ogrodzenia. W ich ocenie, projektant nie uwzględnił "4-otworowej kanalizacji teletechnicznej" znajdującej się na ich działce, która będzie kolidowała z planowanym przesunięciem ogrodzenia i spowoduje konieczność przesunięcia kanalizacji w głąb ich posesji. Na powyższe rozwiązanie skarżący nie wyrażają zgody. W uzasadnieniu odwołania skarżący przytoczyli ponadto treść § 1 ust. 1 i ust. 3 pkt. 1 lit. a, § 6, § 46 ust. 1 i 2 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także art. 5 ust. 1 pkt. 1 i 9 ustawy Prawo budowlane podnosząc przy tym, że przebieg drogi został usytuowany sprzecznie z § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia, bowiem "został zaplanowany w miejscu gdzie nie ma należytej, a właściwie żadnej widoczności". W ocenie skarżących analizy wymaga ustalenie czy projekt został wykonany zgodnie z normami i przepisami dotyczącymi widoczności przy wyjazdach z posesji na łukach drogi, a projektant "nie przeprowadził wizji lokalnej projektowanej inwestycji, tylko zrobił to na podstawie map geodezyjnych". Odwołanie wniesiono w terminie. Rozpatrując odwołanie, organ wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...], w tym zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz poprawność kończącej to postępowanie decyzji Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzuty podniesione w odwołaniu i uzupełniających je pismach. W dniu 27 października 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1590), zwana dalej "ustawą zmieniającą", której art. 1 wprowadził zmiany m.in. w przepisach rozdziału 2a specustawy drogowej regulującego postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawach prowadzonych na podstawie specustawy drogowej, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl zaś art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej do postępowań, o których mowa w ust. 1, na wniosek właściwego zarządcy drogi, stosuje się przepisy art. 11f ust. 1 pkt. 8 lub art. 12 ust. 7 i 8 specustawy drogowej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Wobec nie złożenia przez inwestora wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przedmiotowym postępowaniu stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wystąpił do Wojewody [...] Zarząd Województwa [...]. Przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, inwestor uzyskał następujące opinie: - Zarządu Województwa [...], wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], - Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...]. Ponadto, przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, inwestor zwrócił się pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. do Burmistrza Gminy [...] z prośbą o wydanie opinii do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Niewydanie opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez inwestora o jej wyrażenie, zgodnie z treścią art. 11b ust. 2 specustawy drogowej, uznano za brak zastrzeżeń do wniosku. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt. 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt. 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego, a także decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, uwzględniając zamienną dokumentację projektową zatwierdzoną w postępowaniu odwoławczym, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt. 8 lit. d specustawy drogowej, pismem z dnia [...] maja 2015 r. inwestor wystąpił o wydanie opinii do dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Brak odpowiedzi w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zgodnie z art. 11 d ust. 2 specustawy drogowej, potraktowano, jako brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne: decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. udzielającą pozwolenia wodnoprawnego, decyzję Konserwatora Zabytków Powiatu [...] działającego na podstawie porozumienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie prowadzenia spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wydania, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia odnośnie rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] stanowiącej dojazd do [...], ode. [...], ze względu na zlokalizowanie przedmiotowej inwestycji drogowej poza terenem objętym ochroną prawną w formie wpisu do rejestru zabytków czy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym prowadzenie robót budowlanych nie wymaga pozwolenia konserwatora zabytków. Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej organ odwoławczy uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11 b oraz art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację ww. przedsięwzięcia i stwierdził, co następuje. W ocenie organu drugiej instancji Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z tą dokumentacją, o możliwości składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń oraz o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda [...] , pismem z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od [...] września do [...] października 2015 r., w Urzędzie Gminy w [...] w dniach od [...] września do [...] października 2015 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniach od [...] do [...] października 2015 r., w prasie lokalnej - "[...] ", wydanie z dnia [...] września 2015 r. W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji. W toku postępowania przed Wojewodą [...] strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] października 2015 r. decyzję Nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Nadając przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności Wojewoda [...] podzielił argumenty przedstawione przez inwestora. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwej ze względu na przebieg drogi, na stronie internetowej tej gminy, a także w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji. Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11 f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Analizując decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy zważył, co następuje. Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca zakres inwestycji oraz linie rozgraniczające teren, stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji, będący integralną jej częścią, choć mapa ta nie odpowiada wymogowi określonemu w art. 11d ust. 1 pkt. 1 specustawy drogowej, o czym będzie mowa szczegółowo w dalszej części niniejszej decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji, będące jej integralną częścią). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 3 do decyzji, będący jej integralną częścią. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej organ I instancji ustalił również obowiązek dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii, określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków, a także zezwolił na ich wykonanie. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] określa również termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie także należy ocenić określenie przez Wojewodę [...] - biorąc pod uwagę dyspozycję art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - terminu wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (najkrótszy dopuszczalny termin). Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymagała jednak dokonania opisanej powyżej korekty merytoryczno-reformacyjnej, gdyż w tabeli znajdującą się w pkt. 6.1 decyzji Wojewody [...], dotyczącym oznaczenia nieruchomości wg katastru nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], w pozycji dotyczącej "właściciel/zarządca", pominięta została W. G. jako współwłaściciel działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. Analiza załączników do wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej oraz księgi wieczystej, prowadzonej dla ww. działki, dostępnej na Portalu Podsystemu Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, wskazuje, iż działka o nr ew. [...], z obrębu [...], stanowi współwłasność M. G. i W. G., a w związku z tym wskazanie w treści zaskarżonej decyzji M. G., jako jedynego właściciela ww. działki należy uznać za niezgodne z rzeczywistym stanem faktyczno-prawnym tej działki. Wobec powyższego - w pkt. IV niniejszej decyzji - organ odwoławczy dokonał odpowiednich korekt w tabeli znajdującej się w pkt. 6.1 decyzji Wojewody [...], w zakresie dotyczącym prawidłowego wskazania współwłaścicieli działki o nr ew. [...], z obrębu [...]. Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I - IV niniejszej decyzji. Rozpatrując odwołanie W.G. i M. G., w pierwszej kolejności wskazać należało w ocenie organu, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Ponadto, zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt. 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie (decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie sądowo administracyjnym poglądem dotyczącym przedmiotowej materii (organ powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1373/16, z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 45416, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 2334/15, z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 106/15, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2621/12, z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14, z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, z dnia 18 listopada 2010 r." sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Sa/Wa 585/15, z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14, z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa1987/14, z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1001/14, z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2753/13, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r." sygn. akt IV SA/Wa 1722/09), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym, decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno- budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zagadnień dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej i zastosowanych rozwiązań technicznych poruszonych przez skarżących. Pismami z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], z dnia [...] maja 2016 r." znak: [...] oraz z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], inwestor odniósł się do uwag skarżących wskazując, iż w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Powyższe stanowiska inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 k.p.a., przesłał skarżącym przy pismach z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] i z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], zawiadamiając o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz o możliwości przeglądania akt sprawy. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. W. G. i M. G. wskazali, że nieprawdziwe jest twierdzenie inwestora zawarte w ww. piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. o nieprawidłowym posadowieniu ogrodzenia w stanie przed ingerencją budowlaną na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji, która zdaniem skarżących w sposób bezprawny doprowadziła do jego zdemontowania. Skarżący wskazali, że ogrodzenie zostało pierwotnie posadowione w 1981 r., następnie przesunięte na podstawie uzgodnień z dnia [...] czerwca 1987 r. z administratorem dróg i usytuowane w obecnym miejscu. Skarżący naznaczyli, że mimo złożenia środków zaskarżenia, inwestor wyburzył to legalnie wybudowane ogrodzenie. Podkreślili, że nie zgadzają się ze stanowiskiem inwestora, gdyż projektowany sposób poprowadzenia ścieżki rowerowej, nie poprawia, a wręcz znacząco pogarsza parametry bezpieczeństwa w ruchu, bowiem dotychczas pieszy był widoczny przez prowadzącego pojazd w trakcie wyjazdu z posesji skarżących w odległości ok. 20 m (rowerzysta nie był legalnie dopuszczony do ruchu po chodniku w tym miejscu), zaś po zrealizowaniu inwestycji pieszy będzie nadal widoczny w takiej samej odległości, zmianie ulega natomiast stan związany z brakiem należytej widoczności rowerzysty. Zdaniem skarżących faktem niepodlegającym dyskusji jest, że w projektowanym przebiegu ścieżki rowerowej, przy znacznie większej szybkości przemieszczania się rowerzysty, czas reakcji wyjeżdżającego z posesji skarżących jest zbyt krótki, i "uniemożliwia bezpieczną reakcję na nadjeżdżającego rowerzystę". Skarżący podkreślili, że inwestor stosuje metodę faktów dokonanych, bez oczekiwania na uprawomocnienie się zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji obecny stan na przedmiotowej działce skarżących jest inny niż w dniu złożenia odwołania, wobec dokonanej przez inwestora, bez zgody skarżących, rozbiórki ogrodzenia. Skarżący wskazali jednocześnie, że istnieje alternatywa dla przebiegu wadliwie projektowanej ścieżki, gdyż ścieżka może zostać poprowadzona po drugiej stronie ulicy, po łuku wewnętrznym i takie rozwiązanie byłoby bezpieczne, ponieważ użytkownicy ścieżki i chodnika byliby widoczni w znacznie większej odległości wynoszącej ok. 100 m. Zdaniem skarżących, sam inwestor ma wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa ruchu na ścieżce w obecnie planowym kształcie i próbuje "metodą półśrodków, i prowizorycznych półśrodków zwiększać widoczność np. montaż lustra, dwie barierki i szykany". Działania te - według skarżących - nie prowadzą do usunięcia wad projektu, a jedynie stwarzają wrażenie podejmowania działań w celu poprawy bezpieczeństwa. Skarżący podkreślili, że poprowadzenie ścieżki w projektowanym kształcie likwiduje stan bezpieczeństwa w rejonie ich działki, i może powodować liczne zdarzenia kolizyjne z udziałem pieszych i rowerzystów i podtrzymali zarzut, że działki o nr ew. [...] i [...], z obrębu [...], na których projektowana jest ścieżka rowerowa, stanowią własność H. i J. G., co potwierdzają wpisy w księgach wieczystych. Skarżący poinformowali, że w styczniu 2016 r. wystąpili do Urzędu Gminy [...] o wydanie odpisu bądź duplikatu decyzji wywłaszczeniowej, która jednak do dnia dzisiejszego nie została skarżącym wydana, "z powodu niemożności jej odnalezienia". Tym niemniej - według skarżących - publiczne działania inwestycyjne są podejmowane na działkach stanowiących własność prywatną, "a co najmniej, których stan własnościowy jest nieuregulowany". W związku z powyższym skarżący podtrzymali stanowisko w sprawie, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...]. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. M. G. wyraził opinię, że treść kolejnych pism inwestora może świadczyć "bądź o niezrozumieniu istoty zagadnienia związanego z realizacją przedmiotowej inwestycji na tym odcinku bądź o bagatelizowaniu (delikatnie to ujmując) wymogów formalnoprawnych dotyczących regulacji kwestii własnościowych oraz wymogów bezpieczeństwa". Zdaniem skarżącego stanowisko inwestora sprowadza się do nieuzasadnionej tezy, że zarzuty i pytania skarżącego są chybione i wynikają z nieznajomości prawnych aspektów realizacji tego typu inwestycji, w sytuacji gdy to inwestor prowadzi inwestycję "na zasadzie, że rodzaj inwestycji pozbawia praw właścicieli gruntów, w które inwestycja bezpośrednio ingeruje". M.G. podkreślił, że zaplanowana budowa ciągu pieszo-rowerowego po stronie działek o nr ew. [...],[...] oraz [...] musi być uznana za poważny błąd planistyczny i mimo zastosowania barier, które "nie narzucą automatycznego mechanizmu spowolnienia, szybko jadącego rowerzysty", istnieć będzie "nadzwyczajne zagrożenie wypadkowe". Zdaniem skarżącego kształt i wygląd ogrodzenia należącej do niego nieruchomości powinien uwzględniać oczekiwania właściciela, zasady bezpieczeństwa, ale także względy estetyczne i ukształtowanie otoczenia. Skarżący nie zgadza się również z argumentem inwestora, że wykonanie ciągu pieszo-rowerowego po drugiej stronie jezdni wpłynęłaby na koszty realizacji inwestycji, bowiem według skarżącego ilość działek, których dotyczyłaby ingerencja jest bardzo zbliżona po jednej i po drugiej stronie ulicy. M. G. wskazał ponadto, że zaprojektowany ciąg pieszo-rowerowy kończy się na granicy działki o nr ew. [...] i brak jest możliwości dalszej jego rozbudowy ze względu na umiejscowienie cmentarza, który objęty jest ochroną konserwatora zabytków. W konsekwencji projektant został zmuszony do zaprojektowania przejścia ciągu pieszo-rowerowego na drugą stronę jezdni na wysokości ul. [...]. Przedmiotowy projekt wymusił, zdaniem skarżącego, wykonanie sygnalizacji świetlnej z drogi osiedlowej o małym natężeniu ruchu, a ponadto jesienią 2014 roku wykonano remont nawierzchni asfaltowej drogi [...] wraz z chodnikami. Skarżący zaznaczył, że ze swojej strony zrobił wszystko, "aby zastanowiono się nad zmianą koncepcji tej inwestycji" i oczekuje jednoznacznego wskazania osoby, która poniesie odpowiedzialność za ewentualne skutki wypadków przed posesją skarżących. Mając na uwadze powyższe skarżący ponownie zwrócili się o zmianę zakresu prac, uwzględniającą kwestie regulacji własności nieruchomości oraz kwestie bezpieczeństwa ruchu. Po uzyskaniu stanowiska inwestora oraz przeanalizowaniu zarzutów zawartych w odwołaniu i uzupełniających je pismach Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że za niezasadny należy uznać zarzut skarżących dotyczący usytuowania ścieżki rowerowej w obrębie ich działki o nr ew. [...], w sposób niezapewniający bezpieczeństwa ruchu. Podkreślić należy, iż to inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o kształcie inwestycji i przyjętych rozwiązaniach technicznych. Niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ administracji właściwy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oceny racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt. II OSK 762/13, Lex nr 1367353). Organ administracji bada jedynie legalność inwestycji będącej przedmiotem wniosku inwestora. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do wydania decyzji odmawiającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jeśli nie występuje taka sytuacja, organ jest zobligowany wydać decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. W niniejszej sprawie, po dokonaniu kontroli decyzji Wojewody [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa nie dopatrzył się żadnych uchybień, które stanowiłby o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, iż przyjęte parametry techniczne rozbudowywanej drogi wojewódzkiej nr [...], w tym budowa ciągu pieszo-rowerowego, w znacznym stopniu poprawią bezpieczeństwo zarówno kierujących pojazdami, jak i pieszych i rowerzystów poruszających się wzdłuż drogi poprzez oddzielnie ruchu pieszego od kołowego. Inwestor szczegółowo wyjaśnił, iż dotychczas na granicy działki o nr ew. [...] z pasem drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] usytuowane było lite klinkierowe ogrodzenie w odległości ok. od 2,7 do 3,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, które powodowało brak dostatecznej widoczności przy wyjeździe z posesji skarżących, z sąsiedniej działki o nr ew. [...] oraz z drogi wewnętrznej położonej na działce o nr ew. [...], stwarzając tym samym realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Inwestor poinformował również, że istniejący wjazd do garażu na działce skarżących usytuowany jest po wewnętrznej stronie łuku i umożliwia wyjazd pojazdem z niego tylko tyłem, co skutkuje jeszcze większym ograniczeniem widoczności i realnym zagrożeniem bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu. Już w świetle powyższego trudno zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że to projekt przedmiotowej inwestycji drogowej likwiduje stan bezpieczeństwa w tym rejonie. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez inwestora szerokość istniejącego pasa drogowego uniemożliwia wykonanie normatywnego ciągu pieszo-rowerowego, w związku z tym aby zapewnić komunikację pieszych i rowerzystów pomiędzy [...] a [...] przewidziano w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej wykonanie ciągu pieszo-rowerowego, pod który niezbędne jest zajęcie części działki należącej do W. G. i M. G.. Projekt przewiduje wykonanie ciąg pieszo-rowerowego o szer. 3,5 m, a przesunięcie ogrodzenia działki skarżących spowoduje uzyskanie wymaganych parametrów widoczności przy wyjeździe z działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]), a tym samym poprawi obsługę komunikacyjną przedmiotowej nieruchomości, zapewniając optymalne warunki użytkowania. Organ podkreślił także, że wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzonego przez Burmistrza Gminy [...], zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący podczas postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mieli możliwość wniesienia uwag co przyjętego przebiegu drogi, wpływającego ich zdaniem na zmniejszenie bezpieczeństwa jej użytkowników. Projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za konstrukcję drogi i użycie takich rozwiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny m.in. z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami innych ustaw oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe musi być potwierdzone stosownym oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, które w niniejszej sprawie znajduje się w projekcie budowlanym, o czym już była mowa w niniejszej decyzji. Z powyższych względów, za niezasadny należało uznać zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 2 i art. 20 ustawy Prawo budowlane. Zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy dokonały oceny projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora pod względem spełnienia wymogów wynikających z obowiązujących przepisów, w szczególności ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jak wyżej wskazano, w ocenie organu odwoławczego, przedmiotowy projekt budowlany (z uwzględnieniem korekt dokonanych w postępowaniu odwoławczym) sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami. Za chybiony należało uznać zarzut dotyczący naruszenia § 113 ust. 7 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Dokonana przez organ odwoławczy analiza projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wykazała, ż projekt ten spełnia wymagania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Inwestor wyjaśnił również, iż posiada zatwierdzoną stałą organizację ruchu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729, ze zm.). Realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej ma na celu poprawę istniejących parametrów pasa drogowego w tym zjazdu na posesję skarżących. Jak wyjaśnił inwestor, po rozmowach z właścicielami posesji na etapie realizacji inwestycji zastosowane zostaną bariery o szerokości ok. 1 m, które usytuowane zostaną poprzecznie na ciągu pieszo-rowerowym na wysokości wyjazdu z działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]) i działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]), a ponadto ustawione zostaną lustra drogowe. Według inwestora spowoduje to fizyczne odsunięcie pieszych i rowerzystów bliżej krawędzi jezdni, poprawiając widoczność pojazdu wyjeżdżającego 7. posesji oraz pieszych i rowerzystów poruszających się po ciągu pieszo-rowerowym. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że projekt rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] uniemożliwia im wjazd do garażu. Inwestor jako podmiot wyspecjalizowany w przedmiotowe dziedzinie jednoznacznie wskazał, iż wjazd do garażu podziemnego na nieruchomości W. G. i M. G. zachował te same parametry jak przed inwestycją przy czym poprawiona została widoczność, która w stanie istniejącym przed realizacją rozbudowy przedmiotowej drogi nie była zapewniona. Zatem budowa ciągu pieszo rowerowego umożliwia skarżącym wjazd i wyjazd do garażu podziemnego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego, przyjęte rozwiązanie w zakresie usytuowania ścieżki rowerowej w obrębie działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]) nie naruszało prawa. Na uwzględnienie nie zasługiwało twierdzenie skarżących, że lepszym rozwiązaniem od kwestionowanego przez nich przebiegu ciągu pieszo-rowerowego, byłoby poprowadzenie go po drugiej stronie ulicy, po łuku wewnętrznym drogi wojewódzkiej nr [...]. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa zarządca drogi zamierzający zrealizować przedmiotową inwestycję drogową, przy projektowaniu jej przebiegu uwzględnił optymalny przebieg, w tym również w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżących. Nie wydaje się możliwe zaprojektowanie drogi publicznej o takim przebiegu przez nieruchomości niestanowiące własności publicznej, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli tych nieruchomości. Sprzeciw taki wydaje się być oczywiście naturalnym odruchem ochrony sposobu wykonywania własności nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela, jednakże rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności. W takich okolicznościach inwestor zawsze będzie narażony na wywołanie lokalnego konfliktu społecznego, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację tej inwestycji wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. W niniejszej sprawie zatem Wojewoda [...], ani także Minister Infrastruktury i Budownictwa nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu drogi, w tym kwestionowanego przez skarżących ciągu pieszo-rowerowego. Przepisy specustawy drogowej nie określają obowiązku przedstawienia przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy orzekające w pierwszej i drugiej instancji miały jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie były władne nakazać inwestorowi innej lokalizacji kwestionowanego przez skarżących ciągu pieszo - rowerowego. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, gdyż miałaby charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca), który wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Oceniając to, czy decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ administracji publicznej - wbrew twierdzeniu wyrażonemu przez skarżących - nie jest zobowiązany do badania alternatywnych wariantów przeprowadzenia inwestycji liniowej w sytuacji, gdyby np. właściciele nieruchomości zgłosili sprzeciw wobec lokalizacji przedsięwzięcia zaproponowanej przez inwestora. Organom administracji publicznej orzekającym w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ustawodawca nie przyznał uprawnień do korygowania, zmiany lokalizacji inwestycji zaproponowanej przez inwestora. Według Ministra Infrastruktury i Budownictwa konieczna jest natomiast merytoryczna kontrola zasadności ingerencji w prawa jednostki przy realizacji inwestycji. Minister Infrastruktury i Budownictwa stoi na stanowisku, iż organ administracji publicznej ma obowiązek - wypełniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Wojewody [...] w odniesieniu do działki skarżących - badania zasadności zajęcia ich nieruchomości pod inwestycję. W opinii organu odwoławczego - co zostało już wskazane wcześnie - całokształt okoliczności niniejszej sprawy dowodzi, iż zajęcie działki skarżących jest niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Minister Infrastruktury i Budownictwa podzielił stanowisko inwestora, iż lokalizacja ciągu pieszo - rowerowego zgodnie z oczekiwaniami skarżących byłaby nieuzasadniona z powodu zbyt wąskiego pasa drogowego po drugiej stronie drogi wojewódzkiej nr [...]. Poprowadzenie ciągu po przeciwnej stronie drogi, jak tego chcą skarżący, spowodowałoby ingerencję w znacznie większą ilość prywatnych nieruchomości. Inwestor podkreślił, że zaprojektowane rozwiązane jest najbardziej optymalne zarówno pod względem funkcjonalnym (odseparowanie ruchu rowerowego od jezdni) jak i ekonomicznym (minimalna ingerencja w działki przyległe do pasa drogowego). Okoliczność, że skarżący nie zgadzają się z argumentami przedstawionymi przez inwestora oraz zgłosili wątpliwości co do prawidłowości wydatkowania środków finansowych przez inwestora, nie oznacza, że przyjęta lokalizacja ciągu pieszo-rowerowego jest wadliwa. W przedmiotowym postępowaniu Minister Infrastruktury i Budownictwa bada jedynie zgodność z prawem decyzji Wojewody [...] i postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, nie zaś zagadnień dotyczących gospodarności i rzetelności inwestora, jak również podmiotów uczestniczących w wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, Odnosząc się do stwierdzenia skarżących, że w treści decyzji Wojewody [...] niezgodnie rzeczywistym stanem faktycznym wskazano, że właścicielem działki o nr ew. [...] jest jedynie M. G., organ odwoławczy dokonał korekty reformatoryjnej decyzji Wojewody [...] w tym zakresie, co zostało szczegółowo wyjaśnione w niniejszej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje stwierdzenie skarżących, że organ I instancji nie przekazał Zarządowi Dróg Wojewódzkich w [...] ich uwag "przekazanych wielokrotnie do ZDW". Z akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wojewody [...] wynika, iż skarżący nie składali żadnych zastrzeżeń dotyczących przedmiotowej inwestycji drogowej, ani uwag i wniosków dotyczących możliwości alternatywnego przebiegu ciągu pieszo-rowerowego. Powyższe zarzuty pojawiły się dopiero w odwołaniu od decyzji Wojewody [...]. W trakcie postępowania odwoławczego, mając na uwadze zastrzeżenia skarżących, Minister Infrastruktury i Budownictwa podjął działania mające na celu wyjaśnienie powodu zajęcia terenu pod planowane przedsięwzięcie w zakresie wskazanym przez inwestora we wniosku. Po uzyskaniu stanowiska inwestora - o czym była już mowa powyżej - Minister Infrastruktury i Budownictwa doszedł do przekonania, że zajecie części działki skarżących pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej jest zasadne, a ich zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Ewentualne uwagi przekazywane przez skarżących bezpośrednio do Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] nie stanowią dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżących dotyczących projektu przesunięcia ogrodzenia, w którym projektant nie uwzględnił "4-otworowej kanalizacji teletechnicznej" znajdującej się na działce skarżących, organ wskazał, co następuje. Inwestor wyjaśnił, iż projekt nie przewidywał przebudowy na działce skarżących kanalizacji teletechnicznej "4 otworowej", gdyż odtworzenie ogrodzenia miało nastąpić w porozumieniu z właścicielem działki na etapie robót budowlanych. Inwestor wskazał, iż projektant nie wskazał dokładnej lokalizacji przestawianego ogrodzenia ze względu na charakter ogrodzenia, tj. ogrodzenie na pełnym fundamencie z występującym za nim żywopłotem w postaci cyprysów. Sposób przestawienia oraz charakter odtworzenia ogrodzenia miał zostać ustalony na etapie robót w porozumieniu z właścicielem działki. Projekt oraz decyzja Wojewody [...] nie przewidują czasowego zajęcia działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), należącej do skarżących, gdyż specustawa drogowa nie przewiduje ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w wyniku odtworzenia ogrodzenia posesji. Prace te wykonuje się na zasadach określonych w ustawie Prawie budowlanym. Zgodnie z art. 47 ustawy Prawo budowlane przed rozpoczęciem robót budowlanych, polegających w omawianym przypadku na odtworzeniu ogrodzenia, inwestor jest zobowiązany do uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości oraz do uzgodnienia z nim przewidywanego sposobu, zakresu i terminu korzystania z jego nieruchomości. Wobec powyższego, ww. zarzut skarżących dotyczy etapu realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Na etapie postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany nie może zajmować się przyszłą realizacją budowy. Właściwym w tej sprawie jest odpowiedni organ nadzoru budowlanego. W konsekwencji, projekt budowlany nie przewiduje przebudowy na działce skarżących kanalizacji teletechnicznej "4 otworowej", a decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie przewiduje zajęcia działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]), ani nie nakłada na nią ograniczeń w korzystaniu w związku z odtworzeniem ogrodzenia posesji. W celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie inwestor wyjaśnił, że opracowania branżowe, w tym opracowanie pt. "Rozbiórka istniejącego ogrodzenia na fundamencie betonowym wraz z ponownym ustawieniem", nie są częścią projektu budowlanego, bowiem jako szczegółowe rozwiązania stanowią część projektu wykonawczego. Część rysunkowa Projektu Zagospodarowania Terenu uwzględnia natomiast rozbiórkę m.in. ogrodzeń, które znalazły się w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę, a także uwzględniając, że decyzji Wojewody [...] nadany został rygor natychmiastowej wykonalności bezpodstawne jest twierdzenie W.G.i M. G. że ogrodzenie działki o nr ew. [...] zostało zdemontowane przez inwestora w sposób bezprawny. Bez znaczenia pozostaje w tym względzie zagadnienie, czy ogrodzenie to było posadowione prawidłowo, jak wskazują skarżący, a co w wątpliwość poddał inwestor w ww. piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Jeśli skarżący mają wątpliwości co do prawidłowości prowadzonych robót budowlanych, w tym dotyczących "wyburzenia legalnie wybudowanego ogrodzenia", to powinni o tym fakcie poinformować odpowiedni organ nadzoru budowlanego. Za niezasadny należało w ocenie organu uznać zarzut skarżących dotyczący stosowania przez inwestora "metody faktów dokonanych", tj. dokonania rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia bez oczekiwania na uprawomocnienie się zaskarżonej decyzji, gdyż decyzji Wojewody [...] został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, który zgodnie z art. 17 specustawy drogowej zobowiązuje m.in. do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. W zakresie zarzutów skarżących dotyczących budowy w ramach przedmiotowej inwestycji drogowej ciągu pieszo-rowerowego na działkach o nr ew. [...] i [...], z obrębu [...], które stanowią własność prywatną, "a co najmniej, których stan własnościowy jest nieuregulowany", organ wyjaśnił, iż interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych ich odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Podnoszenie zaś zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego. Niezależnie od powyższego, zauważyć należy, iż kwestie własnościowe i faktycznego władztwa nad nieruchomościami nie stanowią żadnej przeszkody do zastosowania specustawy drogowej i wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Kwestie własnościowe, związane z ustaleniem komu przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze projektowanej inwestycji drogowej, nie stanowią istoty rozstrzygnięcia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Natomiast kwestia wykazania praw własnościowych wobec ww. działki w kontekście ustalenia podmiotu, któremu będzie przysługiwać odszkodowanie za przejętą działkę będzie miała znaczenie dopiero na etapie postępowania odszkodowawczego za grunty przejęte pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4a specustawy drogowej, właścicielom przejmowanych nieruchomości będzie przysługiwało odszkodowanie, stanowiące konstytucyjnie określony równoważnik majątkowy odebranego prawa własności, które zostanie ustalone decyzją Wojewody [...] w odrębnym postępowaniu. Kwestie związane z ustaleniem wysokości i wypłatą odszkodowań, mimo iż w pewnym stopniu są związane z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowią oddzielne byty, podlegające odrębnym trybom zaskarżenia. W niniejszym postępowaniu nie może zostać również uwzględnione żądanie skarżących jednoznacznego wskazania osoby, która poniesie odpowiedzialność za ewentualne skutki zderzeń pojazdów wyjeżdżających z garażu podziemnego zlokalizowanego na nieruchomości skarżących z rowerzystami poruszającymi się ścieżką rowerową przebiegającą wzdłuż ich posesji. Ewentualna odpowiedzialność w tym zakresie oceniana będzie bowiem w świetle przepisów regulujących zasady odpowiedzialności na gruncie przepisów prawa cywilnego (odpowiedzialność odszkodowawcza) lub karnego (odpowiedzialność za popełnienie czynu zabronionego), z uwzględnieniem okoliczności każdego ewentualnego zdarzenia. Organ administracji publicznej nie prowadzi w tego typu sprawach postępowania administracyjnego i nie orzeka w formie decyzji administracyjnej. Jak wyjaśnił inwestor, kwestia widoczności rowerzystów przez kierujących pojazdami wyjeżdżającymi z posesji skarżących zależy przede wszystkim od zastosowanego ogrodzenia posesji. Inwestor podkreślił przy tym, że przy ogrodzeniu pełnym (tak jak to miało miejsce w stanie dotychczasowym) położenie ciągu pieszo-rowerowego nie ma znaczenia, ponieważ to ogrodzenie ogranicza widoczność rowerzystów i pieszych, natomiast niezależnie od tego na rowerzystach spoczywa obowiązek zachowania szczególnej ostrożności, a poziom bezpieczeństwa zależy od ich zachowań. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Stwierdzić należy także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] - poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniu i uzupełniających je pismach nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w rozstrzygnięciu. Z ta decyzją nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2016 r. znak [...],[...], zaskarżając ją decyzję w całości, "w tym w szczególności, w jej punkcie V utrzymującym w mocy zaskarżoną decyzję". Zaskarżonej decyzji - jak wskazał jednak pełnomocnik skarżących - w jej punkcie V zarzucili, że jest "niezgodna z przepisami w tym m. in. art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zakresie usytuowania "Ścieżki rowerowej w obrębie działki [...] w sposób niezapewniający bezpieczeństwa ruchu, oraz że wbrew art. 20 Prawa budowlanego zezwoliła na inwestycję opartą o wadliwy projekt budowlany", wskazując, że "Planowanej inwestycji w zakresie usytuowania tzw. ścieżki rowerowej zarzuca się naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Ponadto, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja Ministra jest wadliwa również w punktach I - IV, naruszając m. in. art. 10 k.p.a., bowiem rozstrzyga prawa osób, które nie uczestniczyły w postępowaniu, w tym E. ., [...]). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasadzenie kosztów. W ocenie skarżących, zaskarżona decyzja poza poprawieniem kwestii oznaczeń dokumentacji, nie uwzględniła zastrzeżeń Skarżącego. Skarżący wyjaśnili, że ich zabudowana nieruchomość nadal będzie w tym miejscu funkcjonować, tak więc podnoszenie zastrzeżeń dotyczących między innymi bezpieczeństwa wjazdu i wyjazdu, oraz bezpieczeństwa ruchu rowerowego jest zasadne. Zdaniem skarżących takie bezpieczeństwo powinno być zapewnione, mimo konieczności poniesienia kosztów z tym związanych, W ocenie skarżących sposób sformułowania zaskarżonej decyzji, ograniczający się do poprawienia okładek projektów, przy jednoczesnym braku merytorycznej, rzetelnej i pełnej analizy konkretnych zarzutów daje podstawę do zarzutu rozstrzygnięcia bez wyjaśnienia i analizy aspektów prawno budowlanych odwołania.  Poczynione przez organ ustalenia miały charakter arbitralnej oceny gołosłownych argumentów inwestora, który oczywiście stwierdził, że przebudowa wręcz zwiększa komfort i bezpieczeństwo zamieszkiwania skarżących lecz organ odwoławczy pominął ustalenia w miejscu inwestycji, czy nawet ustalenia pośrednie z miejsca inwestycji takiej jak zdjęcia, plany itp. Niezrozumiała jest dla skarżących część uzasadnienia decyzji w zakresie działek [...] i [...], gdyż nie wiadomo, czy organ uznał, że działki te stanowią własność Skarbu Państwa czy też nie. Skarżący wyjaśnili, że nowe granice działki [...] przebiegają dokładnie na kanalizacji 4 otworowej co potwierdziły przekopy próbne. Tak ustalone nowe granice nie pozwalają im na postawienie ogrodzenia ich działki. Zgodnie z obowiązującym Prawem Budowlanym kanalizacja teletechniczna jest obiektem budowlanym i nie można jej niczym zabudowywać ani stawiać na niej ogrodzenia.  Obowiązkiem inwestora jest przebudowa wszystkich kolizji z sieciami nawet tych nieujętych w projekcie. Kolizja ma około 15 m długości na działce [...] i podobną długość na działce [...]. Fragment notatki z narady technicznej budowy która odbyła się [...] marca 2016 r., którą skarżący otrzymali, przedstawiał sposób rozwiązania kolizji nowego ogrodzenia z kanalizacją 4 otworową. Rozwiązanie to polegało na postawieniu nowego ogrodzenia na kanalizacji teletechnicznej na co skarżący nie wyrazili zgody, gdyż w ich ocenie normy określa "Dz.U.05219 1864 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 1864 załącznik 1 i 4" i tylko w oparciu o te przepisy można usuwać kolizję z kanalizacją teletechniczną. Dnia [...] marca 2016 r. skarżący zwrócił się do inwestora (Dyrektor ZDW w [...]) z pismem o przedstawienie rozwiązania tej kolizji w oparciu o obowiązujące przepisy Prawa Budowlanego. Do dnia dzisiejszego nie otrzymał żadnej propozycji rozwiązania tej kolizji. Inwestor zobowiązał się do wykonania ogrodzenia działek [...] i [...] płotem z siatki a działkę [...] płotem z cegły klinkierowej na fundamencie betonowym i wykonanie nowego żywopłotu z tuj (ustalenia na spotkaniu z dnia [...] 12 2015). Do dnia dzisiejszego nie wykonano jednak nic z tych ustaleń. Dostęp do domu skarżących jest utrudniony, brakuje furtki wejściowej, skrzynki pocztowej, domofon jest uszkodzony, chodnik z kostki brukowej (uszkodzenia powstały w czasie rozbierania ogrodzenia i miały być naprawione), co powoduje dyskomfort życia całej rodziny - trwający już blisko rok. Obecne ogrodzenie jest ogrodzeniem prowizorycznym i nie zapewnia poczucia bezpieczeństwa. Brak jest wytyczenia geodezyjnego nowych granic działek, stare kamienie graniczne zostały zlikwidowane w czasie budowy a o nowych zapomniano, nie zostały wykonane. Ogrodzenie ma być przesunięte, a więc inwestor zdawał sobie sprawę że będzie takie samo i to projektant powinien przewidzieć skutki ograniczonej widoczności dla wyjeżdżających samochodem, rowerzystów i pieszych. Skarżący wskazali ponadto, że "Zgodnie z postanowieniem Sądu w [...] Skarżący M. G. jest współwłaścicielem działek [...] [...] [...] które nabył w masie spadkowej po ojcu J. G.. Mija 28 lat od przejęcia działek [...] i [...] przez Skarb Państwa, a niezbędne czynności formalnoprawne do dziś nie zostały zakończone. Kwestie te zostały przez Organ całkowicie pominięte. Skarżący ani ich poprzednicy prawni nie otrzymali żadnego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, a fakt wywłaszczenia nie został ujawniony w Księgach Wieczystych". Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa przyznał, że Wojewoda [...] błędnie określił linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie ewidencji z zakresem inwestycji, to mapa ta zawiera błędy, gdyż nie przedstawia istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Skoro projekt nie uwzględnia uzbrojenia terenu to naruszony jest art. 35 ust. 1 i art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego. Rozważania dotyczące dokonanej analizy zgodności projektu budowlanego z przepisami ograniczają się do stwierdzeń "dokonana przez organ analiza projektu budowlanego wykazała, że projekt spełnia wymagania rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. To jest cała analiza organu odwoławczego, w zakresie konkretnych zarzutów skarżących. Taki sposób argumentowania dotyczy całej zaskarżonej decyzji, tj. do konkretnych zarzutów jest ogólnikowe stwierdzenia, że jest on niezasadny i niezgodny z jednoznacznym stwierdzeniem inwestora. Brak jest rzeczowego wyjaśnienia argumentów i zarzutów, w odniesieniu do konkretnych norm prawno-budowlanych. Projekt budowy ciągu pieszo - rowerowego zamiast poprawy bezpieczeństwa użytkowników naraża ich na niebezpieczeństwo kolizji z wyjeżdżającymi pojazdami z garażu podziemnego. Skarżący wielokrotnie podnosił tą kwestię wobec przedstawicieli inwestora. Co więcej argumenty podnoszone przez skarżących, w trakcie wizji na przedmiotowej działce, spotykały się z taką samą oceną, tj. że w projekcie jest błąd powodujący niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, ze strony pozostałych uczestników wizji, w tym ze strony inwestora. Skarżący zawiadomienie o wydaniu decyzji nr [...] na rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] otrzymali w dniu [...].10.2015r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wszystkie uwagi do projektu przekazano do ZDW w [...] celem wypowiedzenia się, jednak uwag skarżących przekazywanych wielokrotnie do ZDW, nie przekazano, co narusza ich prawa, bowiem projekt jest ich zdaniem niezgodny z prawem. Opisując stan faktyczny skarżący przyznają, że ich działka nr [...] znajduje się na łuku drogi, co ogranicza lub wyklucza widoczność zarówno kierowcy jak i rowerzysty i z tego między innymi względu skarżący już wcześniej zmuszeni byli przesunąć swoją bramę wjazdową w głąb posesji, aby móc bezpiecznie wyjeżdżać z podziemnego garażu. Obecny projekt w istocie uniemożliwia Skarżącym wjazd do garażu, ponieważ zatarasuję całą ścieżkę pieszo - rowerową. Wcześniejsza przebudowa drogi, wykonana w 2014 roku przesunęła krawężniki jezdniowe o około 20-30cm co skutkuje w tej chwili utrudnionym wjazdem na posesję (tył samochodu wystaje na ulicę). Przedmiotem zastrzeżeń skarżących jest także projekt przesunięcia ogrodzenia, który nie uwzględnił 4-otworowej kanalizacji teletechnicznej, która znajduje się na posesji skarżących. Będzie to kolidowało z projektowanym przesunięciem istniejącego ogrodzenia, a skarżący nie wyrażają zgody na przesunięcie kanalizacji teletechnicznej w głąb posesji. W niniejszej sprawie naruszony został § 1, § 6 i § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Drogowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i został zignorowany § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia. W świetle ww. przepisu przebieg drogi został usytuowany sprzecznie m. in. z § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia, bowiem został zaplanowany w miejscu gdzie nie ma należytej, a właściwie żadnej, widoczności. Projektant nie przeprowadził wizji lokalnej projektowanej inwestycji, tylko zrobił to na podstawie map geodezyjnych, co skutkuje narażaniem Skarbu Państwa na niepotrzebne straty z tym związane. Jak podnoszą skarżący, wprawdzie sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało przez ustawodawcę ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt. 2), jednak nie można wykluczyć sytuacji, że organ budowlany pod tym względem będzie mógł sprawdzić również drugą część projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego. Ponadto uprawnienie do badania zgodności projektu architektoniczno- budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wynika również z przepisu art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit. c. Zgodnie z jego treścią do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z normami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Minister Infrastruktury i Budownictwa, w obszernej odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa jest zgodna z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm., dalej "ustawa o drogach"), które jest prowadzone na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 2031, dalej: "specustawa drogowa") jest postępowaniem szczególnym. Charakteryzuje się nie tylko restrykcyjnym i przymusowym podejściem do regulowania kwestii własnościowych w zakresie pozyskiwania gruntów pod budowę inwestycji, ale również wysokim stopniem sformalizowania praw i obowiązków uczestników tego postępowania oraz organów administracji publicznej. Jak podkreśla się w doktrynie "wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, organ orzekający dokonuje zaś jedynie oceny prawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji we wnioskowanym miejscu. Skutkiem wydanego zezwolenia jest jednak m.in. zatwierdzenie podziałów nieruchomości i odebranie ich własności na rzecz gminy miejskiej, której prezydent dodatkowo reprezentuje jej interes prawny. (...) Wnioskowy charakter postępowania wyznacza jednocześnie granice oceny wniosku przez organ orzekający oraz granice jego orzeczenia, które ma się odnosić do tego wszystkiego, co jest przedmiotem wniosku. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stanowi zatem efekt oceny prawnej zamierzenia inwestycyjnego w kształcie przedstawionym we wniosku. Organ orzekający mógłby dokonać stosownej modyfikacji przedmiotu rozstrzygnięcia tylko w przypadku, gdyby z obowiązujących przepisów prawa wynikała taka konieczność, jako wiążąca organ orzekający niezależnie od treści wniosku. Taki zakres oceny wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej wynika także z art. 11e omawianej ustawy. Zatwierdzenie projektu budowlanego i określenie pozostałych elementów zawartych w omawianym ust. 1 pkt. 8 skutkuje przypisaniem przez ustawodawcę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej walorów prawnych pozwolenia na budowę określonej drogi publicznej" (M. Wolanin Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2010). W decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej: "ZRID") organ wydający decyzję orzeka o obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz udziela zezwolenia na wykonanie tych obowiązków (art. 11f ust. 1 pkt. 8 lit. e specustawy drogowej). Dlatego też ZRID stanowi jednocześnie pozwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych w zakresie także przebudowy, jako powiązanej z budową drogi. Jak jednoznacznie uznaje się w doktrynie "Konieczność przebudowy sieci uzbrojenia terenu stanowi w tym przypadku skutek kolizji z przebiegiem projektowanej drogi publicznej w danym miejscu. Inwestor drogi publicznej zobowiązany jest jednak do przebudowy sieci uzbrojenia terenu tylko w takim zakresie, jaki wynika z kolizji z projektowaną drogą publiczną w danym miejscu" (op. cit.). Oznacza to, że inwestor ma obowiązek dokonania przebudowy (rozumianej, jako usuniecie kolizji) sieci uzbrojenia terenu tylko wówczas, gdy istniejąca sieć koliduje z budową drogi, ale nie w wypadku, gdy na skutek zmiany granic nieruchomości w wyniku przejścia własności części z nich na rzecz określonego podmiotu publicznoprawnego, nowa granica przebiega nad istniejącą siecią uzbrojenia terenu. W takim bowiem wypadku, wobec braku kolizji, przebudowa nie jest konieczna. W sprawie, będącej przedmiotem orzekania tut. Sądu zarzuty skarżących dotyczą sytuacji, w której – na skutek odjęcia prawa własności części nieruchomości – przesunięciu uległy granice nieruchomości skarżących, m.in. stanowiącej działkę nr [...], pokrywając się w znacznej części z przebiegającą instalacją podziemną, kablową (teletechniczną), czterootworową. Skarżący zarzucają, że w takiej sytuacji inwestor inwestycji drogowej nie może postawić ogrodzenia nieruchomości w postaci płotu z cegły klinkierowej na fundamencie betonowym na instalacji podziemnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia więc, że taka sytuacja nie stanowi uregulowanej w specustawie drogowej kolizji przebiegu sieci uzbrojenia terenu z przebiegiem projektowanej drogi publicznej w danym miejscu – a więc sytuacji, w której obowiązkiem inwestora jest usunięcie takiej kolizji. Nie leży w kognicji Sądu orzekającego w konkretnym stanie faktycznym i prawnym sprawy rozstrzyganie charakteru tak powstałego sporu pomiędzy inwestorem, właścicielem instalacji kablowej lub organem administracji, a skarżącymi. Zadaniem natomiast Sądu jest dokonanie oceny, czy powstanie takiej sytuacji może być po stronie skarżących przesłanką skutecznego żądania uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny – jak była o tym mowa w powyższej części uzasadnienia – jest możliwe jedynie w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ nie naruszył prawa ani w części reformatoryjnej decyzji, ani w części orzekającej o utrzymaniu decyzji Wojewody [...] (ZRID) w pozostałej części w mocy. Prawa nie naruszył również organ I instancji w tej części decyzji, która została utrzymana w mocy. Nie leży bowiem w kompetencji organu wydającego decyzję ZRID orzekanie w tejże decyzji o sposobie posadowienia ogrodzenia na nieruchomości, powstałej w wyniku podziału gruntu, ale określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych (art. 11f ust. 1 pkt. 2 specustawy drogowej). Zamieszczenie w decyzji ZRID obowiązku odtworzenia np. ogrodzenia skarżących byłoby z mocy prawa nieważne, gdyż stanowiłoby de facto uzależnienie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami, to zaś jest zabronione art. 11e specustawy drogowej. Rację ma ponadto Minister Infrastruktury i Budownictwa, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany "nie przewiduje przebudowy na działce skarżących kanalizacji teletechnicznej "4 otworowej". Słusznie też organ przywołuje stanowisko inwestora, że opracowanie branżowe, jakim jest opracowanie pt. "Rozbiórka istniejącego ogrodzenia na fundamencie betonowym wraz z ponownym ustawieniem", nie jest częścią projektu budowlanego, bowiem jako szczegółowe rozwiązania stanowią część projektu wykonawczego. Część rysunkowa Projektu Zagospodarowania Terenu uwzględnia natomiast rozbiórkę m.in. ogrodzeń, które znalazły się w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Czym innym jest określenie robót budowlanych, stanowiących element realizacji inwestycji drogowych (w tym usunięcie istniejących, a zbędnych obiektów budowlanych na nieruchomościach nabytych pod drogi), a czym innym określenie robót budowlanych w postaci – jak w sprawie niniejszej – budowy ogrodzenia. Te ostatnie roboty nie podlegają bowiem przepisom specustawy drogowej, ale Prawu budowlanemu i dlatego nie tylko nie powinny, ale wręcz nie mogą być objęte dokumentami realizacyjnymi inwestycji drogowej lub decyzją ZRID. Słusznie więc organ uznał, że kwestia posadowienia ogrodzenia na nieruchomości osoby fizycznej nie ma wpływu na poprawność decyzji ZRID. W odniesieniu jednakże do zarzutu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia dodatkowo, że kwestie związane z możliwością budowy ogrodzenia i wymaganej odległości tegoż od kanalizacji kablowej uregulowane są załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z dnia 26 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Zgodnie z p. II załącznika "Usytuowanie i warunki techniczne, jakim powinna odpowiadać kanalizacja kablowa i linie kablowe podziemne w przypadku zbliżeń z innymi obiektami budowlanymi" odległość od instalacji od innych obiektów budowlanych powinna wynosić 0,1 m, a więc zaledwie 10 cm. Należy również wskazać, że decyzja ZRID tylko wówczas może zawierać postanowienia w zakresie wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, gdy organ w trakcie postępowania o ustalenie lokalizacji drogi ustali, że określona lokalizacja narusza uzasadnione interesy osób trzecich (por. wyrok NSA w Warszawie z 19 czerwca 2007 r., II OSK 509/07, Legalis). Nie zasługuje na uznanie zarzut skarżących, dotyczący formy i ew. bezprawności rozbiórki istniejącego dotychczasowego ogrodzenia, a to z uwagi na fakt, że decyzja ZRID była natychmiast wykonalna, zaś przedmiotowe ogrodzenie znalazło się w liniach rozgraniczających planowanej inwestycji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 17 specustawy drogowej decyzja ZRID opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi i uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Odnośnie zarzutu skarżących, dotyczącego niezgodności z przepisami "w tym m. in. art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zakresie usytuowania "Ścieżki rowerowej w obrębie działki [...] w sposób niezapewniający bezpieczeństwa ruchu, oraz że wbrew art. 20 Prawa budowlanego zezwoliła na inwestycję opartą o wadliwy projekt budowlany", jak również zarzutu naruszenia "przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.)" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, co następuje. Organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji ani do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Spod kognicji tego organu wyłączona jest ponadto również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje wyłącznie zarządca (wnioskodawca) i to wyłącznie on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r. II OSK 93/14, Legalis). Jak ponadto wyjaśnił NSA w ww. wyroku "Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ponadto pogląd, wyrażony przez NSA w uzasadnieniu ww. wyroku, że tylko stwierdzenie przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje te organy do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Wyjaśnić w związku z treścią zarzutu skarżących należy, że kształt planowanej inwestycji nie narusza art. 35 ust. 1 pkt. 2, ani art. 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 2 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy nie wynika, aby organ nie dokonał takiego sprawdzenia, a wręcz przeciwnie. Wyraźne w tym wypadku stwierdzenia znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa i - w ocenie Sądu – w aktach sprawy nie można doszukać się dowodów uzasadniających tezę przeciwną, podnoszoną przez skarżących. Należy ponadto wyraźnie podkreślić, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 Pr. bud.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela wyrażony przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 listopada 2012 r., VII SA/Wa 1200/12 (Legalis) pogląd, że "Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt. 2 Pr. bud.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno - budowlany - art. 20, art. 93 pkt. 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 KPA)". Należy jednocześnie podkreślić, że to projektant odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji w postaci decyzji ZRID. W wypadku więc spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w art. 11 b w zw. z art. 11d specustawy drogowej właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji ZRID – art. 11 a specustawy drogowej. Skarżący nieprawidłowo ponadto interpretują przywołane, a – jak twierdzą skarżący - niezastosowane przez organ postanowienie § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Drogowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Powołany § 113 rozporządzenia dotyczy bowiem w całości połączenia obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą, jeżeli nie jest ono usytuowane bezpośrednio przy jezdni, to znaczy wyjazdu z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazdu z takiego miejsca na drogę, a nie każdego wjazdu i wyjazdu, w tym do prywatnych nieruchomości. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że nie leży w interesem prawnym, ale faktycznym skarżących powołanie się na rzekomo niezapewniające bezpieczeństwa ustalenie przebiegu trasy rowerowej wzdłuż projektowanej inwestycji. Właściciel lub posiadający inny tytuł prawny do gruntu jest bowiem stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości. Słusznie więc Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał, przyjmując prawidłowo własny, ale i organu I instancji zakres kognicyjny i uznając, że nie jest władny do ustalenia trasy przebiegu planowanej inwestycji drogowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Odnośnie zarzutu skarżących, że nie otrzymali załączników do decyzji ZRID, należy podkreślić, co następuje. Decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi, natomiast pozostałe strony tej decyzji zawiadamiane są o jej wydaniu przede wszystkim poprzez publiczne ogłoszenie, które następuje w formie obwieszczenia w urzędzie organu, który wydał decyzję. Takie obwieszczenia powinny być zamieszczone w siedzibach urzędów gmin, przez których obszar ma przebiegać dana droga, na stronach internetowych tych gmin oraz w prasie lokalnej. Są to obowiązkowe formy publicznego ogłoszenia informacji o wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Pod pojęciem prasy lokalnej należy rozumieć "periodyk prasowy, którego zasięg terytorialny przekazywania informacji za jego pomocą nie ma charakteru ogólnopolskiego, lecz charakter lokalny skierowany do społeczności zamieszkującej określone terytorium w wymiarze gminy, powiatu lub co najwyżej województwa" (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r., IV SA/Wa 107/05, CBOSA). Skarżący, jako jedna z pozostałych stron, o których mowa powyżej, nie mogli więc otrzymać załączników do decyzji, natomiast mogli bez przeszkód zapoznać się z nimi, również i w siedzibie organu. Chybiony jest ponadto zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś mogą odstąpić od tej zasady tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Zgodnie z § 3 art. 10 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od tej zasady. Hipoteza tego przepisu nie dotyczy rozstrzygnięcia praw osób, które w postępowaniu nie uczestniczyły. Taki bowiem wypadek uregulowany jest w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., w zw. z art. 147 k.p.a., zgodnie z którym może żądać wznowienia postępowania strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania w przypadku pominięcia w postępowaniu, na skutek błędu organu, strony postępowania (art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.) może jednak nastąpić tylko na żądanie tej strony, nie zaś z urzędu lub na skutek zarzutu osoby trzeciej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje za prawidłowe stanowisko zajęte przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym podnoszenie zarzutów dotyczących innych nieruchomości nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2012 r., IV SA/Wa 752/12, Legalis). Rację ma więc organ, uznając, że posiadający tytuł prawny do gruntu jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości. Dlatego tez skarżący nie mają interesu prawnego w zakresie zarzutów dotyczących nieruchomości innych osób. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.