II GSK 2442/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1952/22 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2022 r. nr SKO.UP/4121/149/2021 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1952/22, działając na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. O. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2022 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12 lipca 2021 r. na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 41 ze zm.; dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2015 r.") orzeczono względem skarżącego o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji niezbędnych do kierowania pojazdami oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wyjaśniono przy tym, że w dniu [...] listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wystąpił z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami kat. A i B i o skierowanie go na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] listopada 2020 r. 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wyjaśniono też, że w toku postępowania skarżący domagał się stwierdzenia bezzasadności ww. wniosku Komendanta w związku z ubieganiem się o uchylenie mandatu karnego za wykroczenie, które było jedną z podstaw sporządzenia wniosku przez Komendanta. Jednakże [...] kwietnia 2021 r. wpłynął do organu pierwszej instancji odpis postanowienia Sadu Rejonowego [...] z [...] marca 2021 r., sygn. akt [...], w którym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o uchylnie mandatu karnego. Na skutek złożonego odwołania, decyzją z dnia 20 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu złożył skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. Na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, tj. [...] listopada 2020 r. Sąd wyjaśnił, że obowiązywał art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 957) stanowiący, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym <>), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ww. ustawy Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Sąd podkreślił, że za bezsporne należało uznać, że skarżący za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymał w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] listopada 2020 r. 25 punktów karnych, a Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie zwrócił się o zatrzymanie prawa jazdy oraz skierowanie go na badania psychologiczne i wystąpił o sprawdzenie jego kwalifikacji do kierowania pojazdami. Za niesporne należało uznać, że do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. W rezultacie w niniejszej sprawie zastosowanie znajdywał m. in. art. 130 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450). W świetle powyższego Sąd uznał, że organy obu instancji zasadnie ustaliły fakt obowiązywania przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę do wydania decyzji. Sąd zaznaczył, że wobec powyższych przepisów, w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy nie bada się, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy, ani też czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano w ewidencji kierowców naruszających przepisy właściwą liczbę punktów. W tym zakresie właściwy jest komendant wojewódzki Policji, którego działania ewidencyjne mogą być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. W przypadku, gdy w ewidencji wpisy tymczasowe staną się wpisami ostatecznymi i przekroczona zostanie liczba 24 punktów, komendant wojewódzki Policji zobligowany jest do skierowania do starosty odpowiedniego wniosku, zaś starosta po otrzymaniu tego wniosku zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Dlatego też według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu organ miał zatem obowiązek zatrzymać skarżącemu prawo jazdy. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także naruszeń prawa procesowego, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), a uzasadnienie zaskarżonego aktu pozwalało zapoznać się z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W konsekwencji decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest zgodna z prawem. II Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji złożył skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w granicach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. naruszenie: I. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej w związku z art. 7, 8 i 77 § 1 i 80 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. Nr 87 poz. 483 ze zm.) poprzez niezasadne powielenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie argumentacji organów pierwszej i drugiej instancji odnoszącej się do braku ich kognicji co do rozstrzygania przez organ pierwszej instancji o zasadności wniosku w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skarżącemu, w sytuacji braku normatywnych przeszkód do zbadania zasadności wniosku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia sądowego sprzecznego z wymienionymi przepisami postępowania; 2. art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzależnianie obowiązywania uchylonego przepisu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej na mocy, której stosuje się m.in. uchylony przepis art. art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym od określenia przez ministra właściwego do spraw informatyzacji wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach spełnia wymogi demokratycznego państwa prawa urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej. II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu, że wadliwość sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej nie stanowi przesłanki do jej uchylenia, podczas gdy uchybienie to stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a więc powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz w konsekwencji - polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji organu drugiej instancji; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji jako przedmiotowa decyzja naruszała odpowiadającej przepisom prawa, mimo że następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.; 3. art.134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p,p,s,a, polegające na oddaleniu skargi mimo, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77, art. 80, art.107 § 3 k.p.a.; 1. art.134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały następujące 1. oraz przepisy prawa materialnego: art.103 oraz art. 98a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z ze zm.; dalej jako: "u.k.p."); 4. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie: tekst jedn. Dz. U. 2023 poz. 1615; dalej jako: "ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych") w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, mimo że w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w sposób rzetelny wszystkich wątpliwości podnoszonych przez skarżącego, w konsekwencji czego doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą faktyczną wydanych decyzji oraz poprzez uznanie, że organ drugiej instancji trafnie zastosował przepisy prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, podczas gdy organ drugiej instancji w sposób wadliwy zgromadził w sprawie materiał dowodowy, na podstawie którego ustalił stan faktyczny. 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę do uchylenia zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, jednocześnie oświadczając, że skarżący zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a, ponieważ skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznając w poniżej opisanych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstawa. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Zatem sprawa niniejsza mogła być rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Niemniej przed przedstawieniem przez Naczelny Sąd Administracyjny rozważań prawnych, przypomnieć należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji dotyczącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń oraz w dniach wydania decyzji obu instancji, do dnia wskazanego w komunikacie, który Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. W myśl art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust.1 (ust. 4). Wskazać należy, że art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym został uchylony mocą art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.). Jednak na podstawie art. 139 pkt 3 u.k.p., art. 125 pkt 13 tej ustawy wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. przedłużając do tej daty obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a ponadto, na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957, dalej: "ustawa zmieniająca z 2018 r."), która weszła w życie 4 czerwca 2018 r., przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (ust. 1). Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2). Ta ostatnia zmiana przedłużyła obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym do dnia stwierdzonych naruszeń oraz dnia wydania decyzji obu instancji, do tego bowiem momentu Minister właściwy do spraw informatyzacji nie ogłosił w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2018 r. Oznacza to, że organy obu instancji prawidłowo wydały decyzje w niniejszej sprawie na podstawie obowiązujących przepisów: art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. oraz art. 130 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zob. także wyrok NSA z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1515/23). Ponadto zaznaczyć należy, że tego rodzaju technika legislacyjna zastosowana przez ustawodawcę nie narusza konstytucyjnych standardów stanowienia prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę, że ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny jest w zasadzie bezsporny. Na podstawie akt sprawy Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii A, B. W ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie zebrane zostały dane dotyczące naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] listopada 2020 r. za które otrzymał 25 punktów karnych. Dane te przekazano staroście we wnioskach o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz o skierowanie na badania psychologiczne. W toku postępowania administracyjnego skarżący ubiegał się o uchylenie mandatu karnego za wykroczenie, które było jedną z podstaw sporządzenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, niemniej jednak w dniu [...] kwietnia 2021 r. wpłynął do organu pierwszej instancji odpis postanowienia Sadu Rejonowego [...] z [...] marca 2021 r., sygn. akt [...], w którym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o uchylnie mandatu karnego. Wobec powyższego starosta miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydać na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. decyzję administracyjną o zatrzymaniu jego prawa jazdy. Jak słusznie wskazały organy, decyzja taka ma charakter związany, a organom nie przysługuje w tym zakresie uznanie. Jeżeli zatem w sprawie wystąpi przesłanka wskazana w tym przepisie, organ miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Okolicznością faktyczną, na podstawie, której organ stwierdza wystąpienie tej przesłanki jest przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje zaś w oparciu o informację otrzymaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji zawartą np. we wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenia w ruchu drogowym. Z kolei wniosek taki sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych znajdujących się w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2157/19, LEX nr 2720322). Dlatego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarzuty sformułowane w pkt I ppkt 1-2 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy na wstępie wskazać, że wobec powyższego nie został pozytywnie zweryfikowany zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3; zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a oraz zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił działania organów obu instancji. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 77, art. 80, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierało wszystkie elementy składowe wymagane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Organu obu instancji trafnie zastosowały przepisy prawa do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz prawidłowo zgromadziły w sprawie materiał dowodowy ustalając na jego podstawie stan faktyczny. Nieuzasadniony był także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać należy, że w kwestii naruszenia przepisów art. 103 oraz art. 98a u.k.p. podzielić należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 103 oraz art. 98a u.k.p. poprzez ich niezastosowanie. Artykuł 103 u.k.p. reguluje bowiem kwestę cofnięcia i przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami i nie dotyczy w ogóle przedmiotu kontrolowanego postępowania tj. zatrzymania prawa jazdy. Natomiast art. 98a w zakresie w jakim skarżący domaga się jego uwzględnienia nie wszedł jeszcze wżycie. Został on dodany przez art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 14 października 2021 r. (Dz. U. poz. 1997) zmieniającej min. ustawę z dniem 5 grudnia 2021 r., z tym, że w zakresie art. 98a ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 wejdzie w życie z dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U poz. 957). Wobec powyższego przywoływany przez skarżącego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określający ustawowe wymogi uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego także nie został naruszony. Uzasadnienie wyroku zawiera obligatoryjne elementy takie jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymienione elementy. W konsekwencji powyższych rozważań tym bardziej niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. nie uwzględnił skargi kasacyjnej, gdyż nie zawierała ona usprawiedliwionych zarzutów.