I SA/Gd 398/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 18 października 2021 r. nr SKO.463.50.2021 w przedmiocie określenia wysokości podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, na podstawie art. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej "O.p."), art. 6ka ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm., dalej "u.c.p.g."), po rozpoznaniu odwołania Z. B. od decyzji Burmistrza Miasta Łeby z dnia 23 sierpnia 2021 r. Nr 27/2021/MJa określającej wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na niedopełnienie obowiązku selektywnego zbierania odpadów, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano następujący stan faktyczny: W dniu 3 sierpnia 2021 r. podmiot odbierający odpady z terenu Miasta Łeby poinformował Urząd Miasta o stwierdzonych w tym dniu nieprawidłowościach w segregacji odpadów odbieranych z nieruchomości położonej w Łebie przy ul. [...]. Do zawiadomienia załączono dokumentację fotograficzną wskazującą na obecności w pojemnikach na odpady zmieszane odpadów plastikowych, szklanych i papierowych. Burmistrz Miasta Łeby (dalej "organ pierwszej instancji") postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. Nr GK.6232.16.2021.MJa wszczął wobec Z. B. (dalej "skarżący"), jako właściciela przedmiotowej nieruchomości, postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwagi na niedopełnienie obowiązku selektywnego zbierania odpadów. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2021r. Nr 27/2021/MJa Burmistrz Miasta Łeby określił stronie wysokość opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc sierpień 2021 r. w wysokości 4.914 zł. W związku z tym, że skarżący uiścił już opłatę podstawową za miesiąc sierpień 2021 r. w kwocie 1.365 zł, do zapłaty pozostała, z uwzględnieniem wysokości dokonanej wpłaty, kwota 3.549 zł. Organ pierwszej instancji podkreślił, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu dokonywania kontroli odpady nie były segregowane w sposób prawidłowy (odpady różnych frakcji w pojemniku na odpady zmieszane). Zgodnie zaś z treścią uchwały Rady Miejskiej w Łebie z dnia 6 grudnia 2019 r. Nr XIV/131/2019 ustalono wysokość stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, w trzykrotnej wysokości stawki 9 zł za 1 m3 zużytej wody (a więc 27 zł). Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji wysokość opłaty określono poprzez iloczyn ilości miesięcznego zużycia wody (182 m3 w miesiącu sierpniu 2021 r.) oraz stawki opłaty podwyższonej (27 zł). Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący. W uzasadnieniu podał, iż na dziewięć odbiorów odpadów w miesiącu sierpniu tylko w jednym stwierdzono uchybienia, a zatem tylko w tej części należało zastosować podwyższoną stawkę opłaty. Opłata powinna wynieść 545,94 zł, a nie 4.914 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej "organ odwoławczy", "Kolegium"), decyzją z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt SKO.463.50.2021, utrzymało zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta Łeby. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną w niniejszej sprawie oraz treść uchwały Nr XIV/133/2019 Rady Miejskiej w Łebie z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Kolegium wydanie decyzji określającej wysokość opłaty podwyższonej następuje w przypadku niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Obowiązkiem organu określającego opłatę podwyższoną jest zatem wykazanie, że właściciel nieruchomości nie dopełnił obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Dowody zebrane w niniejszej sprawie dowodzą, że na przedmiotowej nieruchomości nie segregowano odpadów zgodnie z wyżej opisanymi zasadami. Tymi dowodami w sprawie jest zawiadomienie podmiotu odbierającego odpady oraz zdjęcia wykonane w dniu stwierdzenia nieprawidłowości. Organ podkreślił, że sama strona nie kwestionuje jednoznacznie tego faktu wskazując jedynie, że nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji niewłaściwego segregowania odpadów za cały miesiąc, ponieważ na dziewięć odbiorów odpadów w miesiącu sierpniu tylko w jednym stwierdzono uchybienia, a zatem tylko w tej części należało zastosować podwyższoną stawkę opłaty. Bezspornie jest jednak, iż w pojemniku na odpady zmieszane znajdowały się odpady plastikowe, szklane i papierowe, które znajdować się w nim nie powinny. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy zauważył, że strona jako podmiot prowadzący działalność na nieruchomości ponosi pełną odpowiedzialność za wytwarzane na tej nieruchomości odpady oraz za sposób ich selektywnego zagospodarowania. Obowiązek ten powinien być realizowany przez cały miesiąc, ponieważ nawet jednorazowe uchybienie temu obowiązkowi prowadzi do stwierdzenia, że w danym miesiącu naruszono zasady selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Wynika to z brzmienia art. 6ka ust. 3 u.c.p.g. To bowiem właściciel nieruchomości, bez względu na sposób jej wykorzystywania odpowiada za to, w jaki sposób odpady wytwarzane na nieruchomości są gromadzone i oddawane do zagospodarowania. Na marginesie Kolegium wskazało, że na dokumentacji fotograficznej, dokumentującej naruszenie zasad segregacji, w pojemnikach na odpady zmieszane widoczne są odpady plastikowe, szklane i papierowe. Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej (27 zł), o której mowa w art. 6k ust. 3 u.c.p.g., mnożąc ją przez średnie zużycie wody na nieruchomości (182 m3). Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniósł skarżący, zarzucając: 1) błędną wykładnię przepisu art. 6 ka ust. 2 i 3 u.c.p.g., i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta Łeby niewłaściwie określającej wysokości opłaty podwyższonej za miesiąc sierpień 2021 r. Skutkiem nieprawidłowego rozumienia przepisu art. 6 ka ust 2 i 3 u.c.p.g. mającego wpływ na wynik sprawy jest określenie przez Burmistrza wysokości opłaty podwyższonej na kwotę 4.914 zł, obejmującą dziewięć odbiorów odpadów w miesiącu sierpniu 2021 r. w sytuacji, gdy opłatą podwyższoną winien być objęty tylko jeden odbiór z dnia 3 sierpnia 2021 r. co do którego było prowadzone postępowanie i stwierdzono uchybienia. Fakt użycia przez ustawodawcę w ww. przepisie terminu miesięcznego za który zostanie określona opłata podwyższona nie przesądza o objęciu stawką podwyższoną należnej opłaty za wszystkie miesięczne odbiory w sytuacji gdy zakwestionowany został tylko jeden odbiór. 2) naruszenie przepisów art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., poprzez brak rzetelnego i przekonującego stronę skarżącą, uzasadnienia przesłanek na których organ administracji publicznej oparł zaskarżoną decyzję. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że podmiot odbierający odpady komunalne powiadomił Burmistrza Miasta Łeby o rzekomym niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Uchybienie to miało polegać na tym, że z odpadami podlegającymi segregacji zmieszane było szkło (jedna butelka po piwie), plastik (jedna butelka po wodzie mineralnej) i papier (fragment rolki papieru toaletowego). Dowodem na to mają być zdjęcia wykonane przez podmiot odbierający odpady. Co w sprawie istotne, odpady zmieszane w sierpniu 2021 r. odbierane były jeszcze w dniach 6, 10, 13, 17, 20, 24, 27 i 31 danego miesiąca. Dowodem tego jest kserokopia harmonogramu odbiorów odpadów w miesiącu sierpniu 2021 r. Co do wymienionych odbiorów podmiot odbierający nie wnosił zastrzeżeń. W związku z powyższym organ błędnie zastosował i naliczył podwyższoną opłatę za wskazany miesiąc, wliczając w nią wywozy, co do których nie było zastrzeżeń. Prawidłowe wyliczenie zdaniem skarżącego winno być przeprowadzone w następujący sposób: 182 m3 wody dzielone na dziewięć odbiorów daje 20,22 m3 za jeden odbiór. Ponieważ z dziewięciu odbiorów zakwestionowany został jeden odbiór, należało opłatę 20,22 m3 powiększyć o 3 krotność stawki podstawowej tj. 20,22 x 27 zł = 545,94 zł minus 181,98 zł tj. wniesiona uprzednio opłata, w efekcie pozostało do zapłaty 363,96 zł. Zdaniem skarżącego prawidłowa wykładnia przepisu art. 6 ka ust. 2 i u.c.p.g., a w szczególności zdanie "burmistrz miasta określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc" nie upoważnia właściwego organu do podwyższenia całości należnej opłaty za dany miesiąc o jej kilkakrotność, (czyli tak jak to uczynił organ w tej sprawie) w oderwaniu od rozmiaru naruszeń. Prawidłowe rozumienie przepisu oznacza, iż aby określić w drodze decyzji administracyjnej wysokość podwyższonej opłaty, należy przeprowadzić rzetelne postępowanie dowodowe, w którym zostanie wykazany stopień oraz skala naruszeń mających miejsce w okresie danego miesiąca, a następnie w sposób adekwatny podwyższyć opłatę. Strona zwróciła także uwagę na różnice semantyczne pomiędzy słowem "określi", a "podwyższy". Gdyby zamiarem ustawodawcy było uregulowanie tej kwestii w sposób inkwizycyjny (niezależny od stopnia i skali naruszeń), użyłby sformułowania np.: "w razie stwierdzenia niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, podwyższa się należną opłatę miesięczną za odbiór odpadów, o jej kilkakrotność". Ponadto, użycie słowa "miesiąc" służy do ustalenia czasookresu dokonywania wyliczeń. Nie oznacza to, że jedno naruszenie ma skutkować podwyższeniem opłaty za wszystkie odbiory w danym miesiącu. Opłata powinna zostać naliczona proporcjonalnie do wartości jednego naruszenia, którą z łatwością można wyliczyć. W związku z powyższym, wykładnia art. 6 ka ust. 2 i 3 u.c.p.g., dokonana przez Burmistrza Miasta Łeby narusza zasadę zaufania obywatela do organu administracji publicznej wyrażoną w art. 121 § 1 O.p., poprzez nałożeniem kary, obejmującej nie kwestionowanych osiem odbiorów. W przedmiotowej sprawie, osobną kwestią jest, że brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów potwierdzających, że doszło do uchybienia, tym bardziej uzasadniającego zastosowanie, aż tak wysokiego wzrostu opłaty. Zdjęcie samo w sobie nie stanowi miarodajnego dowodu. Trudno bowiem tylko na jego podstawie ustalić, kiedy, gdzie i czy w ogóle doszło do naruszenia. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 24 kwietnia 2022 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Aby usunąć z obrotu prawnego decyzję wydaną przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję co do jej zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organu odwoławczego, który zaaprobował decyzję Burmistrza Miasta Łeby, określającą wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z nieselektywną zbiórką odpadów na nieruchomości skarżącego. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymagania w zakresie zbierania odpadów zawarte są w uchwale Nr XIV/133/2019 Rady Miejskiej w Łebie z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (obowiązująca w dacie stwierdzenia nieprawidłowości), a także w rozporządzeniu z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (Dz.U. z 2019 r. poz. 2028 ze zm.). Uchwała oraz rozporządzenie określa szczegółowe obowiązki właścicieli w zakresie selektywnego zbierania odpadów. Niewątpliwie naruszeniem obowiązku selektywnego zbierania odpadów jest zbieranie odpadów poprzez ich gromadzenie w nieodpowiednim rodzaju lub pojemniku, np. gromadzenie szkła czy makulatury w pojemniku przeznaczonym na zmieszane odpady komunalne albo gromadzenie zmieszanych odpadów w pojemniku na szkło czy makulaturę. Z pewnością do obowiązków wytwarzającego odpady należy segregowanie wszystkich odpadów powstających na nieruchomości, a nie tylko określonej części odpadów. Stosownie do art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. Według ust. 2 art. 6ka u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie zaś do ust. 3 art. 6ka u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3. Przepis art. 6ka u.c.p.g. określa konsekwencje prawne naruszenia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Obowiązek selektywnej zbiórki odpadów komunalnych jest obowiązkiem o charakterze powszechnym, gdyż ciąży na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których te odpady powstały. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1. Z akt sprawy wynika, że podmiot odbierający odpady stwierdził w dniu 3 sierpnia 2021 r. niedopełnienie przez właściciela nieruchomości w Ł. przy ul. [...], obowiązku selektywnego odbierania odpadów komunalnych. W związku z powyższym przyjęto je jako niesegregowane (zmieszane) oraz powiadomiono o nieprawidłowościach Burmistrza Miasta. Powyższe bezspornie wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych zdjęć oraz zawiadomienia organu gminy wystawionego przez podmiot odbierający odpady. Ponadto, strona skarżąca twierdząc, że jedynie incydentalnie nie segregowała odpadów, de facto przyznała, że odpady były segregowane w sposób nieselektywny. Z art. 6ka ust. 3 u.c.p.g. wynika, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc lub miesiące, a w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b, za rok, w których nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3. Wskazany przepis jest jasny i zrozumiały, a jego interpretacja nie nastręcza wątpliwości i nie wymaga wyjścia poza prostą analizę językową. Wynika z niego w sposób jednoznaczny, że za niedopełnienie obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, określa się wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosując wysokość stawki opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 6k ust. 3 u.c.p.g., za miesiąc lub miesiące. Gdyby ustawodawca skorelował podwyższone stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi proporcjonalnie do skali i rozmiaru naruszeń, to znalazłoby to swoje odzwierciedlenie w treści art. 6k ust. 3 u.c.p.g. Skoro przepis nie uzależnia określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami od proporcjonalności czy ilości naruszeń w danym miesiącu, zatem pojęcia te nie stanowią elementów norm prawnych wyrażonych w art. 6ka ust. 3 u.c.p.g. i w związku z tym nie podlegają ocenie jako przesłanki rozstrzygania przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2022 r., III FSK 4846/21). Należy także zauważyć, że podwyższona opłata w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych nie ma charakteru stałego. Określana jest za miesiąc, w którym stwierdzono nieselektywną zbiórkę odpadów. Okoliczność ta wskazuje na jej charakter jako opłaty za koszt dodatkowych usług związanych z odbiorem odpadów. Koszty te powstają niezależnie od tego, czy brak segregowania odpadów ma charakter incydentalny czy nie. Jeżeli odpady trafiają do odbiorcy jako zmieszane, powstają związane z tym dodatkowe koszty ich zagospodarowania, które muszą zostać sfinansowane. Z uregulowań zawartych w u.c.p.g. wynika, że opłata podwyższona stanowi nie tyle finansową dolegliwość za niewłaściwą segregację, ale też jest rekompensatą dla gminy związaną z dodatkowym, wyższym kosztem zagospodarowania źle zebranych odpadów komunalnych. Przepis art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. stanowi wprost, że niesegregowane odpady komunalne podmiot odbierający odpady przyjmuje jako niesegregowane (zmieszane). Koszt ich zagospodarowania jest wyższy niż koszt zagospodarowania poszczególnych frakcji zbieranych w sposób selektywny. Koszt ten pokrywany jest z opłaty podwyższonej, co czyni z niej opłatę za dodatkową usługę. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko, że wykładnia gramatyczna ww. przepisów oraz stanowczy charakter ich treści prowadzą do wniosku, że wykazanie choćby jednego przypadku nieprzestrzegania przyjętej zasady segregacji odpadów pociąga za sobą obowiązek nałożenia na podmiot zainteresowany opłaty w stawce właściwej dla nieselektywnego zbierania odpadów (podobnie np. wyroki: WSA w Szczecinie z 4 marca 2021 r., I SA/Sz 978/20; WSA w Szczecinie z 10 lutego 2022 r., I SA/Sz 922/21; WSA w Krakowie z 20 września 2021 r., I SA/Kr 808/21; wyrok NSA z 18 października 2018 r., II FSK 984/18). Powyższe pozwalała przyjąć za prawidłowe wnioski i konstatacje organów orzekających w sprawie, że uprawnione było wszczęcie postępowania i w konsekwencji wydanie decyzji określającej stronie skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie przy zastosowaniu stawki miesięcznej w wysokości trzykrotności opłaty podstawowej wskazanej w § 2 Uchwały, a więc 27 zł, jeżeli właściciel nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny. Jak słusznie zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 247/16 ustawodawca nie wprowadził żadnej regulacji pozwalającej na stwierdzenie, że selektywna zbiórka odpadów ma miejsce wtedy, gdy określona (np. przeważająca) część odpadów jest prawidłowo umieszczona w kontenerach przeznaczonych na zbieranie określonej frakcji, a pozostałe odpady są zmieszane. Nie ma też żadnych uregulowań co do częstotliwości naruszenia zasady segregowania odpadów jako podstawy do uznania, że deklaracja budzi "uzasadnione wątpliwości". Z kolei z regulacji zawartej w art. 9e ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g., przewidującej że podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania zebranych selektywnie odpadów do instalacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, przy czym zakazuje się mieszania odpadów zebranych selektywnie i odpadów zmieszanych, można wyprowadzić zasadny wniosek, że mieszanie odpadów podlegających selektywnej zbiórce nie jest dopuszczalne nawet w minimalnym zakresie. Segregacja odpadów ma sens, gdy w pojemnikach przeznaczonych do selektywnego zbierania odpadów komunalnych nie będą występować odpady zmieszane, a w pojemnikach na odpady zmieszane nie będą występowały odpady podlegające segregacji oraz, gdy w workach lub pojemnikach przeznaczonych na dany rodzaj odpadów nie będą występować odpady innego rodzaju. W ocenie Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania, poprzez brak rzetelnego i przekonującego stronę skarżącą, uzasadnienia przesłanek na których organ administracji publicznej oparł zaskarżoną decyzję. Organu obu instancji działały starannie i merytorycznie (art. 121 O.p.) i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż zawierają wskazanie faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, którym organy dały wiarę. Organy podatkowe w wydanych decyzjach także wskazały i omówiły przepisy prawa, które stanowiły podstawę prawną wydanych rozstrzygnięć. Wbrew zarzutom skargi organy prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego, co jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Mając na uwadze powyższy stan prawny oraz uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, należy stwierdzić, że prawidłowo organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sierpień 2021 r. według stawek, jak za gromadzenie i odbiór odpadów niesegregowanych. Zadeklarowanie przez stronę skarżącą selektywnej segregacji, nakłada na nią obowiązek rzeczywistego spełnienia związanych z deklaracją obowiązków. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, a co zasadnie zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. [pic]