III SA/Gl 239/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Spółki Akcyjnej T w C. z dnia 30 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z 30 stycznia 2023 r. nr [...] T S. A. (dalej określane jako Spółka) z siedzibą w C. w części odmówiły A. K. (dalej określanemu jako Skarżący) udostępnienia informacji publicznej, tj. załącznika nr 1 do umowy nr [...] oraz treści 5 ust. 1 umowy nr [...], z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dwoje kontrahentów Spółki, których dotyczą ww. umowy, zażądało utajnienia ww. informacji. Organ Spółki zacytował szereg przepisów prawa powszechnie obowiązującego dotyczących przedmiotowego zagadnienia, jak również kilka orzeczeń sądów administracyjnych. W końcowej części decyzji wskazano, że ujawnienie wnioskowanych informacji publicznych może godzić w żywotne interesy kontrahentów i Spółki. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego Skarżący zarzucił Spółce wydanie decyzji z naruszeniem: Organowi administracji zarzucam naruszenie następujących przepisów: 1) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 dalej określanej skrótem "u.d.i.p.") poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której przepisy te powinny być zastosowane, co znalazło wyraz w nieudostępnieniu informacji publicznej będącej w posiadaniu organu i niepublikowanej w BIP, co do której złożono wniosek o jej udostępnienie; 2) art. 5 ust. 2 u.d.i,p.- w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tej. Dz.U. z 2022 r., poz. 1233 dalej określanej skrótem "u.z.n.k,") poprzez ich zastosowanie w sytuacji, w której nie mają one zastosowania, gdyż wnioskowane przez Skarżącego informacje publiczne nie mają charakteru chronionej prawem tajemnicy przedsiębiorcy, a organ administracji nie uzasadnił, w jaki sposób udostępnienie tych informacji mogłoby wpłynąć ujemnie na sferę prawnie chronionych interesów przedsiębiorcy; 3) art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U, z 2023 r., poz. 775, dalej określanej skrótem "K.p.a." poprzez skierowanie do wnioskodawcy drogą elektroniczną decyzji zawierającej jedynie skan (elektroniczne odwzorowanie) podpisu i niepodpisanej elektronicznie; 4) art. 107 § 3 zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób pozorny, powierzchowny i nie budzący zaufania obywatela do organu,- co znalazło swój wyraz w powołaniu w uzasadnieniu decyzji ogólnych tez, nie odnoszących się do konkretnego postępowania oraz w niewyjaśnieniu wnioskodawcy, w jaki sposób ujawnienie informacji objętych treścią decyzji mogłoby pogorszyć sytuację konkretnego przedsiębiorcy. W uzasadnieniu skargi Skarżący na wstępie podniósł, że decyzja została zakomunikowana skarżącemu drogą elektroniczną (e-mailem), gdyż w takiej formie skarżący wystąpił o informację publiczną. Natomiast decyzja została podpisana odręcznie przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki, a następnie zeskanowana i przesłana stronie. Decyzja jednocześnie nie została podpisana elektronicznie. Rodzi to uzasadnioną wątpliwość dotyczącą zgodności podpisów pod decyzją z dyspozycją normy prawnej z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. Dalej odwołał się do pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy zdefiniowanego w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zatem tajemnica przedsiębiorcy musi być rozpatrywana w aspekcie formalnym (formalne objęcie danych ochroną), ale też materialnym (muszą być to dane tego rodzaju, że istotnie mają walor tajemnicy, a ich ujawnienie może przynieść szkodę podmiotowi korzystającemu z ochrony). W ocenie Skarżącego w sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W każdym razie nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie . Podkreśliła, że do dnia otrzymania skargi na decyzję, nie dysponowała w swojej ocenie jednoznacznym adresem do doręczeń na potrzeby postępowania w przedmiocie informacji publicznej, wobec czego decyzja została wysłana drogą mailową, tak by umożliwić skarżącemu zapoznanie się z jej treścią. Zaznaczyła także, że wydała zaskarżoną decyzję nr [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w zakresie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, po stosownym ich zastrzeżeniu przez kontrahentów Spółki. Zastrzeżono dane [...] (umowa nr [...]) w zakresie Załącznika nr l , zawierającego zindywidualizowane warunki wynagradzania kontrahenta za świadczenie usług specjalistycznych, nieujawnione konkurencji oraz innym podmiot oraz zastrzeżono dane C S.A. (umowa nr [...]) w zakresie treści § 5 ust. 1 umowy (zgodnie ze stanowiskiem kontrahenta), który ustalał wysokość wynagrodzenia kontrahenta za świadczone przez niego usługi barterowe, W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że poufność danych została w ten sposób wyraźnie zamanifestowana. To przedsiębiorca decyduje, czy i które informacje są dla niego szczególnie cenne i które w związku z tym chce objąć ochroną przed dostępem osób trzecich i to on, w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może z przysługującego mu prawa objęcia pewnych danych tajemnicą zrezygnować i wówczas stają się one jawne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2020 r. Sygn. akt II SA/Wa 546/20). Zatem spełniony został zarówno aspekt materialny, jak i formalny tajemnicy przedsiębiorcy, a więc żądane dane mają pewną wartość gospodarczą, zaś przedsiębiorca podjął czynności mające na celu uczynienie ich niedostępnymi dla osób trzecich, uznać należy, że brak jest podstaw do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., dalej określanej skrótem P.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm. dalej także: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie "sprawa publiczna" wiąże się ściśle z przepisem art. 1 ust. 1 Konstytucji RP, którzy prawo do informacji łączy z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LexPolonica nr 36465). Ponadto informacja musi dotyczyć sfery istniejących już faktów i danych, a nie niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań oraz może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wymienionych wyżej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżąca Spółka jest podmiotem, której akcjonariuszami jest [...] miast [...]. Największy pakiet posiada Miasto K. – [...]%. Drugim dużym akcjonariuszem jest Miasto S. – [...]%. Zatem niewątpliwie dominująca pozycje w Spółce w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. posiadają jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji Spółka jest zobowiązania do udzielania informacji publicznej na temat gospodarowania mieniem publicznym. Odnosząc się w tym miejscu do kwestii zaistnienia zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym należy zauważyć, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Przepis ten przyznaje podmiotom nie będącym organami władzy publicznej a obowiązanym do udzielenie informacji publicznej, kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., do których wydania stosuje się przepisy k.p.a. w zakresie wynikającym z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z powołanym przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej, odpowiednio podmiot nie będący organem władzy publicznej, następują w drodze decyzji (ust. 1) . Z kolei do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Nadto, by można było mówić o wydaniu decyzji, musi ona być podpisana przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji, a w przypadku decyzji wydawanej w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Wskazana procesowa postać "podpisu" ma znaczenie gwarancyjne dla pewności obrotu. W przypadku podpisu odręcznego, jak i odpowiednich form podpisu elektronicznego, tożsamość osoby podpisującej zostaje niejako uwierzytelniona. W rozpatrywanej sprawie decyzja została odręcznie podpisana przez dwie osoby, wymienione z imienia i nazwisk i, zgodnie z wpisem Spółki do Krajowego Rejestru Sądowego, uprawnione do reprezentowania Spółki. Nie ma zatem racji Skarżący zarzucając naruszenie art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. Nie ulega również wątpliwości, że poprzez uruchomienie trybu decyzyjnego na skutek wydania zaskarżonej decyzji w sprawie zastosowanie miały również przepisy art. 16 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Z przepisów tych analizowanych łącznie wynika, że od decyzji (rozstrzygnięcia podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, niebędącego organem władzy publicznej) o odmowie udostępnienia informacji wnioskodawca może wystąpić do tego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku takiego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/17, że wykładnia systemowa art. 16 ust. 2 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem i doręczeniem decyzji. Co ważne, przepis art. 14 § 1a k.p.a. stanowi, że sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Z powyższego przepisu wynika, że jeżeli decyzja ma zostać doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej, to powinna być wydana w formie dokumentu elektronicznego. Scan decyzji tego wymogu nie spełnia. Dołączenie go do pisma informującego o udzieleniu informacji publicznej nie jest prawidłową formą doręczenia decyzji. Fakt, że Spółka nie dysponowała pełnym adresem Skarżącego nie zwalniał jej z obowiązku wezwania go, w związku z zamiarem wydania decyzji, do podania adresu zamieszkania. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy nie budzi jednak wątpliwości to, że Skarżący zapoznał się z treścią decyzji, że wadliwe doręczenie nie spowodowało ujemnych dla Skarżącego następstw, nie pozbawiło go możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji w istotny sposób nie wpłynęło na wynik sprawy. Odnosząc się do przesłanki wydania decyzji odmownej, tj. podniesionej przez Spółkę tajemnicy dwóch przedsiębiorców należy zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 5 ust. 1 pkt 4 zawiera ograniczenie prawa dostępu do informacji właśnie w postaci tajemnicy przedsiębiorstwa. Pojawia się zatem kolizja między podstawowym założenie instytucji dostępu do informacji publicznej , jakim jest przejrzystość, jawność życia publicznego a koniecznością ochrony informacji, których ujawnienie mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla przedsiębiorcy, którego ta informacja dotyczy. Jest to zatem kolizja między konstytucyjnym prawem do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP) i koniecznością ochrony innych, nie mniej cennych wartości konstytucyjnych, w tym przypadku wywodzonych z wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP. W doktrynie wskazuje się, że tajemnica przedsiębiorstwa może być traktowana jako prawo podmiotowe o treści majątkowej - zob. A. Michalak (w:) Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, wyd. II, red. M. Sieradzka, M. Zdyb, Warszawa 2016, wer. el. SIP LEX, art. 11; pkt 18-19). Sam ustrojodawca w art. 61 ust. 3 Konstytucji zastrzegł, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Regulacja konstytucyjna znalazła odzwierciedlenie właśnie w treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy. Zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, poszukując znaczenia tego pojęcia należy odwołać się do definicji tajemnicy przedsiębiorcy, zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1233 z późn. zm.: dalej jako u.z.n.k.). W świetle tego przepisu, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Zgodnie z powszechnie akceptowanym poglądem, poszukując znaczenia pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa można odwołać się do definicji tajemnicy przedsiębiorcy, zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zatem ochrona danych jako tajemnicy przedsiębiorstwa wymaga spełnienia dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. Aspekt formalny, co akcentują w istocie obie strony sporu, sprowadza się do podjęcia przez przedsiębiorcę stosownych działań w celu utrzymania informacji w poufności. Tajemnica przedsiębiorstwa nie obejmuje takich danych, które są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo są dla nich łatwo dostępne. Aspekt materialny wymaga dokonania oceny spornych informacji pod kątem tego, czy są to takie informacje (techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne), które mają wartość gospodarczą. Odnosząc się do aspektu formalnego Spółka podniosła, że jej dwaj kontrahenci, których umowy w części nie zostały udostępnione Skarżącemu, nie wyrazili zgody na ujawnienie spornych zapisów. Dlatego tych zapisów nie ujawniła. Odnosząc się do aspektu materialnego zgodzić się należy ze Skarżącym, że uzasadnienie decyzji w tej części jest dość lakoniczne. Z drugiej jednak strony Skarżący otrzymał umowę nr [...] oraz umowę nr [...]. W przypadki tej pierwszej bez załącznika nr 1, w przypadku tej drugie ze zanonimizowanym § 5 ust. 1. Szersze omówienie tych nieujawnionych zapisów oraz załącznika, w sytuacji, gdy Skarżący dysponował podstawową dokumentacją mogłoby doprowadzić do naruszenia tajemnicy. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji spełnia jednak minimalne standardy określone w art. 107 § 3 K.p.a. Analiza załącznika nr 1 do umowy nr [...], przedstawionego Sądowi w oryginalnej wersji, prowadzi do wniosku, ze zawarte w nim zapisy modyfikujące wzajemne relacje handlowe pomiędzy Spółka a drugą strona umowy, uregulowane w umowie podstawowej, a dokładnie zasady świadczenia przez kontrahenta usług w Sewisie [...], nie zawierające zapisów dotyczących wysokości wynagrodzenia za świadczenia usług, stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a dokładniej kontrahenta Spółki. Załącznik zawiera odstępstwa od zasad ujętych w ogólnie dostępnym Regulaminie oraz w umowie podstawowej, którą Skarżący otrzymał. Stosowanie korzystniejszych warunków umowy w stosunku do ogólnie przyjętych przez kontrahenta zasad ma wartość gospodarczą. Z jednej strony wpływa na atrakcyjność oferty, a z drugiej inni kontrahenci, znając te warunki mogliby domagać się zastosowania ich także w stosunkach handlowych z nimi. Odnosząc się zaś do kwestii zasadności zanonimizowania zapisu § 5 ust. 1 [...] to sposób sformułowania zapisu o wzajemnych rozliczeniach stron tej umowy prowadzi do wniosku, że w wyniku ujawnienia tego zapisy zasłałyby ujawnione nie tylko koszty ponoszone przez Spółkę ze środków publicznych, lecz także wydatki drugiej strony umowy. W ocenie tego przedsiębiorcy ujawnienie tego wydatku miało dla niego walor gospodarczy. Mając na uwadze charakter świadczonej usługi w postaci pokazu sprzętu, mógł chcieć zachować w tajemnicy wysokość wynagrodzenia. Upublicznienie takiej informacji mogłoby spowodować to, ze także inni jego potencjalni kontrahenci mogliby domagać się zastosowania podobnych warunków w stosunku do nich. W świetle powyższego, pomimo wyżej omówionych wada decyzja odpowiada prawu, został podjęta bez istotnego naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono.