I SA/Kr 80/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: sędzia WSA Inga Gołowska sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022r. sprawy ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 listopada 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016-2021; oddala skargę. Decyzją z dnia 29 czerwca 2021r. znak: [...] Burmistrz Miasta B. określił wobec P. S.A. w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2016- 2021 i odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2016 - 2021. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że 26.04.2021 r. wpłynął wniosek P. S..A o stwierdzenie nadpłaty w zakresie podatku od nieruchomości w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021 r. o sygnaturze akt SK 39/19. Podatnik we wniosku stwierdził, iż posiadane przez niego grunty o numerach [...] nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc powinny zostać objęte stawką niższą od gruntów pozostałych. Przedmiotowe działki znajdujące się w B. w obrębie ewidencyjnym [...] przebiegają w obszarze wykorzystywanym do transportu kolejowego Spółki. Organ podatkowy rozpoznając sprawę zasięgnął informacji poprzez Referat Gospodarki Przestrzennej, Nieruchomości i Budownictwa w planie zagospodarowania przestrzennego, w którym to wymienione we wniosku działki posiadają przeznaczenie R (tereny otwarte, uprawy polowe, łąki, pastwiska, nieużytki) oraz ZL (tereny lasów). Odnosząc się tym samym do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wspomniane grunty nie mogą zostać objęte stawką od gruntów pozostałych, gdyż zakres przedmiotowy tej stawki znajduje się w obrębie podatku od nieruchomości. Ten sam artykuł nie wyklucza zastosowania stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów rolnych lub leśnych jedynie w przypadku prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Wymienione wyżej przeznaczenie działek w planie zagospodarowania przestrzennego jest zbieżne z użytkami prezentowanymi przez Starostwo Powiatowe w O. w ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym cechy gruntów, na podstawie których Starostwo klasyfikuje je do określonych użytków są zawarte w definicjach m.in. gruntów ornych, ugorów, odłogów, pastwisk trwałych oraz grupy użytków leśnych, co potwierdza w/w założenie. Mimo, że spółka akcyjna z założenia nie musi być tworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej, to statut spółki wyraźnie określa zakres działań przez nią podejmowanych, jego analiza wskazuje, że wśród nich nie znajduje się działalność rolna ani leśna. Skutkuje to założeniem opartym na wcześniejszej weryfikacji danych związanych ze sprawą oraz statutu firmy, że wymienione działki nie mogą zostać opodatkowane stawką od gruntów rolnych (art. 1 ustawy o podatku rolnym Dz. U. 2020 poz. 333), leśnych (art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym Dz. U. 2019 póz. 888) ani pozostałych (odnosząc się do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 poz. 1170). Przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte przez Spółkę do wykorzystania w przedsięwzięciach rynkowych i z założenia powinny znaleźć odzwierciedlenie swojej wartości w bilansie. Jest to jedna z przesłanek, która każę założyć, że są one wykorzystywane do działalności gospodarczej lub potencjalnie mogą jej służyć np. ustawienie reklam Spółki lub innego podmiotu. Dodatkowo, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2020 poz. 1406), podatek od nieruchomości w dotychczasowej wysokości był uwzględniany, jako koszt zabezpieczenia źródła przychodów przez co należy uznać za pewne, że wspomniane działki służą działalności gospodarczej spółki. W zakresie interpretacji w/w wyroku T.K. stwierdzono, iż istnieje założenie graniczące z pewnością, iż przedmiotowe działki mogą zostać potencjalnie wykorzystane do działalności statutowej spółki, co skutkuje brakiem możliwości opodatkowania ich stawką inną, niż stawka od gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Od tej decyzji odwołanie złożył podatnik podkreślając, iż T.K. zakwestionował dotychczasowe sztywne podejście do zagadnienia gruntów mogących potencjalnie być wykorzystywanych do działalności gospodarczej, stwierdzając, że nie można automatycznie kwalifikować nieruchomości należącej do przedsiębiorcy, jako związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą tylko dlatego, że stanowi przedmiot jego własności, użytkowania wieczystego, bądź samoistnego posiadania. W ocenie T.K. przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Objęte zaskarżoną decyzją działki gruntu nie są przez P. S.A. wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził, że "zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystywania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania opodatkowanej nieruchomości. Organ I instancji w żaden sposób nie wykazał, że faktyczny sposób wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości umożliwia uzyskiwanie przychodów z nieruchomości w działalności gospodarczej. Nie powołał się na żadną realną, rzeczywistą i istniejącą okoliczność, z której wynikałoby, że P. S.A. podjęła jakąkolwiek aktywność na tych nieruchomościach, która potencjalnie wiązałaby się z uzyskiwaniem z nich przychodów. Organ I instancji wypaczając sens orzeczenia T.K., stwierdził, że przedmiotowe nieruchomości potencjalnie można wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Przyjmując za właściwą argumentację Burmistrza Miasta B., należałoby stwierdzić, że wyrok T.K. niczego nie zmienił i nadal posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości stanowi podstawę do podwyższenia stawki podatku od nieruchomości. Taki wniosek należy jednak uznać za kuriozalny. Wyrok TK został wydany i wywołuje określone skutki prawne. Jego sens sprowadza się do nakazania wykazania organowi podatkowemu, że przedsiębiorca oprócz samego posiadania nieruchomości wykazuje jakąkolwiek aktywność w sensie faktycznym, z której mogłoby wynikać, że osiąga lub może osiągać przychody z takiej nieruchomości. Jeżeli jednak zachowuje się pasywnie i dopóki zachowuje się pasywnie, a jego aktywność nie wykracza poza fakt posiadania nieruchomości, to nie ma żadnych podstaw do obciążania go podatkiem od nieruchomości związanej w prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ nie wykorzystuje jej do prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie ją posiada. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 15 listopada 2021 r., nr [...] , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podzielono argumentację organu I instancji, iż wezwano podatnika do zaprezentowania dowodów wskazujących na sposób wykorzystania spornych działek oraz ponoszonych z tytułu ich posiadania kosztów. Pomimo tegoż wezwania podatnik stosownej dokumentacji nie przedłożył, a potencjalna możliwość wykorzystania ich do działalności (np. w celu ustawienia banerów reklamowych) nie została w żaden sposób podważona. Przywołany wyrok T.K. stwierdza, iż posiadanie przez przedsiębiorcę gruntów nie może być jedyną przesłanką dla opodatkowywania nieruchomości stawką wyższą. Nieruchomości P. S.A. stanowią użytki leśne i rolne. Wyklucza to zatem opodatkowanie ich stawką zawartą w deklaracjach, a mianowicie od gruntów pozostałych. Warunkiem opodatkowania gruntów rolnych i leśnych stawką od nieruchomości, jest prowadzenie na nich działalności gospodarczej. W innym wypadku powinny one zostać wykazane, w deklaracjach na podatek leśny oraz rolny czego spółka zgodnie z profilem prowadzonej działalności (w której między innymi uwzględnia wynajem i zarządzanie gruntami własnymi i dzierżawionymi) nie zrobiła. Istnieje więc zasadne przekonanie, iż grunty stanowiące przedmiot sporu były wykazywane w bilansie spółki, a płacony podatek od nieruchomości był kosztem uzyskania przychodu firmy. W ten sposób spółka potwierdzała charakter gruntów, jako wykorzystywanych lub potencjalnie mogących zostać wykorzystanym do prowadzonej działalności (zgodnie ze statutem podmiotu). Wskazywany wyrok T.K. dotyczy w osób fizycznych, nie wspomina o osobach prawnych i miał służyć przede wszystkim rozgraniczeniu majątku tychże osób fizycznych od majątku wykorzystywanego do prowadzenia przez nich swojej działalności, dlatego przenoszenie argumentacji zawartej w wyroku na spółkę akcyjną jest nieuprawnione. Na powyższa decyzję podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie: - art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dokonania wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie, a następnie oceny tegoż materiału dowodowego; - art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak stwierdzenia nadpłaty podatku w wysokości 32.989,00 zł; - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię tj. przyjęcie, że grunty deklarowane przez P. S.A. we wniosku o nadpłatę są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ P. S.A. nie jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, a tylko w przypadku takich osób związek z prowadzeniem działalności gospodarczej wykracza poza fakt posiadania nieruchomości. W uzasadnieniu podkreślono, iż właściwe odczytanie wykładni przeprowadzonej przez T.K. prowadzić musi do wniosku, że po pierwsze, P. S.A. jest przedsiębiorcą, którego grunty albo mogą być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, albo mogą nie mieć związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (wbrew wykładni dokonanej przez SKO w K.), a po drugie, iż w tym konkretnym przypadku nieruchomości (grunty) deklarowane przez P. S.A. we wniosku o nadpłatę położone na terenie Gminy B. ani nie są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej, ani nie mogą być potencjalnie wykorzystane do prowadzenia takiej działalności, czyli nie mają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (na temat czego SKO w K. nie przeprowadziło żadnych ustaleń ani nie zajęło żadnego stanowiska). Grunty, których dotyczy niniejsze postępowanie: 1) są niezabudowane ani nie znajduje się na nich żadna infrastruktura kolejowa; 2) nie są przez P. S.A. wykorzystywane na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej; 3) określone zostały w ewidencji gruntów, jako tereny mające przeznaczenie R (tereny otwarte, uprawy połowę, łąki, pastwiska, nieużytki) oraz ZL (lasy) (co potwierdza SKO w swej decyzji); 4) wymienione przeznaczenie działek w planie zagospodarowania przestrzennego jest zbieżne z użytkami prezentowanymi w ewidencji gruntów i budynków (co potwierdza SKO w swej decyzji); 5) są faktycznie zalesione i pokryte inną roślinnością; 6) nie mają dostępu do drogi publicznej; 7) znajdują się w tzw. międzytorzu tj. pomiędzy czynnymi liniami kolejowymi, które to linie zamykają kompleks obejmujący m.in. sporne działki 8) linia kolejowa zlokalizowana na działkach sąsiadujących bezpośrednio ze spornymi działkami (położona na południu) to linia [...] (linia hutnicza szerokotorowa) służy wyłącznie do przewozu towarowego (a nie pasażerskiego), pozostając w zarządzie P.2 sp. z o. o. ) linia kolejowa zlokalizowana na działkach nie sąsiadujących bezpośrednio ze spornymi działkami (położona na północy) służy przewozowi pasażerskiemu, pozostając w zarządzie P.3 S.A. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Istota sprawy dotyczy kwestii zakwalifikowania będących w posiadaniu skarżącej działek - gruntów o numerach [...], jako w jej ocenie nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skutkiem czego powinny one zostać objęte stawką niższą podatku od nieruchomości - od gruntów pozostałych. Skarżąca wskazuje na wyrok T.K. z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, lecz teza w nim wyrażona, a odnosząca się do wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w zakresie definicji legalnej w pierwszej części tego przepisu nie może prowadzić w okolicznościach zaistniałych w kontrolowanej sprawie do uwzględnienia skargi. T.K. uznał, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zdaniem Trybunału nie do zaakceptowania, z punktu widzenia wskazanych w tezie wyroku standardów konstytucyjnych, jest przyjęcie, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, iż grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Samo zatem przyjęcie, iż jedynie fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę decyduje o objęciu wyższą stawką podatku od nieruchomości, jako nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, byłoby naruszeniem wskazanych w skardze przepisów i zasad związanych z należytym ustaleniem stanu faktycznego i niewłaściwą oceną prawną art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jednakże rozstrzygające sprawę organy nie ograniczyły się do takiej tylko oceny, lecz odniosły ją do innych także ustaleń, które w ocenie sądu dają wystarczające podstawy do przyjęcia stanowiska o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Dotyczy to w szczególności odwołania się do statutu strony skarżącej, jako spółki akcyjnej i zawartego w nim w zakresu przedmiotu działalności, w tym takich pozycji jak - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, kupno i sprzedaż nieruchomości, oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomości. Organy zaakcentowały także niewykonanie wezwania w zakresie wskazania i złożenia dokumentacji deklarującej, czy kwoty zapłaconego pierwotnie podatku od nieruchomości zostały wliczone w koszty uzyskania przychodu za sporny okres. Powyższe kwestie były istotne, gdyż w celu ustalenia i oceny, czy nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, że za takie można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania, jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21). Wobec powyższego nie sposób zarzucić organom zaniechania przeprowadzenia postępowania, w tym dowodowego, w celu ustalenia związku nieruchomości opodatkowanych najwyższą stawką z prowadzoną działalnością gospodarczą. To strona skarżąca uchyliła się od wskazania, czy zapłacony pierwotnie podatek od nieruchomości w wyższej stawce tj. od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej został wliczony w koszty uzyskania przychodu za sporny okres, w efekcie zatem, czy sporne grunty podatnik ujął jako składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych i ponosił wydatki rozliczane w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Przyjęty w wyroku T.K. z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to zatem sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), rozlicza w ramach działalności gospodarczej koszty z nią związane. Skoro przedmiotem działalności statutowej strony skarżącej jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, kupno i sprzedaż nieruchomości, to nie jest wykluczone wykorzystanie spornych gruntów w zakresie innej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika. Argumentacja strony skarżącej sprowadza się właśnie do tego, że ogranicza się ona wyłącznie do podkreślania niemożności wykorzystania spornych działek do prowadzenia działalności w zakresie transportu kolejowego, pomijając przy tym kwestię wykorzystania ich do działalności innego rodzaju. Zarzut, że organ wskazał, zdaniem strony skarżącej kuriozalny rodzaj działalności, która mogłaby być na spornym gruncie prowadzona, jest nieuzasadniony. Nie jest rolą organu wskazywanie przedsiębiorcy potencjalnych możliwości wykorzystania należącego do niego gruntu. Istotne jest, że przedmiot działalności podatnika nie ogranicza się wyłącznie do transportu kolejowego, a zatem niemożność np. wykonywania usług w zakresie transportu kolejowego nie oznacza jednocześnie niemożności wykorzystania spornego terenu w inny wybrany przez przedsiębiorcę sposób. W niniejszej sprawie nieruchomość gruntowa, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, gdyż mieści się w przedmiocie statutowej działalności zarządzania nieruchomościami i nadaje się potencjalnie do prowadzonej działalności. Nadto w świetle przemilczenia i de facto odmowy wskazania danych z bilansu spółki, organy miały podstawy do przyjęcia, że była tak wykorzystywana. Z kolei działalność rolna czy leśna nie była przewidziana w statucie spółki, stąd zasadna była ocena, iż sporne nieruchomości były przeznaczone do przedsięwzięć rynkowych i z założenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w bilansie. W konsekwencji podzielić należy stanowisko organu, że wskazywane przez podatnika okoliczności nie mogły prowadzić do oceny, że sporny grunt nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. Związek ten powinien być oparty na faktycznym lub potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej, co zostało prawidłowo ustalone. W świetle powyższych ustaleń niezasadny jest zarzut, iż organy nie przeprowadziły żadnych ustaleń, ani jakiegokolwiek rozumowania. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organy uwzględniły przedstawioną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., dokonaną w kontekście wyroku T.K. i nie ograniczyły się do prostej interpretacji tego przepisu, zgodnie z którą sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organy nie ograniczyły się również do oceny, że tylko w przypadku osób fizycznych można badać związek z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.