VIII SA/Wa 578/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 19 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z 19 lipca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor IAS"), na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022r., poz. 2651; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") stwierdził niedopuszczalność zażalenia P. J. (dalej: "skarżący", "strona") na pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji") nr [...] z [...].04.2023 r., wydane w przedmiocie odmowy wydania postanowienia stwierdzającego przedawnienie zaległości podatkowych oraz odmowy wydania wnioskowanego oświadczenia o wyrażeniu zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej ustanowienie w księdze wieczystej o numerze [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor IAS wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2023 r. do Naczelnika US wpłynęło pismo strony zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie przedawnienia zobowiązania podatkowego i umorzenie postępowania egzekucyjnego", w którym reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik wystąpił o: wydanie postanowienia stwierdzającego przedawnienie zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych (19%) z działalności gospodarczej za 2010 r. - tytuły wykonawcze o numerach [...] z 27.07.2011 r., [...] z 27.07.2011 r. i [...]z 27.07.2011 r., stwierdzenie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z 27.07.2011 r., [...] z 27.07.2011 r. i [...] z 27.07.2011 r. oraz o przekazanie stosownego postanowienia w tej sprawie, wydanie oświadczenia o wyrażeniu zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej wpisanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. na nieruchomości, dla której jest prowadzona księga wieczysta o numerze [...] w kwocie 77.318,85 zł. Naczelnik US, pismem nr [...] z [...] kwietnia 2023 r., odmówił skarżącemu wydania postanowienia stwierdzającego przedawnienie zaległości podatkowych oraz wydania wnioskowanego oświadczenia o wyrażeniu zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej ustanowionej w księdze wieczystej o numerze [...]. Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, że aktualnie nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na powyższe pismo, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżący złożył zażalenie wnosząc o: stwierdzenie postanowieniem przedawnienia zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych (19 %) z działalności gospodarczej za 2010 r., przekazanie postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, które było prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z 27.07.2011 r., [...]z 27.07.2011 r. i [...]z 27.07.2011 r., wydanie oświadczenia wierzyciela o wyrażeniu zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej, wpisanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. na nieruchomości, dla której jest prowadzona księga wieczysta o numerze [...] w kwocie 77.318,85 zł. W treści zażalenia, przytoczył brzmienie art. 70 ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Uzasadniając swoje stanowisko, odwołał się do poglądu reprezentowanego jednolicie w orzecznictwie, wskazując, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z Konstytucją, gdyż powiela niekonstytucyjny przepis poprzednio obowiązującego art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie strony zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (19 %) z działalności gospodarczej za 2010 r. nie były objęte postępowaniem karno-skarbowym, zawieszającym bieg terminu przedawnienia, wobec czego termin przedawnienia tego zobowiązania upłynął z końcem 2015 r. Dyrektor IAS, powołanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 228 § 1 w zw. z art. 236 § 1 i § 2 pkt 2 i art. 239 Op. Wskazał, że zażalenie przysługuje stronie na wydane w toku postępowania postanowienie, gdy ustawa tak stanowi, tj. gdy ustawa przewiduje możliwość zaskarżenia danego postanowienia w drodze zażalenia. Strona nie może natomiast wnieść zażalenia na inne czynności organu podatkowego. W takim przypadku, zażalenie wniesione na tego rodzaju czynność jest niedopuszczalne. Z tej przyczyny stwierdził, że Naczelnik US prawidłowo zakwalifikował pismo strony do kategorii czynności o charakterze materialno-technicznym, na które nie przysługuje zażalenie. Wskazał, iż pismo organu I instancji nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. nie jest postanowieniem. Zauważył przy tym, że środek zaskarżenia nie przysługuje na czynność o charakterze materialno- technicznym organu administracji publicznej, która nie jest decyzją ani postanowieniem. Zaskarżone pismo Naczelnika US nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem nie można go uznać za akt administracyjny o charakterze władczym, wydany w formie decyzji lub postanowienia. Ponadto, sprawa o wykreślenie hipoteki przymusowej nie ma charakteru postępowania z zakresu administracji publicznej, należy natomiast do spraw o charakterze cywilnoprawnym (por. wyrok WSA w Kielcach z 13.12.2021r., sygn. akt I SA/Ke 648/21). W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IAS przypomniał zajęte stanowisko przez Naczelnika US zawarte w zaskarżonym piśmie. Podniósł, iż wynika z niego, że skutkiem przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie. Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego powoduje, że postępowanie podatkowe prowadzone w sprawie staje się bezprzedmiotowe. Organ wskazał, że w prawie podatkowym po upływie terminu przedawnienia zobowiązanie przestaje istnieć z mocy prawa. Wygasają też odsetki związane z tym zobowiązaniem. Upływ terminu przedawnienia powoduje, że zobowiązanie podatkowe wygasa w ten sposób, bez względu na to, czy dłużnik podatkowy na nie się powoła, czy też nie. Dodatkowo upływ terminu przedawnienia stanowi tzw. ujemną przesłankę procesową, co do rozstrzygania przez organ podatkowy w formie decyzji o przedawnionych zobowiązaniach podatkowych. Następuje zatem skutek przedawnienia w postaci bezprzedmiotowości wszczynania postępowania oraz bezprzedmiotowości jego prowadzenia oraz braku celowości wydania postanowienia stwierdzającego przedawnienie zobowiązania. Upływ terminu przedawnienia powoduje bowiem co do zasady, stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przedawnienie zobowiązania podatkowego jest instytucją prawa materialnego, następuje z mocy prawa bez potrzeby wydawania w tym zakresie odrębnej decyzji. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien być w związku z tym brany pod uwagę z urzędu, w trakcie postępowania podatkowego. Jeżeli przedawnienie nastąpi w trakcie postępowania odwoławczego, a podatnik nie zapłacił podatku, organ podatkowy może jedynie umorzyć postępowanie podatkowe (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 7.05.2018 r., sygn. akt III SA/GI160/18, wyrok WSA w Krakowie z 10.12.2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1144/19). Dodał, że organ I instancji poinformował stronę o braku możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że nie toczy się już żadne postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, na mocy postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w R. z [...].02.2015 r., sygn. akt [...] (dot. [...]) i sygn. akt [...] (dot. [...]) oraz sygn. akt [...] (dot. [...]). Podkreślił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji nie oznacza umorzenia egzekwowanych należności. Dyrektor IAS wskazał następnie, że sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym należy do spraw o charakterze cywilnoprawnym, a zatem nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej. Sprawa dotycząca żądania wykreślenia z księgi wieczystej hipoteki przymusowej na nieruchomości - nie mieści się w katalogu spraw z zakresu administracji publicznej i pozostaje poza zakresem właściwości organów podatkowych. Naczelnik US nie miał zatem podstaw do wydania postanowienia w tym zakresie. Dyrektor IAS wskazał również na treść art. 35 § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa dodając, że w sprawie wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej prowadzone jest postępowanie sądowe (przed sądem powszechnym - wieczystoksięgowym), a nie postępowanie podatkowe. Naczelnik US jest zaś właściwym miejscowo i rzeczowo wierzycielem należności podatkowych przypadających na rzecz Skarbu Państwa, zabezpieczonych rzeczowo w księdze wieczystej o numerze [...]. Sąd Rejonowy w R. [...].02.2012 r. dokonał wpisu hipoteki przymusowej w ww. księdze wieczystej. Wpis hipoteki nie został zaskarżony, ma zatem moc obowiązującą oraz podlega wykonaniu. Ponadto obowiązek działania przez organy podatkowe na podstawie obowiązujących przepisów wyraża się w braku możliwości pominięcia funkcjonalnych regulacji prawnych czy działania wbrew tym przepisom. Wierzyciel podatkowy nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością, może to czynić tylko w zakresie i na zasadach określonych przez prawo. Powołał nadto treść art. 109 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2023 r. poz. 146), art. 65 ust. 1, art. 94 tej ustawy wskazując, że hipoteka wygasa (co oznacza, że przestaje istnieć) wskutek wygaśnięcia zabezpieczanej wierzytelności i niezależnie od przyczyn, które spowodowały wygaśnięcie wierzytelności. Istotą jej jest to, że los prawny hipoteki (powstanie, istnienie oraz wykonanie) uzależniony jest od zabezpieczanej przez nią oznaczonej wierzytelności - w sprawie zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Natomiast zasady dotyczące wygaśnięcia hipoteki określone są przepisami art. 94-101 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Wśród ww. przepisów podkreślenia wymaga art. 100 przedmiotowej ustawy, że: w razie wygaśnięcia hipoteki wierzyciel obowiązany jest dokonać wszelkich czynności umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej. Obowiązkowi temu odpowiada prawo właściciela nieruchomości zażądania dokonania przez wierzyciela wszelkich czynności umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej. Roszczenie z art. 100 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przysługuje każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości i powstaje ono po wygaśnięciu prawa wierzyciela do zaspokojenia się z obciążonej hipoteką nieruchomości. Nie mniej jednak Dyrektor IAS podkreślił, że ww. przepis jednocześnie nie precyzuje w jakiej formie wierzyciel powinien dokonać owych czynności, jak też w jakim terminie. Przy czym przyjmuje się, że obowiązek ten powinien być wykonany przez wierzyciela niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela nieruchomości (por. postanowienie WSA w Kielcach z 13.12.2021 r., sygn. akt I SA/Ke 648/21; wyrok Sądu Najwyższego z 16.11.1998 r., sygn. akt I CKN 885/97). Dyrektor IAS zauważył w tym względzie, że podstawą wykreślenia może być, co do zasady zaświadczenie organu podatkowego (wierzyciela), w którym np. stwierdzi, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką wygasła wskutek zapłaty, a nawet przedawnienia. Jednak w przypadku, gdy z dostępnych organowi danych wynika, że wierzytelność ta nadal istnieje, a zatem zabezpieczenie wierzytelności nadal trwa, organ nie może zaświadczyć, że wpis taki jest błędny, a hipoteka powinna być wykreślona. Kwestia wymagalności dochodzonych wierzytelności podatkowych, wynika wprost z brzmienia art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa. Aktualny stan prawny wprowadza generalną zasadę, że nie przedawniają się zaległości zabezpieczone wpisem hipoteki, a przedawnienie wierzytelności zabezpieczonych hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej hipoteką. Przepis art. 77 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wprowadza generalną zasadę, że przedawnienie wierzytelności hipotecznej nie wpływa na uprawnienie wierzyciela hipotecznego dochodzenia jej zaspokojenia z przedmiotu hipoteki. Zdaniem Dyrektora IAS, przedstawiony stan faktyczny sprawy nie pozbawia zatem Naczelnika US jako wierzyciela należności przypadających na rzecz Skarbu Państwa, prawa zaspokojenia dochodzonych wierzytelności podatkowych z obciążonej nieruchomości, skoro aktualnie nie ustały przyczyny, dla których został złożony wniosek o wpis hipoteki przymusowej, a dokonane zabezpieczenie nie wygasło. Reasumując, w ocenie Dyrektora IAS zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Naczelnika US nie jest postanowieniem, a ponadto, co równie istotne z perspektywy gwarancji procesowych, na pismo nie przysługuje zażalenie. Stąd wniesione przez stronę zażalenie jest niedopuszczalne ze względów przedmiotowych, gdyż brak jest przedmiotu zaskarżenia. Z tej przyczyny, zdaniem Dyrektora IAS, skoro sprawa nie jest rozpatrywana merytorycznie niecelowe było odnoszenie się do argumentów zawartych w zażaleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik strony postawił zarzuty naruszenia: art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie się przez organ na przepisie uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r. w sprawie o sygn. SK 40/12, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez organ, że zobowiązanie podatkowe zabezpieczone hipoteką nie ulega przedawnieniu, a zatem może być egzekwowane z przedmiotu hipoteki, art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, iż wierzytelność podatkowa zabezpieczona hipoteką nie wygasa, a zatem nie wygasa zabezpieczająca tę wierzytelność hipoteka, art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe stwierdzenie przez organ, iż zażalenie złożone przez skarżącego było niedopuszczalne, naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów podatkowych poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, art. 8 § 2 kpa poprzez odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania tożsamych spraw, jak niniejsza w sytuacji, gdy mamy do czynienia z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wskazującym, że również zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką ulegają przedawnieniu. Z powodu postawionych zarzutów, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz rozpatrzenie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: "ppsa."). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżeniem w niniejszej sprawie objęte jest postanowienie Dyrektora IAS, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. Podstawą prawną tego postanowienia jest art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, iż ww. pismo Naczelnika US nie jest postanowieniem. Dodał przy tym, iż pismo skarżącego w odpowiedzi, na które zostało sporządzone pismo Naczelnika US, prawidłowo zostało zakwalifikowane do kategorii czynności o charakterze materialno-technicznym, na które nie przysługuje zażalenie. Zdaniem autora skargi wywody organu odwoławczego dotyczące kwestii przedawnienia naruszają art. 70 § 8 Op, art. 59 § 1 pkt 9 Op, jak również art. 121 § 1 Op i art. 8 § 2 kpa. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane także z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Op, poprzez błędne zakwalifikowanie pisma organu I instancji. Formą prawną odmowy organu I instancji winno być bowiem postanowienie, wydane na podstawie art. 306c Op, na który to akt skarżącemu przysługuje zażalenie. Jak wynika z art. 236 § 1 Op, na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 239 Ordynacji podatkowej, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Takie odpowiednie zastosowanie znajduje art. 228 Op. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W myśl § 2 tego art., postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne. Z art. 228 Op wynika, iż organ odwoławczy jest zobowiązany do wstępnego badania sprawy i dokonania wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Wniesione odwołanie (zażalenie) z wielu powodów może być niedopuszczalne, co oznacza, że wnosząca je strona może nie doczekać się na jego rozpatrzenie co do istoty. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy odwołanie (zażalenie) wniesione zostanie przez osobę niebędącą stroną postępowania podatkowego. W drugiej grupie przyczyn niedopuszczalności odwołania (zażalenia) znajdują się przypadki, w których w ogóle nie występuje przedmiot orzekania. Pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] kwietnia 2023 r., zaskarżone zażaleniem do Dyrektora IAS, zostało sporządzone w odpowiedzi na wniosek skarżącego o stwierdzenie przedawnienia zobowiązania podatkowego i umorzenie postępowanie egzekucyjnego z dnia [...] marca 2023 r. Wniosek ten został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata). We wniosku tym jego autor wniósł o wydanie postanowienia stwierdzającego przedawnienie zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych (19%) z działalności gospodarczej za 2010 r. W dalszej części wniosku przywołał art. 70 § 1 Op i powołując się na upływ terminu przedawnienia wniósł o stwierdzenie przedawnienia wskazanego we wniosku zobowiązania podatkowego, stwierdzenie umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazanie pełnomocnikowi stosownego postanowienia w tej sprawie. Wniósł także o wydanie podatnikowi oświadczenia wierzyciela o wyrażeniu zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej wpisanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. na nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...]. Autor pisma nie wskazał podstawy prawnej wskazującej na tryb postępowania, w którym złożony wniosek miałby zostać załatwiony. W szczególności nie wskazano na przepisy Ordynacji podatkowej zawarte w Dziale VIIIa Zaświadczenia (art. 306a – art. 306n), domagając się wydania postanowienia uwzględniającego wiosek. Zgodnie zaś z art. 306a § 1 Op organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Tym samym o ile strona oczekuje wydania zaświadczenia winna w sposób niebudzący wątpliwości wyrazić swoje żądanie w tym względzie, w szczególności, jeśli autorem wniosku jest profesjonalny pełnomocnik. Takie żądanie nie zostało przed organami podatkowymi zgłoszone. Dopiero w uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, iż formą prawną odmowy organu I instancji powinno być postanowienie wydane na podstawie art. 306c Op. Faktem jest, iż taką formę prawną w art. 306c Op przewidział ustawodawca dla odmowy wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, przewidując jednocześnie możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na takie postanowienie. W okolicznościach niniejszej sprawy żądanie wydania zaświadczenia w trybie art. 306a i nast. Op nie zostało jednak przed organem podatkowym zgłoszone. W tej sytuacji organ I instancji był uprawniony do zakwalifikowania powyższego wniosku z dnia [...] marca 2023 r. jako czynności o charakterze materialno-technicznym i udzielenia odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. Pismo to nie stanowi zatem postanowienia, na które w myśl art. 236 § 1 Op przysługuje zażalenie. W tej sytuacji trafne jest twierdzenie organu odwoławczego, iż wniesione zażalenie jest ze względów przedmiotowych niedopuszczalne. Przepisy art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Op zostały zatem zastosowane prawidłowo i z tych względów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w okolicznościach niniejszej sprawy, której przedmiotem jest niedopuszczalność zażalenia jest zawarta w zaskarżonym postanowieniu argumentacja, w tym dotycząca przedawnienia. Zaskarżone postanowienie ma bowiem charakter formalny i nie rozstrzyga o zasadności twierdzeń strony, których podstawą jest kwestia przedawnienia zobowiązania wskazanego we wniosku z dnia [...] marca 2023 r. Z tych samych względów brak jest podstaw do odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.