II SA/Ke 893/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania P. T., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...], którą wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w lokalach mieszkalnych nr [...] w budynku nr [...] na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w S.. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w dniu 11 marca 2021 r. w organie pierwszej instancji P. T. zgłosił zamiar wykonania wewnętrznej instalacji gazowej, wskazując termin rozpoczęcia robót na dzień 5 kwietnia 2021 r. W związku ze stwierdzonymi brakami w powyższym zgłoszeniu Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", postanowieniem z dnia 22 marca 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wymienione w tym wezwaniu wyjaśnienia i dokumenty, w tym prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w terminie do dnia 22 kwietnia 2021 r. Jednocześnie, inwestor został pouczony, że zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b., nieuzupełnienie zgłoszenia w określonym terminie spowoduje wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. W dniu 13 kwietnia 2021 r. inwestor uzupełnił zgłoszenie m.in. o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (na formularzu B-3) dotyczące ww. budynku - z tytułu własności oraz oświadczenie, że na podstawie notarialnej umowy sprzedaży (akt notarialny z dnia 23 listopada 1951r., nr Rep. [...]) jest jedynym właścicielem całego przedmiotowego budynku mieszkalnego. Do pisma zostały załączone: kopia wypisu ww. aktu notarialnego, kopia zawiadomienia Urzędu Miejskiego w S. z dnia 8 lutego 2021 r. o zmianie z dnia 4 marca 2019 r. numerów porządkowych budynków nr ewid.[...], [...], kopia decyzji podatkowej z dnia [...] stycznia 2021 r. dotyczącej podatku od nieruchomości (budynków, w tym mieszkalnych) pod adresem Plac [...] (bez wskazania litery) na rok 2021, której adresatem jest P. T. - właściciel, kopia wypisu z kartoteki budynków z dnia 14 stycznia 2020 r. Jak wskazał Wojewoda, akta sprawy zawierają także kopię decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...] w S., której stan prawny jest nieuregulowany wobec nieprzeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłych właścicielach przez zezwolenie [...] Spółce Gazownictwa Sp. z o.o. na realizację inwestycji polegającej na przeprowadzeniu przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego. Wydruk informacji o ww. działce z dnia 18 maja 2021 r. wskazuje ośmiu współwłaścicieli działki, wśród których wymieniony jest P. T.. Wobec powyższego Starosta ocenił, że przedmiotowe zgłoszenie nie zostało w pełni uzupełnione w wyznaczonym terminie i stosując art. 30 ust. 5c P.b., wniósł sprzeciw w sprawie tego zgłoszenia, wyjaśniając, że jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego budynek mieszkalny nr 11A usytuowany jest na działkach ewid. nr [...] i [...], lecz nadal nie wykazano posiadania prawa do dysponowania tymi działkami. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że zgodnie z planem sytuacyjnym dołączonym do złożonego w sprawie projektu architektoniczno-budowlanego, obecna granica między działkami nr [...] i [...] przebiega przez budynek mieszkalny, przez co niewielka część budynku od strony południowej znajduje się na działce nr [...]. Inwestor w odwołaniu wyjaśniał, że jego oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmowało wyłącznie budynek mieszkalny, gdyż dotyczyło wykonania wewnętrznej instalacji gazowej od skrzynki gazowej umieszczonej na ścianie elewacji budynku do urządzeń gazowych wewnątrz budynku, którego jest właścicielem. Nie dotyczyło natomiast działki nr [...]. P. T. wyraził też pogląd, że dołączone do zgłoszenia dokumenty "realizują wymóg prawidłowych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez nabycie pochodne w całości obu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (w zabudowie grupowej) oznaczonych numerami 11A i 11C" Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że stosownie do art. 30 ust. 4c P.b. do zgłoszenia instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d P.b. (instalowania wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych), należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 tej ustawy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po otrzymaniu zgłoszenia dokonuje zaś jego sprawdzenia w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 P.b. Zdaniem Wojewody, z powyższego przepisu wynika, iż zarówno w przypadku zgłoszenia instalowania instalacji gazowej na zewnątrz jak i wewnątrz użytkowanego budynku do zgłoszenia należy dołączyć: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Wojewoda stwierdził dalej, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest tytuł, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazany w oświadczeniu inwestora w związku ze współwłasnością działki nr [...], na której usytuowany jest w przeważającej części budynek nr 11A, a także w związku z częściowym usytuowaniem budynku nr 11A na działce nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że z dokumentów złożonych przez inwestora przy zgłoszeniu nie wynika, aby posiadał on zgodę współwłaścicieli działki nr [...] na wykonanie zgłoszonych robót. Ponadto w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie uwzględniono nieruchomości gruntowej – działki nr [...]. Do przedmiotowego zgłoszenia inwestor załączył jedynie swoje oświadczenie z dnia 13 kwietnia 2021 r., informujące że jest jedynym właścicielem całego budynku przy ul. [...] w S. (nr ewidencyjny budynku [...]). Ponadto dołączona do zgłoszenia dokumentacja projektowa zawiera rysunek "plan sytuacyjny", lecz nie zawiera projektu zagospodarowania działki lub terenu. Nadto, pomimo wezwania przez Wojewodę o dostarczenie dokumentacji, o której mowa w art. 30 ust. 4c P.b. inwestor nie przedstawił żądanych dokumentów. W tym stanie rzeczy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję sprzeciwu Starosty [...], uznając zarzuty i argumenty odwołania za niezasadne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody wywiódł P. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości, a także decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że w toku postępowania administracyjnego dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty oraz oświadczenia. Zdaniem skarżącego, tytuł własności do budynku wynika z jego nabycia udokumentowanego aktami notarialnymi i potwierdzony jest uiszczaniem podatków. Współwłasność nieruchomości gruntowej, w ocenie skarżącego, nie ma znaczenia, gdyż instalacja gazowa będzie budowana wyłącznie na wewnętrznych i zewnętrznych ścianach budynku. Nadto skarżący podniósł, że organ błędnie traktuje pojęcia "instalowania", "instalacja" i "budowa". Odnosząc się do kwestii podnoszonego przez organ usytuowania przedmiotowego budynku na dwóch działkach, skarżący stwierdził, że budynek ten w całości znajduje się na działce nr [...]/ 5, a jego granica jest błędnie naniesiona przez urząd (mapa zasadnicza), gdyż rzeczywista granica przebiega przez mur oddzielający budynki usytuowane na działkach nr [...] i [...]. Nie jest to jednak istotne, ponieważ obszar planowanej inwestycji (budowa instalacji gazowej), obejmuje wyłącznie działkę nr [...] i w żaden sposób nie oddziałuje na działkę nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolowane postępowanie administracyjne prowadzone było w sprawie zgłoszenia przez skarżącego zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w lokalach mieszkalnych nr [...] w istniejącym budynku mieszkalnym nr [...], położonym w przeważającej części na działce nr [...] w S., a w ocenie organu w niewielkiej części również na działce nr [...]. Choć skarżący kwestionował to ostatnie ustalenie, to jednak w uzasadnieniu skargi w istocie przyznał tę okoliczność. Za takie przyznanie należy bowiem uznać jego stwierdzenie, że "granica przebiega przez mur oddzielający budynki usytuowane na działkach nr [...] i [...]", bo oznacza ono, że również zdaniem skarżącego co najmniej część muru oddzielającego budynki znajdujące się na działkach nr [...] i [...], położona jest na działce nr [...]. Przede wszystkim jednak należy pamiętać, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do rozstrzygania sporów granicznych, ani wątpliwości co do granic działek przyjętych na mapach załączonych do projektu architektoniczno-budowlanego według ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli inwestor ma co do tych kwestii wątpliwości, to powinien przed dokonaniem zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych je wyjaśnić w odpowiednim postępowaniu przed właściwymi w takich sprawach organami, czy sądami. Sprzeciw wniesiony do przedmiotowego zgłoszenia przez Starostę Starachowickiego, jest w ocenie Sądu zasadny. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej jako "Pr. bud.", "P.b."), zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d Pr. bud.). Z kolei stosownie do art. 30 ust. 4c Pr. bud., do zgłoszenia przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d, należy dołączyć dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po otrzymaniu zgłoszenia dokonuje jego sprawdzenia w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1. Wykładnia norm prawnych zawartych w przepisach art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 4c Pr. bud. prowadzi do wniosku, że do zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych - polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych - należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast sprawdzenie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Pr. bud., dotyczy m.in. kompletności dokumentacji złożonej ze zgłoszeniem, co zawsze oznacza konieczność skontrolowania, czy inwestor załączył wiarygodne oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przedstawionych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że to na skarżącym jako zgłaszającym zamiar wykonywania robot budowlanych spoczywał obowiązek dopełnienia wszelkich wymagań ustawowych, w tym załączenia do wniosku wspomnianego oświadczenia. Z akt sprawy wynika, że takie oświadczenie, P. T. załączył do złożonego w dniu 11 marca 2021 r. zgłoszenia, wskazując w nim, że tytułem z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością (działką nr ewid. [...]) na cele budowlane jest "własność - akt notarialny". Postanowieniem z dnia 22 marca 2021 r. na stronę został nałożony obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru budowy ww. instalacji m.in. w zakresie prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ nie wyjaśnił jednak w tym postanowieniu, na czym polegała nieprawidłowość w wypełnieniu tego oświadczenia. Mimo tego inwestor, w odpowiedzi na to wezwanie ponownie złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie różniące się w istotny sposób od złożonego wcześniej, ale ponadto w oświadczeniu datowanym na 13 kwietnia 2021 r. (k. 8 akt organu I instancji) wyjaśnił, że jest "jedynym właścicielem całego budynku mieszkalnego, uprzednio przechodzącym na kolejnych właścicieli (nabywców-kupujących, spadkobierców) zgodnie z pierwotnym zapisem notarialnej umowy sprzedaży z dnia 23 listopada 1951 r., nr rep. [...] (nabycie pochodne)". Ponadto zadeklarował, że na żądanie organu dostarczy "notarialne umowy zakupu nieruchomości", których jednak nie złożył. Do tego oświadczenia strona dołączyła kopię w/w aktu notarialnego z 23 listopada 1951 r., z którego wynika, że S. i Z. małżonkowie P. w jednej połowie, a W. i H. małżonkowie B. w drugiej połowie, kupili od L. B. reprezentowanego przez pełnomocnika A. F., [...] niewydzielone części zabudowanego placu położonego w S. przy ulicy [...] o powierzchni dwóch tysięcy metrów kwadratowych, oznaczonego na planie Nr [...] oraz cały drugi od frontu, to jest od ulicy [...], dom mieszkalny murowany o czterech izbach, nieoznaczony numerem porządkowym, tudzież dwie środkowe komórki drewniane położone za murowanym domem, z prawami do wspólnego śmietnika i ustępu, lecz bez prawa do pozostałych budynków. Z informacji o działce ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] stanowi przedmiot współwłasności ośmiu osób, a jednym z jej współwłaścicieli w [...] częściach jest P. T.. Dla nieruchomości tej prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Z jej treści nie wynika, aby budynek nr 11A, ani też którykolwiek z lokali w tym budynku stanowił odrębny od gruntu przedmiot własności. Dokumentu potwierdzającego taką okoliczność nie złożył również P. T.. Stosownie do treści art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2020.1740 t.j.), dalej k.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1 k.c.). Zgodnie natomiast z wywodzącą się z prawa rzymskiego zasadą superficies solo cedit mającą swoje odzwierciedlenie w treści art. 191 k.c., własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową. Z przywołanych niespornych ustaleń faktycznych oraz regulacji prawa cywilnego wynika, że skarżący nie jest właścicielem budynku o numerze ewidencyjnym [...] znajdującego się na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...], bo jest jedynie jego współwłaścicielem, co wynika stąd, że jest ujawniony w księdze wieczystej nr [...] jako współwłaściciel nieruchomości, na której ten budynek jest posadowiony, a budynek ten, ani też jakakolwiek jego część nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności. Takiej oceny nie może zmienić powołanie się przez skarżącego na zapis w umowie sprzedaży z 23 listopada 1951 r., numer repertorium [...], dotyczący braku praw nabywców udziałów we współwłasności nieruchomości gruntowej – opisanego w tym akcie notarialnym zabudowanego placu, do pozostałych budynków znajdujących się na tej nieruchomości. Zapis taki, w sytuacji braku wyodrębnienia własności tych budynków, czy też ich części ujawnionego w księdze wieczystej nr [...], nie może naruszać wynikających z przytoczonych wyżej przepisów kodeksu cywilnego regulacji dotyczących nieruchomości, ich części składowych i skutków połączenia rzeczy ruchomych z nieruchomością. Nie może również zmienić oceny Sądu okoliczność, że decyzja wymiarowa w podatku od nieruchomości dotycząca budynku przy [...] skierowana jest wyłącznie do P. T.. Taka decyzja nie może stanowić dowodu własności budynku. Zauważyć bowiem należy, że w myśl art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2021 poz. 735 ze zm.) podatnikiem podatku od nieruchomości są nie tylko właściciele nieruchomości, ale także posiadacze samoistni nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownicy wieczyści gruntów, a nawet posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości bądź jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Powyższe oznacza, że decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości może być skierowana do osoby fizycznej w oparciu o inny tytuł niż prawo własności. Stąd podstawą ustaleń związanych z prawem własności dokonywanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej powinna być w tej sprawie przede wszystkim treść wpisów w księdze wieczystej, ponieważ domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece – Dz. U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm.). Ujawnione w sprawie niedołączenie do złożonego oświadczenia inwestora o prawie dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, zgody pozostałych współwłaścicieli tej nieruchomości na planowaną inwestycję oznacza, że oświadczenie to jest wadliwe, a skarżący nie wykazał swojego prawa do samodzielnego dysponowania tą nieruchomością. Dysponowanie nieruchomością pozostającą we współwłasności na cele budowlane stanowi co do zasady czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu (zob. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r., II OSK 2066/16, Lex nr 2534131). Choć nie każde wykorzystanie nieruchomości na cele budowlane będzie stanowić czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, podobnie jak nie na wszystkie roboty budowlane wymagane jest pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie, to jednak wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 lutego 2019 r., II SA/Rz 1312/18, Lex nr 2650944). Z przedstawionego w kontrolowanej sprawie projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że w ramach przedmiotowej inwestycji dojdzie do ingerencji w będący przedmiotem współwłasności budynek, a dodatkowo ingerencji istotnej, a na taki zakres prac budowlanych wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W postępowaniu takim, jak obecnie kontrolowane, organ sprawdzający zgłoszenie – w obawie o zasadny zarzut ingerowania w prawo do wykonywania swoich praw właścicielskich z wyłączeniem innych osób - nie ma kompetencji do zobowiązywania pozostałych współwłaścicieli do wyrażenia wymaganej zgody. To na wnioskodawcy ciąży bowiem obowiązek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w formie niewadliwego oświadczenia), przy czym prawo to - przy braku zgody współwłaścicieli - można uzyskać na drodze postępowania sądowego (zob. ww. wyrok NSA z 18 lipca 2018 r., II OSK 2066/16). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że złożone w sprawie oświadczenia z dnia 11 marca i 13 kwietnia 2021 r. nie uprawniały wnioskodawcy do wykonania robót budowlanych, które zgodnie ze zgłoszeniem, dotyczyć mają również części wspólnych nieruchomości oznaczonej jako działka numer [...]. Ponadto inwestor nie złożył w ogóle obligatoryjnego oświadczenia o prawie dysponowania na cele budowlane nieruchomością oznaczoną jako działka numer [...], na której w części również znajduje się budynek, w którym mają być wykonane roboty budowlane objęte przedmiotowym zgłoszeniem. Nie ma przy tym znaczenia, w jakiej części tego budynku i nieruchomości gruntowej, na której stoi, mają być wykonywane roboty budowlane, ponieważ współwłasność nieruchomości oznaczonej numerem [...] ma charakter ułamkowy, co oznacza uprawnienie każdego ze współwłaścicieli do każdej "idealnej" części tej nieruchomości. Na skutek natomiast niezłożenia przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania na cele budowlane działką nr [...], nie da się ocenić, czy stanowi ona odrębną nieruchomość w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako działka numer [...] oraz kto i jakie w związku z tym ma do niej prawa. Niewątpliwie zgodnie z art. 4 Pr. bud., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, ale jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, który Sąd podziela, że budowa, rozbudowa, czy przebudowa obiektu objętego współwłasnością w częściach ułamkowych, wykracza poza zakres zwykłego zarządu i należy do kategorii rozporządzania rzeczą wspólną. W takim przypadku potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2182/16, lex nr 2572429 i tam: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 12/18 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 185/18, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek złożenia oświadczenia należy traktować jako mający charakter procesowy, dowodowy, co nie wyklucza możliwości podważenia mocy dowodowej oświadczenia w toku postępowania administracyjnego (zob. uchwałę NSA z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, publ. ONSAiWSA 2011/2/22). Stąd, wobec powzięcia wątpliwości co do tego, czy skarżący legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej słusznie wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentów w tym zakresie. W dalszej zaś kolejności, skoro zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c Pr. bud., w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji, to zasadnie organ pierwszej instancji złożył sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. instalacji. Podnoszony w skardze zarzut związany z błędnym definiowaniem przez organy pojęć "budowy", "instalowania" i "instalacji" okazał się chybiony. Zgłoszenia, do którego należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, należy dokonać w przypadku planowania wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych. Pojęcie robót budowlanych definiuje ustawa jako budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 2 pkt 7 Pr. bud.). Zatem nawet w przypadku, gdy wnioskodawca definiuje zakres projektowanych robót jako budowę wewnętrznej instalacji gazowej, to o ile roboty te mają polegać na instalowaniu instalacji gazowej wewnątrz użytkowanego budynku – a na taki rodzaj prac wskazuje projekt – to wymagane będzie zgłoszenie spełniające wymogi formalne określone w przepisach prawa. W efekcie prawidłowo w kontrolowanej sprawie organy złożyły sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 11 marca 2021 r., skoro P. T. nie okazał się dokumentem wskazującym na to, że dysponuje zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie instalacji gazowej wewnątrz budynku posadowionego na tej nieruchomości nr 11A. W określonych prawem cywilnym sytuacjach zgodę taką zastępuje orzeczenie sądu powszechnego. W kontekście ww. przepisów prawa budowlanego i okoliczności braku zgody współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] na realizację zaprojektowanej inwestycji oraz braku oświadczenia inwestora co do dysponowania na cele budowlane również działką numer [...], nie było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w pozostałym zakresie, w tym wynikającym z art. 35 ust. 1 Pr. bud. Organ odwoławczy w tej sprawie nie był w szczególności zobowiązany do oceny rozwiązań technicznych dotyczących projektowanych przez skarżącego prac budowlanych w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej. Z tych wszystkich powodów, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w wyrok.