II SA/Kr 1464/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Dnia 15 lutego 2023 r. Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 października 2022 r. znak: SKO.OŚ/4170/271/2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia l. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego R. H. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Gminy Krzeszowice decyzją z dnia 28 czerwca 2022 r. nr ROS.6220.10.2022 działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1, 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 62 oraz § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko po rozpatrzeniu wniosku w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obiektów inżynieryjnych wraz z likwidacją przejazdów kolejowo -drogowych w poziomie szyn na odcinku J. S. - K. na linii kolejowej nr [...] D. G. Z. - K. G." dla budowy układów drogowych wraz z nowymi wiaduktami drogowymi w km 34,797; 43,152; 48,890; 53,042 oraz budowy nowych przejść podziemnych pod torami w km 50,918; 61,838 linii kolejowej nr [...] D. G. Z. -K. G. - zamówienie częściowe nr 2. Wiadukt drogowy - km 43,152 linii kolejowej nr [...] (W. F.)", zlokalizowanego w ciągu ul. Z. w miejscowości Krzeszowice w Gminie Krzeszowice, którego inwestorem jest PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. I/ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia; II/ określił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w następującym zakresie: 1/ Prace budowlane należy prowadzić w porze dziennej tj. w godzinach 6.00 - 22.00, za wyjątkiem prac, których przerwanie nie jest możliwe ze względów technologicznych. 2/ Na etapie realizacji przedsięwzięcia zaplecza budowy oraz przebieg prac budowlanych należy zorganizować w sposób minimalizujący możliwość zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego, w tym należy: a/ stosować sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy, b/ zapewnić dostępność sorbentów do neutralizacji ewentualnych wycieków z maszyn budowlanych i taboru samochodowego, c/ podjąć bezzwłocznie działania, w przypadku wystąpienia awarii i przedostania się zanieczyszczeń do gruntu lub wód, zmierzające do usunięcia przyczyn i skutków tej awarii (ewentualne wycieki należy natychmiast usuwać), d/ wyposażyć zaplecza budowy w przenośne sanitariaty i zapewnić regularny wywóz ścieków bytowych do oczyszczalni ścieków, przez wyspecjalizowaną firmę posiadającą wymagane prawem zezwolenie, e/ gromadzić odpady powstające w trakcie realizacji przedsięwzięcia w sposób selektywny, w wyznaczonych do tego celu miejscach. Odpady te należy sukcesywnie przekazywać podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. 3/ Zaplecze budowy, park maszynowy i miejsce składowania materiałów budowlanych należy zlokalizować na terenie przekształconym antropogenicznie, w możliwie największej odległości od zabudowy mieszkaniowej, poza obszarami zadrzewionymi, z dala od zbiorników i cieków wodnych oraz obszarów cennych przyrodniczo, zachowując min. 50 m odległości. 4/ Miejsca postoju maszyn i pojazdów pracujących na budowie, miejsca tankowania pojazdów, miejsca przechowywania materiałów niebezpiecznych (np. paliwa, materiały smarne, rozpuszczalniki, farby) oraz miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych – należy uszczelnić (wyłożyć materiałami izolacyjnymi), zabezpieczając przed ewentualnym przedostaniem się substancji niebezpiecznych do środowiska gruntowo-wodnego. 5/ Przed przystąpieniem do prac budowlanych (z wyjątkiem rozpoczęcia prac w okresie zimowym) należy zamontować tymczasowe wygrodzenia herpetologiczne wzdłuż projektowanej ul. Z. . Ostateczna długość i szczegółowa lokalizacja tymczasowego ogrodzenia herpetologicznego powinny zostać wskazane przez nadzór przyrodniczy, który może również wskazać inne lokalizacje, jeżeli stwierdzi, że istnieje ryzyko przedostania się płazów na teren budowy. Montaż i naprawy ogrodzeń należy prowadzić na bieżąco zgodnie z wytycznymi herpetologa z nadzoru przyrodniczego. Wygrodzenia należy wykonać z folii, agrotkaniny lub siatki o oczkach nie większych niż 0,5 cm, wkopanej w ziemię na głębokość min. 20 cm oraz wysokości min. 50 cm nad powierzchnią terenu. Wygrodzenie należy wyposażyć w tzw. przewieszkę, tj. odgięcie (min. 10 cm) materiału w górnej części na zewnątrz drogi. 6/ Wszystkie gatunki zwierząt, m.in. płazów stwierdzone na terenie prowadzonych robót, należy odłowić i przenieść poza teren realizacji inwestycji. Prace budowlane można rozpocząć dopiero po przeniesieniu osobników dorosłych i ich form rozwojowych. 7/ W celu ochrony płazów przed wtargnięciem na jezdnie podczas eksploatacji inwestycji, należy wykonać ogrodzenia ochronne wzdłuż pasa drogowego od strony południowego odcinka ul. Z. na długości ok. 200 m. Ogrodzenie należy wykonać np. z laminatu lub pełnych prefabrykatów betonowych o wysokości min. 40 cm, a górna krawędź ogrodzenia powinna być odgięta na zewnątrz drogi (w kierunku otaczającego terenu, pod kątem 45-90°, tworząc daszek o długości min. 5 cm. Ogrodzenia powinny być zakopane na głębokość min. 10 cm. W celu ograniczenia liczby kolizji na odcinkach końcowych ogrodzeń, należy zastosować zakończenia ogrodzeń w kształcie litery "U", powodujące zmianę kierunku ruchu zwierząt. Ostateczna długość i szczegółowa lokalizacja płotków powinny zostać wskazane przez nadzór przyrodniczy. 8/ Prace związane z realizacją przedsięwzięcia należy prowadzić pod nadzorem przyrodniczym w celu kontroli stanu środowiska przyrodniczego na etapie realizacji inwestycji, pełniony przez osoby legitymujące się doświadczeniem odpowiednim do zakresu wykonywanego nadzoru, a w szczególności: a/ chiropterologicznym: nadzór związany z kontrolą drzew wskazanych do wycinki, o pierśnicy powyżej 50 cm, gdzie mogą występować zasiedlone dziuple, odstająca kora itp.; kontrola obiektów przeznaczonych do rozbiórki, pod kątem ich wykorzystania jako miejsca schronień letnich i zimowych nietoperzy; b/ ornitologicznym: nadzór związany z wycinką drzew w okresie lęgowym; kontrola obiektów przeznaczonych do rozbiórki, w zakresie ich wykorzystania jako miejsca lęgowe ptaków; kontrola terenu w celu .określenia ewentualnej obecności czynnych gniazd ptaków; c/ herpetologicznym: kontrola zabezpieczenia wykopów przed możliwością uwięzienia w nich zwierząt; ustalenie lokalizacji płotków tymczasowych grodzących plac budowy; kontrola szczelności zabezpieczeń 9/ System odwodnienia, a także urządzenia podczyszczające, należy wykonać w sposób uniemożliwiający przedostawanie się do nich zwierząt. Uwzględniając zasadę przezorności należy również stosować rozwiązania pozwalające zwierzętom na samodzielne uwolnienie się z powyższych obiektów (np. rampy lub rury ucieczkowe). W przypadku, gdy osadnik lub studzienka posiada otwory wlotowe należy je zabezpieczyć w sposób utrudniający wpadanie drobnej zwierzyny, w tym płazów do wnętrza tych obiektów (np. kraty), przyjmując rozwiązania kompromisowe pomiędzy wymaganiami ochrony a wymaganiami hydrologicznymi. Wielkość oczek krat na otworach wlotowych (odstępów między prętami) powinna zapewnić przynajmniej zatrzymywanie dorosłych płazów. Powyższe rozwiązania należy stosować w uzgodnieniu z nadzorem herpetologicznym. 10/ Prace związane z wycinką drzew i karczowaniem krzewów należy prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 15 października. W przypadku konieczności prowadzenia wycinki (pojedynczych drzew) w okresie lęgowym, prace te należy prowadzić pod ścisłym nadzorem przyrodniczym. W sytuacji występowania gatunków chronionych, gniazd ptasich lub budek lęgowych w obrębie drzew lub krzewów przeznaczonych do wycinki, prace należy wstrzymać w celu uzyskania decyzji derogacyjnej, zezwalającej na czynności podlegające zakazom w stosunku do gatunków objętych ochroną. 11/ W związku z wycinką drzew i krzewów należy zastosować nasadzenia kompensacyjne w ilości 100% drzew przeznaczonych do usunięcia (na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na wycinkę). Nasadzenia powinny uwzględniać gatunki rodzime drzew i krzewów oraz takie, które mogą stanowić potencjalną bazę pokarmową dla owadów i ptaków. Nasadzenia należy wprowadzić w miejscach niezagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 12/ Drzewa i/lub krzewy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu planowanych prac (których nie przewiduje się usunąć) należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem np. poprzez: a/ wydzielenie drzewa/krzewu polegające na całkowitym ogrodzeniu zwartym płotem powierzchni, na których rosną drzewa wraz z powierzchniami zajmowanymi przez korzenie, a nawet rzuty koron; b/ zabezpieczenie pnia drzewa w celu ochrony kory przed otarciami czy ubytkami - oszalowanie pnia lub owinięcie go matami np. ze słomy; przy zastosowaniu oszalowania z desek należy zwrócić uwagę, aby deski szczelnie przylegały na całej powierzchni pnia do wysokości około 2 m (jeśli jest to możliwe), dolna część deski powinna być wkopana, a jeśli jest to niemożliwe do obsypana ziemią lub dodatkowo zabezpieczona drutem; c/ zabezpieczenie systemu korzeniowego w wykopach; w obrębie korony drzewa wykop należy wykonywać ręcznie; d/ zabezpieczenie konarów drzew przez np. podwiązanie najniższych czy też nisko ułożonych gałęzi, konarów do nadłegłych lub podparcie podporą tak, aby nie uszkodzić ich kory. 13/ Wody opadowe lub roztopowe z projektowanego wiaduktu drogowego należy ująć w system odwodnienia i przed odprowadzeniem odbiornika oczyszczać w osadniku. 14/ Osadnik należy utrzymywać w sprawności eksploatacyjnej poprzez okresowe czyszczenie. 15/ Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia system odprowadzania wód opadowych lub roztopowych należy utrzymywać w należytym stanie technicznym i w sprawności eksploatacyjnej oraz wykonywać jego okresowe przeglądy. III/ Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 62 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane oraz dla których sporządzenie raportu jest fakultatywne. W ramach przedmiotowego przedsięwzięcia przewiduje się wykonanie prac polegających na przebudowie sieci kolidujących z inwestycją, wśród których są również takie, które na podstawie ww. rozporządzenia kwalifikują się jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj. przebudowa gazociągu wysokiego ciśnienia (§3 ust. l pkt 31). Teren inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Krzeszowice uchwalonym dnia 23 listopada 2017 roku Uchwałą Nr XXXVII/458/2017 Rady Miejskiej w Krzeszowicach. Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane na terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem: ZI1 (tereny zieleni izolacyjnej), MNU1 (terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej) oraz KDGP (tereny komunikacji drogowej, droga główna pospieszna). W toku postępowania uzyskano wymagane opinie i uzgodnienia. Przedsięwzięcie będzie realizowane w województwie małopolskim, na terenie powiatu krakowskiego, w gminie Krzeszowice, w miejscowości W. F.. Inwestycja polega na likwidacji przejazdu kolejowego w km 41,214 linii kolejowej nr [...] oraz budowie w zamian wiaduktu drogowego (nad linią kolejową) w km ok. 43,152. W miejscu przewidzianego do likwidacji przejazdu kolejowo-drogowego w km 41,214 znajduje się skrzyżowanie linii kolejowej nr [...] z drogą gminną - ul. K. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Po południowej stronie torów ul. K. przechodzi w ul. M. . Na zachód od ww. przejazdu kolejowo-drogowego znajduje się stacja kolejowa W. F.. Na stacji zlokalizowane są jednokrawędziowe perony nr l i 2, każdy o długości 200 m. Połączenie miedzy peronami - a także bezkolizyjne prowadzenie ruchu pieszego pod torami - umożliwia nowo wybudowane przejście podziemne w km 41,189. Stacja jest odgrodzona od zabudowy mieszkalnej ekranami akustycznymi. Na północ od torów wzdłuż ul. K. równolegle do niej biegnie ul. R. . Najbliższa zabudowa mieszkalna znajduje się ok. 45 m od torów. W zamian za likwidowany przejazd w km 41,214 projektuje się wiadukt drogowy wraz z dojazdami w ciągu ulicy Z. w km 43,152 linii kolejowej nr [...]. Zakres prac związanych z budową wiaduktu obejmie obszar w odległości po ok. 150 m od granicy terenu zamkniętego -zarówno po stronie południowej jak i północnej - zakres ten dotyczy korpusu drogowego, ponadto po stronie południowej przewiduje się przebudowę kabli SN, wykraczającą o ok. 90 m od powyższego zakresu. W sąsiedztwie projektowanego wiaduktu drogowego w km 43,219 znajduje się przejście podziemne. W ramach analizowanej inwestycji projektuje się zapewnienie połączenia ciągów pieszych i pieszo-rowerowych pomiędzy nowoprojektowanym wiaduktem a ww. istniejącym przejściem. W km 43,205 znajduje się przepust pod torami - łączący rowy odwadniające wzdłuż linii kolejowej. Wzdłuż ulicy Z. , po północnej i południowej stronie torów w odległości ok. 40 m od torowiska znajduje się zabudowa mieszkalna, którą stanowią głównie gospodarstwa rolne. Na południowy wschód od linii kolejowej w odległości ok. 65 m znajduje się wytwórnia prefabrykatów betonowych K. . Znaczną część obszaru przeznaczonego pod inwestycję zajmują tereny porośnięte trawami, dawne użytki rolne. W odległości ok 100 m od skrzyżowania ul. Z. z linią kolejową znajduje się napowietrzna sieć średniego napięcia, a także linia wysokiego napięcia. Zakres inwestycji wyniesie ok 3,5 ha (ok. 3 ha w obrębie ul. Z. i ok. 0,5 ha w obrębie ul. K. ). Realizacja inwestycji jest podyktowana ważnym interesem społecznym. Wykonanie przedmiotowej inwestycji zgodnie z projektem gwarantuje wysokiej jakości infrastrukturę techniczną, która podniesie standard życia okolicznych mieszkańców, podróżnych oraz bezpieczeństwo w komunikacji kolejowej i drogowej. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji można stwierdzić, iż jest to inwestycja o niewielkiej skali -jej zakres wyniesie ok 3,5 ha (ok. 3 ha w obrębie ulicy Zielonej i ok. 0,5 ha w obrębie ulicy K. ). Projektowany obiekt ma na celu bezkolizyjne przeprowadzenie ruchu drogowego nad linią kolejową nr [...]. W czasie realizacji inwestycji wystąpi emisja hałasu i zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, związana, głównie z pracą silników spalinowych sprzętu budowlanego i transportem materiałów budowlanych. Wykonanie prac wymaga użycia różnych maszyn ciężkich takich jak koparki, spycharki, samochody ciężarowe, itp. oraz urządzeń odznaczających się wysoką mocą akustyczną takich jak piły, itp. Emisja ta będzie miała charakter krótkotrwały, wystąpi w najbliższym otoczeniu terenu, na którym prowadzone będą roboty budowlane i ustanie z chwilą zakończenia budowy. W fazie eksploatacji występować będą niezorganizowane emisje zanieczyszczeń powietrza (m.in. tlenku węgla, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, pyłu, oraz węglowodorów aromatycznych i alifatycznych) w następstwie ruchu drogowego. W obecnym stanie przejazd kolejowo - drogowy wymusza zatrzymywanie się pojazdów, co powoduje większe emisje zanieczyszczeń do powietrza. Na skutek realizacji inwestycji poprawi się płynność ruchu samochodów. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że planowana inwestycja wpłynie pozytywnie na stan powietrza na terenie, na którym się znajduje. W czasie eksploatacji źródłem hałasu, będą pojazdy mechaniczne, poruszające się po jezdni. Ponadto na terenie objętym inwestycją źródłem liniowym mogącym prowadzić do kumulacji oddziaływań hałasu komunikacyjnego w połączeniu z oddziaływaniem analizowanego odcinka drogi będzie linia kolejowa E-30 relacji T.-K.. W celu oceny akustycznego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wykonano obliczenia emisji hałasu w oparciu o dane ruchu samochodów na ul. Z. , z uwzględnieniem ruchu pociągów (oddziaływanie skumulowane). Ponadto wykonano obliczenia poziomów dźwięku w 5 punktach obliczeniowych zlokalizowanych na budynkach podlegających ochronie akustycznej, znajdujących się w zasięgu potencjalnego oddziaływania hałasu. Natężenie ruchu na przedmiotowym przejeździe kolejowym ustalono na: 104 pojazdy lekkie i 12 ciężkich w ciągu godzinny w porze dnia oraz 23 lekkie i 2,6 ciężkich w ciągu godziny w porze nocy. Przedsięwzięcie ze względu na stosunkowo niewielkie natężenie ruchu nie spowoduje występowania przekroczeń poziomów dopuszczalnych hałasu na obszarach chronionych akustycznie. W przypadku uwzględnienia ruchu kolejowego nie przewiduje się występowania przekroczeń z uwagi na istniejące ekrany akustyczne znajdujące się wzdłuż torów. Podsumowując eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia, uwzględniając założenia przyjęte w KIP i zastosowane rozwiązania chroniące przed hałasem, na podstawie przeprowadzonych obliczeń propagacji hałasu w środowisku, dla pory dziennej i nocnej, nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach prawnie chronionych przed hałasem. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie otuliny Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego oraz otuliny Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Park Krajobrazowy Dolinki Krakowskie położony jest w odległości ponad 2,4 km na północ, natomiast Tenczyński Park Krajobrazowy w odległości ok. 1,3 km na południe, od terenu inwestycji. Teren inwestycji zlokalizowany jest poza granicami oraz poza bezpośrednim sąsiedztwem obszarów Natura 2000. Najbliższym obszarem Natura 2000 znajdującym się w odległości ok. l km na wschód od terenu przedsięwzięcia jest Obszar Natura 2000 Krzeszowice PLH120044. Z fazą realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia związane jest ryzyko uszkodzeń systemu korzeniowego oraz kory drzew i krzewów rosnących w bezpośrednim sąsiedztwie pasa budowy i dróg dojazdowych. Szczególną uwagę trzeba zwrócić na drzewa nieprzeznaczone do usunięcia, które rosną w bezpośrednim sąsiedztwie pasa budowy, prace należy prowadzić tak, aby nie spowodować ich uszkodzenia, zwłaszcza otarć kory i uszkodzeń systemu korzeniowego. W tym wypadku stosować należy specjalne osłony dla poszczególnych drzew. W trakcie prac terenowych po stronie południowej odnotowano masową migrację ropuchy szarej Bufo bufo. Płazy były znajdowane na całym odcinku drogi asfaltowej po stronie południowej. Płazy mogą wkraczać na teren inwestycji od strony południowej. Próba dyspersji odbywała się tam od zdegradowanych podmokłych łąk w kierunku linii kolejowej -najprawdopodobniej w kierunku zabudowy i ogrodów przydomowych położonych po stronie północnej linii kolejowej. Płazy napotykały tam przeszkodę w postaci ekranów akustycznych. Dlatego przed przystąpieniem do prac budowlanych (z wyjątkiem rozpoczęcia prac w okresie zimowym) należy zamontować tymczasowe wygrodzenia herpetologiczne wzdłuż projektowanej ul. Z. . Ostateczna długość i szczegółowa lokalizacja tymczasowego ogrodzenia herpetologicznego powinny zostać wskazane przez nadzór przyrodniczy. Wygrodzenia należy wykonać z folii, agrotkaniny lub siatki o oczkach nie większych niż 0,5 cm, wkopanej w ziemię na głębokość min. 20 cm oraz wysokości min. 50 cm nad powierzchnią terenu. Wygrodzenie należy wyposażyć w tzw. przewieszkę, tj. odgięcie (min. 10 cm) materiału w górnej części na zewnątrz drogi. Natomiast w celu ochrony płazów przed wtargnięciem na jezdnie podczas eksploatacji inwestycji, należy wykonać ogrodzenia ochronne wzdłuż pasa drogowego od strony południowego odcinka ul. Z. na długości ok. 200 m. Ogrodzenie należy wykonać np. z laminatu lub pełnych prefabrykatów betonowych o wysokości min. 40 cm, a górna krawędź ogrodzenia powinna być odgięta na zewnątrz drogi (w kierunku otaczającego terenu, pod kątem 45-90°, tworząc daszek o długości min. 5 cm. Ogrodzenia powinny być zakopane na głębokość min. 10 cm. W celu ograniczenia liczby kolizji na odcinkach końcowych ogrodzeń, należy zastosować zakończenia ogrodzeń w kształcie litery "U", powodujące zmianę kierunku ruchu zwierząt. Ostateczna długość i szczegółowa lokalizacja płotków powinny zostać wskazane przez nadzór przyrodniczy. Przedsięwzięcie planowane jest poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych. Z uwagi na rodzaj, charakterystykę i lokalizację planowanej inwestycji, nie przewiduje się negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, o których mowa w art. 56, art. 59 i art. 61 ustawy Prawo wodne. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie ochrony pośredniej strefy ochronnej ujęcia wody powierzchniowej z rzeki R. ustanowionej rozporządzeniem nr 1/2011 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej z rzeki Rudawy na potrzeby Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S. A. w K.. Teren ochrony pośredniej, obejmuje całą zlewnię rzeki R. od źródeł rzeki do przekroju awaryjnego ujęcia wody w M. . W wyniku realizacji inwestycji przewiduje się powstawanie odpadów, będących efektem prowadzonych prac budowlanych, tj. robót ziemnych, ułożenia nawierzchni drogi, rozbiórki infrastruktury drogowej i technicznej, wyburzeniami budynków oraz związanych z zapleczem sanitarnym i placem budowy. Na etapie realizacji przedsięwzięcia, podmiotem odpowiedzialnym za prawidłowe gospodarowanie odpadami, w tym za przekazanie ich jednostkom uprawnionym do gospodarowania odpadami, będzie wykonawca robót budowlanych. W związku z eksploatacją wiaduktu i układu drogowego nie powstaną nowe rodzaje odpadów w stosunku do stanu istniejącego (funkcjonowania drogi). Nie przewiduje się również wzrostu ilości powstających odpadów. Powstające odpady tak jak dotychczas związane będą z utrzymaniem drogi oraz linii kolejowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Od tej decyzji odwołanie złożył R. H. wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 12 października 2022 r. nr SKO.OŚ/4170/271/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że na etapie realizacji inwestycji oddziaływanie inwestycji na środowisko będzie miało, co ma miejsce przy realizacji każdej inwestycji, charakter przejściowy i ustąpi po jej zakończeniu, niemniej organ I instancji ustalił w decyzji warunki (wyżej opisane) przeprowadzenia procesu budowlanego w sposób najmniej uciążliwy. Organ I instancji uwzględniając wyniki przeprowadzonego postępowania (uzgodnienie RDOŚ, DRZGW, PIS w K.) i uzyskane na tej podstawie wyczerpujące dane na temat inwestycji pozwalające ocenić na etapie wydawania decyzji jej oddziaływanie odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest bowiem obligatoryjne. Jeżeli zatem już na początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe nie ) budzą wątpliwości, to nie ma podstaw do nakładania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zwrócić też trzeba uwagę, iż przedsięwzięcie nie należy do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Kolegium ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w rozważnym przypadku przeprowadzona została wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji opiera się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Dokonano obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim jej uciążliwości, poprzez ustalenie danych związanych m.in. z gospodarką odpadami, emisją hałasu, emisji zanieczyszczeń do środowiska. Przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność w ramach prawnej ochrony ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć. Rolą właściwego organu jest stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach i czy przy dopełnieniu odpowiednich warunków nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska. Jeżeli oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a takie wnioski wynikają z ustalonego stanu faktycznego brak podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż w postępowaniu przeanalizowano i oceniono wpływ przedsięwzięcia na środowisko w wystarczającym zakresie. Ponadto Kolegium stwierdza, że nie ma żadnych przepisów, które uzależniałyby wydanie przedmiotowej decyzji od analizy całego przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że realizacja inwestycji jest podyktowana ważnym interesem społecznym. Wykonanie przedmiotowej inwestycji zgodnie z projektem gwarantuje wysokiej jakości infrastrukturę techniczną, która podniesie standard życia okolicznych mieszkańców, podróżnych oraz bezpieczeństwo w komunikacji kolejowej i drogowej. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji można stwierdzić, iż jest to inwestycja o niewielkiej skali - jej zakres wyniesie ok 3,5 ha (ok. 3 ha w obrębie ulicy Z. i ok. 0,5 ha w obrębie ulicy K. ). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. H. zarzucając naruszenie: 1/ art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, że wbrew jednoznacznemu brzmieniu w/w regulacji, statuującej zakaz podziału/fragmentaryzacji przedsięwzięcia dla celów dokonania analizy oddziaływania na środowisko, rzekomo, cyt.: "nie ma żadnych przepisów, które uzależniałyby wydanie przedmiotowej decyzji od analizy całego przedsięwzięcia", a tym samym uznanie przez SKO, że wbrew obowiązującym regulacjom prawnym, stanowiącym implementację na grunt krajowy przepisów unijnych w przedmiotowej sprawie analizę środowiskową można ograniczyć wyłącznie do "zamówienia częściowego" do "budowy układów drogowych", czyli w tym wypadku do budowy wiaduktu drogowego w ciągu ul. Z. pomimo tego, że jak wynika to chociażby z zawartego we wniosku opisu zamierzenia, ukształtowania i przeznaczenia terenów w rejonie ul. Z. w K. , a dodatkowo wprost z przedłożonego do akt sprawy dowodu, w postaci wyjaśnień GDDKiA (vide: pismo GDDKiA z dnia 27.06.2022 r., załączone do odwołania od decyzji środowiskowej) planowany wiadukt jest jedynie elementem większej całości - zakrojonej na szeroką skalę przebudowy infrastruktury drogowej w rejonie DK - 79 (K. ), w ramach której nowy wiaduktu, w połączeniu z planowaną przebudową skrzyżowania znajdującego się na styku DK - 79 z ulicą Zieloną na rondo, ma posłużyć zapewnieniu obsługi komunikacyjnej terenów znajdujących się po obu stronach linii kolejowej, w tym zwłaszcza, znajdujących się po południowej stronie tej linii rozległych obszarów przemysłowych, z których dojazd do DK - 79 (po planowanej likwidacji dotychczasowych przejazdów na poziomie szyn będzie możliwy wyłącznie przez nowy wiadukt drogowy i ul. Z.); 2/ art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmowę zastosowania przez SKO wyrażonej w tym przepisie normy prawnej, skutkującą brakiem dokonania przez organ prawidłowej identyfikacji przedmiotu niniejszego postępowania, tj. "przedsięwzięcia" w rozumieniu nadanemu temu pojęciu przez ustawodawcę, a w konsekwencji tego błędne uznanie, że w analizowanej sprawie za "przedsięwzięcie" może zostać rzekomo uznana sama budowa wiaduktu drogowego w ciągu ul. Z. pomimo tego, że inwestycja ta wchodzi w skład, cyt.: "budowy układów drogowych wraz t nowymi wiaduktami drogowymi, a wydzielenie tego fragmentu na potrzeby wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w sposób oczywisty zmierza do ominięcia przez inwestora konieczności oceny faktycznego oddziałania na środowisko zamierzenia w postaci przebudowy infrastruktury drogowej w rejonie DK - 79 (K. ); 3/ art 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez całkowicie błędne i nieuprawnione przyjęcie przez SKO, że w realiach przedmiotowej sprawy poddawana analizie inwestycja w postaci budowy wiaduktu drogowego w ciągu ul. Z. , w zakresie oddziaływała na środowisko będzie miała rzekomo cyt. charakter przejściowy i ustąpi po jej zakończeniu" w sytuacji w której możliwość dokonania takiej kwalifikacji wyklucza fakt, że w/w wiadukt nie będzie miał samodzielnego charakteru lecz będzie stanowił składową kompleksowego "przedsięwzięcia" w postaci przebudowy infrastruktury drogowej w rejonie DK - 79 (K.), którego celem ma być przekierowanie ruchu drogowego - głównie z terenów przemysłowych; 4/ art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wobec nie znajdującego podstaw faktycznych i prawnych stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że brak jest podstaw (obowiązku) przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie oceny oddziaływania objętego wnioskiem zamierzenia na środowisko, w sytuacji w której faktyczny rodzaj i charakter przedsięwzięcia, w tym zwłaszcza powiązanie objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego z innymi elementami, wchodzącymi w zakres przebudowy infrastruktury drogowej w rejonie DK - 79 (K. ), niewątpliwie będzie skutkowało kumulowania się negatywnych oddziaływań na środowisko, co przemawia w niniejszej sprawie za stwierdzeniem obowiązku przeprowadzenia w/w oceny; 5/ art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wobec określenia w decyzji środowiskowych uwarunkowań realizacji objętej wnioskiem inwestycji nie adekwatnych do faktycznej skali przedsięwzięcia - uwzględniających faktycznych parametrów i faktycznej skali przedsięwzięcia, w skład którego ma wchodzić objęta wnioskiem inwestycja (jako zamówienie częściowe) oraz jego faktycznych skutków dla środowiska; 6/ art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), art. 80 k.p.a. (reguł rządzących prowadzeniem przez organy administracji postępowania dowodowego) z uwagi na: dokonanie przez SKO ustaleń nie znajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w szczególności przyjęcie przez ten organ, iż poddawana kontroli decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zapadła rzekomo na podstawie zgromadzenia wyczerpujących danych o inwestycji, że w rozpatrywanej sprawie wszystkie skutki środowiskowe inwestycji nie budzą wątpliwości, że rzekomo oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami prawa standardów oraz, że rzekomo w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji prawidłowo przeanalizowano i oceniono wpływ przedsięwzięcia na środowisko, gdy tymczasem: wbrew wyrażonej w tym przedmiocie ocenie SKO, organ 1 instancji w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie uznał, że poddawane ocenie "przedsięwzięcie" obejmuje rzekomo jedynie likwidację przejazdu kolejowego w km 41,214 linii kolejowej nr [...] oraz budowę, w zamian, wiaduktu drogowego (nad linia kolejową) w km ok. 43,152 - likwidacja oraz budowa w/w przejazdów jest bowiem tylko jednym z elementów planowanego obecnie kompleksowego zamierzenia inwestycyjnego, mającego objąć przebudowę infrastruktury drogowej w rejonowe DK - 79, na którą, oprócz likwidacji wiaduktu w W. F. oraz budowy nowego wiaduktu w ciągu ul. Z. , ma składać się co najmniej jeszcze budowa skrzyżowania typu "rondo" na styku drogi krajowej nr 79 K. -C. z ul. Z. i modernizacja ul. Z. - dla potrzeb zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenów znajdujących się po obu stronach linii kolejowej, w tym przede wszystkim znajdujących się po południowej stronie linii kolejowej rozległych obszarów przemysłowych, z których dojazd do DK - 79 (po planowanej likwidacji dotychczasowych przejazdów na poziomie szyn będzie możliwy wyłącznie przez nowy wiadukt drogowy, ul. Z. oraz rondo zlokalizowane na styku tej ulicy z DK - 79) oraz strefy gospodarczej zaprojektowanej po północnej stronie DK – 79. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wadliwych ustaleniach odnoszących się do: rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia, istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, w tym odnoszących się do faktycznej uciążliwości projektowanego przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich, wymagań, jakie w świetle faktycznych parametrów planowanego przedsięwzięcia powinny zostać dochowane przy jego realizacji, charakteru terenów przyległych do miejsca planowanego zamierzenia, skutków realizacji przedsięwzięcia dla nieruchomości sąsiednich, skali inwestycji, faktycznych celów realizowanego przedsięwzięcia, faktycznego wpływu realizowanego przedsięwzięcia w fazie jego eksploatacji na zanieczyszczenie powietrza, poziom hałasu, poziom drgań oraz poziom zanieczyszczeń w rejonie zlokalizowanej przy ul. Z. gęstej zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, zmian natężenia ruchu w obrębie ul. Z. j, powstałych w wyniku realizacji przedsięwzięcia, faktycznego stopnia oddziaływania przedsięwzięcia na komponenty środowiska;. a także wobec braku przeanalizowania i ustosunkowania się przez SKO do przedstawionych w odwołaniu argumentów, zarzutów i dowodów odnoszących się do powiązań technologicznych i wspólnego celu gospodarczego występującego pomiędzy inwestycją wskazaną we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, a fatycznie planowanym w tym wypadku "przedsięwzięciem" w postaci cyt.: budowy układów drogowych wraz z nowymi wiaduktami drogowymi w ramach którego ma zostać przeprowadzona przebudowa infrastruktury drogowej w rejonowe DK - 79 i ul. Z. , a na którą oprócz budowy nowego wiaduktu w ciągu ul. Z. ma składać się (co najmniej) m. in. budowa skrzyżowania typu rondo na styku drogi krajowej nr 79 K. -C. z drogą gminną ul. Z. oraz poszerzenie tej drogi i zmiana jej kategorii - dla potrzeb obsługi komunikacyjnej terenów przemysłowych położonych po południowej stronie linii kolejowej oraz strefy gospodarczej, jaka ma powstać po północnej stronie DK nr 79; 7/ art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. wobec braku uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu społecznego oraz zasady pogłębiania obywateli do organów państwa, o czym świadczy m. in. brak wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym; 8) art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (z uwagi na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi rzekomo konieczność przeprowadzenia przez inwestora oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo tego, że zakres oddziaływania faktycznie przewidzianego w tym wypadku do realizacji przedsięwzięcia (jako całości) przemawiał za nałożeniem na inwestora takiego obowiązku, a o braku takiej potrzeby nie mogły przesądzać przedłożone do akt sprawy opinie innych organów, opierające się na błędnym uznaniu, że przedsięwzięciem jest w tym wypadku sama budowa nowego wiaduktu, a nie kompleksowa przebudowa infrastruktury drogowej w rejonowe DK - 79 i ul. Z. , które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w ich wyniku SKO w sposób błędny i bezpodstawny przyjęło, iż wydanie poddawanej jego kontroli Decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostało poprzedzone wszechstronnym wyjaśnieniem wszystkich (prawnych i faktycznych) okoliczności sprawy oraz prawidłową oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sytuacji, w której w świetle przedstawionych powyżej zarzutów przyjąć należało, iż Decyzja środowiskowa w rażący sposób narusza art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 §3 k.p.a. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektów inżynieryjnych, układów drogowych, przejść podziemnych pod torami oraz budowy wiaduktu. W ocenie organów obu instancji, postępowanie wykazało, że przedsięwzięcie to, zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga stwierdzenia potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący zarzuca, że opis przedmiotowego zamierzenia to niedopuszczalna fragmentaryzacja zakrojonego na szeroką skalę przedsięwzięcia drogowego, a postępowanie (dotyczące fragmentu zamierzenia inwestycyjnego) ma na celu uniknięcie przeprowadzenia oceny faktycznego oddziaływania tego zamierzenia na środowisko. Zarzuty te były także podstawą złożonego od decyzji I instancji odwołania. W ocenie organu II instancji nie ma żadnych przepisów, które uzależniały by wydanie decyzji od analizy całego przedsięwzięcia. W ocenie sądu stanowisko organu odwoławczego jest wadliwe, sama zaś decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Charakter rozstrzygnięć organów administracji zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta jest ustanowiona w art. 78 Konstytucji RP. Przepis ten mówi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Zasada ta jest realizowana w K.p.a. przepisem art. 15. Stanowi on, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego, nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić, w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa, o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym, poprzez wskazanie odwołującej się stronie, dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych przez nią argumentów. Rola organu II instancji nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz ponownego rozpatrzenia sprawy, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działanie organu odwoławczego w sposób oczywisty naruszyło zasadę, o której mowa wyżej. Jak wynika z samego brzmienia art. 71 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.(dalej; ustawa) celem wydania decyzji środowiskowej jest ustalenie warunków środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia tj. ram, w jakich planowane przedsięwzięcie może być realizowane w sposób bezpieczny dla środowiska i jak najmniej w to środowisko ingerująco. Sama decyzja środowiskowa nie przesądza jeszcze czy inwestycja, dla której określa warunki jej realizacji będzie mogła być w przyszłości zrealizowana. Jest to pierwszy etap procesu inwestycyjnego poprzedzający możliwość uzyskania przez inwestora dalszych decyzji umożliwiającą mu realizację zamierzenia. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jest wiążąca dla organów procedujących na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (art. 86 ustawy). Następnie zauważyć należy, iż przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dz. Urz. UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, czyli takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Postępowanie to dotyczy planowanego przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym we wniosku inwestora i karcie informacyjnej przedsięwzięcia zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, czy z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09). Właściwemu ustaleniu przedmiotu postępowania o ustalenie uwarunkowań środowiskowych dla danego przedsięwzięcia służy także definicja zamieszczona w art. 3 pkt 13 ustawy, który stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Jak zasadnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2021 r. IV SA/Po 38/21 zamiarem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia, jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2016 r. II SA/Sz 530/15 wskazano, iż powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Powiązanie o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tą samą technologie, choćby planowanych przez różne podmioty prawa. Przepis ten ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie, w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. Zaprezentowane wyżej poglądy prawne w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, istnieje regulacja, która uzależnia wydanie decyzji środowiskowej od analizy całego przedsięwzięcia. Tym przepisem jest właśnie definicja przedsięwzięcia, która nawiązuje do technologicznego powiązania danego przedsięwzięcia jako całości. Jeżeli powiązanie takie istnieje tj. przedsięwzięcie będące przedmiotem danego postępowania środowiskowego, jest w istocie częścią większego zamierzenia inwestycyjnego nieobjętego wnioskiem o ustalenie uwarunkowań środowiskowych, decyzja wydana dla "fragmentu" tej inwestycji narusza prawo. Przedsięwzięcie to bowiem, w postępowaniu które jak mowa wyżej, wyznacza ramy uwarunkowań w środowiskowych w jakich winno być ono w przyszłości realizowane oraz ocenia jego dopuszczalność, powinno być traktowane jako całość. Wtedy tylko bowiem można ocenić faktyczny wpływ zamierzenia na środowisko i ustalić warunki, w jakich może być realizowane w sposób najbardziej korzystny dla środowiska. Nie jest to także sprawa obojętna do zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Fragment przedsięwzięcia kwalifikującego do przedsięwzięć mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w ujęciu całościowym może być kwalifikowane do mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dzielenie danego przedsięwzięcia na fragmenty może zatem mieć skutek w postaci nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dla tego przedsięwzięcia, co stoi wbrew zaleceniom ustawowym. Stanowisko organu odwoławczego jest zatem błędne. Warto też odnotować, że decyzja tego organu sprowadza się w zasadzie, do opisu postępowania przed organem I instancji i przytoczenia części merytorycznego wyrzeczenia, jakiego ten organ dokonał. Swojego stanowiska organ II instancji nie prezentuje, poza stwierdzeniem, że ocena oddziaływania inwestycji na środowisko przeprowadzona została wszechstronniej i wyczerpująco, wydanie decyzji środowiskowej nie wymaga zgody stron postępowania a realizacja inwestycji jest podyktowana ważnym interesem społecznym oraz, że podniesie ona standard życia okolicznych mieszkańców. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest lakoniczne i opiera się na wadliwych założeniach. Tego typu rozstrzygnięcie w ocenie sądu narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Trudno bowiem uznać, że organ sprawę rozpoznał ponownie i ustosunkował się do zarzutów skargi. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustosunkuje się do zarzutów odwołania i dokonując stosownych ustaleń wykaże, czy wniosek po wydanie decyzji środowiskowej dotyczył całego zamierzenia inwestycyjnego czy tylko jego fragmentu. Orzeczenie organu odwoławczego będzie uzależnione od tergo ustalenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c oraz 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.