II FSK 178/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Antoni Hanusz Sędzia del. WSA Andrzej Melezini Protokolant Katarzyna Kwaśniewska- Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 315/23 w sprawie ze skargi R.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lipca 2022 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.133.2022.3.MJ w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz R. K.kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 315/23 w sprawie ze skargi R.K. (dalej: "Skarżący") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z dnia 5 lipca 2022 r. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 146 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023, poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej zwana: "CBOSA"). 2.1. Pełnomocnik organu podatkowego wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) oraz art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez uznanie przez sąd, że w warunkach niniejszej sprawy osiągnięty przez wnioskodawcę przychód winien być kwalifikowany do źródła przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, gdy tymczasem prawidłowa subsumpcja winna doprowadzić sąd do uznania, że w sprawie mamy do czynienia z przychodem który winien być zakwalifikowany do źródła - pozarolnicza działalność gospodarcza - zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Wskazując na powyższe naruszenia, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. 2.2. Pełnomocnik Skarżącego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest bezzasadna. 3.2. Na wstępie należy przypomnieć, że sprawa dotycząca interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 5 lipca 2022 r., wydanej na wniosek Skarżącego, była już przedmiotem kontroli kasacyjnej dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2023 r., o sygn. akt II FSK 21/23, mocą którego uchylono wcześniejszy wyrok WSA w Szczecinie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W wyroku tym zostało wyrażone stanowisko odnośnie do wszystkich kwestii materialnoprawnych podniesionych przez organ interpretacyjny w obecnie rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu tego wyroku dokonano określonej wykładni przepisów zawartych w art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. w relacji do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wskazał na to w swoim uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji i podał, że w związku z tym zaktualizowała się norma wynikająca z art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. 3.3. Zawarte w wyroku II FSK 21/23 stanowisko zostało uwzględnione w zaskarżonym wyroku WSA w Szczecinie. Stosownie do przywołanego przez Sąd pierwszej instancji art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd ten podał, że działa w warunkach związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyjaśnił w czym owo związanie się wyraża. Skarżący obecnie kasacyjnie organ interpretacyjny zarzuty kasacyjne sformułował w taki sposób, jakby wyrok ten nie istniał i tym samym nie zostały przesądzone kwestie dotyczące wykładni i zastosowania prawa materialnego w opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym. Skarżący DKIS nie zarzucił naruszenia art. 170 p.p.s.a., czy też art. 190 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie oceny prawnej i stanowiska wyrażonego w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a te przepisy były podstawą wydanego wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Skarżący organ wbrew wskazanym przepisom prawa, dąży w skardze kasacyjnej do ponownego rozpoznania sprawy w szczególności w zakresie dokonanej już i ocenionej wykładni operatywnej prawa materialnego. Tymczasem, jak wynika z przywołanych powyżej przepisów p.p.s.a., wyrokiem w sprawie II FSK 21/23 jest związany nie tylko Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę, ale też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Dlatego postawione w skardze kasacyjnej zarzuty prawa materialnego dotyczące kwestii już rozstrzygniętych prawomocnym wyrokiem uchylają się spod kontroli orzekającego w niniejszej sprawie Sądu kasacyjnego, z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 190 zdanie 2 p.p.s.a. 3.4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. i w zw. § 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687).