I SA/Wa 1328/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność wniosku G.C. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2020 r., utrzymującym w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania prawa do zasiłku stałego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. G.C. wnioskiem z [...] lutego 2020 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o przyznanie prawa do zasiłku stałego. Prezydent Miasta [...] postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2020 r., zawiesił postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stałego - do dnia dostarczenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu wskazał, iż wiekiem uprawniającym do zasiłku stałego jest osiągnięcie wieku emerytalnego - zgodnie z przepisami ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z uwagi na fakt, że z powodu wieku skarżący nie kwalifikuje się do przyznania prawa do zasiłku stałego - świadczenie to może być przyznane wyłącznie osobie całkowicie niezdolnej do pracy. Przy czym za osobę całkowicie niezdolną do pracy ustawa o pomocy społecznej uznaje całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Prezydent zauważył, że do wniosku skarżący załączył potwierdzenie złożenia w dniu [...] stycznia 2020 r. wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zatem z przedłożonych dokumentów wynika, iż z wyłączeniem warunku całkowitej niepełnosprawności - skarżący spełnia pozostałe warunki do ustalenia prawa do zasiłku stałego. W takiej sytuacji - na podstawie art. 106 ust. 7 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507), dalej jako ustawa - zobowiązany był on do zawieszenia postępowania do dnia dostarczenia orzeczenia. Wskazał także, że w przypadku niedostarczenia orzeczenia w terminie 3 lat od dnia zawieszenia postępowania, organ podejmuje z urzędu zawieszone postępowanie. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący wniósł zażalenie - zarzucając rażące naruszenie prawa administracyjnego i rażące naruszenie interesu społecznego strony. W jego ocenie, doszło do fałszowania dat przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej z powodu złożonej skargi do Dyrektor tego Ośrodka. Podniósł również, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a w przypadku gdy rozstrzygnięcie oparte jest o uznanie administracyjne, organ winien rozważyć słuszny interes strony i interes społeczny. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu przywołało treść art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wskazując, że z przepisu tego wynika, iż aby uzyskać zasiłek stały osoba o niego występująca musi być niezdolna do pracy z powodu wieku lub posiadać orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Zauważyło, że z uwagi na to, iż skarżący nie spełnia kryterium wieku do przyznania zasiłku stałego, konieczne jest posiadanie orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy. W dacie składania wniosku o przyznanie zasiłku stałego, skarżący nie posiadał orzeczenia o niepełnosprawności, a do wniosku o przyznanie zasiłku stałego dołączył potwierdzenie złożenia w dniu [...] stycznia 2020 r. wniosku o wydanie takiego orzeczenia. W dalszej części uzasadnienia Kolegium - przywołując treść art. 106 ust. 7 pkt 1 ustawy - stwierdziło, że organ I instancji zasadnie zawiesił postępowanie do czasu dostarczenia przez skarżącego orzeczenia o niepełnosprawności. Wskazało, iż postępowanie zostanie podjęte po dostarczeniu orzeczenia. W zależności od jego treści i terminu dostarczenia - organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, o czym stanowi art. 106 ust. 9 i 10 ustawy o pomocy społecznej. Dodało, że decyzja w sprawie przyznania lub odmowy przyznania zasiłku stałego nie jest decyzją uznaniową, ponieważ uzyskanie świadczenia uzależnione jest jedynie od spełnienia przez wnioskodawcę wszystkich warunków wynikających z art. 37 ustawy, a organ administracji publicznej nie posiada żadnej swobody w zakresie przyznania tego rodzaju świadczenia. Następnie skarżący pismem z [...] kwietnia 2020 r. - na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. - wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy o numerze [...] oraz uwzględnienie wniosku dowodowego złożonego w dniu [...] marca 2020 r. w sprawie o numerze [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazało, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest szczególnym środkiem odwoławczym, będącym w istocie surogatem odwołania, gdyż spełnia taką samą rolę jak odwołanie. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie/zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Negatywna przesłanka niedopuszczalności odwołania/zażalenia obejmuje zróżnicowaną grupę przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania/zażalenia natury przedmiotowej to: a) nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia; b) niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji/postanowień administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym; c) ostateczny charakter decyzji/postanowienia organu odwoławczego (por. wyrok NSA z 6 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, niepubl.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1866/2018: "Złożenie odwołania od decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne i stanowi przesłankę do zastosowania art. 134 k.p.a.". Następnie Kolegium stwierdziło, że w myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania/zażalenia w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie/zażalenie. Natomiast przesłanki przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia aktu w toku instancji. Wskazało, że nie jest sporne, iż w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem SKO w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sformułowana bowiem w art. 16 § 1 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie dopuszcza możliwości podjęcia postępowania odwoławczego/ zażaleniowego wobec postanowień, które mają przymiot rozstrzygnięć ostatecznych. Podkreśliło, że ustalenie m.in. dopuszczalności odwołania/zażalenia jest potencjalnie pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ administracji publicznej po otrzymaniu odwołania/zażalenia. Na tym etapie postępowania organ nie bada, czy środek zaskarżenia jest merytorycznie uzasadniony. Stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia, zobowiązuje organ do zachowania określonego w przywołanym wyżej art. 134 k.p.a. W takim przypadku merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe - ponieważ prowadziłoby do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a. - złożył G.C. zarzucając mu: 1) naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Osób Niepełnosprawnych (ONZ) dotyczące dyskryminacji z powodu braku wiedzy prawniczej, a to złamały organy orzekające obu instancji. Naruszenie Konwencji odnosi się do nieustalonego jego dochodu w lutym 2020 r., 2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 28, art. 140 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez odmowę ponownego rozpatrzenia sprawy i ustalenia dokładnego stanu faktycznego, pomimo że zaskarżone postanowienie doprowadziło do naruszenia uprawnień SKO wynikających z uprawnień skarżącego do wyższej instancji, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a. przez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej całościowej oceny, a także nie odniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę (wniosek dowodowy z [...] marca 2020 r.), w tym niewyjaśnienie dlaczego SKO nie przeprowadziło dowodu z tych dokumentów, względnie odmówiło tym dokumentom mocy dowodowej - co doprowadziło do błędnego uznania, że nie potrzeba ponownie rozpatrywać sprawy w SKO, b) art. 61a k.p.a. przez jego niewłaściwe (bezpodstawne) zastosowanie, w sytuacji gdy wniosek o ponowne rozpatrzenie i stwierdzenie nieważności został złożony przez skarżącego, który wykazał, a przynajmniej w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił posiadanie interesu prawnego we wszczęciu postępowania nieważnościowego, a tym samym brak podstaw do uznania, że wniosek został złożony przez osobę i to w sposób "oczywisty" nie będący stroną w rozumieniu art. 61 k.p.a., c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. - wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji, postanowienia SKO, zaskarżonego wnioskiem z [...] marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do ich uchylenia i wszczęcia postępowania nieważnościowego. W związku z tym - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. - skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji z [...] kwietnia 2020 r. Ponadto - wskazując na art. 119 pkt 1 i 3 p.p.s.a.- wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w treści zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z [...] marca 2021 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego podtrzymał skargę i przyłączył się do zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. skutkujących niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i treści oraz znaczenia pisma skarżącego. Wskazał, że z pisma skarżącego wynika, iż wnosił on o ponowne rozpatrzenie sprawy, co świadczy o jego woli skorzystania ze zwyczajnego środka zaskarżenia w postaci skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z [...] kwietnia 2020r., z której treścią się nie zgadzał, zwłaszcza w sytuacji, gdy pismo skarżącego z [...] kwietnia 2020 r. wniesione było w ustawowym terminie do złożenia takiej skargi - nie zaś "ze szczególnego środka odwoławczego" o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Organy administracji publicznej nie mają bowiem prawa i podstaw do nadawania działaniom i oświadczeniom obywateli znaczenia sprzecznego z ich wolą, nieracjonalnego, a wręcz niedorzecznego, które nie może doprowadzić do korzystnego dla strony wyniku. Skarga do sądu administracyjnego nie jest pismem sformalizowanym i "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" mieści się w formule skargi. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem nadania biegu skardze oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. utrzymującym w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stałego. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., który znajduje zastosowanie w sprawie wywołanej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na mocy odesłania zawartego w art. 127 § 3 in fine. Powyższy przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania/zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania/zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) może wynikać z przyczyn przedmiotowych bądź podmiotowych. Do przyczyn przedmiotowych zaliczyć można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub - jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - wyczerpanie przysługujących stronie środków odwoławczych. Natomiast do przyczyn podmiotowych zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. zostało wydane po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego od postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku stałego. Oznacza to, że ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stało się ostateczne i mogło zostać zaskarżone do sądu administracyjnego z powodu jego niezgodności z prawem. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 i 2 k.p.a. decyzje/postanowienie, od których nie służy odwołanie/zażalenie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji/postanowienia, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (§ 1). Przy czym decyzje/postanowienia mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (§ 2). Zatem w tej sytuacji zaistniała przeszkoda o charakterze przedmiotowym polegająca na niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - albowiem w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać należy również, że ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawierało informację, że postanowienie jest ostateczne w trybie instancyjnym, jak również zawierało prawidłowe pouczenie o prawie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawy, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Zostało ono osobiście odebrane przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2020 r. Tymczasem skarżący - wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu ww. postanowieniu - pismem z [...] kwietnia 2020 r. wystąpił do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując wyraźnie - jako podstawę swojego wniosku - przepis art. 127 § 3 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. W związku z tym Sąd orzekający nie może zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że w pismo skarżącego z [...] kwietnia 2020 r. stanowiło w istocie skargę do sądu administracyjnego, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w art. 127 § 3 k.p.a. Takie stanowisko pełnomocnika nie znajduje bowiem jakiegokolwiek odzwierciedlenia w treści złożonego wniosku. Przy ustaleniu charakteru pisma strony - jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie - nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt podniesionych okoliczności. O tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje wszak strona. Stąd w razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie w ramach obowiązku informacyjnego (art. 9 k.p.a.) informacji o przysługujących jej środkach obrony praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, przy jednoczesnym skierowaniu do niej wezwania, w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Podkreślić jednak należy, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie tych pism, które zostały zredagowane w sposób niezręczny, niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony. Nie może być więc rozciągany na wszystkie pisma stron, a więc także na te, które są w swej treści jasne i zrozumiałe (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1960/16). Skład orzekający powyższy pogląd w pełni podziela. Zatem jeśli z pisma wprost wynika wola strony - to organ nie ma obowiązku żądać jego sprecyzowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. G.C. w piśmie z [...] kwietnia 2020r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wystąpił z wyraźnie sformułowanym i jednoznacznie brzmiącym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący bowiem nie tylko zatytułował je jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", ale także zaznaczył, że dotyczy ono sprawy [...], a jako jego podstawę wskazał jasno i wyraźnie przepis art. 127 § 3 w zw. z art. 61 § 3 k.p.a., zaś w uzasadnieniu podniósł uchybienia, których miał dopuścić się skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego przy wydawaniu postanowienia z [...] kwietnia 2020 r., nr [...]. Przy tej ocenie należy mieć również na względzie możliwości intelektualne skarżącego. Z jego pism procesowych złożonych w sprawie wynika bowiem, że nie ma on żadnego problemu ze zrozumieniem kierowanych do niego orzeczeń i pism organów administracji. Ma on także swobodę wyrażania myśli i poglądów, jak również swobodę formułowania zarzutów i wniosków. Wykazuje się również dobrą znajomością przepisów prawa procesowego i materialnego. Dobitnie świadczy o tym treść skargi do Sądu - z której ewidentnie wynika ponadprzeciętna znajomość nie tylko przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ale także ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też trudno uznać, że skarżący składając wniosek z [...] kwietnia 2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy - wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu w postanowieniu z [...] kwietnia 2020 r., ze zrozumieniem którego nie powinien mieć żadnych problemów - chciał w istocie złożyć skargę do sądu administracyjnego. Podsumowując Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zgromadziło bowiem kompletny materiał dowodowy, poddało go rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej analizie a następnie właściwie dokonało oceny okoliczności niniejszej sprawy, zaś wydane w sprawie rozstrzygnięcie zostało wyczerpująco uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 119 pkt 3, art. 120 i art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.