I SA/Gd 714/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2022 r. nr 2201-IEW.4120.11.2022/EP w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. "S" Sp. z o.o. nie uregulowała w terminie podatku dochodowego od prawnych za 2015 r. (wynikającego z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 30 września 2019 r. nr 2208-SPV.4100.2.2018). Dnia 30 listopada 2021r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni postanowieniem z 22 listopada 2021 r. Nr 2208-SEW.4120.27.2021 wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności H. S., jako prezesa zarządu "S" Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Dnia 30 grudnia 2021 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni decyzją nr 2208-SEW.4120.27.2021 orzekł o solidarnej odpowiedzialności strony, jako prezesa zarządu "S" Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od dochodowym od osób prawnych za 2015 rok wraz z odsetkami za zwłokę, w kwotach wymienionych w sentencji. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 19 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przypomniał, że osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych i koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 O.p.). Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p.). W rozpatrywanym przypadku spełnione zostało powyższe kryterium. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało, bowiem wszczęte 30 listopada 2021 r., natomiast decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 30 września 2019 r. nr 2208-SPV.4100.2.2018 określająca "S" Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. została doręczona 16 października 2019 r.. Wskazano, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Z akt sprawy wynikało, że skarżący pełni jednoosobowo obowiązki członka zarządu "S" Sp. z o.o. od 6 lutego 2010 r. (uchwała Zgromadzenia Wspólników "S" Sp. z o.o. z 6 lutego 2010 r.). Zatem pełnił te obowiązki również w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań tej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r.. Ponadto, w przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "S" Sp. z o.o. nie ustalono majątku, z którego można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Z załączonych do akt zajęć rachunków bankowych; protokołów o stanie majątkowym zobowiązanego; danych pobranych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych; danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów; zajęcia wierzytelności; raportów poborcy skarbowego sporządzonych na okoliczność prowadzonych czynności egzekucyjnych pod adresem siedziby spółki -wynikało, że Spółka nie prowadzi działalności, nie posiada środków pieniężnych, majątku ruchomego, nieruchomego i innych praw majątkowych, z których można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni postanowieniem nr 2209-SEE.711.10.38.2022.2 umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku "S" Sp. z o.o.. Zatem uznano, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości bezskuteczna. Stwierdzono, że jak wynika z akt sprawy Spółka posiada zaległości: • w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. r., • z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych od stycznia 2019 r. do stycznia 2020 r., • z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych od stycznia 2019 r. do stycznia2020 r., • z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od stycznia do maja 2019 r. • wobec innych wierzycieli – T. S.A. w R., Banku Spółdzielczego w S., F. Sp. z o.o. w G. (co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku Sygn akt VI GUp 2/15). Poza tym "S" Sp. z o.o. opłacała składki ZUS wraz z odsetkami za zwłokę po terminie płatności za: grudzień 2007 r., od stycznia 2008 r. do października 2009 r., od kwietnia 2010 r. do grudnia 2012 r., kwiecień 2013 r., czerwiec 2013 r., od sierpnia 2013 r. do marca 2014 r., grudzień 2018 r.. Ze sprawozdań finansowych sporządzonych za lata 2014 - 2017 wynika, że zobowiązania "S" Sp. z o.o. nie przekraczały wartości majątku Spółki. Stan niewypłacalności Spółki został więc ujawniony już w 2008 r. W tym okresie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, zgodnie z którymi dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli: • nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań lub • jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 1 i 2 ww. ustawy). Zdaniem organu, zatem "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z w/w przesłanek, przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza. Ponadto dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 ustawy ww. ustawy). W przedmiotowej sprawie Spółka zaprzestała terminowego regulowania swoich publicznoprawnych zobowiązań począwszy od 16 lutego 2008 r. - z tym dniem, bowiem nie zapłaciła w terminie płatności drugiego z kolei zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za styczeń 2008 r. (pierwsze nieuregulowane w terminie zobowiązanie z tytułu składek ZUS za grudzień 2007 r.). Zatem zarząd "S" Sp. z o.o. winien w 14 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od 16 lutego 2008r., podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Jeśli sytuacja uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości zaistniała przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu -jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - to wniosek taki winien być zgłoszony niezwłocznie po ustaleniu, że stan interesów Spółki uzasadniał podjęcie takich czynności. Z uwagi na fakt, że skarżący pełnił funkcję członka w zarządzie Spółki od dnia 6 lutego 2010 r., czyli w czasie, gdy Spółka pozostawała już w stanie niewypłacalności, zobowiązany był do podjęcia działania w kierunku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości najpóźniej z upływem 14 - dniowego terminu wskazanego ustawą z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe liczonego od dnia objęcia funkcji w zarządzie. Pomimo tego, Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Natomiast postępowanie upadłościowe "S" Sp. z o.o. ogłoszone z wniosku wierzyciela spółki tj. T. S.A. złożonego 17 czerwca 2014 r. zostało umorzone z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów tego postępowania. Odnosząc się do przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. wskazano, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym skarżący nie uprawdopodobnił, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Przypomniano, że członek zarządu spółki z o.o. może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). W odwołaniu podatnik podniósł, że Spółka posiada majątek pokrywający zobowiązania, co wynika ze sprawozdania tymczasowego nadzorcy sądowego G. O. – M. (znajdującego się w aktach sądowych Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku). Jak zostało wskazane aktualnie Spółka nie prowadzi działalności, nie posiada środków pieniężnych, majątku ruchomego, nieruchomego i innych praw majątkowych, z których można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania. Natomiast okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest sytuacja wskazania jakiegokolwiek mienia, ale takiego, które faktycznie istnieje i realnie umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości fiskalnych w znacznej części, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Odnosząc się do twierdzenia, że do czasu określenia "S" Sp. z o.o. zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 r. Spółka nie miała problemów finansowych, organ stwierdził, że jak wynika z dokumentacji załączonej do akt sprawy, Spółka począwszy od stycznia 2008 r. opłacała składki do ZUS po obowiązującym terminie płatności. Z załączonych zaświadczeń wynika jedynie, że na konkretne dni tj.: 12 marca 2008 r., 16 marca 2009 r., 22 listopada 2021 r. i 9 kwietnia 2013 r. "S" Sp. z o.o. nie posiadała zaległości z tytułu opłacania składek do ZUS. Nie można jednak odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych. Jednak, jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, sam będzie musiał ponieść odpowiedzialność finansową. Organ nie zgodził się też z zarzutem, że organ pierwszej instancji naruszył zasady postępowania podatkowego (art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 i art. 200 Ordynacji podatkowej). W naszej opinii wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia (orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej) zostały należycie wyjaśnione i ocenione. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do oceny stanu faktycznego, w tym również ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wskazano też, że jak wynika z akt sprawy, skarżący miał zapewnioną możliwość uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu podatkowym i korzystał z tego uprawnienia. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczania każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody. Natomiast, jeżeli stan zdrowia uniemożliwił pisemne wypowiedzenie się w sprawie, to w jego interesie było ustanowienie pełnomocnika do działania w swoim imieniu. Wskazano, że strona w odwołaniu ponosi odpowiedzialność, że odpowiedzialność solidarna za zobowiązania "S" Sp. z o.o. przedawniła się, bowiem decyzja orzekająca odpowiedzialność została doręczona 17stycznia 2022 r. W jego ocenie, istotna jest data doręczenia a nie data wydania decyzji orzekającej solidarną odpowiedzialność. Odnosząc się do tego zarzutu zauważono, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. (art. 118 § 1 O.p.). Jeżeli zatem upłynie termin, o którym mowa w tym przepisie organ podatkowy traci prawo do wydania decyzji. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Zaległości podatkowe "S" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. powstały z dniem 1 kwietnia 2016 r.. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i przytoczone przepisy prawa zauważono, iż organ podatkowy miał prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za w/w zaległości podatkowe do końca 2021 r.. Decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności została wydana w dniu 30 grudnia 2021 r.. Wskazano też, że zaległości "S" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych 2015 r. nie uległy przedawnieniu. Nastąpiło, bowiem zawieszenie biegu terminu przedawnienia: - od 6 listopada 2018 r. (doręczenie zarządzenia zabezpieczenia) do 30 grudnia 2019 r. (zakończenie postępowania zabezpieczającego) na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 i § 7 pkt 5 O.p., - od 24 czerwca 2020 r. (wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania) do 26 listopada 2020 r. (doręczenie organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności) na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 O.p., - od 27 stycznia 2021 r. i nadal (z uwagi wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony) na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona przedmiotowym decyzjom zarzucam naruszenie: - art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku- ordynacja podatkowa (dalej O.p.) w związku z art. 10, 11, 14, 21, 26 i 492 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku prawo upadłościowe i naprawcze (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 roku) poprzez stwierdzenie, że skarżący nie wykazał, że istnieje majątek umożliwiający zaspokojenie zobowiązań podatkowych; - art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez doręczenie decyzji w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 roku "S" sp. z o.o., tj. po 31 grudnia 2021 roku; - art. 121 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji instancji, chociaż organy podatkowe przeprowadziły postępowanie na podstawie części materiału dowodowego i niewłaściwie ustalonego stanu faktycznego, czym naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wedle której wszelkie niejasności, czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika, tak jak miało to miejsce w tej sprawie; - art. 122, 124 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niezebrania i niezbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego; - art. 191 O.p. poprzez dopuszczenie się organy podatkowe dowolnej oceny materiału dowodowego polegającej w szczególności na bezzasadnym odrzuceniu wnioskowanych środków dowodowych oraz pominięciu części okoliczności faktycznych, podczas gdy "oznaczało to przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sytuacji". Wobec powyższego wniesiono o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia zaistnienia przesłanek do orzeczenia wobec skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może jedynie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110-117a O.p. Orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia zobowiązań. Orzekana na podstawie wspomnianych przepisów odpowiedzialność ma zatem charakter subsydiarny (posiłkowy) w stosunku do odpowiedzialności podatnika i zależna jest od istnienia zobowiązania podatkowego oraz od braku jego realizacji przez podatnika. Cechą tej odpowiedzialności jest więc także jej akcesoryjność (zob. wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2017 r., III SA/Wa 817/16). Jedną z kategorii osób trzecich są członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, co wynika z art. 116 § 1 O.p.. Stanowi on, iż odpowiadają oni solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe spółki, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Stosownie zaś do treści art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z powyższego wynika zatem, że wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W niniejszej sprawie zaległość podatkowa spółki wynika z decyzji z 30 września 2019 r.. Należy zgodzić się również z organami podatkowymi, iż w czasie upływu terminu płatności spornych zobowiązań skarżący pozostawał członkiem zarządu. W sprawie bezsporne jest również, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Z przyjętych ustaleń stanu faktycznego także wynika, że Spółka nie ma majątku i nie prowadzi działalności. W kwestii przesłanek mogących wyłączyć odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, zarzuty i argumentacja skargi dotyczą braku winy skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie. Odnosząc się do argumentacji należy wskazać, że w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny (art. 10 p.u.n.). Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.). W takiej sytuacji dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 p.u.n.). W orzecznictwie wskazuje się, że nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też, jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym (wyrok NSA z 4 sierpnia 2021 r., III FSK 3849/21). Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21). Każdy, kto nie płaci określonego ustawą (lub umową) drugiego z kolei zobowiązania, staje się od tej chwili niewypłacalny (wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 133/20). Organ w tej sprawie trafnie zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie Spółka zaprzestała terminowego regulowania swoich publicznoprawnych zobowiązań począwszy od 16 lutego 2008 r. - z tym dniem, bowiem nie zapłaciła w terminie płatności drugiego z kolei zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za styczeń 2008 r. (pierwsze nieuregulowane w terminie zobowiązanie z tytułu składek ZUS za grudzień 2007 r.). Zatem zarząd "S" Sp. z o.o. winien w 14 - dniowym terminie wskazanym ustawą prawo upadłościowe i naprawcze tj. licząc od 16 lutego 2008r., podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Jeśli sytuacja uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości zaistniała przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu - jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - to wniosek taki winien być zgłoszony niezwłocznie po ustaleniu, że stan interesów Spółki uzasadniał podjęcie takich czynności. Zatem z uwagi na fakt, że skarżący pełnił funkcję członka w zarządzie Spółki od dnia 6 lutego 2010 r., czyli w czasie, gdy Spółka pozostawała już w stanie niewypłacalności, zobowiązany był do podjęcia działania w kierunku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości najpóźniej z upływem 14 - dniowego terminu wskazanego ustawą z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe liczonego od dnia objęcia funkcji w zarządzie. Pomimo tego Spółka nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Natomiast postępowanie upadłościowe "S" Sp. z o.o. ogłoszone z wniosku wierzyciela spółki tj. T. S.A. złożonego 17 czerwca 2014 r. zostało umorzone z uwagi na brak środków na pokrycie kosztów tego postępowania. Odnosząc się do zarzutu, że we wskazanych w zaświadczeniach okresach, Spółka nie miała problemów finansowych, zgodzić się należy z oceną, iż w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, sam skarżący będzie musiał ponieść odpowiedzialność finansową. Istotą ogłoszenia upadłości jest bowiem zapewnienie ochrony wierzycieli spółki. W zakresie obowiązków, członka zarządu była więc kontrola zadłużenia Spółki oraz terminowości regulowanych zobowiązań. W tej sytuacji uznać trzeba, że niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu. Odnosząc się do twierdzeń, że Spółka posiadała majątek na uregulowanie zobowiązań publicznoprawnych, co wynika z akt sprawy Sądu Rejonowego Gdańsk - Północ w Gdańsku sygn. VI GU 138/14, w zaskarżonej decyzji trafnie podniesiono, że aktualnie Spółka nie prowadzi działalności, nie posiada środków pieniężnych, majątku ruchomego, nieruchomego i innych praw majątkowych, z których można byłoby skutecznie zaspokoić zaległości będące przedmiotem niniejszego postępowania. Natomiast okolicznością zwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości spółki nie jest sytuacja wskazania jakiegokolwiek mienia, ale takiego, które faktycznie istnieje i realnie umożliwia zaspokojenie istniejących zaległości fiskalnych w znacznej części. Z pewnością taka sytuacja w sprawie nie występuje. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że zaległości podatkowe "S" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. powstały z dniem 1 kwietnia 2016 r.. Zatem organ podatkowy miał prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za w/w zaległości podatkowe do końca 2021 r. Decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności skarżącego została wydana w dniu 30 grudnia 2021 r.. W ocenie Sądu - w zakresie zarzutów proceduralnych - wszystkie fakty i okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, istotne z punktu widzenia możliwości dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia (orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu sp. z o.o.) zostały należycie wyjaśnione i ocenione. Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do oceny stanu faktycznego, w tym również jak już wyżej wskazano, ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Dlatego też nie sposób zgodzić się z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia przez orany podatkowe ogólnych zasad postępowania podatkowego (art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej). Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.