VII SA/Wa 2752/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 września 2023 r. nr KOC/5422/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 20 lipca 2023 r. wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku K.W., prowadzącej działalność pod nazwą "[...]", odmówił ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i zjazdem z drogi publicznej na działkach ewid. nr [...], [...],[...], [...] [...], [...] z obrębu [...] przy ul. M. w Dzielnicy B. m.st. Warszawy z powodu niespełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Uzasadniając brak spełnienia wymogu ustalonego przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Prezydent m.st. Warszawy wskazywał, że analiza obszarowa wykazała, iż w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna np. przy ul. M. [...], [...] czy przy ul. W. Wzdłuż ul. M. występuje nieliczna zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Powyższa zabudowa – zdaniem organu - nie może stanowić kontynuacji funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej dla terenów po południowej stronie ulicy M., w bezpośrednim sąsiedztwie terenów bocznicy kolejowej i Al. O.(trasy ekspresowej S8). Organ zaznaczył, że przez obszar analizy, dzieląc go na dwie części, przebiega Al. O. (S8), która stanowi barierę urbanistyczną oddzielającą od siebie te dwie części. Jest to trasa szybkiego ruchu (droga ekspresowa) przez którą nie ma przepraw drogowych łączących ze sobą bezpośrednio drogi lokalne znajdujące się po obu jej stronach. W obszarze analizowanym znajduje się jedna taka przeprawa w formie wiaduktu - ul. R.(droga powiatowa). Przeprawa piesza jest jedna - jest to kładka pieszo-rowerowa na wysokości ul. S. Szerokość drogi Al. O., mierzona na wysokości wnioskowanej inwestycji, jako odległość między ekranami akustycznymi, to między 37 m a 45 m. Wszystko to sprawia, że Al. O. stanowi barierę funkcjonalną, wizualną i fizyczną pomiędzy obszarami po obu jej stronach. Ww. dwie części stanowią odrębne obszary (strefy) urbanistyczne. W ocenie organu zasadne jest stwierdzenie, że w tym wypadku zabudowa znajdująca się po północnej stronie Al. O. stanowi oddzielną jednostkę urbanistyczną i nie powinna stanowić odniesienia dla określenia parametrów i funkcji wnioskowanej inwestycji. Najbliższe sąsiedztwo a tym samym jedność urbanistyczną ze względu na najbliższe sąsiedztwo stanowi teren w bezpośrednim sąsiedztwie drogi ekspresowej S8 (po jej południowej stronie) i ul. M., na którym znajdują się: ogródki działkowe, dwa budynki mieszkalne wielorodzinne (ul. M.), zabudowa jednorodzinna oraz działki niezagospodarowane. Jest to obszar ograniczony przez Al. O. (trasa S8), ul. M. i bocznicę kolejową. Dodatkowo kwestią istotną w analizie możliwości zagospodarowania i ewentualnych kolizji funkcji dla planowanych inwestycji na wnioskowanych działkach powinno być – zdaniem organu - uwzględnienie bliskiego sąsiedztwa trasy S8 i bocznicy kolejowej oraz wynikających z tego faktu uciążliwości. Na odcinku trasy na wysokości wnioskowanej działki nie ma ekranów akustycznych, które mogłyby zmniejszyć jej negatywne oddziaływanie na tereny sąsiednie. Natomiast bocznica kolejowa znajdująca się na działce ewid. nr [...] z obrębu [...], bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, jest aktywnie wykorzystywana przez hutę A. Sp. z o.o. do przewozu złomu kilkukrotnie w ciągu doby. Analiza wykazała, że teren znajduje się w strefie silnego oddziaływania hałasowego od Al. O. (trasa S8), które przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. W ocenie organu, w powyższym przypadku dochodzi do kolizji z funkcją mieszkaniową w części terenu narażonego na to oddziaływanie. Konkludując organ I instancji wskazywał, że w granicach obszaru analizy znajdują się tereny pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy - zabudowy o funkcji mieszkaniowej, niemniej jednak, z uwagi na silne oddziaływanie hałasowe, wskazane jest, aby funkcja ta lokalizowana była poza zasięgiem uciążliwości, w tym hałasowych, określonych w przepisach odrębnych. Realizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w zasięgu uciążliwości może być dopuszczona pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających te uciążliwości do poziomu odpowiedniego do funkcji w uzgodnieniu z Biurem Ochrony Środowiska. W ocenie organu zasadne jest, aby w strefie zwiększonej uciążliwości od strony Al. O.(trasa S8) lokalizowane były budynki o funkcji usługowej (z wykluczeniem tych wymagających ochrony przed hałasem). Wskazując na brak spełnienia przesłanki wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Prezydent m.st. Warszawy zauważał, że stosownie do art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z wnioskiem inwestora teren inwestycji będzie obsługiwany z drogi publicznej tj. ul. M. poprzez projektowany zjazd. Wnioskodawca nie dostarczył żadnych dokumentów od zarządcy drogi ul. M. tj. od Burmistrza Dzielnicy B. m.st Warszawy potwierdzających, że wskazany sposób obsługi komunikacyjnej, będzie możliwy. Z pisma Burmistrza Dzielnicy B. m.st. Warszawy z 29 maja 2023 r. jasno wynika, że w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia konieczne będzie inne rozwiązanie obsługi komunikacyjnej planowanego osiedla. Dodatkowo, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pismem z 1 czerwca 2023 r. negatywnie oceniła wydanie warunków zabudowy dla w/w przedsięwzięcia. Zdaniem organu I instancji przedmiotowa inwestycja nie spełnia zatem dwóch wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych w tym przepisie z warunków prowadzić musi do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Zgromadzone w trakcie postępowania materiały wskazują tym samym na konieczność wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji K.W. podniosła szereg zarzutów, w tym m.in. wskazywała na naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (Kolegium) decyzją z 15 września 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 20 lipca 2023 r. Kolegium przybliżyło zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. wskazując, że dla jej realizacji nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Następnie Kolegium wskazało, że stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia ustalonych w nim warunków. Nie spełnienie którejkolwiek przesłanki uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Kolegium analiza ww. przepisów prawa oraz stanu faktycznego potwierdzonego materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podkreśliło, że jak wynika z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obecnie poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Z akt sprawy wynika, że wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy odwołująca złożyła oświadczenie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie z 4 kwietnia 2023 r. pt. "Informacje techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" z której wynika jasno, że istniejące uzbrojenie terenu nie gwarantuje dostawy wody i odprowadzania ścieków z planowanej inwestycji. Zgodnie z ww. pismem "Źródłem zaopatrzenia w wodę w/w zabudowy może być projektowany przewód wodociągowy DN150 w ul. M. (nr uzg. 25/W/2019 z dnia 01.02.2019 r.) po jego wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji." Zaś "Odbiornikiem ścieków bytowych z ww. inwestycji może być projektowany kanał ogólnospławny Ø 0.80 m wzdłuż al. O./ w ul. M. (nr uzg. 24/K/2019 z dnia 31.01.2019 r.) po jego wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji.". W piśmie wskazano również, że inwestorem projektowanej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej jest MPWiK. Analiza przedstawionych powyżej okoliczności wskazuje, w ocenie Kolegium, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera dokumentów gwarantujących zapewnienie takiego uzbrojenia, które będzie wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Ciężar dowodu, iż w konkretnej sprawie warunek powyższy został spełniony, spoczywa na inwestorze, a z akt sprawy nie wynika aby inwestor przedstawił projekt umowy lub wstępne porozumienie z gestorem sieci, które stanowiłyby właściwą gwarancję, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wobec powyższego – zdaniem Kolegium - nie można uznać, że został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. niezbędny do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, zarzuty odwołującej co do naruszenia przepisów prawa materialnego organ uznał za bezzasadne. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - chodzi o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. zabudowy usługowej) z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, jak również wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Warszawie złożyła K. W., podnosząc zarzuty naruszenia następujących przepisów, które – zdaniem skarżącej - miały wpływ na wynik postępowania i skutkowały odmową wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, tj. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki niezbędne do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, w szczególności przyjęcie, iż skarżąca nie wykazała, aby projektowane uzbrojenie terenu w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy znajdujące się w aktach sprawy informacje techniczne dysponenta przedmiotowych sieci potwierdzają wystarczalność planowanego zaopatrzenia w wodę. 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego złożonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalenia na podstawie wszystkich dowodów, czy zamierzenie budowlane będzie posiadało należyte uzbrojenie w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, tym samym uznanie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera dokumentów gwarantujących zapewnienie takiego uzbrojenia. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, zobowiązanie Prezydenta m.st. Warszawy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie skarżąca zawnioskowała o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić na wstępie trzeba, że dla terenu wnioskowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla inwestorów oznacza to konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o czym stanowi art. 4 ust. 2 u.p.z.p. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Pozytywna decyzja o warunkach zabudowy zależy od łącznego spełnienia wymienionych przesłanek. Oznacza to, że uchybienie którejkolwiek z nich czyni wydanie pozytywnej decyzji niemożliwym. W celu ustalenia spełnienia warunków opisanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzenia i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ wyznacza zatem wokół terenu objętego wnioskiem, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Powyższe podyktowane jest charakterem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, mając na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że zabudowa powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. W warunkach rozpoznawanej sprawy istotne jest zauważenie, że odmowę ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącej Kolegium upatrywało głównie w braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., podczas gdy Prezydent m.st. Warszawy decyzję odmowną uzasadnił niespełnieniem wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Powyższe jest wynikiem przywołanej przez Kolegium zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ustalonej przepisem art. 15 k.p.a. Przysługujące stronie odwołanie ma charakter dewolutywny, a więc prowadzi ono do rozpatrzenia sprawy przez organ wyższego stopnia, sprzyjając zobiektywizowaniu i urealnieniu kontroli prawidłowości wydanych rozstrzygnięć. Istotą dwuinstancyjności jest więc dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. W doktrynie zauważa się, że nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności sytuacja, w której organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu ostatecznej decyzji nie ustosunkowuje się do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu (zob. np. wyrok NSA z 8.01.2019 r., II OSK 259/17, CBOSA). Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika mianowicie obowiązek organu odwoławczego merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie wyłącznie kontroli zasadności argumentów podniesionych w środku zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie ma obowiązku odnoszenia się do tych zarzutów odwołania, które dotyczą kwestii niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. (tak: P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. Lex/el. 2024) Na gruncie rozpoznawanej sprawy dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 u.p.z.p. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej, ustalanie dostępności terenu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie wymagało weryfikowania przez organy posiadania przez inwestora umowy zawartej z właściwą jednostką organizacyjną w zakresie wykonania przyłączenia budynków do istniejącej miejskiej infrastruktury, co słusznie zauważyło Kolegium. Tym niemniej weryfikacja spełnienia powyższego warunku wymagała zagwarantowania, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z objętych wnioskiem obiektów budowlanych. Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1149/21 (CBOSA), jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Przy czym, jak pprzyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2078/21, CBOSA, za wystarczające należy uznać zapewnienie (promesę), że taka umowa zostanie w przyszłości zawarta. W rozpoznawanej sprawie Kolegium słusznie zauważyło, że z analizy dokumentów złożonych wraz z korektą wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie sposób wyprowadzić wniosku o spełnieniu wymogu ustalonego przepisem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Z informacji Wodociągów Warszawskich z 4 kwietnia 2023 r. wynika, że w chwili obecnej do planowanej zabudowy nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej, nie ma też możliwości odprowadzenia ścieków bytowych z projektowanej zabudowy do miejskiej sieci kanalizacyjnej. Źródłem zaopatrzenia w wodę może być projektowany przewód wodociągowy po jego wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji. Odbiornikiem zaś ścieków bytowych może być projektowany kanał ogólnospławny po jego wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji. Inwestorem projektowanej sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej jest MPWiK w m.st. Warszawa S.A. Zaznaczono jednocześnie, że zakończenie procesu inwestycyjnego przewidziano na koniec 2023 r., ze względu jednak na złożoność tego procesu termin realizacji może ulec zmianie. Powyższe informacje nie mogły stanowić o zagwarantowaniu, że powstanie stosowne uzbrojenie planowanej inwestycji czyniąc zadość wymogom ustawowym. Tym bardziej powyższe nie mogło stanowić promesy, że stosowna w tym zakresie umowa z przedsiębiorstwem zostanie zawarta. Powyższe świadczy o braku uzasadnienia dla wywodzonego w skardze zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Nie doszło przy tym do wyprowadzanego naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., które skarżąca wiąże z zaniechaniem wyczerpującego rozpatrzenia całego złożonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalenia na podstawie wszystkich dowodów, czy zamierzenie budowlane będzie posiadało należyte uzbrojenie w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, tym samym uznanie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie zawiera dokumentów gwarantujących zapewnienie takiego uzbrojenia. Relewantne w sprawie okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, organ też prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, który ma walor kompletności. Brak kompleksowego odniesienia się do argumentacji strony podnoszonej w toku postępowania odwoławczego, w ocenie Sądu, nie świadczy o wadliwości decyzji o charakterze istotnym dla wyniku sprawy, a tylko taki charakter uchybień mógłby doprowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Okoliczności faktyczne sprawy zostały przez Kolegium ustalone i rozważone prawidłowo, co czyni nieuzasadnionymi podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarga nie podważa dokonanych w sprawie ustaleń, w szczególności w sferze faktów nie podnosi, by uzyskała pisemną gwarancję gestora sieci, że projektowane, czy realizowane uzbrojenie, będzie wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.