III OSK 3887/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1404/20 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję [...] S.A. z siedzibą w W. z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1404/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A.S. (dalej jako "wnioskodawca" albo "skarżący") na decyzję [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "spółka") z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od spółki na rzecz skarżącego 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółka decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429); dalej jako "u.d.i.p.", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 256), dalej jako "k.p.a.", art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1010), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 24 stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...] ", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", a także wykazu rodzajów oraz wartości kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]", odmówiła udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] S.A., mimo, iż jest spółką Skarbu Państwa dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. Udostępnienie pewnych informacji publicznie w sytuacji, gdy [...] S.A. nie ma możliwości uzyskania od konkurencyjnych podmiotów tożsamych – danych, spowodowałoby zachwianie równowagi na rynku telewizyjnym i przez to również zagroziłoby interesom [...] S.A. Zaznaczono, że przychodów [...] S.A. nie stanowią wyłącznie środki publiczne, ale przychody te pochodzą także z innych źródeł, m.in. z obrotu prawami do audycji i z reklam i audycji sponsorowanych (ar. 31 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji). W ocenie Spółki informacje o wydatkach poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", a także informacje o rodzajach oraz wartości kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" posiadają na tyle istotną wartość gospodarczą, iż nie może nastąpić ich udostępnienie. Dalej wskazano, że podstawową działalnością [...] S.A. jest tworzenie i rozpowszechnianie audycji telewizyjnych. [...] S.A. cały czas stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny. W ramach tej działalności m. in. tworzy i nadaje audycje informacyjne oraz rozrywkowe m. in. takie jak "[...]". [...] S.A. dąży do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność. Oglądalność z kolei ma wpływ na przychody [...], w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Niewątpliwie "[...]" cieszył się u odbiorców dużą popularnością. Widać to było w wynikach oglądalności. Również dużą oglądalnością cieszą się programy informacyjne [...]. Informacje o warunkach, w tym kosztach poniesionych przez [...] na wynagrodzenie dla dziennikarzy prowadzących audycje, o których mowa we wniosku, a także kosztów poniesionych w związku z organizacją z "[...]" mają dla [...] istotne znaczenie. Uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji o wydatkach poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" "[...]", "[...]", a także o rodzajach i wartości kosztów jakie [...] poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" może wpływać na wzmocnienie pozycji rynkowej tego konkurenta, jednocześnie osłabiając na nim pozycję [...] S.A. Inne stacje telewizyjne również, z uwagi na swoją działalność na rynku mediów, prowadzą aktywność w zakresie produkcji i emisji audycji informacyjnych i rozrywkowych, w tym w zakresie produkcji i nadawania imprez sylwestrowych. Podmioty te konkurują z [...] SA i zainteresowane są poznaniem kosztów jakie w tym zakresie poniosła [...] SA oraz podmiotów, które w tym zakresie działają na rzecz [...]. Sposobów wykorzystania informacji wytwarzanych przez [...] S.A. przez podmioty konkurencyjne jest wiele, jak np., to, iż konkurent [...] S.A. chcąc zorganizować swoją działalność produkcyjną i nadawczą w przedmiotowym zakresie, znając warunki organizacji takiej działalności przez Spółkę, może łatwiej wynegocjować korzystniejsze dla siebie warunki jej realizacji, a w szczególności może łatwiej pozyskać podmioty, które prowadzą tą działalność poprzez zaoferowanie im wynagrodzeń wyższych niż otrzymane od [...] S.A. Spółka podała nadto, że inne podmioty konkurencyjne w stosunku do [...] S.A. nie podlegają u.d.i.p., a zatem Spółka nie ma możliwości uzyskania informacji o warunkach produkcji audycji przez te podmioty w trybie tej ustawy. Upublicznienie przedmiotowych informacji o wykazie wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", a także informacji o rodzajach oraz wartości kosztów jakie [...] poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" może chociażby potencjalnie zagrozić interesom [...] S.A. Jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia interesów [...] S.A. Takie ryzyko występuje w przedmiotowym przypadku. Spółka wskazała również, że podjęła działania w celu zachowania informacji o wykazie wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", a także informacji o rodzajach oraz wartości kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" w poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] S.A. Takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści przedmiotowych informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Zgodnie z pkt II Załącznika nr 1 do Działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w [...] S.A. klauzula "tajemnica przedsiębiorstwa" może zostać nadana dokumentom i materiałom, jeśli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu Spółki. Zdaniem [...] S.A. powyższe informacje i umowy mają takie istotne znaczenie. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji spółki a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich czynności dowodowych, co skutkowało przyjęciem, że wszystkie pytania z jego wniosku są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa; b) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, w oparciu o subiektywne odczucia podmiotu zobowiązanego, bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego i rzeczywistej woli strony; 2. przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a) art. 31 ust. 3 w zw. z. art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że akt wewnętrznie obowiązujący, który nie jest ustawą może ograniczać korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw; b) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że jego wniosek dotyczy informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa lub też, że podmiot zobowiązany nie jest zobligowany do udzielenia informacji ze względu na to, że obowiązek ten nie obejmuje stacji komercyjnych; c) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w wyniku błędnego przyjęcia, że wnioskowana informacja jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa. Skarżący wskazał, że [...] S.A. stała się w Polsce stroną dyskursu politycznego. Postawa pracowników zatrudnionych w Spółce, a także sposób jej zarządzania nasuwa liczne i uzasadnione wątpliwości co do bezstronności i rzetelności podmiotu. Dotyczy to również przekroju zapraszanych gości, dysponowania czasem antenowym czy sposobu realizacji misji publicznej. Kontrowersje wzbudza także fakt przyznania [...] S.A. kwoty 2 mld zł. Sprawy wewnętrzne Spółki stały się sprawami wszystkich obywateli, z których podatków utrzymywana jest [...]. Unikanie udzielenia informacji publicznej potęguje jedynie kontrowersje wokół [...] i nadwyręża jej wątpliwą reputację. Podkreślił, że na kanwie orzeczeń (wyroku z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 184/19, 25 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 437/19, z 16 października 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 204/19 i 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1489/18) i stanowiska doktryny wynika, że na podmiocie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania, że dana informacja spełnia obiektywnie uzasadnione przesłanki uznania jej za tajemnicę przedsiębiorstwa. Przeprowadzony wywód musi znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. Spółka nie może przyjmować z góry, że każda informacja, nawet ta która nie ma żadnej wartości, lub której ujawnienie nie jest w subiektywnej ocenie "dobre" dla przedsiębiorcy, może być objęta tajemnicą. Przeciwnie, organ powinien poszukać takich rozwiązań, które mogłyby pogodzić wszystkie sporne wartości oraz prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/19 stwierdził, że w przypadku ingerencji w prawo do prywatności, dopuszczalne jest pojmowanie prawa do wynagrodzenia jako kosztów utrzymania danego etatu, a nie środki które otrzymuje dana osoba. Odmienne postępowanie, bez wyważenia chronionych wartości, narusza art. 8 § 1 k.p.a. i słuszny interes stronny. Podmiot zobowiązany nie może poszukiwać wszystkich rozwiązań, które by uniemożliwiły realizację wniosku. Przeciwnie musi zaproponować optymalne rozwiązanie, które by respektowało słuszny interes strony oraz interes społeczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 17 marca 2020 r., sygn. akt III SAB/Wa 317/19 wskazał, że "Z zestawienia dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnicy przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nienaruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m.in. tzw. anonimizacja danych wrażliwych." Zdaniem skarżącego, na [...] S.A. będzie ciążyła odpowiedzialność za ocenę wniosku, ustalenie stanu faktycznego, ocenę materiału dowodowego oraz subsumpcję. Dokonanie oceny, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania i finansowania podmiotu publicznego jest tajemnicą przedsiębiorstwa, bez rozważania ukrycia danych wrażliwych, jest naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, co ma swój skutek w treści uzasadnienia decyzji. Skarżący wyjaśnił, że [...] S.A. realizuje misję publiczną w zakresie telewizji i jest finansowana z budżetu państwa. Jako podmiot wydatkujący środki publiczne podlega szczególnej kontroli społecznej oraz prawnej. Dochodzą tutaj również obowiązki wynikające z zapisów prawa handlowego, tj. publikowania sprawozdań finansowych. Nieprzekonywujące są tłumaczenia Spółki, że wnioskowane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, skoro już z mocy przepisów odrębnych zobligowana jest do publikowania takich danych. Jeżeli faktycznie [...] S.A. obawiała się, że realizacja wniosku narusza inne chronione prawem dobra lub wolności, to mogłaby nie tylko dokonać anonimizacji danych wrażliwych, ale ograniczyć się do podania ile pieniędzy wydaje na utrzymanie konkretnego etatu. Obejmuje tutaj także kwestię publikacji kosztów organizacji "[...]". Zaznaczył, że zarzuty stawiane zaskarżonej decyzji dotyczą przede wszystkim tego, czy na podstawie dokumentu wewnętrznie obowiązującego możliwe jest ograniczenie prawa do informacji publicznej o wydatkowaniu środków publicznych, a także czy przedmiot wniosku z 24 stycznia 2020 r. dotyczy informacji objętych tajemniczą przedsiębiorstwa. Wewnętrzne regulacje [...] S.A., które odnoszą się do zagadnienia tajemnicy handlowej i przedsiębiorstwa dotyczą jedynie wewnętrznych procedur obowiązujących w Spółce. Nie jest to akt prawny, na podstawie którego można odmówić udzielenia informacji i na podstawie którego można oprzeć treść rozstrzygnięcia. Spółka nie może, powołując się na swoje akty wewnętrzne, odmówić udzielenia odpowiedzi bez rozważania formalnych i materialnych przesłanek, które przewidział ustawodawca w aktach odrębnych. Takie działanie wkracza niebezpiecznie w fundament chronionego, konstytucyjnego prawa. Prawo do informacji, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Z treści art. 31 ust. 1 Konstytucji RP wynika również, że wszelkie ograniczenia praw oraz wolności mogą być interpretowane ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej. Odmienny wywód prowadziłby do tego, że na podstawie regulacji wewnętrznej można byłoby objąć każdą informację, nawet taką niemającą wartości gospodarczej klauzulą tajemnicy. Konsekwencją byłoby uniemożliwienie jakiekolwiek kontroli społecznej nad funkcjonowaniem podmiotów publicznych. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) wskazał, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd meriti wskazał, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższego prawa realizuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 ustawy). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 ustawy nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów (wystąpień, opinii i ocen) odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wykaz wydatków na wynagrodzenie dla dziennikarzy oraz wykaz rodzajów i wartości kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Nie budzi również wątpliwości fakt, że [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zgodnie z którym zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. [...] S.A. jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa, której celem jest wypełnianie zadań radiofonii publicznej w Polsce (przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 876/14, LEX nr 1771994). Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, to jest udostępnienia wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy wskazanych audycji oraz wykazu rodzajów oraz wartości kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]", w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd meriti wskazał, że definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa została zawarta w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010, z późn. zm.), dalej "u.z.n.k.". Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 89/01 (publ. LEX nr 583717). Odnosząc się do argumentów podniesionych w zaskarżonej decyzji uzasadniających odmowę udostępnienia wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących wskazane we wniosku programy, Sąd pierwszej instancji uznał, że spółka nie uzasadniła w sposób wyczerpujący twierdzenia, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd meriti podkreślił, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Konieczne jest wykazanie, że te konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Szczególnie precyzyjne i wyczerpujące uzasadnienie powinny zawierać te decyzje, w których dokonuje się analizy takich klauzul generalnych jak "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa". (...) Podczas analizy powyższych okoliczności istotne jest także i to, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach przedsiębiorca musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej z powyższego powodu muszą być wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej (przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2018 r.; sygn. akt II SA/Łd 125/18). W uzasadnieniu swojej decyzji spółka ogólnikowo argumentowała, że ujawnienie wynagrodzeń dziennikarzy spowodowałoby zachwianie równowagi na rynku i zagroziłoby interesom [...] S.A. Spółka wskazała, że konkurencyjne stacje również prowadzą produkcję audycji telewizyjnych i są zainteresowane poznaniem kosztów jakie ponosi [...], wobec czego wnioskowane informacje mają dla [...] istotną wartość gospodarczą. Przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie jest w ocenie Sądu pierwszej instancji przekonująca. Należy bowiem zauważyć, że [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a więc powinna dbać o transparentność zwłaszcza swoich wydatków i powinna liczyć się z potencjalną koniecznością ujawnienia szczegółów dotyczących gospodarowania swymi finansami. Nie jest wystarczający do powoływania się na tajemnicę przedsiębiorstwa sam fakt, że upubliczniona informacja, jak wynika z twierdzeń spółki może posłużyć konkurentom wynegocjowaniu korzystniejszych warunków z innymi dziennikarzami. Trudno dopatrzeć się związku, sugerowanego przez Spółkę, między zgodnym z wnioskiem upublicznieniem wykazu wydatków przez [...] S.A. a hipotetycznym wynegocjowaniem wynagrodzenia między konkurencyjną stacją i innym podmiotem zatrudnionym u konkurenta, który miałby wpływ na interesy [...] S.A. Ponadto nie uzasadniałaby również wyłączenia jawności możliwość np. "wrogich przejęć" swych pracowników przez innych uczestników rynku medialnego, przed którymi można się chronić formułując w umowach klauzule wyłączające możliwość zatrudnienia u konkurencji. Jeśli zaś takich umów [...] S.A. nie zawierała, to nie może niejako w zastępstwie w niniejszym postępowaniu skutecznie powoływać się na tajemnicę przedsiębiorstwa i skutkami własnej niefrasobliwości obciążać wnioskodawcę, ograniczając jego konstytucyjne prawo do dostępu do informacji publicznej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że [...] S.A. uznała za tajemnicę przedsiębiorcy informację o całościowych wydatkach poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących wskazane programy, nie przedstawiając żadnego dokumentu obrazującego te koszty, z którego wynikałby zamiar zachowania ich w poufności. Podsumowując, na podstawie informacji wskazanych przez Spółkę należy stwierdzić, że nie wykazał on, aby wykaz wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy stanowił informację posiadającą wartość gospodarczą, uzasadniającą odmowę udzielenia informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do żądania wykazania wskazanych rodzajów kosztów jakie [...] S.A. poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]", Sąd pierwszej instancji wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] S.A. nie wykazała w sposób dostateczny dlaczego informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, w oparciu o którą możliwa jest odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Spółka w istocie powtórzyła swoją argumentację wskazując, że ujawnienie wnioskowanej informacji spowodowałoby zachwianie równowagi na rynku medialnym i zagroziłoby interesom [...] S.A. Spółka wskazała, że konkurencyjne stacje również prowadzą produkcję audycji telewizyjnych i są zainteresowane poznaniem kosztów jakie ponosi Spółka, wobec czego wnioskowane informacje mają istotną wartość gospodarczą. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedstawienie rodzajów i wartości kosztów przez [...] S.A. w żaden sposób nie wpływa na ocenę kondycji finansowej [...], co mogłoby być interesujące dla konkurencji. Należy uznać, że tylko konkretne dane o kondycji finansowej spółki mogą podlegać ochronie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. [...] S.A. w odpowiedzi na wniosek skarżącego nie wyjaśniła konkretnie, jakie koszty nie mogą być upublicznione z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, w tym czy nie może być upubliczniona nawet struktura wydatków. Spółka nie wykazała, czy uzasadnieniem odmowy udzielenia informacji wnioskodawcy jest kwestia ujawnienia wysokości cen w umowach zawartych z zewnętrznymi kontrahentami bądź wynagrodzeń pracowników [...] S.A. czy też ujawnienie jakichś innych bliżej niesprecyzowanych warunków organizacji "[...]". Zamiast tego [...] S.A. w decyzji ograniczyła się do ogólnych stwierdzeń odnoszących się do tego, że podobne imprezy są organizowane przez konkurentów na wolnym rynku. W tym zakresie Sąd meriti uznał argumentację [...] S.A. za niewystarczającą. Finalnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że rozpatrując sprawę ponownie, [...] S.A., jako podmiot zobowiązany, weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m.in. w k.p.a., jak i materialne przepisy u.d.i.p., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości [...] S.A. wykaże, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do zastosowania wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż spółka nie wykazała, iż wykaz wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", stanowi informacje posiadające wartość gospodarczą uzasadniającą odmowę udzielenia informacji publicznej w sytuacji, gdy spółka wykazała, iż te wydatki stanowią dla spółki informacje posiadające wartość gospodarczą uzasadniającą odmowę udzielenia informacji publicznej; 2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - przez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż spółka nie wykazała w sposób dostateczny, dlaczego informacje o rodzajach oraz wartości kosztów, jakie spółka poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, w oparciu o którą możliwa jest odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy spółka wykazała, w sposób wystarczający, dlaczego odmawia udostępnienia niniejszych informacji publicznych; 2. prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez ich niezastosowanie i nieprzyjęcie, iż spółka mogła odmówić udostępnienia informacji publicznej w postaci wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "v", a także wykazu rodzajów oraz wartości kosztów jakie [...] poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" z uwagi na konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Podnosząc powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez oddalenie skargi na decyzję, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto spółka oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz od skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga kasacyjna usprawiedliwionych podstaw nie zawiera. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania prawidłowości subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego Konstrukcja zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych przez pełnomocnika spółki w skardze kasacyjnej pozwala na ich łączne rozpoznanie. I tak, strona skarżąca kasacyjnie w ramach tych zarzutów wskazała na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a.", które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, upatrując powyższych naruszeń w przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji: - że spółka nie wykazała, iż wykaz wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", stanowi informacje posiadające wartość gospodarczą uzasadniającą odmowę udzielenia informacji publicznej; - że spółka nie wykazała w sposób dostateczny, dlaczego informacje o rodzajach oraz wartości kosztów, jakie spółka poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, w oparciu o którą możliwa jest odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z konstrukcją powyższych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd pierwszej instancji w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być bowiem m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W tym przypadku nie chodzi jednakże o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami P.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się (zob. w tej materii m.in. wyrok z dnia 24 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2910/21), ze ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organem (podmiotem), który wydał zakwestionowany akt. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacjom zawartym w P.p.s.a. jak i w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby strona zawarła w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji (względnie innego podmiotu – jak chociażby w sprawach z zakresu udostępniania informacji publicznej) z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez dany organ (podmiot) norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2012 r.; sygn. akt II GSK 2088/11; zob. nadto: L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i n.) Konstrukcja skargi kasacyjnej, jak i analiza jej uzasadnienia wskazują, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania wyłącznie naruszenie przepisów k.p.a. (wskazanych powyżej), a tak skonstruowane zarzuty nie mogły odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę stosował bowiem przepisy procedury sądowoadministracyjnej, a rozstrzygnięcie zostało oparte na podstawie wyrażonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. W związku z tym uznać należy, że zasadność zarzutu naruszenia przepisów zawartych w k.p.a. mogłaby być oceniania jedynie w przypadku zarzucenia Sądowi pierwszej instancji błędnego zastosowania przepisów zawartych w P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej "u.d.i.p.", odsyłającymi we wskazanym zakresie (zob. art. 16 ust. 2 tej ustawy) do przepisów k.p.a. Wymogów tych zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w skardze kasacyjnej nie spełniają, co czyniło je nieskutecznymi a limine. Skoro zatem w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to jest zarzutów, za pomocą których można kwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej zobligowany był przyjąć - jako niezakwestionowany - punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte i przedstawione przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Niezależnie od powyżej przedstawionych wad konstrukcyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że przepis art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1233), dalej jako: "u.z.n.k.", wskazuje, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca przy zachowaniu należytej staranności, podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Powyższe wskazuje, iż dla odmowy udostępnienia określonej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 kwietnia 2013 r.; sygn. akt I OSK 192/13; z dnia 29 kwietnia 2016 r.; sygn. akt I OSK 2490/14; z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1993/16). Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia określonych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Tym samym wynikające z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) powinno zawierać argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych orzeczonej odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja publiczna podlegała ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Nie jest natomiast wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. Konieczne jest wykazanie, że konkretne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Szczególnie precyzyjne i wyczerpujące uzasadnienie powinny zawierać te decyzje, w których dokonuje się analizy takich klauzul generalnych jak "tajemnica przedsiębiorcy" i "tajemnica przedsiębiorstwa". Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2013 r.; sygn. akt I OSK 511/13). W realiach rozpatrywanej sprawy to właśnie ogólnikowość sformułowań użytych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie zarzucił wydanemu przez spółkę rozstrzygnięciu Sąd pierwszej instancji, podkreślając nadto prawidłowo, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnice ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie podkreślił, że nie jest wystarczający do powoływania się na tajemnicę przedsiębiorstwa sam fakt, że upubliczniona informacja może posłużyć konkurentom do wynegocjowania korzystniejszych warunków z innymi dziennikarzami. Trudno bowiem dostrzec prostą korelację pomiędzy upublicznieniem wykazu wydatków przez dany podmiot a hipotetycznym wynegocjowaniem wynagrodzenia przez podmiot konkurencyjny i osobę zatrudnioną w tym podmiocie, która miałaby bezpośredni czy pośredni wpływ na interesy [...] S.A. Podkreślenia nadto wymaga – na co również w pełni zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji nie może determinować potencjalna możliwość swoistego "wrogiego przejęcia" danego dziennikarza [...] S.A. przez podmiot konkurencyjny skoro przed przedmiotowymi transferami można się uchronić formułując w umowach klauzule zobowiązuje pracownika do niepodejmowania jakichkolwiek czynności wbrew interesom swojego dotychczasowego pracodawcy (w zakresie tzw. zakazu konkurencji). Niezależnie od powyższego - wbrew argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji (zob. s. 3 uzasadnienia decyzji) - należy również wskazać, że trudno uznać aby udzielenie informacji w przedmiocie wysokości wydatków na wynagrodzenia dla dziennikarzy jak i kosztów organizacji określonego wydarzenia niejako automatycznie determinowało wzmocnienie pozycji rynkowej konkurentów jak i równomierne osłabienie pozycji rynkowej spółki. Odnosząc się z kolei do zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zauważyć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd pierwszej instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Uzasadniając natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd pierwszej instancji stosując przepis popełnił tzw. błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej winien wykazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie (również jako konsekwencji błędnej wykładni tego prawa) w realiach danej sprawy może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 sierpnia 2013 r.; sygn. akt II GSK 717/12 oraz z dnia 4 lipca 2013 r.; sygn. akt I GSK 934/12). W ramach zarzutu przedstawionego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. poprzez ich "niezastosowanie i nieprzejęcie" przez Sąd pierwszej instancji, że spółka mogła odmówić udostępnienia informacji publicznej w postaci wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", a także wykazu rodzajów oraz wartości kosztów jakie [...] poniosła w związku z organizacją wydarzenia "[...]" z uwagi na konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Mając na uwadze sposób sformułowania powyżej przedstawionego zarzutu zauważyć należy, ze swoiste "uchylenie się" przez Sąd instancji od zaaprobowania działania spółki nie mogło być skutecznie objęte zarzutem naruszenia prawa materialnego w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnię art. 11 ust. 2 u.z.n.k. oraz - w kontekście odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – obowiązki podmiotu dysponującego informacją publiczną, który z odwołaniem się do pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" wydaje decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ewentualne niepełne, czy niewystarczające wyjaśnienie podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu w przedmiocie nieprawidłowego zastosowania przez spółkę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. (czego Sądowi pierwszej instancji zarzucić nie sposób) mogło być objęte zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarzutu takiego jednak w złożonym środku odwoławczym nie podniesiono. Należy nadto podkreślić, że dokonanie błędnych ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego mogących być następnie podstawą zastosowania norm prawa materialnego stanowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można bowiem w sposób skuteczny powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Zakwestionowanie ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji możliwe jest - jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach - wyłącznie poprzez podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.