II SA/Rz 1262/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] września 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: K. R. w dniu [...] grudnia 2013 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią garażową i usługowo-handlową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie zjazdu z drogi powiatowej, budowie budynku garażowego (usytuowanego w granicy z działką nr 883 i 1530/1), na działkach nr 884/5, 882 i 885/3 przy ul. [...] w [...]. Wniosek zmodyfikowano w dniu 21 lutego 2014 r. poprzez rezygnację z budowy zjazdu oraz zmianę lokalizację garażu, mającego być usytuowanym w odległości 1,5 m od granicy z działką 883. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy została uchylona decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2014 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta ponownie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. ustalił dla wnioskodawcy warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. Wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. II SA/Rz 1312/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Sąd wskazał, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Tymczasem, jak wynika z załączników do decyzji (tekstowego i graficznego), granice te wyznaczono w ten sposób, że od granicy do przeciwległej granicy (średnica) obszaru analizowanego jest odległość równa trzykrotności szerokości frontu terenu, dla którego ustalono wymagania. Zdaniem Sądu, gdyby tak rozumieć zapisy § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Nr 164, poz. 1588 zwane dalej: "rozporządzeniem"), to w przypadku niewielkich działek w większości obszar analizowany zamykałby się w okręgu o średnicy 150 m, co sprowadzałoby się do przeanalizowania w zasadzie najbliższego sąsiedztwa i zaburzałoby ład przestrzenny tworząc enklawy o określonej charakterystyce. W niniejszej sprawie znaczną część w wyznaczonym obszarze stanowi teren, dla którego mają być ustalone wymagania, a zabudowa kolejowego terenu zamkniętego z oczywistych względów nie może być brana pod uwagę. Sąd podniósł, że prawidłowa wykładnia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że teren, dla którego mają być wyznaczone wymagania nie powinien znajdować się w obszarze analizowanym a minimalna odległość granic obszaru to odległość tych granic od terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy. Ponadto organy orzekające pominęły przesłankę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", związaną z istniejącym lub projektowanym uzbrojeniem terenu, które ma być według ustawy wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się "oświadczenie" A. z dnia 25 czerwca 2013 r., na którym uwidoczniono, że termin jego ważności wynosi 1 rok od daty wydania. Zatem nie wyjaśniono, czy na dzień orzekania są aktualne zapewnienia w zakresie dostawy energii nic się nie zmieniło. Niezależnie od powyższego Sąd podniósł, że kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych nie może być pozostawiona do wyłącznego rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i konieczne jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy. Regulacja zawarta w § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie może jednak prowadzić do powstania sytuacji, w której organ wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy będzie wkraczał w kompetencje organu właściwego w sprawach wydawania pozwoleń na budowę. Nie ma jednoznacznych podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać w sposób konkretny liczbę miejsc parkingowych. W ocenie Sądu, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym zapisy dotyczące określenia dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych, muszą być dostosowane do charakteru danego postępowania, przy jednoczesnym przestrzeganiu – jak już wyżej wskazano – kompetencji organów administracji publicznej. Skoro decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), to istotą tej decyzji nie jest określenie konkretnej wymaganej dla danej inwestycji ilości miejsc parkingowych, lecz wskazanie czy dana inwestycja o określonych parametrach może powstać na danym terenie. To zaś oznacza, że w przypadku uznania, że na wskazanym przez inwestora terenie może być realizowana zabudowa określonego rodzaju i o określonych parametrach konieczne jest, a zarazem wystarczające, określenie, jaka minimalna ilość miejsc parkingowych powiązanych z tą zabudową powinna powstać na tym terenie. Wyrokiem z dnia 12 września 2018 r. II OSK 2242/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Kolegium na ww. WSA w Rzeszowie. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo wyłożył istotę "zasady dobrego sąsiedztwa" wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która ma znaczenie dla prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisu, w tym w kontekście pojęcia "działki sąsiedniej", a także prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego. NSA podał, że w przypadku braku faktycznego uzbrojenia terenu, wykonanie uzbrojenia terenu powinno być zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. A zatem z punktu widzenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, istotny jest fakt istnienia lub zaprojektowania uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia inwestycyjnego. Nie chodzi jedynie o gwarancje, że kiedyś w przyszłości powstanie odpowiednia infrastruktura techniczna – jak akcentuje się w skardze kasacyjnej. W tym też kontekście bez znaczenia dla oceny prawidłowości wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest brak posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów lub uzyskania stosownych oświadczeń w tym zakresie. W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych powinien obiektywnie ocenić, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, co też może uzależnić od wiedzy innych osób posiadających wiedzę specjalną. Przy czym określenia "teren" nie należy zawężać do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania o wydanie warunków zabudowy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią garażową i usługowo – handlową, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie budynku garażowego na działkach nr 884/5 i 882 w [...]. Organ podał, że realizując wskazania wynikające z przytoczonych wyżej wyroków WSA w Rzeszowie i NSA, przeprowadzono nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 45 m, wobec czego obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m od terenu objętego wnioskiem, powiększoną w taki sposób, aby w jego obrębie znalazły się całe działki zabudowane. Na podstawie analizy ustalono, że planowana inwestycja jest spójna z otaczającą funkcją zabudowy, teren posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...] i ul. [...].), a istniejące uzbrojenie terenu zapewnia pełny dostęp do infrastruktury technicznej. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja nie narusza wymogów stawianych przepisami odrębnymi. Organ I instancji podniósł, że parametry nowej zabudowy wyznaczono na podstawie przeprowadzonej analizy i zgodnie z wymogami stawianymi przepisami rozporządzenia. Projekt decyzji został uzgodniony przez zarządcę drogi gminnej, wobec czego wniosek inwestora jako kompletny podlegał uwzględnieniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. K. (dalej: "skarżąca") argumentując, że decyzja organu I instancji jest sprzecznie z wytycznymi wnikającymi z wyroku NSA poprzez nieuprawnione zawężenie obszaru analizowanego. Planowana inwestycja w sposób oczywisty narusza istniejący ład przestrzenny, gdyż wokół terenu objętego wnioskiem dominuje niska zabudowa. Zaakceptowanie usytuowania budynku garażowego w odległości 1,5 m od granicy działki narusza dodatkowo przepisy techniczno-budowlane. Skarżąca zarzuciła, że organ uporczywie pomijał jedną ze stron – W. K., właściciela działki nr 883. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., dla ustalenia warunków zabudowy. Analiza urbanistyczna wykazała, że inwestycja nie naruszy dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonano obliczeń wartości średnich oraz posłużono się mapami, danymi zebranymi w terenie i dokumentacją fotograficzną. Kwestia spełnienia wymagań techniczno – budowlanych podlega szczegółowej weryfikacji w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Krąg stron postępowania ustalono prawidłowo i nie doszło do naruszenia zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, E. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, decyzja Kolegium wydano z naruszeniem art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wskazań wynikających z wyroku NSA. Skarżąca zarzuciła, że organy faworyzują inwestora, a sama inwestycja rażąco naruszy istniejący ład przestrzenny okolicy. W sposób nieuprawniony i sprzeczny z przepisami prawa dopuszczano realizację budynku garażowego w odległości 1,5m od granicy działki. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi powielenie rozważań organu I instancji. Powyższe, prowadzi do stwierdzenia, że organ naruszył art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. Natomiast nierozpatrzenie zażalenia skarżącej na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania stanowiło rażące naruszenie art. 138 w zw. z art. 142 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddając ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona aktualnie decyzja o warunkach zabudowy została wydana została tak z poszanowaniem oceny prawnej wynikającej z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego, co skarżąca zarzuciła w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia12 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2242/16 jednoznacznie stwierdził, że sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w kontekście pojęcia "działki sąsiedniej", a także prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego. Treść § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia należy bowiem rozumieć w ten sposób, że minimalna trzykrotna długość frontu działki powinna być liczona od granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wynika z tego, że "zasada dobrego sąsiedztwa" wymaga uwzględnienia sąsiedniej zabudowy, której nie należy interpretować przez pryzmat bezpośredniego sąsiedztwa. Z akt administracyjnych sprawy potwierdzają, że w ponownie prowadzonym postępowaniu sporządzono nową analiza urbanistyczną, która uwzględnia wskazania i ocenę prawną wynikającą z ww. wyroku NSA, co stanowi realizację zasady związania prawomocnym wyrokiem z art. 170 P.p.s.a. oraz związania oceną prawną, o czym stanowi art. 153 P.p.s.a. Analiza urbanistycznej (części graficznej i tekstowej) stanowi załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Prezydent Miasta wezwaniem z dnia 14 grudnia 2018 r. wystąpił do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku w zakresie określenia miejsca, gdzie będzie wjazd główny lub wejście na teren, na którym ma być realizowana planowana inwestycja (pkt 7 wezwania). Pełnomocnik wnioskodawcy w odpowiedzi z dnia 27 lutego 2019 r. wskazał, że wjazd główny na teren, na którym ma być realizowana inwestycja odbywać się będzie od str. ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na działce nr 848/10, co zobrazowano na dołączonej mapie. Z ewidencji gruntów wynika, że działka nr 884/10 stanowi własność gminy miejskiej. Na karcie nr 168 (tom II akt administracyjnych) pokazana jest granica działki nr 884/5 i 884/10, której szerokość wynosi 15 m. Trzykrotność tego parametru to 45 m, a najniższą wartością dla wyznaczenie obszaru analizowanego to 50 m, dlatego też przyjęcie takiej wielkości jest zgodne z przepisami rozporządzenia. Analiza wykazała, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowo - usługowa i usługowa zrealizowana w oparciu o dojazd z ulicy: [...], [...], którą to zabudowę uzupełniają budynki gospodarczo garażowe. Określono też lokalizację miejsc parkingowych według przyjętych parametrów. Wyznaczenie, że planowana inwestycja spełnia kryteria ładu przestrzennego odbywa się na podstawie obowiązujących przepisów prawa, natomiast dla określenia parametrów planowanej inwestycji i ochrony interesów osób trzecich służy zasada dobrego sąsiedztwa, która nie może być jednak interpretowana przez pryzmat zabudowy na działkach graniczących z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na zróżnicowany charakter zabudowy w obszarze analizy wyznaczono nieprzekraczalna linię zabudowy zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, wyjaśniając kryteria do jej wyznaczenia, a parametr linii zabudowy przyjęto tak jak na działce nr 887/8, na której jest zrealizowany budynek mieszkalny wielorodzinny i wynosi ona 15 m od krawędzi jezdni. Z części graficznej analizy wynika, że obiekty o takiej samej funkcji i zbieżnych parametrach są zlokalizowane po przeciwnych stronach ul. [...]. Analizator odniósł się też do sąsiedztwa terenu inwestycyjnego z terenem kolejowym, którego zabudowa nie miała wpływu na treść analizy. W treści analizy wskazano, że lokalizacja budynku garażowego w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 883 jest typowa dla tego terenu. W analizie wymieniono numery działek, na których budynki garażowe, gospodarcze i gospodarczo - garażowe są w zdecydowanej większości usytuowane w granicach działek, zatem wnioskowana lokalizacja garażu jest kontynuacją obowiązującą w analizowanym obszarze. Pozostałe parametry takie jak wielkość powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej stanowi kontynuację ustalonego i szczegółowo opisanego sposobu zagospodarowania działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Organ I instancji na podstawie analizy przyjął, że budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią garażową i usługowo-handlową należy zaprojektować do czterech kondygnacji nadziemnych wraz z podpiwniczeniem. Wysokość planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest wynikiem przeprowadzonej analizy i mieści się w granicach wysokości istniejących budynków wielorodzinnych. Wysokości budynku garażowego ze wskazaniem, że będzie to budynek parterowy jest również wynikiem szczegółowego badania wraz z uzasadnieniem przyjętego parametru. Również przyjęta geometria dachu została szczegółowo opisana w analizie terenu i znajduje odniesienie do obiektów istniejących w analizowanym terenie. Inwestor wnioskiem z dnia 20 grudnia 2013 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego - 6 kondygnacji (1 kondygnacja podziemna, 5 kondygnacji nadziemnych, możliwe podpiwniczenie). Analiza wykazała, że dla zachowania ładu przestrzennego nastąpi przy realizacji budynku z 4 kondygnacjami. Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. Prezydent Miasta wezwał pełnomocnika inwestora do zapoznania się w kwestii podtrzymania lub ewentualnej korekty złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie części jej parametrów i wskaźników. W piśmie z dnia 19 września 2019 r., pełnomocnik inwestora poinformował, że akceptuje wyniki opracowanej analizy, co stało się podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na skutek w zakresie korekty wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Kwestia ta była przedmiotem oceny przez Kolegium w zaskarżonej decyzji i Sąd potwierdza zasadność wyrażonego stanowiska. Trzeba też podkreślić, że zmianie uległy parametry, których określenie należy do kompetencji organu, natomiast nie uległ zmianie sam zamiar inwestycyjny określony w pierwotnym wniosku. Z analizy jednoznacznie wynika, że teren, na którym planowana jest inwestycja ma dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez publiczny zjazd na działce nr 884/10 (fragment włączenia ogólnodostępnej drogi wewnętrznej Gminy Miejskiej). Z tego względu zasadnie Kolegium uznało, że zarzut skarżącej, że działka nr 882 nie jest dostępna z ul. [...] nie zasługiwał na uwzględnienie (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Powtórzony w skardze zarzut odnośnie zmiany istniejącego zjazdu indywidualnego na publiczny, który jak wskazuje skarżąca jest budową zgodnie z art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego i winien spełniać też kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124 z późn. zm.) nie odnosi się do etapu wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice przedmiotowe dla postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją wyznaczają ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy dla inwestora otwiera drogę do uruchomienia kolejnego postępowania prowadzonego na podstawie Prawa budowlanego. Jednakże złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zawsze jest indywidualną decyzją inwestora. Inwestor spełnił też warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. i przedłożył wymagane przepisami prawa oświadczenia dysponentów infrastrukturą techniczną w zakresie niezbędnego uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji. Wyżej naprowadzone argumenty wskazują na działanie organów zgodnie z oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i dlatego spełniona została dyspozycja art. 153 oraz art. 171 P.p.s.a. W skardze skarżąca zarzuca też, Kolegium rozpoznając zażalenie, jakie wniosła na postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie zawieszenia postępowania błędnie zakończyło postanowieniem o niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 K.p.a. Sąd stwierdza, że na postanowienie o odmowie zawieszenia nie przysługuje zażalenie i dlatego prawidłowo Kolegium stwierdziło, że nie jest dopuszczalne rozpatrzenie tego zażalenia i Sąd stwierdza, że kwestionowane tak w odwołaniu jak i skardze rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 18 listopada 2019 r. wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, że względu na prowadzone prace rewitalizacyjne linii kolejowej nr [...] relacji [...] – [...]. Skarżąca we wniosku o zawieszenie podniosła, że działki kolejowe nr 1530/7 i 1530/9 obr. 2 Osiedle ze zjazdem na działce nr 884/10 służyć ma A. przy realizacji ww. inwestycji. Za zasadne uznała zawieszenie postępowania do czasu zakończenia ww. inwestycji kolejowej. Zawieszenie według skarżącej wydaje się być niezbędne w związku z prowadzonym postępowaniem przed sądem powszechnym o zasiedzenie służebności. Prezydent Miasta odmawiając zawieszenia postępowania stwierdził, że ani kwestia prowadzenia rewitalizacji linii kolejowej na działkach nr 1530/7 i 150, ani toczące się postępowanie o zasiedzenie służebności na działkach kolejowych oraz na działce nr 884/10 nie stanowią zagadnienia wstępnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Prezydent Miasta wskazał też, że wniosek o zawieszenie postępowania nie pochodzi od strony postępowania, na żądanie której zostało wszczęte postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 98 § 1 K.p.a.). Kwestionowane przez skarżącą postanowienia Prezydenta Miasta o odmowie zawieszenia postępowania potwierdza wnikliwe i wszechstronne rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania. Zatem przesłanki podmiotowe i procesowe (brak środka zaskarżenia) potwierdzają legalność kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Kolegium o niedopuszczalności zażalenia. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.