I SA/Gl 1065/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia G. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.159.2023.2.MT UNP: 2401-23-108332 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 25 maja 2023 r., znak 2401- IEE.7192.159.2023.2.MT, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ, DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako NUS, organ I instancji) odmawiające przywrócenia Stowarzyszeniu G. w K. (dalej jako strona, skarżąca, Stowarzyszenie) terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną zawiadomieniem z 13 stycznia 2023 r. Stan sprawy: Organ I instancji prowadzi wobec Stowarzyszenia postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułów wykonawczych Prezydenta Miasta K.1 z 10 lipca 2018 r. oraz Prezydenta Miasta Z. z 21 kwietnia 2021 r., z 30 czerwca 2021 r., z 30 czerwca 2021 r. oraz 25 listopada 2021 roku. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 13 stycznia 2023 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Stowarzyszenia, które to zostało odebrane w siedzibie Stowarzyszenia 20 stycznia 2023 r. Na ww. czynność egzekucyjną Stowarzyszenie 22 lutego 2023 r. złożyło skargę, w której zarzuciło naruszenie prawa poprzez jego wydanie z naruszeniem prawa, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jako przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. czynność egzekucyjną wskazano fakt, że zawiadomienie z 13 stycznia 2023 r., o którym władze strony dowiedziały się 22 lutego 2023 r. zostało doręczone na nieprawidłowy adres w sytuacji, gdy organ egzekucyjny znał adres do doręczeń. NUS odmawiając przywrócenia terminu stwierdził, że korespondencja została nadana na adres siedziby Stowarzyszenia i tam została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. Z tego względu nie zaszły przesłanki przywrócenia terminu. W wyniku wniesionego zażalenia DIAS wydał postanowienie zaskarżone do tutejszego Sądu. Uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji co do tego, że doręczenie powinno nastąpić pod adresem siedziby Stowarzyszenia. DIAS stwierdził w konsekwencji brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej jako kpa) uzasadniających przywrócenie terminu. W skardze na to postanowienie skarżące Stowarzyszenie zarzuciło rażące naruszenie prawa domagając się jego uchylenia W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że uzasadnienie niniejszego wyroku będzie po części zbieżne z uzasadnieniem wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1064/23. W tamtej sprawie Sąd rozstrzygał skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wniosek o przywrócenie terminu Stowarzyszenie oparło na twierdzeniu o wadliwości doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Z tego względu prawidłowość doręczenia zawiadomienia o zajęciu i otwarcie biegu terminu do wniesienia skargi ma istotne znaczenie zarówno z punktu widzenia kwestii dochowania terminu i przesłanek jego przywrócenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej jako ppsa), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia. W myśl art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 – dalej jako upea), jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postepowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W konsekwencji do doręczeń dokonywanych w tym postępowaniu stosuje się przepisy kpa. Podobnie zresztą, jak wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi również podlega rozpoznaniu przez pryzmat art. 58 kpa. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Strona, która zamierza skorzystać z możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym (lub egzekucyjnym) poprzez złożenie wniosku w tym zakresie (i spełnieniu pozostałych przesłanek) z samej istoty tej instytucji przyznaje, iż do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Nie jest możliwe bowiem przywrócenie terminu, który nie został przez stronę uchybiony. Z kolei uchybienie terminowi może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy termin ten rozpoczął swój bieg. Innymi słowy, musi nastąpić takie zdarzenie, którego skutkiem jest otwarcie terminu do dokonania danej czynności w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym (tak NSA w wyroku z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 328/23). W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną Stowarzyszenie oparło na stwierdzeniu, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności organ doręczył błędnie na adres siedziby Stowarzyszenia, a nie na adres do korespondencji. Adres ten miał być znany organowi. W konsekwencji należy wskazać w pierwszej kolejności, że w ocenie Sądu doszło do prawidłowego doręczenia zawiadomienia o zajęciu, które otworzyło bieg terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Jak słusznie wskazał organ, art. 45 kpa stanowi jednoznacznie, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Nie budziło wątpliwości Sądu, że adres, pod który organ skierował korespondencję był adresem siedziby Stowarzyszenia. Sąd ustalił w oparciu o pełny odpis z KRS Stowarzyszenia, że adres ten został ujawniony w KRS 17 stycznia 2018 r. i pozostawał aktualny na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie. Czynność doręczenia została zatem dokonana zgodnie z art. 45 kpa. Wszak pod wskazanym adresem siedziby korespondencja rzeczywiście została odebrana. Na prawidłowość doręczenia nie ma wpływu twierdzenie strony, że jej adres do korespondencji był znany organowi egzekucyjnemu. To jednostka organizacyjna, jest zobowiązana do takiego zorganizowania odbioru pism, aby odbiór dokonywany był wyłącznie przez osoby uprawnione oraz, by osoby odbierające korespondencję, funkcjonujące pod adresem siedziby, przekazywały ją władzom stowarzyszenia. Przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 45 kpa, powinno się rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli zatem osoba taka przebywała w miejscu siedziby Stowarzyszenia i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w podmiocie firmie, do którego przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Z tego względu zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone i od tej daty rozpoczął swój bieg termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Przechodząc do przesłanek przywrócenia terminu do dokonania czynności wskazać należy, że jedną z nich jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Dla uprawdopodobnienia braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 kpa, wymagane jest, aby zaistniała przeszkoda nie była możliwa do przezwyciężenia. Przy ocenie winy należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zostały wykazane. Nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi twierdzenie o nieprawidłowym doręczeniu, z przyczyn wyjaśnionych już wcześniej. Te argumenty zaś były jedynymi przemawiającymi zdaniem strony za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu. Skoro zaś strona nie przedstawiła argumentów uprawdopodobniających brak jej winy w uchybieniu terminu, stanowisko organu było prawidłowe. Stowarzyszenie nie wykazało przesłanek przywrócenia terminu. Z tych względów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.