I SA/Gl 1064/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia G. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.158.2023.4.MT UNP: 2401-23-118778 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 25 maja 2023 r., znak 2401- IEE.7192.158.2023.4.MT, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ, DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej jako NUS, organ I instancji) stwierdzające uchybienie przez Stowarzyszenie G. w K. (dalej jako strona, skarżąca, Stowarzyszenie) terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną zawiadomieniem z 13 stycznia 2023 r. Stan sprawy: Organ I instancji prowadzi wobec Stowarzyszenia postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułów wykonawczych Prezydenta Miasta K.1 z 10 lipca 2018 r. oraz Prezydenta Miasta Z. z 21 kwietnia 2021 r., z 30 czerwca 2021 r., z 30 czerwca 2021 r. oraz 25 listopada 2021 roku. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 13 stycznia 2023 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Stowarzyszenia, które to zostało odebrane w siedzibie Stowarzyszenia 20 stycznia 2023 r. Na ww. czynność egzekucyjną Stowarzyszenie 22 lutego 2023 r. złożyło skargę, w której zarzuciło naruszenie prawa poprzez jego wydanie z naruszeniem prawa, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Jako przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. czynność egzekucyjną wskazano fakt, że zawiadomienie z 13 stycznia 2023 r., o którym władze strony dowiedziały się 22 lutego 2023 r. zostało doręczone na nieprawidłowy adres w sytuacji, gdy organ egzekucyjny znał adres do doręczeń. Wniosek o przywrócenie terminu został rozpoznany przez NUS, a zażalenie strony na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu zostało rozpatrzone postanowieniem z 25 maja 2024 r., utrzymującym w mocy postanowienie organu I instancji. W niniejszej sprawie DIAS stwierdził w pierwszej kolejności, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta K. z 10 lipca 2018 r. wszczęte zostało w 2018 r., czyli przed wejściem w życie 30 lipca 2020 roku ustawy nowelizującej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. ustawy z 11 września 2019 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 – dalej jako ustawa nowelizująca upea). Zgodnie z art. 13 ust 1 tej ustawy do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednakże według art. 13 ust 5 ww. ustawy przepis ten nie dotyczy skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w egzekucji m.in. z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, która powinna być rozpoznana na podstawie przepisów ustawy egzekucyjnej w brzmieniu nadanym ww ustawą nowelizującą. Zatem złożona przez Stowarzyszenie skarga na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego, dokonana na podstawie zarówno tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. jak i tytułów Prezydenta Miasta Z. (na podstawie których wszczęto postępowanie egzekucyjne już po wejściu znowelizowanej ustawy) została rozpatrzona według przepisów w brzmieniu nadanym znowelizowaną ustawą. Na podstawie ww. przepisów oceniany jest również termin do jej wniesienia, który zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 – dalej jako upea), wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zawiadomienie o zajęciu z 13 stycznia 2023 r., zawierające pouczenie o siedmiodniowym terminie, w którym powinna być wniesiona skarga na to zajęcie, doręczono Stowarzyszeniu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w siedzibie 20 stycznia 2023 r. Przesyłkę odebrała osoba upoważniona do odbioru korespondencji. Ustawowy termin do wniesienia skargi upływał 27 stycznia 2023 r. Skarga na tą czynność wniesiona dopiero 22 lutego 2023 r. była zatem spóźniona. W skardze złożonej do tutejszego Sądu na to postanowienie, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło rażące naruszenie prawa domagając się jego uchylenia W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że uzasadnienie niniejszego wyroku będzie po części zbieżne z uzasadnieniem wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1065/23. W tamtej sprawie Sąd rozstrzygał skargę na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wniosek o przywrócenie terminu Stowarzyszenie oparło na twierdzeniu o wadliwości doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Z tego względu prawidłowość doręczenia zawiadomienia o zajęciu i otwarcie biegu terminu do wniesienia skargi ma istotne znaczenie zarówno z punktu widzenia kwestii dochowania terminu i przesłanek jego przywrócenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej jako ppsa), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl z kolei art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia. W myśl art. 18 upea, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postepowaniu egzekucyjnym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej jako kpa) stosuje się odpowiednio. W konsekwencji do doręczeń dokonywanych w tym postępowaniu stosuje się przepisy kpa. Jak słusznie wskazał organ, art. 45 kpa stanowi jednoznacznie, że jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Nie budziło wątpliwości Sądu, że adres, pod który organ skierował korespondencję był adresem siedziby Stowarzyszenia. Sąd ustalił w oparciu o pełny odpis z KRS Stowarzyszenia, że adres ten został ujawniony w KRS 17 stycznia 2018 r. i pozostawał aktualny na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie. Czynność doręczenia została zatem dokonana zgodnie z art. 45 kpa. Wszak pod wskazanym adresem siedziby korespondencja rzeczywiście została odebrana. W konsekwencji, w ocenie Sądu, doszło do prawidłowego doręczenia zawiadomienia o zajęciu, które otworzyło bieg terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Na prawidłowość doręczenia nie ma wpływu twierdzenie strony, że jej adres do korespondencji był znany organowi egzekucyjnemu. To jednostka organizacyjna, jest zobowiązana do takiego zorganizowania odbioru pism, aby odbiór dokonywany był wyłącznie przez osoby uprawnione oraz, by osoby odbierające korespondencję, funkcjonujące pod adresem siedziby, przekazywały ją władzom stowarzyszenia. Przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 45 kpa, powinno się rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli zatem osoba taka przebywała w miejscu siedziby Stowarzyszenia i nie oświadczyła doręczającemu, że przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w podmiocie firmie, do którego przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Z tego względu zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone i od tej daty rozpoczął swój bieg termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Co do terminu na wniesienie skargi wskazać należy na art. 13 ust. 1 ustawy nowelizującej upea, który stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie upea i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednak w myśl ust. 2 tej ustawy, do egzekucji z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Odróżnić jednak należy postępowanie egzekucyjne z art. 13 ust. 1 upea od egzekucji z rachunku bankowego, o której mowa w art. 13 ust. 2. Jak wynika z art. 1a pkt 12 lit. a tiret czwarte upea, wprowadzającego definicję środka egzekucyjnego, egzekucja z rachunku bankowego jest środkiem egzekucyjnym podejmowanym w ramach postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnych. Przepis ten stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o środku egzekucyjnym – rozumie się przez to w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z rachunku bankowego. Co więcej, w art. 1 pkt 49 – 52 ustawy nowelizującej upea zmodyfikowano przepisy art. 80 i następne upea regulujące egzekucję z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych. To tej modyfikacji służy art. 13 ust. 2 ustawy nowelizującej upea nakazując prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego według nowych zasad. Zdaniem Sądu wykładnia powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że egzekucja z rachunku bankowego zainicjowana czynnością egzekucyjną dokonaną po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej upea następuje według przepisów w znowelizowanym brzmieniu. W konsekwencji, zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy nowelizującej upea, do skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w egzekucji, o której mowa w ust. 2, stosuje się przepisy upea, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Zasadnie zatem organ stwierdził, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 upea). Skoro w niniejszej sprawie zawiadomienie o zajęciu doręczono Stowarzyszeniu 20 stycznia 2023 r., prawidłowe jest stanowisko organu, że termin do wniesienia skargi upłynął 27 stycznia 2023 r. W konsekwencji zasadnie organ zastosował art. 17 § 1c upea, który stanowi podstawę stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. W związku z powyższym Sąd oddalił wniesioną do tutejszego Sądu skargę na postanowienie DIAS na podstawie art. 151 ppsa.