II SA/Po 807/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę Burmistrz Gminy M. (dalej Burmistrz) decyzją z dnia 1 lipca 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. dalej k.p.a.), art. 3 pkt 11, art. 17, art. 23 ust. 1, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 dalej u.ś.r.) oraz obwieszczenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2022 (MP z 2021 r. poz. 1021), odmówił B. K. (dalej jako skarżąca lub strona) świadczenia pielęgnacyjnego na córkę E. K., od 1.03.2021r. do odwołania w wysokości [...] zł miesięcznie. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wnioskiem z dnia 30 marca 2022r. skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną córkę E. K. (ur. [...].1978r.), zaliczoną do I grupy inwalidzkiej, co w myśl art. 3 pkt 21 lit. d u.ś.r. oznacza znaczny stopień niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. Do wniosku załączona została kserokopia decyzji ZUS z dnia 1 marca 2021 r. o waloryzacji otrzymywanej przez stronę emerytury. Od 1 marca 2021 r. wysokość świadczenia do wypłaty wynosi [...] zł. Organ ustalił, że B. K. prowadzi gospodarstwo domowe z córką E. K., posiadającą znaczny stopień niepełnosprawności na stałe. B. K. w związku z opieką nad niepełnosprawną córką pobiera emeryturę, do której prawo nabyła w związku z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem. W myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. ustalone prawo do emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania przedmiotowego świadczenia. W ocenie Burmistrza brak też jest przesłanki w powyższej ustawie o możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku rezygnacji z pobierania emerytury. Zdaniem organu osoba posiadająca już zabezpieczenie materialne w postaci dochodu z tytułu emerytury została wyłączona z zakresu podmiotowego osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. B. K., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia 01 lipca 2022 r., zaskarżając ją w całości, wnoszą o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy i zarzucając: błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przez uznanie, że pobieranie świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną córką E. K. oraz naruszenie art. 6 k.pa., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 79 a k.p.a. przez niepoinformowanie przez organ strony przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia poobieranej przez B. K. emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 pkt 2, art.3 pkt 21, art. 17 ust. 1, ust. 1b, ust.3, ust. 6, art. 20 ust. 1-3, art. 23, art. 2 ust. 1 ust. 2a, ust. 4, art. 26 ust. 1, art. 32 ust. 1d, ust. 2 u.ś.r., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza Gminy M.. Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że w realiach niniejszej sprawy o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji przesądziła okoliczność, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury. W aktach sprawy znajduje się decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 01 marca 2021 r. o dokonaniu waloryzacji emerytury. Zdaniem Kolegium jeżeli Pani B. K. ma przyznane prawo do emerytury, to jest osobą wyłączoną z grona beneficjentów świadczeń pielęgnacyjnych. Art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. jest jednoznaczny w swej treści. W konsekwencji organy administracji publicznej jako orzekające w niniejszej sprawie są tym przepisem związane, skutkiem czego są zobligowane do wydania decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanego świadczenia. Nawet trudna sytuacja życiowa związana z opieką nad dzieckiem nie może przemawiać za przyznaniem świadczenia z uwagi na wyraźny przepis. Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne jest surogatem wynagrodzenia za pracę, ponieważ jest dedykowane osobom czynnym zawodowo, a osoba pobierająca emeryturę/rentę taką osobą nie jest. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 17 ust. 1 u.ś.r.), a nie z tytułu rezygnacji ze świadczenia emerytalnego/rentowego. Świadczenie pielęgnacyjne nie ma również na celu wyrównania różnicy pomiędzy niższą emeryturą/rentą, a kwotą świadczenia pielęgnacyjnego. Istota świadczenia pielęgnacyjnego przyznawanego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osoba niepełnosprawną jest niewątpliwie rekompensowane osobie podejmującej się tej opieki poprzez wypłatę jej określonej przepisami kwoty i opłacenie składki na ubezpieczenie społeczne, co nie ma miejsca w przypadku osoby posiadającej status emeryta/rencisty, bowiem taka osoba nie rezygnuje z aktywności zawodowej, gdyż jest nieaktywna zawodowo. Kolegium wskazało, że przeanalizowało poglądy sądów przemawiające na przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce świadczenia emerytalnego, lecz poglądy te są niejednolite i nadal Sądy opowiadają się też w niektórych orzeczeniach za wykładnią przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. wykluczającą zarówno możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie mającej prawo do emerytury/renty, jak i możliwość wyboru korzystniejszego świadczenia. W orzeczeniach tych powołuje się na wykładnię językową przywołanego wyżej przepisu, wskazując na odrębność systemu emerytalno-rentowego i systemu świadczeń rodzinnych. W konsekwencji fakt posiadania prawa do emerytury przez B. K. stanowi samodzielną przesłankę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem SKO bez wątpienia stwierdzić należy zatem brak bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego miedzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (niepodejmowaniem zatrudnienia) przez Panią B. K., która jest emerytką, a sprawowaniem opieki nad córką, co również stanowi samodzielną podstawę do odmowy przyznania świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. K., reprezentowana przez radcę prawnego podała, że zaskarża w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2022 r. o nr [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. przez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną córką E. K.. Motywując skargę podała, że aktualnie orzecznictwo sądowe względem osób uprawnionych do emerytury dopuszcza możliwość wyboru przez te osoby jakie świadczenie chcą otrzymywać - emeryturę czy świadczenie pielęgnacyjne. Organ powinien umożliwić jej dokonanie wyboru świadczenia i odpowiednio ją pouczyć. Ewentualnie art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. powinien być tak interpretowany, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy M. z 1 lipca 2022 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką, zaliczoną do I grupy inwalidzkiej. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy wykładni i prawidłowego zastosowania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., bowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zasadniczą przesłanką odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowanej opieki nad córką było uzyskiwanie przez nią emerytury. Z decyzji organu I instancji wynika, że skarżąca uzyskała prawo do emerytury z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką. W aktach sprawy brak jest informacji kiedy skarżąca uzyskała świadczenie emerytalne, znajduje się tylko wydruk informacji o waloryzacji emerytury z ZUS. Odnotować trzeba, że Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego mając ukończone 70 lat. Oceniając stanowisko organów wskazać trzeba, że literalna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. prowadzi do wniosku, że osobom, które mają ustalone prawo do emerytury, nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela w tym zakresie tę linię orzecznictwa sądów administracyjnych, która opowiada się za literalnym rozumieniem ww. normy, tj. w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne ma ustalone prawo do emerytury powszechnej nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Emerytura powszechna przyznawana jest w związku z dożyciem przez osobę fizyczną określonego wieku i uzyskaniem przez nią określonego okresu ubezpieczenia – art. 27 ust. 1 u.e.r. Emerytura przyznawana jest na wniosek, a prawo do niej nabywa się z mocy ustawy (art. 100 i art. 116 ust. 1 u.e.r.). Tymczasem świadczenie pielęgnacyjne ma, przynajmniej w części, zrekompensować brak dochodu z pracy zarobkowej osobie, która tej pracy nie może wykonywać, ponieważ musi opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie mogącym samodzielnie egzystować (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Chodzi więc o osobę zdolną do pracy, a więc co najmniej pozostającej w wieku produkcyjnym i nie legitymującej się orzeczeniami lekarskimi ograniczającymi jej wykonywanie pracy zawodowej. Zwrócić należy uwagę, że z art. 17 ust. 1 u.ś.r wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, które "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia" lub innej pracy zawodowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Sprawowanie opieki musi zatem wiązać się z zaprzestaniem z tego powodu wykonywania zatrudnienia i utratą wcześniej uzyskiwanych dochodów z pracy zawodowej. Świadczenie pielęgnacyjne ma charakter subsydiarny, częściowo rekompensujący utracony zarobek osoby aktywnej uprzednio zawodowo i ma zastąpić dochód ze świadczenia pracy, której nie może podjąć opiekun. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego utraconego dochodu i strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. Cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i istota samego świadczenia pielęgnacyjnego zostały jasno zdefiniowane przez samego ustawodawcę już na etapie procesu legislacyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazano, że celem projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych była budowa nowego, wyraźnie odrębnego od systemu pomocy społecznej, "systemu pozaubezpieczeniowych świadczeń rodzinnych", służących wspieraniu rodziny w realizacji jej funkcji, głównie opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej. Wolą ustawodawcy było przeznaczenie świadczenia pielęgnacyjnego dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej, by opiekować się dzieckiem. W projekcie ustawy wyraźnie wskazano też, że "za osoby korzystające z tej formy świadczenia rodzinnego opłacana będzie składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty tego świadczenia. Składka ta będzie, podobnie jak obecnie, opłacana przez okres niezbędny do uzyskania uprawnień emerytalnych. Nabycie prawa do emerytury wyklucza możliwość dalszego korzystania z tej formy świadczenia" (zob. uzasadnienie do projektu ustawy Sejmu RP IV kadencji o świadczeniach rodzinnych, druk nr 1555). Zdaniem Sądu intencje ustawodawcy co do adresata i istoty świadczenia pielęgnacyjnego nie pozostawiają wątpliwości. Wyrażoną wprost wolą ustawodawcy było zabezpieczenie osób sprawujących opiekę, które z tego powodu rezygnują z aktywności zawodowej – do czasu nabycia przez nie prawa do emerytury. W tym zakresie zatem wyniki wykładni przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw językowych, systemowych i funkcjonalnych prowadzą do spójnego wniosku. Norma wyrażona w art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r. reguluje zbieg uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury. Przepis ten nie może być zastępowany w orzecznictwie sądowym poprzez wykreowanie generalnej normy ustanawiającej w tego rodzaju sytuacji uprawnienie do wyboru świadczenia przez beneficjenta, gdyż stanowiłoby to zastrzeżone dla ustawodawcy działanie prawotwórcze. W ocenie Sądu prawidłowa jest literalna wykładnia tego przepisu, która wyklucza osoby pobierające emeryturę z kręgu beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie, jak już wskazano, skarżąca z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła mając już ukończone 70 lat, co oznacza, że jest osobą w wieku poprodukcyjnym i uprawnioną do emerytury powszechnej. Skarżąca od wielu lat nie pracuje. Brak jest więc po jej stronie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia/niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką. Był to zasadniczy powód odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na kategoryczne brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1a u.ś.r. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących, iż skarżąca nabyła prawo do tzw. wcześniejszej emerytury, tj. przyznawanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz. U. Nr 28, poz. 149). Niemniej jednak nawet jeśli skarżąca jest taką osobą, to może się ubiegać o tzw. świadczenie wyrównawcze. Ustawodawca dostrzegł szczególną sytuację osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury na mocy ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki oraz potrzebę dodatkowego świadczenia wyrównującego wysokość tych emerytur do wysokości świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o świadczeniu wyrównawczym dla osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. z 2021, poz. 2314) z dniem 1 stycznia 2022 r. stworzono dodatkowe wsparcie dochodowe osób pobierających wcześniejszą emeryturę z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki. W toku procesu legislacyjnego ustawodawca jednoznacznie wskazał na tożsamość wcześniejszej emerytury przyznanej na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. (którego przepisy obowiązywały do dnia 31 grudnia 1998 r.) oraz świadczenia pielęgnacyjnego podkreślając, że podstawowym celem obydwu świadczeń jest zapewnienie środków utrzymania dla osób, które opiekują się (opiekowały się) niepełnosprawnym członkiem rodziny, rezygnując z tego tytułu z zatrudnienia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy, świadczenie wyrównawcze przysługuje osobie uprawnionej do wcześniejszej emerytury na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz. U. poz. 149), zwanej dalej "wcześniejszą emeryturą", w kwocie niższej niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., pod warunkiem że w dalszym ciągu sprawuje opiekę nad dzieckiem, z tytułu opieki nad którym nabyła prawo do wcześniejszej emerytury. Świadczenie wyrównawcze przysługuje miesięcznie w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ww. ustawy, a kwotą pobieranego świadczenia emerytalno-rentowego. Jak przy tym wynika z art. 3 u.ś.r., świadczenie wyrównawcze jest przyznawane na wniosek osoby uprawnionej, składany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub innego organu emerytalno-rentowego, który wypłaca świadczenie emerytalno-rentowe. W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, że "proponowane rozwiązanie zakłada - wyłącznie dla grupy osób, które nigdy nie miały możliwości być uprawnionymi do świadczeń rodzinnych z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną - pewnego rodzaju rekompensatę z tytułu aktualnego zróżnicowania wysokości ich świadczenia emerytalnego (EWK) z wysokością świadczenia pielęgnacyjnego (w przypadku gdy to pierwsze jest niższe od drugiego, bowiem rozwiązania systemowe są skonstruowane w ten sposób, że w przypadku nabycia emerytury odpada podstawa prawna do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego). Projekt ustawy o świadczeniu wyrównawczym dla osób pobierających wcześniejszą emeryturę z tytułu opieki nad dziećmi wymagającymi stałej opieki dotyczy wyłącznie tej grupy emerytów, którzy na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. poz. 149) uzyskali prawo do emerytury, tzw. EWK." (por. uzasadnienie do druku nr 1614 dostępny na stronie https://www.sejm.gov.pl w zakładce Proces Legislacyjny -> Przebieg procesu legislacyjnego -> Druk nr 1614). Wobec powyższego skarżąca, jeśli uzyskała uprawnienia do wcześniejszej emerytury, może w świetle ww. przepisów ubiegać się o świadczenie wyrównawcze. Nie jest jednak uprawniona do zmiany uzyskiwanego świadczenia emerytalnego w całości na świadczenie pielęgnacyjne. Zasadnie więc Burmistrz Gminy M., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzekły o odmowie przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) oddalił skargę uznając, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa.