II OSK 1981/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji X z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 38/21 w sprawie ze skargi Fundacji X z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 38/21, oddalił skargę Fundacji X z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 listopada 2020 r, znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Fundacja X z siedzibą w [...] pismem z dnia 16 września 2020 r. wniosła "w związku z prowadzoną sprawą o ustalenie warunków zabudowy (...) o dodanie (...) fundacji do listy stron postępowania". Wyjaśniła, że od wielu lat prowadzi działalność polegającą na pracy z dziećmi, do czego służą jej pomieszczenia w budynku przy ul. [...] oraz teren ogródka, jako plac zabaw i teren rekreacyjny. Z uwagi na charakter działalności i rodzaj planowanej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, "istnieje zależność obejmująca jej interes prawny". Prezydent Miasta Krakowa pismem z dnia 30 września 2020 r., nr [...], poinformował Fundację X z siedzibą w [...] o nie uznaniu jej za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...] wraz z wewnętrznym układem komunikacji oraz wjazdem z działki nr [...] obr. jw. przy ul. [...] w [...]". Fundacja X z siedzibą w [...] wniosła zażalenie na powyższe pismo, przyjmując, że stanowi ono postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym. W zażaleniu podniosła, że w przypadku nieuwzględnienia zarzutów wnosi o jej dopuszczenie jako organizacji społecznej, gdyż jest to uzasadnione jej celami statutowymi i przemawia za tym interes społeczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze Krakowie postanowieniem z dnia 3 listopada 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismo Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 września 2020 r. stanowiło odpowiedź na wystąpienie Fundacji X z siedzibą w [...] z dnia 16 września 2020 r, w którym Fundacja domagała się uznania jej za stronę postępowania. Organ wyjaśnił, że niedopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia od czynności organu administracji publicznej, która nie stanowi aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia). W świetle regulacji art. 28 - 29 k.p.a. regulujących status strony postępowania należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości wydawania zaskarżalnych postanowień w przedmiocie przyznawania lub braku przyznawania podmiotom statusu strony postępowania. Nadto, zgodnie z art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 k.p.a.). Jeżeli zatem brak było podstaw do wydania w sprawie zaskarżalnego postanowienia, to brak jest formalnej możliwości do skutecznego złożenia środka zaskarżenia od pisma informującego. Kolegium zwróciło również uwagę, że sformułowany w zażaleniu alternatywny wniosek o dopuszczeniu Fundacji do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej powinien zostać rozpoznany przez właściwy w sprawie organ, tj. Prezydenta Miasta Krakowa. Skargą Fundacja X z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: art. 28 k.p.a. i art. 31 k.p.a.; art. 7 i 8 k.p.a.; art. 127 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.; art. 124 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że Rozdział 6 kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowany "Strona", nie zawiera unormowania o wydawaniu przez organ administracji publicznej postanowienia w przedmiocie przyznania albo nieprzyznania statusu strony osobie wnioskującej o jej dopuszczenie w tym charakterze do udziału w postępowaniu. Jedynie w przepisie art. 31 k.p.a., regulującym zasady udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby przewidziano, że po złożeniu przez organizację społeczną żądania dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, organ administracji wydaje postanowienie o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Wówczas organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (§ 3), a zatem nie jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. Zdaniem Sądu, ponieważ przepisy nie przewidują wydawania postanowienia w przedmiocie przyznania statusu strony, nie można twierdzić, że pismo informujące wysłane do osoby występującej do organu z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w charakterze strony, w istocie jest postanowieniem, gdyż spełnia warunki formalne postanowienia. Prawidłowo więc w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że zażalenie wniesione zostało na pismo informujące, a nie na postanowienie. Ponadto, jak zasadnie zdaniem Sądu stwierdził organ II instancji, zgodnie z przepisem art.141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepisy kodeksu, co jest oczywistą konsekwencją nieprzewidzenia formy postanowienia dla skierowanej do wnioskodawcy informacji, że nie przysługuje jej przymiot strony, nie przewidują zażalenia na tego rodzaju rozstrzygnięcie. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia jest zgodne z prawem - skoro na pismo informujące organu o nieprzyznaniu przymiotu strony, nawet gdyby przybrało (błędnie) postać postanowienia nie przysługuje zażalenie, to oznacza to, że zażalenie na takie pismo (postanowienie) jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Skargą kasacyjną Fundacja X z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 146 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 31 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, mimo że zachodziły przesłanki do uznania uprawnienia skarżącej do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym; - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że zachodziły przesłanki stwierdzenia bezskuteczności czynności (uchylenia aktu); - art. 123 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że organ administracji publicznej pozbawiając Fundację statusu strony mógł to zrobić pismem informacyjnym, a nie w formie postanowienia; - art. 124 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż pismo z Urzędu Miasta Krakowa z dnia 30.09.2020 r. nie stanowi postanowienia, mimo, iż zawiera rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie; - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postepowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Rozpoznawana zaś tak skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok w pełni odpowiada prawu. Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniesionym środku odwoławczym, Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 listopada 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, trafnie przyjął, iż w sprawie zasadnie zastosowano konstrukcję prawną z art. 134 k.p.a., stąd właściwie oddalono wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty stanowią jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w realiach tej sprawy, przedmiotem skargi nie była czynność z zakresu administracji publicznej dot. uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa o jakiej stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lecz postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Niewątpliwie ww. przepis dopuszcza skargę do sądu administracyjnego na inne niż określone w pkt 1–3 (a więc decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tym samym norma ta umożliwia dokonanie sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym), zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy oraz inne (państwowe i niepaństwowe) jednostki organizacyjne, za pośrednictwem których państwo realizuje swoje zadania. Należy podkreślić, iż akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są czynnościami wykonania (realizacji) prawa, podejmowanymi wtedy, gdy stosunek prawny nie wymaga konkretyzacji, ponieważ został ukształtowany bezpośrednio przepisami prawa - patrz postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 14 stycznia 2009 r., II GPS 7/08, ONSAiWSA 2009, nr 3, poz. 51. Przykładem takiej czynności jest w szczególności "czynność pozostawienia podania bez rozpoznania", podjęta przez organ administracyjny w trybie art. 64 § 2 k.p.a., skoro mieści się w grupie aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a., i może być przedmiotem skargi do sądu podobnie jak usunięcie danych z Krajowego Rejestru Karnego czy wydania dziennika budowy przez właściwy organ administracji publicznej itp. Natomiast w niniejszym postępowaniu podjęto zaskarżone do Sądu pierwszej instancji postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. jako postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym i do tego kończące postępowanie a zatem jest to akt podlegający kontroli sądu administracyjnego w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Stąd też w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania tezy, iż odmowa uwzględnienia wniosku o uznanie skarżącej Fundacji za stronę w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...] wraz z wewnętrznym układem komunikacji oraz wjazdem z działki nr [...] obr. jw. przy ul. [...] w [...]", sformułowana w piśmie informacyjnym organu z 30 września 2020 r., stanowi inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Przede wszystkim trafnie podniesiono w zaskarżonym wyroku, iż przepisy prawa nie przewidują wydawania postanowienia w przedmiocie przyznania statusu strony, a zatem nie można twierdzić, że pismo informujące wysłane do osoby występującej do organu z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w charakterze strony, w istocie jest postanowieniem, gdyż spełnia warunki formalne postanowienia. Pogląd ten wyrażony w zaskarżonym wyroku jest w pełni akceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem, skoro w realiach niniejszej sprawy przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji nie była czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak wadliwie przyjmuje to skarżąca Fundacja, lecz postanowienie o jakim stanowi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to tym samym przy ocenie jego legalności nie mógł mieć zastosowania powołany w kasacji przepis art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. Norma art. 146 § 1 p.p.s.a. dotyczy skargi na akt lub czynność organu administracji publicznej, konkretyzującą przepisy prawne w formie innej niż decyzja lub postanowienie (np. akt rejestracji lub czynność materialno-techniczną zameldowania). Uwzględniając skargę na taki akt lub czynność, sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 1 uchyla zaskarżony akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Niemniej jednak weryfikacja zaskarżonego postanowienia mogła być prowadzona wyłącznie w trybie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czy też art. 151 p.p.s.a. a nie powołanego w kasacji przepisu art. 146 p.p.s.a. Dlatego też należało uznać za nieusprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania art. 146 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 31 k.p.a. jak również niezastosowania art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. mimo że, jak zaznaczono, zachodziły przesłanki stwierdzenia bezskuteczności czynności (uchylenia aktu). Przede wszystkim należy podkreślić, iż w piśmie skarżącej Fundacji z 16 września 2020 r. adresowanym do Urzędu Miasta w Krakowie wyraźnie i jednoznacznie sformułowano żądanie "dodania fundacji do listy stron postępowania", z uwagi na posiadany interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy co uzasadniało, zdaniem wnoszącego podanie, uznanie za stronę Fundacji a tym samym obronę jej interesów. Z treści ww. pisma wprost wynikało żądanie uznania Fundacji za stronę postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na kreowany w tym piśmie własny interes prawny uzasadniający włączenie tej organizacji społecznej w poczet stron postępowania. Nie można w żaden sposób wyprowadzić z lektury omawianego pisma skarżącej z 16 września 2020 r., iż stanowi ono żądanie dopuszczenia Fundacji do udziału w postępowaniu dotyczącym innej osoby a uzasadnione jest to celami statutowym tej organizacji a więc żądaniu opartym na normie art. 31 k.p.a. Stąd też zasadnie w zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, że sformułowany w zażaleniu alternatywny (dodatkowo) wniosek o dopuszczenie Fundacji do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej powinien zostać rozpoznany przez właściwy w sprawie organ, tj. Prezydenta Miasta Krakowa. Zatem w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania by złożony alternatywnie w zażaleniu wniosek skarżącej o ewentualne rozpoznanie żądania dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, przy wykazywanym własnym interesie prawnym mógł być procedowany w ramach przedmiotowego postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem. Nie można w tym wypadku skutecznie wskazywać na naruszenie art. 31 k.p.a. podniesionego także w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim należy podkreślić, iż prawidłowo uznano w niniejszej sprawie, że pismo podpisane przez Kierownika Referatu Urzędu Miasta w Krakowie z 30 września 2020 r. nie stanowi postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, lecz informację o braku podstaw do uwzględnia wniosku o uznanie za stronę konkretnego postępowania administracyjnego. W świetle przepisów art. 28 - 29 k.p.a. regulujących status strony postępowania, co jest niekwestionowane, ustawodawca nie przewidział możliwości wydawania zaskarżalnych postanowień w przedmiocie przyznawania lub braku przyznawania podmiotom statusu strony postępowania. Zatem zawiadomienie podmiotu wnoszącego o uznaniu go za stronę postępowania administracyjnego o braku uwzględnienia takiego wniosku stanowi wyłącznie informację, która przekazywania jest w drodze niesformalizowanego w ramach reguł prawnych pisma informacyjnego. Od pisma takiego nie przysługuje środek odwoławczy w formie odwołania czy też zażalenia. Stąd też wniesienie przez skarżącą Fundację zażalenia od wskazywanego wyżej pisma informacyjnego z 30 września 2020 r. prowadziło do wydania przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności zażalenia skoro niedopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia od czynności organu administracji publicznej, która nie stanowi aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia). Tym samym kolejne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 123 § 2 i art. 124 k.p.a. jawią się jako chybione, gdyż przepisy te odnoszą się do postanowienia jako rozstrzygnięcia dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających z toku postępowania, zaś w tej sprawie organ administracji zawiadamiając Fundację o braku podstaw do uznania jej za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby uczynił to prawidłowo pismem informacyjnym. Pisma informacyjne zawierają jedynie informacje dotyczące stanu faktycznego lub zaistniałego zdarzenia. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Pierwsza z tych norm stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r., I OSK 735/19). Jednakże w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 3 listopada 2021 r., II OSK 2094/19). Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia powyższych zasad. Stosownie zaś do treści 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu pierwszej instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji, kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować "kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia czy prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy administracji. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia, zaś sam wyrok skutecznie poddaje się kontroli instancyjnej. Tym samym brak podstaw do uwzględnienia wniosków wniesionego środka odwoławczego. Konkludując stwierdzić należało, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się całkowicie nieusprawiedliwione. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.