III SA/Gl 14/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (ŚPWIS, organ II instancji ) utrzymał w mocy decyzję z [...] r. nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS, organ ) w D., którą odmówił stwierdzenia u R. R. (dalej wnioskodawca, skarżący) - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (ZCN), wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, dalej rozporządzenie). Orzeczenie wydano w związku z kolejnym wyrokiem WSA w Gliwicach z 19.03.2018 r., sygn. akt IVSA/Gl 551/17 oraz wyrokiem z 10.05.2016r. o sygn. IV SA/Gl 1080/15 i z dnia 6.04.2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 848/14. Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ odmówił stwierdzenia u strony choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych stwierdzając iż ocena narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskie; Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. nr [...] i z dnia [...] r. nr [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] roku nr [...] nie stanowią materiału dowodowego mogącego potwierdzać istnienie wym. Choroby zawodowej. W odwołaniu strona zarzuciła: naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - poprzez jego niezastosowanie; naruszenie art. 10 pkt. 1 k. p. a. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ II instancji orzekając w sprawie podał, iż przeprowadzone przez PPIS postępowanie wyjaśniające wykazało, że ww. pracował obciążając stawy nadgarstkowe rąk w latach 1979-1981 w Przedsiębiorstwie A w T. jako kierowca samochodu pow. 3,5t, w latach 1983-1989 i 1990-1992 w KWK B w J. jako pomoc dołowa, górnik pod ziemią, w latach 1989-1990 w C w C. jako górnik pod ziemią (zakład zlikwidowany), w roku 1992 w Przedsiębiorstwie "D" w S. jako górnik (zakład zlikwidowany), w latach 1993-1996 w Zakładzie E Sp. z o. o. w J. jako górnik strzałowy (zakład zlikwidowany), w latach 1996-1999 w F Sp. z o.o. w K. jako górnik (zakład zlikwidowany), w latach 1999- 2014 w "G" Sp. z o. o. w J. jako górnik, operator kombajnu ścianowego w kopalni H w C. Strona była badana dwukrotnie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenia lekarskie z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]), gdzie lekarze orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby., obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstką w/w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Na podstawie badań konsultacji neurologicznej, ortopedycznej analizy dokumentacji medycznej wyniku badania elektroneurograficznego - lekarze specjaliści rozpoznali stan po uwolnieniu prawego nerwu pośrodkowego z utrzymującymi się klinicznymi i neurograficznymi objawami obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Jednak biorąc dane z oceny narażenia zawodowego obraz kliniczny choroby z obecnością pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka ([...]), obustronny charakter zmian chorobowych u osoby praworęcznej, utrzymywanie się zmian neurograficznych pomimo przeprowadzenia zabiegów odbarczających - lekarze specjaliści nie znaleźli wystarczających podstaw do rozpoznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii stwierdzanego badaniami u strony zespołu cieśni w obrębie nadgarstków wywołanego sposobem wykonywania pracy. Następnie ww. był badany w Klinice Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Ponadto PPIS po uzupełnieniu oceny narażenia zawodowego uzyskał z IMP i ZŚ w S. opinię z dnia [...] r., w której lekarze nie znaleźli podstaw do weryfikacji orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Lekarze orzecznicy WOMP-PChZ w S. oraz IMP i ZŚ w S. zgodnie uznali, że brak jest podstaw diagnostyczno-orzeczniczych do rozpoznania u strony zawodowej etiologii przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych . Powyższe przesłanki skutkowały wydaniem przez ŚPWIS decyzji z dnia [...] r. która w wyniku skargi została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16.04.2015 r. gdzie zobowiązano organ odwoławczy do jednoznacznego i przekonującego ustalenia, że właśnie czynniki pozazawodowe nie sposób wykonywania pracy są przyczyną choroby. W dniu 19.08.2015 r. ŚPWIS otrzymał opinię lekarską IMP i ZŚ w S. z dnia [...]r., w której podtrzymano stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] oraz opinii uzupełniającej z dnia [...] r. W następnej opinii przesłanej przez IMP i ZŚ w S. z dnia [...] r. podniesiono, że w przypadku rozpoznawanego schorzenia strony wnikliwa analiza narażenia zawodowego, jak również obraz kliniczny ustalony w oparciu o dane z dokumentacji medycznej i wyniki obserwacji przeprowadzonej w IMP i ZŚ w S. nie dają podstaw do twierdzenia co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że narażenie zawodowe ww. na drgania mechaniczne oraz sposób wykonywania pracy przyczyniły się do powstania obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. ŚPWIS po ponownym przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego nie uwzględnił odwołania strony oraz utrzymał w mocy decyzję PPIS w W. z dnia [...] r. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 10.05.2016 r. uchylił decyzję ŚPWIS z dnia [...] r. wskazując na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego przez zwrócenie się do IMP i ZŚ w S. o wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego. PPIS w W. uzyskał opinię IMP i ZŚ w S. w której podtrzymano stanowisko wyrażone w wydanym orzeczeniu lekarskim, a także w opiniach uzupełniających z dnia [...] r., [...] r., [...] r. gdzie o takim rozstrzygnięciu zadecydowała ocena warunków pracy zawodowej strony w aspekcie obciążenia stawów nadgarstkowych i potencjalnego ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka. Ponadto współistnienie u badanego uznanych czynników pozazawodowych zespołu cieśni nadgarstka ([...], [...]) było dodatkowym istotnym argumentem, który nie uzasadniał przyjęcia z co najmniej wysokim prawdopodobieństwem (tym bardziej bezspornie) związku schorzenia z warunkami pracy zawodowej i uznania, że to właśnie sposób wykonywania pracy przez ww. był czynnikiem dominującym w powstaniu choroby. Utrzymywanie dolegliwości i zaburzeń neurograficznych w badaniu EMG w zakresie nerwów pośrodkowych pomimo braku aktywności zawodowej oraz przeprowadzonego leczenia operacyjnego zespołu cieśni nadgarstka obustronnie stanowiły dodatkowy argument przemawiający przeciwko etiologii zawodowej schorzenia. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, PPIS na podstawie oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeń lekarskich WOMP i IMP i ZŚ w S. wydał decyzję z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, od której odwołała się strona podnosząc naruszenie przepisów prawa materialnego, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. ŚPWIS nie uwzględnił odwołania strony i decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PPIS. Decyzja ta na skutek skargi została uchylona przez WSA wyrokiem z dnia 19 marca 2018 roku sygn. akt IV SA/Gl 551/17, gdzie podkreślono, że w sprawach dotyczących chorób zawodowych istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Z tego powodu - w razie pozytywnych ustaleń w kwestii narażenia zawodowego - to domniemanie może zostać obalone wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane, że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy,. a więc nie wystarczy - jak przyjął organ w zaskarżonej decyzji - wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych. ŚPWIS uzyskał opinię uzupełniającą IMP i ZŚ w S. z dnia [...] roku, kolejną uszczegółowioną ocenę narażenia zawodowego przeprowadzoną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w dniu [...] r. oraz opinię Instytutu [...] w L. z dnia [...] r. wydaną na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego. Lekarze orzecznicy IMP i ZŚ w S. w swojej opinii z dnia [...] r. wyjaśnili, że w ich ocenie charakter i stopień narażenia zawodowego pacjenta nie był wystarczający do powstania obustronnego zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego. Nawet bez przywoływania czynników pozazawodowych choroby, dostępne opisy sposobu wykonywania pracy przez stronę są wystarczające do wydania orzeczenia lekarskiego. Jednocześnie lekarze orzecznicy IMP i ZŚ przyznali, że nie jest możliwe ustalenie ponad wszelką wątpliwość etiologii pozazawodowej choroby, tak jak nie ma możliwości wskazania, że to warunki pracy były jej przyczyną. Stwierdzili, że w omawianym przypadku nie są w stanie również ,jednoznacznie" udzielić odpowiedzi na temat wpływu i wzajemnego powiązania czasowego neuropatii z ucisku i schorzeń takich jak: [...], [...] i [...], gdyż nie dysponują obiektywną dokumentacją medyczną potwierdzającą czasokres ich wystąpienia u pacjenta. Zapewnili jedynie, że w okresie diagnozowania zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej w jednostkach uprawnionych, ww. schorzenia u strony występowały. ŚPWIS wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w L. o dodatkową konsultację w tej sprawie gdzie po przeprowadzeniu badania, została wydana opinia. Lekarze orzecznicy wzięli pod uwagę, że na podstawie kart oceny narażenia zawodowego, dokumentacji uszczegóławiającej narażenie zawodowe oraz wywiadu przeprowadzonego z pacjentem gdzie wskazano przebieg pracy i czynności zawodowych . Wskazano, iż od 2010 r. skarżący pobiera świadczenia emerytalne i podano od jakiego czasu nastąpiły pierwsze objawy choroby, nasilenie bólu, czynności operacyjne Lekarze specjaliści IMP w L. podkreślili, że w orzekanej sprawie dla rozstrzygnięcia, czy zespół cieśni nadgarstka ma etiologię zawodową, decydujące jest wykazanie związku choroby ze sposobem wykonywania pracy. Lekarze specjaliści IMP w L. podkreślili, że w orzekanej sprawie dla rozstrzygnięcia, czy zespół cieśni nadgarstka ma etiologię zawodową, decydujące jest wykazanie związku choroby ze sposobem wykonywania pracy. Wskazali iż w przypadku badanego dolegliwości związane z zespołem cieśni kanału nadgarstka narastały od 2008 roku (badanie EMG wykonano w 2011 r.), a więc w okresie zatrudnienia na stanowisku górnika kombajnisty i górnika przy obsłudze kombajnu. W związku z powyższym szczególnej analizie poddano okres zatrudnienia 1999-2014 w G (wykonywana praca w kopalni H w C.). Analiza całości zgromadzonej dokumentacji wykazała, iż w latach 1999-2009 skarżący był zatrudniony w oddziałach wydobywczych. Do końca 2009 r. pracował jako operator kombajnu ścianowego sterowanego joystickiem i pilotem (ok. 4h/zmianę roboczą), ponadto obsługiwał osłony odociosowe zmechanizowanej obudowy ścianowej (za pomocą dźwigni i przycisków). Po zakończeniu eksploatacji ściany pracował w komorze demontażowej (łącznie ok. 3 miesiące w roku), obsługiwał też kołowroty o napędzie powietrznym. Od 2010 r. pracował na zmianie remontowej przy naprawie i konserwacji kombajnu ścianowego. Analiza narażenia zawodowego wykazała, że na zajmowanym stanowisku górnika kombajnisty i górnika nie wykonywał przez większość zmiany roboczej czynności powtarzalnych monotypowych, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji wystąpienia -zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Lekarze orzecznicy podnieśli, że wprawdzie skarżący wykonywał pracę fizyczną obciążającą układ ruchu, jednak szczegółowa ocena i charakter pracy w odniesieniu do chronometrażu czasu pracy nie wskazują na wykonywanie ruchów istotnie obciążających nadgarstki i powodujących wzrost ciśnienia w kanale nerwu pośrodkowego powyżej połowy zmiany roboczej. Wobec powyższego brak— jest podstaw do przyjęcia z wysokim prawdopodobieństwem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym obustronnym zespołem cieśni nadgarstka, a sposobem wykonywania pracy i uznania etiologii zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka u badanego. W konsekwencji lekarze IMP w L. stwierdzili, że w oparciu o analizę całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz wyników aktualnie wykonanych badań, nie ma podstaw do rozpoznania u R. R. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Pracodawca, firma G Sp. z o.o. w piśmie z dnia 26.09.2019 r. przedstawił swoje stanowisko oraz weryfikację danych dotyczących narażenia zawodowego podnosząc fakt, że dwa postępowania w sprawie podejrzenia choroby zawodowej prowadzone w Polsce zakończone były decyzją o braku podstaw do uznania choroby jako zawodowej, a także dwa postępowania były prowadzone w R. również z negatywnym orzeczeniem końcowym dla zainteresowanego. W uzupełnieniu stanowiska G Sp. z o.o. podniósł, że w okresie zatrudnienia w G pracował w kopalni na terytorium R., zatem ustawodawstwem właściwym w zakresie ubezpieczeń społecznych ww. było prawo R. Pracodawca podkreślił, że zgodnie z art. 38 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE. L. Nr 166): Jeżeli osoba, która zapadła na chorobę zawodową wykonywała z uwzględnieniem ustawodawstwa dwóch lub kilku Państw Członkowskich pracę, która poprzez swój charakter mogła spowodować tę chorobę, świadczenia, o które ta osoba lub osoby pozostałe przy życiu po jej śmierci mogą się ubiegać, przyznawane są wyłącznie na podstawie ustawodawstwa ostatniego z tych państw, którego warunki są spełnione". Zdaniem Pracodawcy z przepisów ww. Rozporządzenia wynika, iż "Powiatowy i Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie jest uprawniony do ustalenia (stwierdzenia) czy i w jakim zakresie warunki pracy wykonywanej przez R. R. w R. przyczyniły się do powstania u niego choroby zawodowej, której dotyczy postępowanie, w sytuacji gdy ta praca wykonywana w C. była ostatnim zatrudnieniem Strony". Pełnomocnik strony w piśmie z dnia 25.09.2019 roku zakwestionował w całości ustalenia i ocenę wyrażoną w opinii lekarskiej IMP w L. . Zdaniem pełnomocnika Sąd ustalił jednoznacznie, iż ww. pracował w warunkach narażenia zawodowego, a Instytut Medycyny Pracy nie jest powołany do podważania przyjętego przez sądy administracyjne stanu faktycznego w zakresie charakteru pracy Strony postępowania administracyjnego. W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o pominięcie twierdzeń przedmiotowej opinii przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie organu II instancji w sprawie nie został spełniony warunek dotyczący występowania narażenia zawodowego stwarzającego ryzyko powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, ponieważ po przeprowadzeniu uszczegółowionej analizy sposobu wykonywania pracy przez stronę i ocenie charakteru tej pracy przez lekarzy orzeczników w aspekcie możliwości wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka - zgodnie z opinią IMP i ZŚ w S. oraz IMP w L. ryzyko takie nie występuje. A zatem brak jest podstaw do przyjęcia z wysokim prawdopodobieństwem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym obustronnym zespołem cieśni nadgarstka, a sposobem wykonywania pracy przez stronę . Fakt ten potwierdza zasadność decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odnosząc się do uwag dotyczących uprawnień polskiej inspekcji sanitarnej do wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej strony organ zauważył iż orzekanie o istnieniu (rozpoznaniu i stwierdzeniu) u pracownika choroby zawodowej oraz orzekanie o przyznaniu świadczeń z tytułu wystąpienia danej choroby zawodowej stanowią dwie oddzielne kwestie. Przytoczone Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego dotyczy orzekania o przyznaniu świadczeń z tytułu choroby zawodowej i mówi o instytucjach państw członkowskich właściwych w tym względzie. W Polsce jest to Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast właściwość inspektora sanitarnego do wydania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wynika z rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym właściwość tę ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie. Krajowa siedziba Pracodawcy strony firmy G - mieści się w J. i jednocześnie firma ta, będąc w posiadaniu dokumentacji pracowniczej, udzieliła stosownych informacji dotyczących narażenia zawodowego pracownika. Ponadto organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym, lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też doszło do narażenia zawodowego w związku ze sposobem wykonywania pracy. Na podstawie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., organ inspekcji sanitarnej przesyła decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, jednakże nie oznacza to, że zakład ten staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne. Ustosunkowując się do pisma pełnomocnika organ II instancji wyjaśnił, iż Sąd przyjmuje okoliczności dotyczące stanu faktycznego, które są ustalane przez organ inspekcji sanitarnej oraz lekarza orzecznika, ponieważ jak wynika z rozporządzenia RM w sprawie chorób zawodowych ocenę narażenia zawodowego przeprowadza: 1) w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz, który sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie; 2) w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej; 3) w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy inspektor sanitarny. W sprawie ustalenia dotyczące kwestii narażenia zawodowego musiały zostać uszczegółowione w związku z koniecznością wyjaśnienia wątpliwości i ustalenia stanu faktycznego, co wynikało z zaleceń wyrażonych w wyrokach WSA w Gliwicach, w szczególności w wyroku z dnia 19 marca 2018 r. Uszczegółowienie opisu sposobu wykonywania pracy poczyniono przy udziale stron postępowania - R. R. i G Sp. z o.o. oraz zaopiniowano pod względem medycznym przez lekarzy specjalistów uprawnionych jednostek orzeczniczych. Orzeczenia zaś lekarskie mają moc wiążącą dla organów inspekcji sanitarnej i one to ostatecznie doprowadziły do wniosku, iż pomimo wykonywania czynności obciążających stawy nadgarstkowe. R. R. nie był narażony na taki rodzaj pracy, który mógłby w konsekwencji wywołać chorobę w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Brak zatem jednej z podstawowych przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej, jaką jest sposób wykonywania pracy związany z ryzykiem jej wystąpienia. Pojęcie sposobu wykonywania pracy w znaczeniu zastosowanym w wykazie chorób zawodowych nie obejmuje posługiwania się urządzeniami wytwarzającymi drgania mechaniczne, co jest klasyfikowane jako narażenie na czynnik fizyczny - wibrację. Jednostką chorobową powiązaną w wykazie chorób zawodowych z występowaniem wibracji, jest zespół wibracyjny. Zawodowa etiologia zespołu wibracyjnego została już u strony stwierdzona w Polsce w 2013 roku. Lekarze orzecznicy IMP i ZŚ w S. wyjaśnili ponadto, że narażenie zawodowe na drgania mechaniczne jest tylko jednym z czynników, które mogą przyczyniać się do ujawnienia dolegliwości w przebiegu zespołu cieśni nadgarstka, nie stanowią natomiast samodzielnego czynnika etiologicznego zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego, definiowanego jako przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy, a nie drganiami mechanicznymi (wibracją). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów lub stwierdzenia jej nieważności. Zarzuciła organowi; rażące naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), które miało wpływ na wynik sprawy - poprzez jego niezastosowanie; naruszenie przepisów postępowania, tj. § 6 ust. 3 pkt 3, § 6 ust. 4 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z2013r., poz. 1367) w zw. z art. 235 k.p. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez ich błędną wykładnię; naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 24 § 1 pkt 5 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096) - poprzez ich niezastosowanie. Zdaniem pełnomocnika w poprzednio wydanych wyrokach zobowiązano organ sanitarny do: po pierwsze - ustalenia wpływu stwierdzonej [...], [...] i [...] na powstanie zespołu cieśni nadgarstka, po drugie - wykazania - i to w sposób nie budzący wątpliwości - że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy, po trzecie - jednoznacznego i przekonywującego ustalenia, że właśnie pozazawodowe czynniki - a nie sposób wykonania pracy - wywołały u strony objętą diagnostyką dolegliwość, po czwarte - udzielenia jednoznacznej odpowiedzi w zakresie wpływu wzajemnego powiązania czasowego wystąpienia u strony zespołu cieśni nadgarstka oraz schorzeń takich jak: [...], [...] i [...] pod kątem ewentualnego wpływu jednych jednostek chorobowych na powstanie innych. Rozpatrując sprawę po raz czwarty z kolei organ sanitarny II instancji nadal nie był w stanie udzielić odpowiedzi na powyższe pytania zmierzające do wykazania ewentualnej pozazawodowej etiologii schorzenia występującego u skarżącego. Zdaniem strony ponieważ nie da się wykazać, że etiologia choroby skarżącego ma charakter pozazawodowy, należało przyjąć domniemanie związku przyczynowego pomiędzy jej wystąpieniem a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie, co z kolei implikowało konieczność stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższe wynika z oceny prawnej wyrażonej przez tut. Sąd w poszczególnych cytowanych wyżej a zapadłych już w niniejszej sprawie trzech wyrokach. Z oceny tej wyrażonej w poprzednio wydanych w sprawie przez tut. Sąd wyrokach wynika, iż w przypadku braku wykazania, że to czynniki pozazawodowe spowodowały u skarżącego powstanie choroby zawodowej należy przyjąć związek przyczynowy pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Organ sanitarny po raz kolejny wydał w niniejszej sprawie orzeczenie sprzeczne z powyższą oceną i wskazaniami wyrażonymi w powyższych judykatach. Zdaniem pełnomocnika wbrew twierdzeniom organu, organ jest zobligowany przyjąć a nie zanegować stan faktyczny, który był już przedmiotem pozytywnej oceny Sądu zaś w kwestii pracy skarżącego w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej, to Sądy orzekające w sprawie dokonywały pozytywnych ustaleń. W ocenie strony Sąd stwierdził, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji zgodnie z zebranym materiałem dokumentacyjnym wskazywały, że przez 30 lat strona skarżąca pracowała w narażeniu na wystąpienie wyżej wymienionej choroby (tak strona 9 uzasadnienia wyroku z dnia 16 kwietnia 2015r.). Zatem nieprawdziwe jest twierdzenie organu, jakoby wskazania poczynione przez Sąd dotyczyły wyjaśnienia rzekomych wątpliwości i "ustalenia klarownego stanu faktycznego" w zakresie istnienia narażenia zawodowego. Zaznaczył iż wyrażona przez sądy orzekające w niniejszej sprawie ocena prawna wydana została po uprzednim ustaleniu pracy skarżącego w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej. Wydane przez sądy wskazania stanowiły konsekwencję przedmiotowej oceny prawnej. Gdyby kwestia narażenia zawodowego budziła jakąkolwiek wątpliwość sądów, we wskazaniach kierowanych do organów sanitarnych znalazłyby się odpowiednie wytyczne w kierunku zbadania narażenia zawodowego. Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów. Zatem kwestia narażenia zawodowego skarżącego wynikająca z treści prawomocnych wyroków, którymi organ administracji publiczny był związany nie powinna być przedmiotem ponownego badania i analizowania, a tym bardziej tworzenia z udziałem organu sanitarnego nowego materiału dowodowego. Decyzja została wydana przez organ sanitarny, który wbrew wskazaniom sądów orzekających prowadził postępowanie w kierunku zgromadzenia kolejnych dowodów na okoliczność istnienia narażenia zawodowego w okresie zatrudniania skarżącego w "G" Spółce z o.o. W dniu 24 kwietnia 2019r. inspekcja sanitarna sporządziła bowiem kolejną kartę oceny ryzyka zawodowego, w której stwierdzono - wbrew poprzednim ocenom - że R. R. pracując w firmie G Sp. z o.o. wykonywał ruchy zginania, prostowania w nadgarstkach w zależności od wykonywanych czynności, które były różnorodne, bez wymuszonego tempa pracy . Karta oceny ryzyka zawodowego, niezależnie od tego, iż jej treść sprzeczna jest z dotychczasowym materiałem dowodowym, została sporządzona przez pracownika organu I instancji podlegającego wyłączeniu od udziału w sprawie. Chociażby ta okoliczność winna dyskwalifikować przedmiotowy dokument, jako sporządzony z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Tymczasem karta oceny ryzyka zawodowego z dnia 24 kwietnia 2019r. stała się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji i stwierdzenia przez organ, że skarżący nie wykonywał pracy w narażeniu zawodowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż z mocy art. 153 ppsa był zobowiązany przeprowadzić uzupełniające w sprawie postępowanie dowodowe i tak też uczynił, a konsekwencją tegoż postępowania jest sporna obecnie decyzja. W ocenie organu bezspornie zebranymi w sprawie dowodami domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby u strony a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie zostało obalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz.U z .2019 poz. 2325 r., w skrócie ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzeka po przeprowadzeniu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa). W sprawie podstawą prawną działania organów stanowią art. 235 (1), ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.) § 8 - rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r. nr 105, poz. 869), rozporządzenie Ministra Zdrowia z 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U. z 2002 r. nr 132, poz. 1121 ze zm.). Na podstawie art. 237 § 1 kp wydano wskazane rozporządzenie, które określa wykaz chorób zawodowych; okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia wykaz chorób zawodowych określa załącznik do rozporządzenia. W poz. 20 pkt 1 tego załącznika wymienione są przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka (ZCN). Wymieniony jest nadto okres 1 roku, jako czas, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania tej choroby zawodowej. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego z [...]r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] r. mocą której odmówiono stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej- przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Zarzuty skargi sprowadzają się do naruszenia art. 153 ppsa, gdzie w ocenie skarżącego poprzednio orzekające w sprawie sądy przyjęły domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem u strony choroby zawodowej a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie, co implikuje konieczność stwierdzenia choroby zawodowej. Strona kwestionuje także prawidłowość postępowania dowodowego podnosząc, iż organy sanitarne wadliwie nie przyjęły ustalonego przez sądy administracyjne stanu faktycznego w zakresie charakteru pracy i dokonały czynności związanych z uzupełnieniem karty oceny narażenia zawodowego. Organy sanitarne stoją zaś na stanowisku, iż w sprawie nie naruszono art. 153 ppsa a zakres dokonanych czynności dowodowych wynikał wprost z treści wydanych wyroków w sprawie. Podobnie zasadnie uzupełniono kartę oceny narażenia zawodowego strony bo takiego dowodu zażądał lekarz orzecznik co było niezbędnym po przeprowadzeniu analizy sposobu wykonywania pracy przez stronę dla oceny charakteru tej pracy w aspekcie możliwości wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Skład orzekający w sprawie podziela pogląd organów sanitarnych, iż sporna decyzja jest prawidłowa i przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i naruszenia przepisów prawa materialnego które miało wpływa na wynik sprawy. Organ uzupełnił materiał dowodowy, dokonał jego ponownej oceny i wydał decyzję. Bezspornie uzupełnienie materiału dowodowego wymagane było zaleceniami wynikającymi z poprzednio wydanych wyroków WSA w Gliwicach w tym wyroku z 19.03.2019r. o sygn. akt IV SA/GL 551/17 na mocy art. 153 ppsa. Uzupełnienie karty oceny narażenia zawodowego wymagane było przez lekarzy z Instytutu Medycyny Pracy w L., a dokonana ocena sposobu wykonywania pracy na powstanie schorzenia, nie potwierdziła etiologii zawodowej schorzenia skarżącego. Wprost przeciwnie zdaniem Sądu uzyskana dodatkowa opinia lekarska z Instytutu Medycyny Pracy z [...]r. poprzedzona badaniami strony i sporządzoną kartą oceny narażenia zawodowego w dniu [...]r potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości, że etiologia choroby strony ma charakter pozazawodowy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że analiza narażenia zawodowego wykazała, że na zajmowanym stanowisku górnika kombajnisty i górnika R. R. nie wykonywał przez większość zmiany roboczej czynności powtarzalnych monotypowych, stwarzających warunki, w których dochodziłoby do zwiększenia ciśnienia w kanale nadgarstka i długotrwałego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych i w konsekwencji wystąpienia -zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wskazał organ, iż lekarze orzecznicy podnieśli, wprawdzie iż wykonywał on pracę fizyczną obciążającą układ ruchu, jednak szczegółowa ocena i charakter pracy w odniesieniu do chronometrażu czasu pracy nie wskazują na wykonywanie ruchów istotnie obciążających nadgarstki i powodujących wzrost ciśnienia w kanale nerwu pośrodkowego powyżej połowy zmiany roboczej. Wobec powyższego organ w ślad za lekarzami orzecznikami stwierdził brak podstaw do przyjęcia z wysokim prawdopodobieństwem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym obustronnym zespołem cieśni nadgarstka, a sposobem wykonywania pracy i uznania etiologii zawodowej obustronnego zespołu cieśni nadgarstka u badanego. Zdaniem Sądu ta ocena materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy jest prawidłowa. Dla odmowy stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne i wystarczające jest wykluczenie czynnika zawodowego. Taka sytuacja zdaniem organów orzeczniczych miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co skład orzekający po analizie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy podziela. Organy stwierdziły bowiem jednoznacznie że w oparciu o analizę całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz wyników aktualnie wykonanych badań, nie ma podstaw do rozpoznania u strony przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W tej sytuacji w sprawie nie doszło do naruszenia § 6 ust. 3 pkt 3, § 6 ust. 4 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. 8h. Zaznaczenia wymaga także iż nie jest zadaniem jednostki orzeczniczej ani organu oraz nie jest to też wymagane przepisami prawa mającymi w sprawie zastosowanie ustalenie rzeczywistej przyczyny istniejącej choroby. Sąd orzekający w pełni podziela pogląd, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. I taka sytuacja w sprawie miała miejsce, a organy regulacji z art. 153 ppsa w sprawie nie uchybiły. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Organ zatem był związany wyrokami, które w zaistniałym stanie faktycznym nakazywały mu zakończenie sprawy po uzupełnieniu materiału dowodowego . Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Bezspornie związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji (bądź innego aktu czy czynności) do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. W orzecznictwie NSA zgodnie przyjmuje się, że naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną i zaleceniami wynikającymi z wyroku sądu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, który to pogląd Sąd orzekający co do zasady podziela. Nie może mieć on jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż odpowiedź na pytanie, czy organ odwoławczy uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydanych w sprawie wskazuje, że zalecenia ostatniego z wyroków zostały wykonane w pełni . W wyroku o sygn. akt IV SA/GL 551/17 Sad wskazał, iż w toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy weźmie pod uwagę opisane wyżej zasady orzekania w sprawie chorób zawodowych, w szczególności dotyczące związku przyczynowego między występującym u skarżącego schorzeniem a warunkami pracy, zwłaszcza oceni, czy w tej konkretnej sprawie istnieją powody, by ten związek przyczynowy obalić, oraz zwróci się do IMPiZŚ o wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, którego uzasadnienie będzie przekonujące i zawierające kompleksową analizę stanu zdrowia strony skarżącej w aspekcie badanej jednostki chorobowej. Nakazał zwrócenie się do Sosnowieckiego Instytutu o uzupełnienie uzasadnienia ostatniego orzeczenia przez odniesienie się do poruszonych przez stronę kwestii. Wskazał także, że z uwagi na to iż organ czynił ustalenia mające na celu wykazanie lub wykluczenie czynnika pozazawodowego, m.in. [...], który wyklucza zawodowy charakter stwierdzonego u skarżącej schorzenia oraz, czy istniał on również w trakcie pracy skarżącej przed wykonaną w 2008 r. pierwszą operacją koniecznym jest dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie sposobu wykonywania pracy i historii choroby skarżącej przed operacją. Ustalenia wynikające z w/w wyroków organy sanitarne poczyniły. W pierwszym rzędzie najpierw pismem z dnia 08.08.2089r wystąpiły do IMPiZŚ o dodatkowa konsultacje i wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego (vide k 166). Ten z kolei Instytut zwrócił się pismem z dnia 30.08.2018r. do Instytutu Medycyny Pracy w L. związku z pismem strony z prośbą o dodatkową konsultację (vide k 171), który z kolei pismem z dnia 08.11.2018r zażądał uszczegółowienia karty oceny narażenia zawodowego (vide K 175) i poprosił o film obrazujący sposób wykonywania pracy badanego. Karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej została sporządzona w dniu [...]. (vide k 185) i przesłana do Instytutu wraz z dokumentacją fotograficzną i płytą CD które to dowody zostały w trakcie postępowania nadesłane przez stronę. Ostatecznie w dniu [...] została wydana opinia lekarska przez lekarza specjalistę medycyny pracy z Instytutu Medycyny Pracy [...]. Podsumowując organy zadośćuczyniły zaleceniom wynikającym z wydanych wyroków w sprawie i uzupełniły materiał dowodowy podejmując w ten sposób w toku postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy dając temu wyraz w sposób szczegółowy w treści podjętej decyzji . Nie przekroczyły przy tym zasady swobodnej oceny dowodów wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej". W tym względzie wskazano dokumentację medyczną na której się oparto i podano przyczyny podjęcia decyzji. W Konsekwencji nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego określonych w skardze. Nie może wywrzeć zamierzonego przez stronę skutku prawnego zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie w dniu [...]r. w toku postępowania przed Śląskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym karty oceny narażenia zawodowego przez pracownika Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnym - B. B. jako podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu i tym samym naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności, wymienione w art. 24 § 1 § 1 pkt 5 kpa, a organ wadliwie na podstawie tego przepisu dokonał wyłączenia tegoż pracownika od udziału w postępowaniu . Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. B. B. jest pracownikiem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. a zatem nie brała udziału w postępowaniu w wydaniu aktu administracyjnego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu wydania spornej decyzji przy naruszeniu wymogu z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. to jest przez pracownika podlegającego wyłączeniu, w zakresie sporządzenia przezeń karty oceny narażenia zawodowego z dnia 19.04.2019r. wskazać należy, że jest on nieuzasadniony. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej, a z taką sytuacja mamy w sprawie do czynienia. W konsekwencji, nie było podstaw, by po uchyleniu decyzji przez sąd, w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogła wziąć udziału osoba, która brała udział w postępowaniu zwieńczonym decyzją uchyloną przez sąd. Powyższe oznacza, iż organ błędnie procedował w sprawie dokonując wyłączenia pracownika Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - B. B. postanowieniem z dnia [...]r nr [...]. Powyższe uchybienie procesowe nie stanowi jednak innego naruszenia przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa) albowiem karta oceny narażenia zawodowego sporządzona została przed datą wydania w/w postanowienia o wyłączeniu i stanowiła jeden z dowodów na podstawie którego orzekano w sprawie. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.