III SA/Wa 2202/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi N.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez N. P. (dalej: "podatnik", "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") z [...] października 2020 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu [...] grudnia 2014 r. sprzedał: – stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni 46,20 m2 położony w W. przy ulicy [...], z własnością którego to lokalu związany był udział wynoszący 462/107570 części w nieruchomości wspólnej, którą stanowiło prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz budynku i urządzeń nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali; – udział wynoszący 144/16853 części w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu, składającym się ze 114 miejsc parkingowych, 51 komórek lokatorskich, o łącznej powierzchni 4.014,80 m2 położony w W. przy ulicy [...], z prawem do korzystania z miejsca parkingowego oznaczonego numerem [...] oraz komórki lokatorskiej oznaczonej numerem [...], z własnością którego to lokalu związany był udział wynoszący 40148/107570 części w nieruchomości wspólnej, którą stanowiło prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz budynku i urządzeń nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Podatnik nabył przedmiotowy lokal mieszkalny nr [...] oraz przedmiotowy udział w lokalu niemieszkalnym na podstawie umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i jego sprzedaży, umowy sprzedaży i pełnomocnictwa, potwierdzonej aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011 roku. W dniu 20 sierpnia 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 (PIT-39), w którym podatnik wykazał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "ustawa o PIT") w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości [...] zł, dochód z tego źródła w wysokości [...] zł, podatek należny w wysokości [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "organ pierwszej instancji"), postanowieniem z [...] lutego 2020 r., wszczął z urzędu wobec podatnika postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2014 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 r., opodatkowanych za zasadach określonych w art. 30e ustawy o PIT. Następnie, po jego przeprowadzeniu, decyzją z 30 lipca 2020 r., określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę [...] zł w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w 2014 r. nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych po dniu 31 grudnia 2008 r. opodatkowanych za zasadach określonych wart. 30e ustawy o PIT. Do wyliczenia w ww. decyzji przyjęto przychód w kwocie [...] zł, zwaloryzowane koszty uzyskania przychodu [...] zł, wydatki na cele mieszkaniowe w kwocie 0 zł i podstawę obliczenia podatku w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 21 lipca 2020 r., pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości decyzji z [...] lipca 2020 r. i przekazanie tej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "DIAS") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że [...] grudnia 2014 r. na warunkach określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, skarżący sprzedał nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] składającą się z lokalu mieszkalnego nr [...] i udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu. Zdaniem DIAS, organ podatkowy pierwszej instancji, prawidłowo uzasadnił, że: 1) łączne koszty nabycia przedmiotowej nieruchomości wyniosły [...] zł, a na kwotę tę złożyły się poniższe pozycje: – [...] zł - cena nabycia przez stronę przedmiotowego lokalu mieszkalnego nr [...], wynikająca z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2011 roku; – [...] zł - cena nabycia przez stronę przedmiotowego udziału w lokalu niemieszkalnym, wynikająca z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2011 roku; – [...] zł - wysokość uiszczonej przez skarżącego łącznej opłaty sądowej w związku z zawarciem umów potwierdzonych aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011 roku; – [...] zł - wysokość uiszczonej przez stronę taksy notarialnej w związku z zawarciem umów potwierdzonych aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011 roku; – [...] zł - wysokość podatku VAT od taksy notarialnej uiszczonego przez stronę w związku z zawarciem umów potwierdzonych aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011 roku. Ponadto, w ocenie DIAS, organ pierwszej instancji, uwzględniając zapis art. 22 ust. 6f ustawy o PIT, zasadnie podwyższył ustalone koszty o wskaźnik wzrostu cen odrębnie za 2012 i 2014 r., co spowodowało, że wyniosły one [...] zł. 2) nakłady zwiększające wartość rzeczy i praw majątkowych wyniosły [...] zł i wynikają z faktury VAT z [...] grudnia 2012 r. wystawionej na nazwisko strony tytułem zlecenia usługi budowlanej. W opinii organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. słusznie również zakwestionował wydatki poniesione na: – wynajem kontenera, zgodnie z potwierdzeniem z dnia 4 lutego 2012 r.; – "zadatek na sprzęt budowlany", zgodnie z potwierdzeniem dokonania przelewu z dnia 18 października 2012 r. na kwotę [...] zł, "dopłatę za sprzęt budowlany" zgodnie z potwierdzenie przelewu z dnia 26 listopada 2012 r. na kwotę [...] zł oraz potwierdzeniem przelewu z dnia 26 listopada 2012 r. dokonanymi przez ojca skarżącego; – wykonanie usług stolarskich w postaci: mebli kuchennych, drzwi, szaf, łóżka, garderoby i szafek łazienkowych, z uwagi na fakt, iż montaż mebli kuchennych, szaf, łóżka i szafek kuchennych udokumentowane umową o dzieło zawartą przez stronę w dniu 9 listopada 2012 r.; – artykuły wynikające z faktury VAT z dnia [...] grudnia 2012 r. na kwotę [...] zł wystawionej na nazwisko matki skarżącego; – podstawie paragonów fiskalnych złożonych przez podatnika. Organ odwoławczy podniósł, że kwestia braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu z uwagi na brak faktur VAT była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle tych regulacji, nie można podważyć stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego W., że spornych wydatków nie sposób zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w tej sprawie, ponieważ skarżący albo nie przedstawił w tej mierze faktur VAT, albo przedłożył faktury wystawione na inny podmiot niż strona. Zdaniem DIAS, podkreślić należy, że mają to być faktury VAT dokumentujące poniesienie kosztów przez tego podatnika, który dokonuje odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT. Nie jest zatem wystarczające, w ocenie organu, przedstawienie przez podatnika faktur dokumentujących poniesienie określonych kosztów przez innego podatnika. Organ odwoławczy wyjaśnił, że faktura VAT jest dokumentem szczególnego rodzaju, który musi rzetelnie i w sposób wiarygodny potwierdzać poniesienie wydatku. To oznacza, że podany w niej jako nabywca towaru lub usługi musi być tym (od strony podmiotowej), który poniósł ów wydatek. Organ odwoławczy wskazał, że wobec jednoznacznego brzmienia art. 22 ust. 6e ustawy o PIT, z którego wynika, że poniesienie danego kosztu można udokumentować wyłącznie za pośrednictwem określonego środka dowodowego - faktury VAT, brak jest możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych paragonami fiskalnymi czy potwierdzeniami przelewu. Stąd, w ocenie organu odwoławczego, za niezasadne należy uznać wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponadto, jak podkreślił organ odwoławczy, skarżący nie przedstawił dokumentów dotyczących wydatkowania, w ustawowym terminie, środków uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości na cele określone w art. 21 ust. 25 ustawy o PIT. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał za prawidłowe ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie uzyskanego przez stronę przychodu w kwocie [...] zł, poniesionych kosztów jego uzyskania wraz z nakładami w wysokości [...] zł oraz wydatków na cele mieszkaniowe w kwocie 0 zł. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, wyliczenie wysokości podstawy obliczenia podatku w kwocie [...] zł oraz zobowiązania podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości [...] zł, zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2014 r., jest także prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "ordynacja podatkowa"). Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzona przez organ pierwszej instancji odmienna ocena ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 ordynacji podatkowej) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 120 ordynacji podatkowej) nie oznacza, iż organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. W ocenie DIAS, naruszeniem treści tej normy nie jest także sytuacja, w której strona pozostaje w przekonaniu, że zebrany materiał dowodowy ma charakter niezupełny, czy też że został on jednostronnie oceniony przez organ podatkowy. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni – stwierdzono w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 2a ordynacji podatkowej z uwagi na nie rozstrzygnięcie na korzyść podatnika, istniejących jego zdaniem, niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu prawa. Zdaniem DIAS, w rozpoznanej sprawie nie zaistniały takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni. Nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy organ dokonuje wykładni przepisu ustalając sposób jego rozumienia, ale wynik tego procesu nie jest korzystny dla strony i przez nią akceptowany. Zdaniem organu odwoławczego, naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast aktualne wówczas, gdyby wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to organ wybrałby opcję niekorzystną dla podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 121 ordynacji podatkowej, art. 122 ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, art. 191 ordynacji podatkowej przez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i nie uznania kosztów uzyskania przychodów i nakładów zwiększających wartość rzeczy i praw majątkowych z uwagi na treść art. 22 ust. 6c-6d ustawy o PIT, co jednocześnie spowodowało, że w tej sprawie organy podatkowe obu instancji określiły błędnie wysokości dochodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w 2014 r.; – art. 121 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 2a ordynacji podatkowej. w związku z art. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie takiej wykładni art. 22 ust. 6e ustawy o PIT, która jest niekorzystna dla strony, podczas gdy wykładnia przepisu art. 22 ust. 6e ustawy o PIT nie wyłącza zastosowania go również do faktur VAT wystawionych na rzecz innych osób, które działają jednocześnie w imieniu i na rzecz właściciela nieruchomości, a tym samym istnieją przesłanki do zastosowania normy kolizyjnej zawartej w art. 2a ordynacji podatkowej, zgodnie z którą wszelkie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania pro fiskalnej wykładni art. 22 ust. 6e ustawy o PIT niekorzystnej dla strony wbrew zasadzie in dubio pro tributario; – art. 22 ust. 6c ustawy o PIT przez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie faktu dokonania nakładów na lokal mieszkalny nr [...] o powierzchni 46,20 m2 położony w W. przy ul. [...] przez stronę, pomimo iż poniosła wydatki stanowiące nakłady na lokal mieszkalny, co spowodowało, że w tej sprawie organy podatkowe obu instancji określiły dochód z ww. tytułu w błędnej wysokości; – art. 22 ust. 6e ustawy o PIT przez jego błędną wykładnię i uznanie, że wysokość nakładów można obliczyć jedynie na podstawie faktur wystawionych bezpośrednio na rzecz strony, podczas gdy przepis art. 22 ust. 6e ustawy o PIT nie wyłącza zastosowania go również do faktur VAT wystawionych na rzecz innych osób, które działają jednocześnie w imieniu i na rzecz właściciela nieruchomości, co spowodowało, że w tej sprawie błędne określono wysokość dochodu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z treścią art. 15zzs4 ust. 2 tej ustawy, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Natomiast w myśl ust. 3 ww. art. 15zzs4 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzenie w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy, zostało wydane w niniejszej sprawie 8 lutego 2021 roku (zarządzenie k.77 akt postępowania sądowego). Zauważyć w tym miejscu należy, że – jak wynika z treści przytoczonych przepisów – ustawodawca nie uzależnił wydania zarządzenia o przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego od akceptacji stron postepowania. Z tego względu, z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 15zzs4.§ 3 ww. ustawy, nie został uwzględniony zawarty w skardze wniosek skarżącego o przeprowadzenie rozprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę we wskazanych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) ustawy o PIT, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, a także spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Przepis art. 22 ust. 6e ustawy o PIT stanowi natomiast, że wysokość nakładów, o których mowa w ust 6c, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Natomiast w myśl art. 22 ust. 6f ustawy o PIT, koszty nabycia lub koszty wytworzenia są corocznie podwyższane począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okres roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że zbycie przez skarżącego lokalu mieszkalnego i udziału w garażu, nastąpiło w warunkach, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności z aktów notarialnych wynika, że ww. nieruchomości, zbyte [...] grudnia 2014 roku, zostały przez niego nabyte [...] grudnia 2011 roku, zatem przed upływem pięciu lat od nabycia. Poza sporem pozostaje również w niniejszej sprawie, że na nabycie przedmiotowej nieruchomości skarżący poniósł koszty w postaci: ceny nabycia lokalu mieszkalnego – [...] zł, ceny nabycia udziału w lokalu niemieszkalnym – [...] zł, łącznej kwoty opłat sądowych – [...] zł, taksy notarialnej – [...] zł oraz podatku VAT od tej taksy – [...] zł. Poza sporem pozostaje również prawidłowość dokonania waloryzacji poniesionych przez skarżącego kosztów nabycia nieruchomości, stosownie do przytoczonej wyżej treści art. 22 ust. 6f ustawy o PIT. Również w ocenie sądu, brak jest podstaw kwestionowania powyższych rozliczeń dokonanych przez organy podatkowe. Niesporne w niniejszej sprawie pozostaje również poniesienie przez skarżącego nakładów zwiększających wartość przedmiotowej (zbytej w 2014 roku) nieruchomości w kwocie [...] zł, udokumentowanych fakturą VAT nr [...] z [...] grudnia 2012 roku. Spór w niniejszej sprawie dotyczy innych, wskazywanych przez skarżącego nakładów na przedmiotową nieruchomość, które nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe. W ocenie sądu, prawidłowość stanowiska organów podatkowych w tym zakresie nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawem. Przytoczona wyżej treść przepisu art. 22e ust. 6e w zw. z art. 22 ust. 6c ustawy o PIT nie pozostawia – zdaniem sądu – żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że wysokość nakładów, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych (nieruchomości) jest ustalana w oparciu o faktury VAT w rozumieniu ustawy i podatku od towarów i usług. W konsekwencji, nie jest możliwe ustalanie wysokości spornych nakładów w oparciu o dowody inne niż faktury VAT. W toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił faktur VAT dokumentujących poniesienie przez niego wydatków na wynajem kontenera, wpłat za wynajem sprzętu budowalnego, czy na usługi stolarskie. Dla udokumentowania poniesienia tych nakładów skarżący przedstawił w toku postępowania podatkowego: potwierdzenie (k. 58 akt postępowania podatkowego), potwierdzenia dokonania przelewu (k. 61-62 akt postępowania podatkowego) i umowę o dzieło (k. 63 akt postępowania podatkowego). Nieuwzględnienie tych wydatków jako nakładów, było działaniem prawidłowym. Wobec jednoznacznej treści powołanych przepisów ustawy o PIT, organy podatkowe nie mogły prowadzić jakiegokolwiek postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy potwierdzenia poniesienia nakładów na nieruchomość. Udokumentowanie wydatku fakturami VAT stanowi warunek konieczny uwzględnienia wydatku jako nakład. Z tego samego względu jakiemukolwiek badaniu przez organy podatkowe nie mogły podlegać wydatki udokumentowane złożonymi do akt sprawy paragonami fiskalnymi. Zdaniem sądu, organy podatkowe słusznie również nie uwzględniły, jako nakładu na nieruchomość skarżącego wydatku udokumentowanego fakturą VAT z [...] grudnia 2012 roku wystawioną na rzecz matki skarżącego (faktura VAT – k. 64 akt postępowania podatkowego). Wydatek, aby mógł być uwzględniony jako nakład na nieruchomość winien być wykazany fakturą VAT wystawioną na nazwisko podatnika, który uzyskał przychód ze zbycia nieruchomości. W świetle przedstawionych przepisów ustawy o PIT, nie jest możliwe uwzględnienie wydatku udokumentowanego fakturą VAT wystawioną na inny podmiot, innego podatnika. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własny pogląd wyrażony w analogicznej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 11 stycznia 2018 roku w sprawie sygn. akt III SA/Wa 223/17. Sąd – odwołując się do treści art. 22 ust. 6e ustawy o PIT - wskazał, że nie można uwzględnić kosztów nakładów, które nie są udokumentowane fakturami VAT. Podkreślić należy w tym miejscu – stwierdzono w ww. orzeczeniu - że mają to być faktury VAT dokumentujące poniesienie kosztów przez tego podatnika, który dokonuje odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a-c ustawy o PIT. Nie jest zatem wystarczające przedstawienie przez podatnika faktur dokumentujących poniesienie określonych kosztów przez innego podatnika. W ocenie sądu, uwzględnienie stanowiska skarżącego i uwzględnienie wydatku wynikającego z faktury VAT wystawionej na nazwisko jego matki prowadziłoby do obejścia jednoznacznych w swej treści, ww. przepisów ustawy o PIT. Dla porządku, należy wskazać, że w sprawie niniejszej nie ma zastosowania tzw. ulga mieszkaniowa. W złożonym (w 2019 roku) zeznaniu podatkowym za 2014 rok sam skarżący nie powołał się na ulgę mieszkaniową. Nadto, organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że wydatki na zakup nieruchomości w 2015 roku zostały uwzględnione w ram ach ulgi mieszkaniowej, w związku ze sprzedażą przez skarżącego innej nieruchomości w roku 2013. To ustalenie organu pierwszej instancji nie było kwestionowane w toku postępowania w sprawie. W konsekwencji powyższego, jako całkowicie niezasadne należy ocenić podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie sądu, powyższe uwagi świadczą również o niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Te zarzuty są bowiem powieleniem (jedynie inaczej zredagowanych) zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec tego, że w odniesieniu do spornych nakładów nie zostały w toku postępowania przedstawione faktury VAT wystawione na nazwisko skarżącego – jak już była o tym mowa – nie było podstaw do prowadzenia "wnikliwego", ani jakiegokolwiek innego postępowania dowodowego dotyczącego tych wydatków. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej. Wobec jednoznacznej treści przepisów ustawy o PIT mających zastosowanie w niniejszej sprawie, potwierdzonej również orzecznictwem sądów administracyjnych, w sprawie niniejszej nie istniały wątpliwości, które – po myśli art. 2a ordynacji podatkowej należałoby interpretować na korzyść podatnika. W związku z tym w sprawie niniejszej nie naruszono również art. 2a ordynacji podatkowej. Podsumowując powyższe, należy raz jeszcze wskazać, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego w pełni odpowiada prawu. W konsekwencji, skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 151 ppsa, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.