I GSK 1285/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1007/19 w sprawie ze skargi A. W.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 3 grudnia 2019 r., sygn. III SA/Gl 1007/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA w Gliwicach) po rozpoznaniu skargi A. W.-K. (dalej zwanej skarżącą lub stroną) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r., oddalił przedmiotową skargę. W stanie faktycznym sprawy Dyrektor Miejskiego Centrum Oświaty (DMOCO) w T. określił skarżącej, prowadzącej Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w T., dotację pobraną w nadmiernej wysokości w 2016 r. w kwocie do zwrotu 36 782 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Katowicach decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], uchyliło decyzję DMCO w T. z dnia [...] lutego 2019 r., określającą skarżącej kwotę przypadającą do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości w 2016 r. i określiło jej dotację pobraną w nadmiernej wysokości w 2016 r., w kwocie 36 782 zł, wraz z odsetkami liczonymi od dnia 25 lutego 2019 r. Rozpoznając wniesione odwołanie SKO wskazało, że zasady postępowania w przypadku zwrotu dotacji otrzymanych od jednostki samorządu terytorialnego wynikają z u.f.p. (ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.), w szczególności art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 4, art. 251 i art. 252 tej ustawy. Wskazując na odesłanie zawarte w art. 67 u.f.p. organ odwoławczy stwierdził, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., w tym do kwot podlegających zwrotowi, stosuje się przepisy K.p.a. i odpowiednio przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej zwanej Ordynacją podatkową). Jednocześnie SKO w Katowicach stwierdziło, że obowiązek ustalenia okoliczności sprawy i dokonania ich kwalifikacji realizowany jest z perspektywy materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Wskazało zatem na art. 90 ust. 3, ust. 3d, 3h, ust. 3i i ust. 4 u.s.o. (ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 z późn. zm.). SKO w Katowicach zwróciło przy tym uwagę na zmianę brzmienia art. 90 ust. 3d dokonanego art. 1 pkt 61 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 357) oraz odwołało się do uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej w tym względzie. Oceniając decyzję organu dotującego, w kontekście podniesionych w odwołaniu zarzutów SKO wskazało, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym udostępnionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w T., wynika, że uczniowie zapisali się do szkoły w T., mimo że zajęcia formalnie prowadzone były w szkole w Ż. Z zeznań dyrektora szkoły w T. wynika, że nadzorował on listy uczniów i dane wprowadzane do systemu organu dotującego a zajęcia w styczniu 2016 r. odbywały się w jednej ze szkół języków obcych w T., co potwierdziła również sekretarka szkoły. Nie wiedział przy tym, że sprawozdania z liczby uczniów obejmują również słuchaczy kształconych w Ż. Jednocześnie z pisemnych oświadczeń innych pracowników szkoły wynika, że prowadzone przez skarżącą Liceum zatrudnia nauczycieli, którzy wykonywali pracę w szkole w Ż. SKO zauważyło również, że sama skarżąca wyjaśniła w swoich zeznaniach, że zajęcia prowadzono w Ż. zgodnie z wolą słuchaczy zapisanych do szkoły w T. Byli oni bowiem mieszkańcami Ż. Jednocześnie informowano ich, że "oddział" w Ż. zostanie zamknięty z uwagi na drastyczny spadek stawki dotacji w tym mieście. Wskazując na treść art. 5a ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 5-6 u.s.o. oraz orzecznictwo sądów SKO w Katowicach podkreśliło, że miejsce prowadzenia szkoły lub placówki to przede wszystkim adres, pod którym szkoła ma działać. Rozróżnia się przy tym adres szkoły od miejsca, w którym są lub mają być prowadzone zajęcia. Tych miejsc może być kilka, co nie zmienia faktu, że powinny być one zlokalizowane na terenie jednostki samorządu terytorialnego udzielającej dotacji, właściwej ze względu na siedzibę szkoły. Zdaniem SKO, jeżeli wolą ustawodawcy obowiązek realizacji zadania oświatowego jest zadaniem powiatu, to należało uznać, że w niniejszej sprawie doszło do zawyżenia liczby słuchaczy o tych, którzy odbywali zajęcia w Ż. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że szczegółowe wyliczenie w tym względzie zostało umieszczone w zaskarżonej decyzji, zaś do decyzji załączono tabelę przedstawiającą jaka kwota dotacji została pobrana z tytułu kształcenia w innym mieście. Zdaniem organu odwoławczego niepodpisanie tej tabeli jest wadliwością niewpływającą na wydane rozstrzygnięcie. Wymogi uzasadniania decyzji zostały bowiem spełnione, gdyż organ dotujący przedstawił fakty, które uznał za udowodnione. Tym samym SKO w Katowicach uznało, że doszło do zawyżenia liczby słuchaczy w sprawie, zaś dotację udzieloną na nich należało uznać za pobraną w nadmiernej wysokości. Odnosząc się do kwestii określenia wysokości dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem SKO, poza wcześniej wskazanymi przepisami, odwołało się do treści uchwały Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2013 r. poz. 385 ze zm.) i wskazało, że skarżąca przedłożyła zestawienie rozliczenia dotacji za 2016 r. na kwotę 73 184 zł. W ramach tego zestawienia organ dotacyjny zakwestionował wydatki w wysokości 11 005,98 zł, które przedstawił w formie tabeli. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż kwota ta mieściła się w kwocie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, nie została ona wskazana do zwrotu. Jednocześnie zdaniem SKO, w kwocie prawidłowo pobranej i przekazanej dotacji nie znalazły się dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Rozpoznając podniesione zarzuty w odwołaniu dotyczące określenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Wskazał, że zakres dotacji finansowanej z budżetu miasta T. ogranicza się do działalności prowadzonej na terenie tego miasta. Wykazując koszty działalności w innym mieście dotowany pozbawia się dotacji. Ostatecznie SKO wskazało, że w zaskarżonej decyzji organ dotujący nie określił terminu od jakiego należy liczyć odsetki, jak również nie wynika on z uzasadnienia decyzji. W związku z tym SKO uchyliło zaskarżoną decyzję organu dotującego i określiło skarżącej dotację pobraną w nadmiernej wysokości w 2016 r. w kwocie 39 782 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 25 lutego 2019 r. WSA w Gliwicach, po rozpatrzeniu skargi strony na decyzję SKO w Katowicach z 14 maja 2019 r., oddalił przedmiotową skargę. Sąd stwierdził, że w myśl art. 5 ust. 5a u.s.o. zakładanie i prowadzenie publicznych szkół podstawowych specjalnych i gimnazjów specjalnych, szkół ponadgimnazjalnych, w tym z oddziałami integracyjnymi, szkół sportowych i mistrzostwa sportowego oraz placówek wymienionych w art. 2 pkt 3-5 i 7, z wyjątkiem szkół i placówek o znaczeniu regionalnym i ponadregionalnym, należy do zadań własnych powiatu, z zastrzeżeniem ust. 3c. Z powyższych przepisów wynika zatem, że prowadzenie m.in. szkół ponadgimnazjalnych należy do zadań własnych powiatu. Wymaga także zauważenia, że ustawodawca dopuścił możliwość tworzenia miast na prawach powiatu. Zgodnie bowiem z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 595 ze zm., dalej jako "u.s.p.") prawa powiatu przysługują miastom, które w dniu 31 grudnia 1998 r. liczyły więcej niż 100 000 mieszkańców, a także miastom, które z tym dniem przestały być siedzibami wojewodów, chyba że na wniosek właściwej rady miejskiej odstąpiono od nadania miastu praw powiatu, oraz tym, którym nadano status miasta na prawach powiatu, przy dokonywaniu pierwszego podziału administracyjnego kraju na powiaty. Z kolei w myśl art. 92 ust. 2 tej ustawy miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Konsekwencją powyższego jest zatem uznanie, że wolą ustawodawcy ograniczono finansowanie zadań oświatowych w zakresie m.in. liceów do obszaru powiatu, którym może być również miasto na prawach powiatu. Tym samym należy stwierdzić, że w zakresie dotacji udzielanych placówkom niepublicznym decydujące znaczenie dla ich udzielenia jest obszar właściwości powiatu, niezależnie czy mamy do czynienia z powiatem jako jednostką utworzoną z kilku gmin, czy też miastem na prawach powiatu, co wynika z treści art. 1 ust. 2 u.s.p. Zgodnie z nim ilekroć w ustawie jest mowa o powiecie, należy przez to rozumieć lokalną wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium. W niniejszej sprawie bezspornym jest bowiem, że skarżąca prowadziła w 2016 r. Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w T. Nie jest również sporne i to, że Miasto T , będące miastem na prawach powiatu, udzieliło skarżącej dotacji na uczniów zapisanych do tej szkoły. Wreszcie nie było kwestionowane ustalenie organów, że wśród uczniów zapisanych do ww. placówki znajdowali się uczniowie pobierający naukę jednakże w mieście Ż., jak i J. Z. W związku z powyższym w zakresie w jakim skarżąca pobrała dotację na uczniów zapisanych w szkole w T., a pobierających nauki w innym mieście, dotacja ta miała charakter dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Zgodzić się również trzeba, że siedziba statutowa szkoły jest czym innym niż miejsce prowadzenia szkoły (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 639/11 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Miejsc prowadzenia szkoły może być przy tym kilka. Jednakże uznanie, że miejsce prowadzenia szkoły może się znajdować poza obszarem właściwości jednostki samorządu terytorialnego udzielającego dotacji, tak jak chce tego skarżąca, prowadziłoby do naruszenia art. 5 ust. 2 u.s.o. W takim bowiem wypadku zadanie własne powiatu (w przypadku szkół ponadgimnazjalnych) wynikające z art. 5 ust. 5a u.s.o. realizowane byłoby poza jego obszarem i na rzecz innej lokalnej wspólnoty samorządowej (art. 1 ust. 2 u.s.p.). Sąd podkreślił przy tym, że skarżąca miała świadomość, co do o istnieniu związku pomiędzy obszarem właściwości jednostki samorządu terytorialnego udzielającego dotacji a miejscem prowadzenia działalności edukacyjnej, albowiem w złożonych przez nią zeznaniach sama przyznała, że informowała zapisujących się uczniów z Ż., że "oddział" w tej miejscowości zostanie zamknięty z uwagi na drastyczny spadek stawki dotacji przyznawanej w Ż. (segregator nr 1, karta 82). Zatem miała ona świadomość, że dotacja udzielona na uczniów pobierających nauki w innej miejscowości może zostać uznana za pobraną w nadmiernej wysokości. WSA zaznaczył, że w art. 252 u.f.p. ustawodawca rozróżnił trzy kategorie dotacji podlegających zwrotowi. Zgodnie z tym przepisem dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (na cel inny niż została udzielona), pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (w wysokości wyższej niż należna). Wszystkie one podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Na marginesie swoich rozważań Sąd zaznaczył, że obowiązkiem organu prowadzącego szkołę jest rozliczenie dotacji, co wynika z art. 250 pkt 3 u.f.p. stanowiącego delegację dla jednostek samorządu terytorialnego do wydania uchwały obejmującej regulacje dotyczące terminu i sposobu rozliczenia udzielonej dotacji oraz terminu zwrotu niewykorzystanej części dotacji celowej. Regulację taką zawiera uchwała Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2013 r. poz. 385 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 2 tej uchwały osoba prowadząca dotowaną placówkę lub osoba przez nią upoważniona zobowiązana jest do zarejestrowania w systemie informatycznym danych dotyczących wykorzystania dotacji oraz do złożenia rocznej informacji z wykorzystania dotacji w siedzibie Miejskiego Zarządu Oświaty w T. w terminie do 15 stycznia roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 6. Z powyższego wynika zatem, że to na skarżącej ciążył obowiązek przedłożenia rozliczenia dotacji, nie zaś wszystkich kwot wydatkowanych na prowadzenie szkoły. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła wszystkie wydatki, tj. na kwotę wyższą niż udzielona dotacja. Taka zaś sytuacja rodziła konsekwencję po stronie organu zbadania całości wydatków i przypisania ich do udzielonej dotacji. Sąd podsumował, że określona w zaskarżonej decyzji dotacja w ogóle nie powinna być udzielona (inaczej dotowano by bowiem uczniów spoza obszaru właściwości organu dotującego) i bez znaczenia pozostaje na co (na jaki rodzaj wydatków) została wykorzystana. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach wniosła strona, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. art. 250 pkt 3 u.f.p. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy treść tego przepisu stanowi podstawę prawną zawierania umowy pomiędzy organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego a podmiotem dotowanym o udzielenie dotacji celowej, regulując minimalną treść tej umowy i jej elementy obligatoryjne, nie znajduje on więc żadnego zastosowania w sprawie dotacji oświatowej udzielanej na mocy przepisów prawa, a w szczególności w swojej treści nie zawiera on delegacji dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do uchwalenia uchwały w tym zakresie, w konsekwencji czego przywołanie tego przepisu w uzasadnieniu wydanego wyroku stanowi o nieprawidłowym zastosowaniu prawa materialnego; 2. § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2013 r. poz. 385 ze zm.) w sprawie ustalania trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla przedszkoli, punktów przedszkolnych, zespołów przedszkolnych, szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne fizyczne na terenie miasta T. oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania poprzez jego zastosowanie dla oceny prawicowości wydatkowania dotacji przyznanej na rok 2016, podczas gdy uchwała ta utraciła moc wskutek uchwalenia przez Radę Miasta T. kolejnych uchwał w tym zakresie, a rozliczanie dotacji udzielonych w 2016 roku powinno nastąpić na zasadach określonych uchwałą Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...]; 3. art. 252 ust. 1 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta T. z dnia 28 stycznia 2016 roku, nr [...], poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że organ dotujący jest zobowiązany do rozliczenia wszystkich wydatków, jeśli zostały one przedstawione przez podmiot prowadzący szkołę niepubliczną, nawet gdy wydatki te przekraczają wysokość przyznanej i wypłaconej dotacji, podczas gdy prawem i obowiązkiem organu jest ocena prawidłowości dotacji przedstawionej do rozliczenia, a więc tych kwot, które prowadzący otrzymał od organu, na realizację celu, na jaki dotacja jest przyznana i do nich weryfikacja organu powinna się ograniczać, a ocena sposobu wydatkowania przez podmiot prowadzący szkołę niepubliczną własnych, niepochodzących z dotacji środków pieniężnych stanowi przekroczenie zakresu kompetencji organu. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że uchwała na którą powołał się organ obowiązywała jednak tylko w okresie od 14 stycznia 2016 roku do dnia 19 lutego 2016 roku, gdyż została uchylona uchwałą Rady Miasta T. z dnia 28 stycznia 2016 roku. Następnie, z dniem [...] listopada 2016 roku Rada Miasta T. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta T. dla niepublicznych przedszkoli, punktów przedszkolnych, zespołów wychowania przedszkolnego, szkół i placówek prowadzonych przez osoby prawne i fizyczne na terenie Miasta T. oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Zgodnie z § 6 ust. 3 tej uchwały, do rozliczenia dotacji udzielonej w 2016 roku stosuje się przepisy uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia 28 stycznia 2016 roku. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że rozliczenie środków obejmuje dotację i tylko dotację, poza zainteresowaniem organu powinno pozostawać to czy, ile, i na co organ prowadzący placówkę przeznaczył inne własne środki pieniężne. Brak wprowadzenia takiego rozgraniczenia doprowadził w konsekwencji do sytuacji, w której wydane rozstrzygnięcie nie mieści się w graniach przyznanych prawem kompetencji organu, bowiem nie oceniono rozliczenia wykorzystania przyznanej dotacji, lecz kwoty dwukrotnie wyższej, stanowiącej - ponad kwotę 39 326 zł - środki własne organu prowadzącego. SKO w Katowicach, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała przeciwko wyrokowi WSA w Gliwicach trzy zarzuty, oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W dwóch spośród nich zarzuciła Sądowi I instancji wadliwe zastosowanie wymienionych przez nią przepisów, w jednym zaś błąd w ramach wykładni wskazanych przez nią regulacji. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. I tak, jeżeli chodzi o zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej nr 3, to nie sposób jest zgodzić się z jego autorką, że WSA w Gliwicach wadliwie zinterpretował przepis art. 252 ust. 1 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta T. z dnia [...] stycznia 2016 roku, nr [...] przyjmując, że organ dotujący jest zobowiązany do rozliczenia wszystkich wydatków, jeśli zostały one przedstawione przez podmiot prowadzący szkołę niepubliczną, nawet gdy wydatki te przekraczają wysokość przyznanej i wypłaconej dotacji. Sąd bowiem nie wyraził takiego stanowiska. Jak wynika ze stwierdzenia zamieszczonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach wyraził pogląd, że na skarżącej ciążył obowiązek przedłożenia rozliczenia dotacji, nie zaś wszystkich kwot wydatkowanych na prowadzenie szkoły. Zauważył jednak przy tym, że na gruncie przedmiotowej sprawy skarżąca przedstawiła wszystkie wydatki placówki, opiewające na kwotę wyższą niż udzielona dotacja, co skutkowało tym, że organ musiał dokonać zbadania całości wydatków pod kątem przypisania ich do udzielonej dotacji. W związku z powyższym nie można jednak mówić o błędzie w zakresie wykładni. Tak więc twierdzenie skarżącej, stanowiące podstawę przedmiotowego zarzutu, nie odpowiada poglądowi wyrażonemu przez Sąd. W związku z tym omawiany zarzut uznać należy za pozbawiony podstaw. Jeżeli chodzi natomiast o zarzut oznaczony nr 1, a dotyczący wadliwego, zdaniem skarżącej kasacyjnie, zastosowania art. 250 ust. 3 u.f.p. to również w tym wypadku nie sposób jest podzielić tego rodzaju stwierdzeń. WSA w Gliwicach, uznając zgodność z prawem decyzji SKO w Katowicach nie stosował tego przepisu, podobnie jak wcześniej organ. Przedmiotem zaskarżonej decyzji SKO w Katowicach było określenie kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, do której to materii art. 250 ust. 3 u.f.p. się nie odnosi. Nie mógł on więc stanowić i faktycznie nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia organu, a także wzorca sądowej kontroli jego decyzji. WSA w Gliwicach w wywodach uzasadnienia swojego wyroku przytoczył art. 250 ust. 3 u.f.p. jedynie na marginesie swoich rozważań, w kontekście okoliczności związanych z obowiązkami w zakresie rozliczenia dotacji i ich podstawą. Miało to miejsce jedynie w ramach argumentacji odnoszącej się do okoliczności stanowiących jedynie tło rozważań odnoszących się do istoty przedmiotu sprawy. W związku z tym choć rację ma skarżąca kasacyjnie, że art. 250 ust. 3 u.f.p. obejmuje jedynie podstawę prawną umowy o udzielenie dotacji, to jednak na gruncie przedmiotowej sprawy nie można zasadnie mówić o jego naruszeniu przez Sąd. Podobne uwagi należy poczynić odnośnie zarzutu oznaczonego w skardze kasacyjnej nr 2, a dotyczącym podstaw prawnych rozliczania dotacji. W jego ramach skarżąca kasacyjnie podniosła powołanie się przez Sąd, a wcześniej przez organ odwoławczy, na niewłaściwy akt prawa miejscowego, regulujący tryb udzielania i rozliczania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego – miasta T., dla placówek oświatowych. W tym wypadku również należy zaznaczyć, że podstawą stwierdzenia pobrania przez skarżącą kasacyjnie dotacji w nadmiernej wysokości było wydatkowanie jej na placówkę w Ż. (wbrew obowiązującym przepisom, nakazującym wykorzystanie dotacji na terenie udzielającej jej jednostki samorządu terytorialnego), co nie zostało skutecznie przez nią zakwestionowane. Tak więc sam tryb rozliczenia dotacji nie był podstawą rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Skarżąca kasacyjnie w ramach przedmiotowego zarzutu nie wskazała także na konkretne uchybienia w ramach rozliczenia dotacji, które mogłyby przemawiać za tym, że w istocie wydatkowała przyznane jej środki w sposób prawidłowy. W tym więc stanie rzeczy, sama prawna podstawa rozliczenia dotacji, tj. kwestia przyjęcia jej właściwej jednostki redakcyjnej konkretnego, znajdującego zastosowanie w sprawie aktu prawnego, nie może stanowić okoliczności wskazującej na zaistnienie tego rodzaju nieprawidłowości, która musiałaby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Mając więc na względzie niezasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotową skargę kasacyjna oddalił.