II FSK 119/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA - delegowany Renata Kantecka, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 542/23 w sprawie ze skargi E. W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 542/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E. W. (dalej jako "Skarżąca"), uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 grudnia 2022 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 października 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także jako "organ interpretacyjny"), reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a", naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 4, art. 14b § 3 i art. 14g § 1, w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowej oceny prawnej stanowiska organu interpretacyjnego zawartej w uchylonych postanowieniach oraz błędne uznanie, że organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia ww. przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i w rezultacie uchylenie na tej podstawie wydanych postanowień, albowiem w ocenie Sądu, organ interpretacyjny nie był uprawniony do wzywania o uzupełnienie zdarzenia przyszłego, poprzez podanie, jak zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych został sklasyfikowany wskazany budynek, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonał prawidłowego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej, pozostawiając wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, wobec nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych złożonego wniosku, bowiem przedstawiony opis zdarzenia przyszłego uniemożliwił podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. wydania interpretacji indywidualnej, wobec niewskazania w elementach zdarzenia przyszłego podania prawidłowej klasyfikacji statystycznej budynku. W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, gdyż niezasadny okazał się, opisany wyżej, jedyny podniesiony w niej zarzut, dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego. Sąd ten uchylił w zaskarżonym wyroku postanowienia wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone w tych postanowieniach oraz podtrzymywane konsekwentnie w skardze kasacyjnej uznać należy za bezzasadne, gdyż jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, organ ten nie mógł w realiach zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez Skarżącą oraz biorąc pod uwagę problem prawny, z którym Skarżąca zwróciła się do organu interpretacyjnego, żądać od niej uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, poprzez podanie kwalifikacji opisanego w tym wniosku budynku, według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz 1316, z późn. zm.). W szczególności nie można uznać, że wymóg kwalifikacji obiektu budowlanego do właściwego grupowania tejże klasyfikacji był elementem stanu faktycznego, do prezentacji którego zobowiązana jest osoba ubiegającą się o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji zasadnie nawiązał w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 styczna 2020 r. sygn. akt I FPS 3/19. Na tym tle Sąd ten słusznie dowodził, że skoro - jak można było wnosić z wezwania wystosowanego do Skarżącej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego - organ ten uważał, że dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia "budynku mieszkalnego", użytego w art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), niezbędne jest posłużenie się klasyfikacją, o której mowa była wyżej, oznacza to, że "współkształtuje" ona treść normy prawnej, która powinna zostać przez ten organ zinterpretowana. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej miał zatem prawo żądać od Skarżącej, co skądinąd czynił w pozostałej części wezwania, dodatkowych wyjaśnień i informacji co do charakteru i przeznaczenia budynku, na podstawie których mógłby dokonać stosownej oceny (kwalifikacji) prawnej, ale nie mógł przerzucać tego obowiązku na Skarżącą pod pozorem, że kwestia ta stanowi element zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych i prawnych, albowiem pismo procesowe pełnomocnika Skarżącej z dnia 15 stycznia 2024 r. zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną organu", zawierające wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, zostało złożone po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Złożenie takiego pisma po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 179 P.p.s.a. powoduje, że pismo to nie może zostać potraktowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną i staje się zwykłym pismem procesowym, z którym na zasadach ogólnych zapoznają się sąd orzekający w sprawie, jak również strony postępowania, którym to pismo zostanie doręczone.