II SAB/Wa 16/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz M.B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.B. (dalej, jako: skarżący) wnioskiem z dnia [...] września 2023 r. skierowanym do (Przewodniczącego) Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego (dalej, jako: organ) za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się o podanie daty, kiedy S. (dalej: Bank) zrealizował obwiązek wynikający z Rekomendacji S dotyczący poinformowania Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Komisja, organ), które spośród wymienionych kategorii kredytów zabezpieczonych hipotecznie będzie oferować klientom: oprocentowane zmienną stopą procentową, stałą stopą procentową lub też okresowo stałą stopą procentową, a także z opcją "klucz za dług". Pismem z dnia [...] września 2023 r. przesłanym pocztą elektroniczną, organ poinformował skarżącego, że wnioskowane informacje wymagają ze strony UKNF poczynienia dodatkowych ustaleń. Z tego względu organ stwierdził, że nie będzie mógł rozpatrzeć wniosku w terminie 14 dni oraz, że to rozpatrzenie nastąpi niezwłocznie, nie później niż w terminie dwóch miesięcy od dnia jego złożenia. Pismem z dnia [...] listopada 2023 r. przesłanym pocztą elektroniczną, organ w odpowiedzi na wniosek wskazał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.). Ponadto stwierdził, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które tak jak w rozpatrywanej sprawie, nie są informacjami publicznymi, podmiot rozpoznający wniosek nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz ogranicza się do zawiadomienia wnioskodawcy, że żądane informacje nie mieszczą się w zakresie pojęcia "informacja publiczna" w rozumieniu u.d.i.p. Pismem z dnia [...] grudnia 2023 r., skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem, że żądane informacje nie mieszczą się w zakresie pojęcia informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p., podnosząc, że jest to aktywność podmiotów prywatnych, która nie ma związku z wypełnianiem zadań publicznych. Skarżący stwierdził także, że domagał się udzielenia informacji w zakresie daty spełnienia przez instytucję finansową wymogów nałożonych przepisami uchwalonymi przez organ administracji publicznej, co poniekąd stanowi również żądanie i sprawdzenie, czy organ pełnił należyty nadzór, w tym wypadku nad wykonaniem Rekomendacji S przez uczestników obrotu bankowego. Zatem - zdaniem skarżącego - żądanie dotyczy w istocie działalności KNF i nie wiąże się z aktywnością prywatną podmiotu niepublicznego. Skarżący wniósł o: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a) o zobowiązanie organu do dokonania czynności w postaci udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 2. w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. wymierzenie organowi grzywny według uznania Sądu; 3. w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej według uznania Sądu; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a z ostrożności procesowej o: 1. umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu nadzoru do dokonania czynności w postaci udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego; 2. stwierdzenie, że organ nadzoru w toku rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, które nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. odstąpienie od orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie grzywny lub przyznania od organu nadzoru na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6 P.p.s.a., 4. odstąpienie od obciążenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organu kosztami postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu organ podniósł, że we wstępnie do Rekomendacji S dotyczącej dobrych praktyk w zakresie zarządzania ekspozycjami kredytowymi zabezpieczonymi hipotecznie (dalej: Rekomendacja S) stanowi się, że: "Bank, najpóźniej w określonym przez KNF terminie na wprowadzenie postanowień znowelizowanej Rekomendacji, powinien poinformować KNF, które spośród wymienionych kategorii kredytów zabezpieczonych hipotecznie będzie oferować klientom: oprocentowane zmienną stopą procentową, stałą stopą procentową lub też okresowo stałą stopą procentową, a także z opcją "klucz za dług" (dalej: obowiązek poinformowania o kategoriach kredytów hipotecznych). Termin na wprowadzenie znowelizowanej Rekomendacji S został określony w § 2 pkt 1 Uchwały KNF nr 492/2019 z dnia 3 grudnia 2019 r. (Dz. Urz. KNF z dnia 10 grudnia 2019 r. poz. 39). W odniesieniu do "pozostałych banków" termin na wprowadzenie Rekomendacji S został zmieniony na mocy § 2 pkt 1 Uchwały KNF nr I73/2020 z dnia 14 lipca 2020 r. (Dz. Urz. KNF z dnia 21 lipca 2020 r. poz. 19) z "31 grudnia 2020 r." na "30 czerwca 2021 r.". Odnośnie do charakteru prawnego rekomendacji wydawanych przez KNF organ powołał się na stanowisko doktryny, że wskazując, że rekomendacje KNF nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego. Nie mieszczą się bowiem w zamkniętym katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej, określonym w art. 87 Konstytucji RP. Bezsporne jest, iż rekomendacje KNF stanowią szczególną postać działalności społeczno-organizacyjnej administracji. Polega ona na udzielaniu bankom abstrakcyjnie sformułowanych wskazówek, jak w sposób ostrożny i stabilny sprawnie zarządzać swoimi operacjami. Wskazówki te przybierają postać norm postępowania (nakazów i zakazów), jednakże nie są normami prawnymi. Wydając rekomendacje, KNF organizuje rynek bankowy w celu ochrony jego stabilności i bezpieczeństwa. Organ zwrócił uwagę, że poszczególne rekomendacje zawierają w swej treści postanowienia, w myśl których Komisja Nadzoru Finansowego oczekuje, że konkretna rekomendacja zostanie wprowadzona w bankach w całości lub w określonej części w z góry wyznaczonym terminie. Formułowane przez organ nadzoru bankowego oczekiwania i nakazy co do ich stosowania lub wprowadzania w określonych terminach czy też postanowienia o "obowiązywaniu" rekomendacji należy rozumieć w ten sposób, że we wskazanym czasie oraz zakresie pozostają one, w opinii tego organu, aktualne. W okresie "aktualności" rekomendacji ich adresaci powinni się spodziewać, że władze nadzorcze będą się nimi kierować podczas oceny działalności adresatów rekomendacji. Odnosząc powyższe stwierdzenia do zawartego w Rekomendacji S obowiązku poinformowania o kategoriach kredytów w związku, z którym skarżący zgłosił żądanie udostępnienia informacji publicznych organ stwierdził, że to żądanie nie dotyczy czynności KNF związanych z oceną zrealizowania przez Bank ww. obowiązku, ale jednego z banków, do którego ten obowiązek został zaadresowany. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że jego zapytanie stanowi również żądanie i sprawdzenie, czy organ pełnił należyty nadzór, w tym wypadku nad wykonaniem Rekomendacji S przez uczestników obrotu bankowego. Z treści pytania wynika wprost, że odnosiło się do aktywności podmiotu prywatnego, tj. banku komercyjnego. Skoro skarżący był zainteresowany uzyskaniem informacji dotyczących sprawowania nadzoru przez KNF, które bez wątpienia stanowią informację publiczną winien inaczej sformułować pytanie. Organ dodał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest żądaniem udzielenia kwalifikowanej informacji, czyli wiadomości o określonej treści. Prawo, którego realizacji domaga się skarżący musi zostać we wniosku skonkretyzowane, a organ nie ma obowiązku nadinterpretowania żądania. Podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Fakt, że określona informacja znajduje się w posiadaniu UKNF nie czyni z niej informacji publicznej. Przekazanie przez podmiot prywatny do UKNF określonej informacji nie skutkuje tym, że zaczyna nabierać ona cech informacji publicznej. Informacje, o których udostępnienie skarżący wystąpił do UKNF, nie są informacjami o działalności KNF, lecz wiążą się ściśle z aktywnością prywatną podmiotu niepublicznego i nie zmienia tej kwalifikacji okoliczność, że informacje objęte wnioskiem mogły być kierowane do KNF. Są to więc informacje dotyczące działalności podmiotów prywatnych i przejawów tej działalności w obrocie prawnym. Dalej organ wskazał, że nawet w przypadku potencjalnego uznania ich za informacje publiczne, również nie podlegałyby udostępnieniu. Informacje te bowiem zostały uzyskane w związku ze sprawowaniem nadzoru bankowego i są informacjami których udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotu - Banku, którego te informacje bezpośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie nadzoru bankowego. To oznacza, że informacje te stanowią tajemnicę zawodową, którą obowiązany jest zachować Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego i inne osoby wymienione w art. 10a ust. 1 w zw. z art. 10a ust. 2 ustawy Prawo bankowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 2488). Informacja tak sklasyfikowana, jako inna tajemnica ustawowo chroniona nie będzie mogła być udostępniona zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Końcowo organ podniósł, że nie można mu przypisać bezczynności czy przewlekłości, a szczególnie z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu, nie ma także podstaw do zastosowania dodatkowych sankcji jak grzywna czy suma pieniężna, a nadto Sąd winien skorzystać z art. 206 P.p.s.a. i odstąpić od zasądzania kosztów postępowania. Organ przedstawił argumentację na poparcie tego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie jest niewątpliwe i niesporne, że Komisja Nadzoru Finansowego, jako centralny organ administracji publicznej, sprawująca nadzór nad rynkiem finansowym w Polsce, powołana na mocy ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 753 z późn. zm.) i działający w jej imieniu Przewodniczący, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zagadnienie to zresztą w rozpatrywanej sprawie nie było sporne. W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić jednak należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22). Na tle rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że rekomendacje KNF dla sektora bankowego służą do organizowania rynku bankowego w Polsce. Jak wskazuje się w literaturze, rekomendacje są wydawane z reguły po zaobserwowaniu przez KNF określonych zjawisk, zdarzeń lub zachowań w danym sektorze rynku finansowego. Wydanie rekomendacji jest szczególnego rodzaju sygnałem (zwróceniem uwagi) dla podmiotów instytucjonalnych, że takie zdarzenia mogą wywierać istotny wpływ na ich działalność. Treść rekomendacji może być przydatna w dokonywaniu przez podmioty instytucjonalne interpretacji obowiązujących przepisów prawa, zawiera bowiem cenne w tym zakresie wskazówki (Z. Ofiarski, Status prawny i funkcje rekomendacji wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Komitet Stabilności Finansowej, PUG 2017/9, s. 2–10.)". "Nie ulega wątpliwości, że rekomendacje KNF nie są aktami prawa powszechnie obowiązującego. Nie mieszczą się bowiem w zamkniętym katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej, określonym w art. 87 Konstytucji RP. Ponadto wydaje je organ, który nie ma stosownego umocowania konstytucyjnego. W świetle dychotomiczności konstytucyjnego systemu źródeł prawa problem stanowi jednak również klasyfikacja rekomendacji jako przepisów prawa o charakterze wewnętrznym w rozumieniu art. 93 ust. 1 Konstytucji RP." [...]. Rekomendacje KNF stanowią szczególną postać działalności społeczno-organizacyjnej administracji. Polega ona na udzielaniu bankom abstrakcyjnie sformułowanych wskazówek, jak w sposób ostrożny i stabilny sprawnie zarządzać swoimi operacjami. Wskazówki te przybierają postać norm postępowania (nakazów i zakazów), jednakże – co należy podkreślić – nie są one normami prawnymi.". [...]. Zakwalifikowanie rekomendacji KNF do niewładczych prawnych form działania administracji implikuje następujące skutki w odniesieniu do mocy prawnej tych aktów. Po pierwsze, postulowane w rekomendacjach normy postępowania (nakazy i zakazy) są prawnie niewiążące dla banków. [...]. Po drugie, jak zostało to potwierdzone w orzecznictwie sądowym, rekomendacje mogą jedynie pośrednio wpływać na kształt stosunków banku z jego kontrahentami, jeżeli bank dostosuje się do rekomendacji. Nie są podstawą obowiązków banku względem jego kontrahentów, a tym samym nie wynikają z nich jakichkolwiek uprawnienia przeciwko bankowi. [...]. Po trzecie, z uwagi na niewładczy charakter i brak mocy wiążącej rekomendacje KNF nie podlegają kontroli przez sądy administracyjne ani Trybunał Konstytucyjny ani co do ich treści (zakresu przedmiotowego), ani formy (terminologii, metodyki). Po czwarte, rekomendacje KNF nie mogą być podstawą do wydania decyzji administracyjnej przez organ nadzoru. [...]. i po piąte, rekomendacje zawierają normy zalecanego, rekomendowanego przez nadzór bankowy postępowania, których przestrzeganie nie może być jednak egzekwowane przez zastosowanie przymusu państwowego (por. Mikos-Sitek Agnieszka (red.), Zapadka Piotr (red.), Prawo bankowe. Komentarz do art. 137). Odnosząc się do Rekomendacji S dotyczącej dobrych praktyk w zakresie zarządzania ekspozycjami kredytowymi zabezpieczonymi hipotecznie należy wskazać, że w rekomendacji tej wskazano, że: "Bank, najpóźniej w określonym przez KNF terminie na wprowadzenie postanowień znowelizowanej Rekomendacji, powinien poinformować KNF, które spośród wymienionych kategorii kredytów zabezpieczonych hipotecznie będzie oferować klientom: oprocentowane zmienną stopą procentową, stałą stopą procentową lub też okresowo stałą stopą procentową, a także z opcją "klucz za dług". Z kolei termin na wprowadzenie znowelizowanej Rekomendacji S został określony w § 2 pkt 1 Uchwały KNF nr 492/2019 z dnia 3 grudnia 2019 r. (Dz. Urz. KNF z 2019 r. poz. 39). W odniesieniu do "pozostałych banków" termin na wprowadzenie Rekomendacji S został zmieniony na mocy § 2 pkt 1 Uchwały KNF nr I73/2020 z dnia 14 lipca 2020 r. (Dz. Urz. KNF z 2020 r. poz. 19) z "31 grudnia 2020 r." na "30 czerwca 2021 r.". W tej sprawie skarżący – jak podał także w skardze do Sądu – domagał się udzielenia informacji w zakresie daty spełnienia przez instytucję finansową wymogów nałożonych przepisami uchwalonymi przez organ administracji publicznej, co poniekąd stanowi również żądanie i sprawdzenie, czy organ pełnił należyty nadzór, w tym wypadku nad wykonaniem Rekomendacji S przez uczestników obrotu bankowego. Zatem - zdaniem Skarżącego - żądanie dotyczy w istocie działalności KNF i nie wiąże się z aktywnością prywatną podmiotu niepublicznego. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Opisany wyżej charakter rekomendacji, wydawanych na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo bankowe przeczy poglądom skarżącego. W ocenie Sądu właściwa jest ocena organu, że po pierwsze pytanie zawarte we wniosku z dnia [...] września 2023 r. dotyczyło określonej aktywności, określonego działania S., a więc podmiotu prywatnego, a po drugie skoro wydawane przez KNF rekomendacje nie są wiążące dla banków, to trudno mówić w tej sytuacji o jakiekolwiek kontroli nadzoru wykonywanego przez KNF w stosunku do banków w omawianym zakresie (wykonywania Rekomendacji S przez uczestników obrotu bankowego). Słusznie nadto organ zwrócił uwagę, że żądanie sformułowane we wniosku z dnia [...] września 2023 r. nie odnosi się - co do zasady – do "sprawowania nadzoru przez KNF". Skarżący pytanie, a więc i swoje żądanie określił jasno, w sposób niebudzący wątpliwości. Zdaniem Sądu, wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Tym niemniej zauważyć należy, iż skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] września 2023 r. Organ powiadomił skarżącego o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Terminu tego jednak nie dochował gdyż odpowiedzi udzielił w dniu [...] listopada 2023 r. To przesądza o zasadności stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2023 r. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, publ. CBOSA). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969). Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu właściwej odpowiedzi na jego wniosek jednak z naruszeniem terminu określonego w u.d.i.p. W konsekwencji powyższego nie mógł zostać uwzględniony wniosek skargi o wymierzenia organowi grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej – jako taki został więc oddalony w oparciu o dyspozycję art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku.