III SA/Lu 238/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia WSA Anna Strzelec, Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego K. Z. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 18 lipca 2019 r. w L. na ul. [...] zatrzymano do kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...] Pojazdem kierował T. L., który przewoził trzech pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz odbył się na rzecz skarżącego K. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] K. Z.. Pasażer zamówił przejazd za pomocą zainstalowanej na telefonie aplikacji "[...]". Opłata za przejazd w wysokości 7,00 zł została pobrana automatycznie z konta pasażera. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz umowę zlecenia zawartą pomiędzy kierowcą i skarżącym na przewóz osób w transporcie drogowym. W trakcie kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d.". Wyniki i przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli nr [...] z dnia 18 lipca 2019 r. W tak ustalonych okolicznościach L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu kontroli drogowej doszło do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Organ wskazał, że w dniu kontroli kierujący przewoził trzech pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Kierowca okazał umowę zlecenia zawartą ze skarżącym oraz skierowanie na badania lekarskie dla kierowcy, wystawione na przedsiębiorcę. Przesłuchany w charakterze świadka pasażer zeznał, że usługę przewozu zamówił i opłacił przy pomocy aplikacji mobilnej "[...]". Pasażer legitymował się fakturą nr [...] wystawioną przez [...] w imieniu [...] K. Z.. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że celem i intencją pasażera było skorzystanie z usług transportu, zaś sam pasażer zeznał, że po zamówieniu przewozu aplikacja "[...]" wskazała imię kierowcy oraz markę i nr rejestracyjny skontrolowanego pojazdu. Pojazd nie był oznakowany jako taksówka, nie można mówić również o przewozie grzecznościowym ani koleżeńskim. W ocenie organu przewóz nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego wskazanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Pojazd przystosowany jest do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz dokumentacji fotograficznej pojazdu. W takich okolicznościach sprawy organ odwoławczy utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie określone w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu organ wskazał, że ustalenie cech wykonywanej działalności oraz weryfikacja, czy skarżący posiadał w dniu kontroli status przedsiębiorcy nie było konieczne. Wykonywanie transportu drogowego zachodzi nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czy działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy, nawet jednorazowo, odpowiadającą definicji transportu drogowego, zawartą w ustawie o transporcie drogowym. Co więcej, obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego, nawet gdy działalność taka nie została przez przedsiębiorcę zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie skarżący faktycznie wykonywał działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartą w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym brak posiadania statusu przedsiębiorcy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a i ust. 4b u.t.d. w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji "[...]", wykonanie tego przejazdu przez kierowcę T. L., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika) świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; 2) art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]; 3) art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego; 5) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 18 lipca 2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 6) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 8) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji "[...]"; 9) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.) Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., w myśl którego, podjęcie i wykonywanie: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Przewóz okazjonalny został zdefiniowany w art. 4 pkt 11 u.t.d. ustawy o transporcie drogowym jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W ocenie sądu organy prawidłowo uznały w rozpoznawanej sprawie, że skarżący wykonywał w dniu 18 lipca 2019 r. przewóz okazjonalny osób. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi prowadzi do wniosku, że skarżący w dniu 18 lipca 2019 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym. Na podstawie znajdującej się w aktach sprawy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, skarżący mógł realizować przewóz okazjonalny, zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. – także samochodami osobowymi niespełniającymi wyżej wymienionego kryterium konstrukcyjnego. W rozpoznawanej sprawie sytuacja wskazana w ostatnim z przywołanych przepisów nie wystąpiła, w związku z czym wykonywanie przewozu okazjonalnego przez skarżącego mogło być realizowane wyłącznie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skontrolowany pojazd był natomiast przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu jedynie 5 osób wraz z kierowcą. Przewóz ten został zatem wykonany z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Taka też kara została nałożona na skarżącego w niniejszej sprawie decyzją ostateczną. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie został spełniony wymóg przewidziany w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. c u.t.d., poprzez ustalenie opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem przewozu oraz uregulowanie zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. dopuszczający wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, wymaga bowiem spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod lit. a, b i c. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby podstawę przewozu stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Poza ogólnym powołaniem w skardze ww. przepisu skarżący nie przedstawił żadnych dowodów w tym zakresie. Podniesiona w skardze okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów nie wyklucza uznania, że świadczenie usługi przewozu osób zainicjowane zostało przez pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji [...]. Aby zamówić kurs, musiał w ramach aplikacji zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Aplikacji [...] wskazała pasażerowi orientacyjną kwotę za ten przejazd. Kierujący przyjął zlecenie i wykonał odpłatny przewóz pasażerów na terenie L. samochodem osobowym posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą. Po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd także za pośrednictwem wskazanej aplikacji. Nie zasługują również na uwzględnienie próby podważenia przez skarżącego ustaleń o odpłatnym charakterze przewozu. Okoliczność, że kierowca zrealizował usługę przewozu zamówioną za pośrednictwem mobilnej aplikacji "[...]" nie wyklucza uznania, że sporny przejazd miał charakter zarobkowy i był przejazdem okazjonalnym. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pasażerka zapłaciła za zamówiony i zrealizowany przewóz. Potwierdzają to protokoły zeznań kierującego pojazdem oraz pasażerki. Fakt, że zapłata została pobrana automatycznie z konta za pośrednictwem mobilnej platformy internetowej "[...]" nie oznacza, że skarżący wykonał usługę przewozu nieodpłatnie. Z drugiej zaś strony, okoliczność ta potwierdza, że usługa nie została wykonana na postawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego. W złożonych zeznaniach kierujący pojazdem wyjaśnił, że wykorzystywał aplikację "[...]" wykonując przewozy zgodnie z umową zlecenia zawartą z firmą skarżącego, samochodem użyczonym mu przez właśnie przez niego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności kierowcy miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu, bowiem aplikacja mobilna "[...]" jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu. To, że aplikacja "[...]" służy do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd, nie wyłącza odpowiedzialności konkretnego i rzeczywistego wykonawcy tej usługi – za jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Stanowisko organów i sądu w tej kwestii znajduje potwierdzenie w analizie charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "[...]", dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., w sprawie C-34/15. Trybunał wyjaśnił, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa – za pomocą aplikacji – przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu. Usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na telefon, między właścicielami pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć określoną trasę, należy zatem uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Kierujący pojazdem korzystając z aplikacji [...] przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób, które wykonywał w imieniu skarżącego. Nie zasługiwała również na uwzględnienie argumentacja skarżącego, że w realiach niniejszej sprawy można mówić o świadczeniu tzw. usług "carsharingu", czy "carpoolingu". Carsharing to tzw. współdzielenie jednego pojazdu przez wielu użytkowników, system wspólnego używania tego samego samochodu przez kilka osób albo model biznesowy wypożyczania samochodu na krótki czas. Z kolei carpooling polega na udostępnianiu miejsca w pojeździe osobom przez kierującego, który jadąc w określonym przez siebie kierunku, przy okazji na tej samej trasie zabiera do pojazdu osoby, które chcą udać się w tym samym kierunku, na tej samej trasie, zwracając kierującemu część kosztów wspólnego przejazdu. Tymczasem w sprawie niniejszej skarżąca wykonywał transport drogowy pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W ocenie sądu organy prawidłowo również uznały, że podmiotem wykonującym skontrolowany przewóz drogowy był skarżący. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że brak było podstaw do przypisania skarżącemu odpowiedzialności za wykonanie omawianego przewozu z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przewóz ten wykonywany był pojazdem należącym do skarżącego, zgłoszonym do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielonej stronie w dniu 18 kwietnia 2019 r. na okres do dnia 17 kwietnia 2034 r. Skontrolowany przewóz realizowany był przez kierowcę w wykonaniu łączącej go ze skarżącym umowy zlecenia, której przedmiotem było wykonywanie przewozu osób. Za usługi świadczone na podstawie tej umowy T. L. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości określonej w § 3 umowy. Kopia umowy znajduje się w aktach sprawy (k. 21 akt adm.). W aktach sprawy znajduje się również faktura VAT nr [...], wystawiona przez [...] w imieniu [...] K. Z., obejmująca usługę skontrolowanego przewozu. W tej sytuacji, organy obu instancji prawidłowo uznały, że przewóz pasażerów wykonywany był w imieniu skarżącego, nie zaś jakiegokolwiek innego podmiotu. Przeciwne twierdzenia skarżącego, a także zarzut niewykazania jakiegokolwiek powiązania pomiędzy kierującym a skarżącym, pozostają w oczywistej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10). Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób o charakterze okazjonalnym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Bezzasadne są zarzuty naruszenia przez organy przepisów procesowych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu, organ informował go o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści właściwych przepisów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia i oceny, że wykonywane przez kierującego (na podstawie umowy zlecenia ze skarżącym) czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Bez istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy pozostaje natomiast kwestia braku szczegółowego odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działania aplikacji "[...]". Zasady te są już powszechnie znane. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się merytorycznie do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Uznając zasadnie decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w całości w mocy. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.).