II SA/Bd 313/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi Wojewoda Kujawsko-Pomorski na uchwałę Rady Gminy Nowa Wieś Wielka z dnia 31 maja 2021 r. nr XXVI/252/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. 1. Wojewoda K. – P. złożył skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. W. W. Centrum" zarzucając jej naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, zwanej dalej "u.p.z.p."), 2) art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p., 3) art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), 4) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 17 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Podnosząc powyższe zarzuty Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. 2. Skarżący wskazał, że przepisy § 2 ust. 1 pkt 4 i 6 zaskarżonej uchwały stanowią nieuprawnioną modyfikację przepisu rangi ustawowej. W § 2 ust. 1 pkt 4 prawodawca lokalny wprowadził własną definicję "intensywności zabudowy", pomimo że to pojęcie zostało określone w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Natomiast w § 2 ust. 1 pkt 6 uchwały wprowadzono definicję "powierzchni całkowitej zabudowy" w której pominięto powierzchnię kondygnacji podziemnych, dokonując w ten sposób nieuprawnionej modyfikacji sposobu ustalenia wskaźnika minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. 3. Istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest także zdaniem skarżącego Wojewody wprowadzenie w § 7 pkt 2 lit. b) zaskarżonej uchwały zakazu wtórnych podziałów geodezyjnych, niezgodnych z historyczną parcelacją. Żaden przepis prawa nie upoważnia bowiem rady gminy do zawierania w planie miejscowym zakazów dokonywania podziałów geodezyjnych. W odniesieniu do zasad podziału nieruchomości art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. upoważnia radę gminy wyłącznie do określenia minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych. 4. Skarżący zarzucił także brak spójności tekstu i załącznika graficznego uchwały polegający na tym, że w tekście uchwały nie określono obsługi komunikacyjnej dla terenu oznaczonego symbolem 7MN/U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej). Skarżący podniósł, że z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że projekt planu miejscowego musi zawierać część tekstową i graficzną. Rysunek planu jest załącznikiem graficznym do uchwały w sprawie planu miejscowego, obowiązuje w takim zakresie, w jakim test planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku. Stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu, a zatem nie może zawierać ustaleń innych niż tekst uchwały. 5. Istotnym naruszeniem zasad oraz trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest według Skarżącego Wojewody także okoliczność, że czynności związane z przygotowaniem projektu planu w zakresie opiniowania i uzgodnienia w przedmiotowej sprawie miały miejsce i odnosiły się do projektu studium, a nie do samego studium. W trakcie sporządzanie przedmiotowego planu na etapie wystąpienia o opinie i uzgodnienia obowiązujące było bowiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. Wieś W. uchwalone uchwałą z dnia [...] października 2010 r. nr [...] (zmienioną uchwałą nr [...]), natomiast na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu obowiązywało studium uchwalone uchwałą Rady Gminy z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]. 6. W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie lub stwierdzenie, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa lub stwierdzenie nieważności uchwały jedynie w części tj. stwierdzenie nieważności § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 1 pkt 6 oraz § 7 pkt 2 lit. b), a w pozostałej części oddalenie skargi. 7. Organ podniósł, że w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ustawodawca określił obligatoryjne elementy planu miejscowego, wśród których znajdują się zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalna i minimalna intensywność zabudowy rozumiane jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W ustawie nie określono jednak, jak należy rozumieć "powierzchnię całkowitej zabudowy". Zdaniem organu w tym zakresie nie ma obowiązku stosowania przywołanej w skardze normy § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065) ani przywołanej w skardze Polskiej Normy PN ISO 9836: 1997, która definiuje wprawdzie pojęcia: powierzchni zabudowy, powierzchni wewnętrzną kondygnacji, powierzchni kondygnacji netto, powierzchni konstrukcji, powierzchni użytkowej, powierzchni usługowej, powierzchni ruchu – ale nie zawiera pojęcia "powierzchni całkowitej zabudowy". Wobec tego uzasadnione było zdefiniowanie przez prawodawcę lokalnego pojęcia "powierzchni całkowitej zabudowy" we własnym zakresie. 8. Odnośnie wprowadzonego zakazu dokonywania podziałów geodezyjnych organ podniósł, że wprowadzenie tego zakazu jest zgodne z wnioskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z [...] lutego 2020 r. i dotyczy tylko fragmentu terenu ZP/U, w granicach nieczynnego cmentarza ewangelickiego ujętego w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków. Konserwator zabytków uzgodnił projekt planu pod warunkiem wprowadzenia spornego przepisu (pismo [...].[...].1.2020.JF z [...] grudnia 2020 r.). Z uwagi na znaczenie historyczne terenu, którego właścicielem jest Gmina N. Wieś W., brak zamiarów realizowania tam działań wymagających dokonywania podziału nieruchomości, zdaniem organu uzasadnione jest pozostawienie zaskarżonego przepisu na zasadach lex specialis 9. Odnośnie braku wskazania obsługi komunikacyjnej terenu 7MN/U organ podniósł, że nastąpiło to omyłkowo. Zgodnie z rysunkiem planu ww. teren przylega do dwóch dróg publicznych: 3KDD oraz 4KDD. Obie drogi pozostają w zarządzie dróg gminnych, tj. urzędu sporządzającego plan oraz realizującego jego zapisy w części wskazanych dróg publicznych. W uchwale nie wskazano żadnych zakazów obsługi komunikacyjnej z żadnej z tych dróg, w związku z czym brak wskazania ich (w tabeli wskazującej tereny oraz drogi zapewniające ich obsługę komunikacyjną) jako dróg zapewniających obsługę komunikacyjną terenu 7MN/U należy traktować jako omyłkę pisarską, którą należy rozwiać posiłkując się rysunkiem planu, stanowiącym integralną część uchwały. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w ramach obligatoryjnych części planu wykazanych w art. 15 u.p.z.p. w ust 2 mówi się o zasadach modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z treści tego przepisu nie wynika bezwzględny nakaz określenia sposobu realizacji obsługi komunikacyjnej poszczególnych terenów objętych ustaleniami planu miejscowego. 10. Odnośnie zarzutu dotyczącego procedowania planu w okresie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy organ podniósł, że uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy została uchwalona [...] listopada 2020 r. w brzmieniu ustalonym na etapie wyłożenia do wglądu publicznego, tj. w dniach [...] lipca – [...] sierpnia 2020 r. oraz 6 – [...] października 2020 r. Etap uzgadnia projektu zaskarżonego planu nastąpił z chwilą zawiadomienia organów i instytucji, tj. od [...] listopada 2020 r. Organ sporządzający plan przedstawił do uzgodnień dokument w pełni zgodny ze studium wyłożonym do wglądu publicznego. Studium zostało uchwalone przez Radę Gminy bez wprowadzania zmian, tj. w brzmieniu przedstawionym publicznie w dniach 6-27 października 2020 r, a więc przed etapem uzgadniania i opiniowania projektu zaskarżonej uchwały. W momencie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego (31 maja 2021 r.) był on w pełni zgodny z obowiązującym wówczas Studium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 11. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 12. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy nie powinien naruszać ustaleń studium. Naruszenie tej zasady skutkuje stwierdzeniem nieważności planu w całości lub w części. W związku z tym studium powinno być uchwalane wcześniej niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przepisach u.p.z.p. nie została wykluczona możliwość równoległego prowadzenia prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz zmianą planu miejscowego (por. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. II OSK 727/19, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie "CBOSA", dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym niemniej należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium. Uchwała rady gminy w sprawie studium musi być zatem podjęta na tyle wcześniej, aby wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządzający projekt planu miejscowego mógł dokonywać tych czynności "zgodnie z zapisami studium", a więc aktu już podjętego, mającego swoje uzewnętrznienie w uchwale w sprawie studium. Do tego wniosku prowadzi także treść art. 9 ust. 4 u.p.z.p. zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy. Generalnie należy przyjąć, że ilekroć w ustawie mówi się o studium, należy przez to rozumieć uchwałę o studium podjętą przez radę gminy, a nie tylko projekt studium. Podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otwiera drogę do sporządzenia projektu planu miejscowego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Przed podjęciem powyższej uchwały, organ wykonawczy gminy musi uzyskać odpowiednie analizy, oceniając stopień zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium (art. 14 ust. 5 u.p.z.p.), które musi już w tym momencie być uchwalone (por. wyrok NSA z 25 listopada 2011 r. sygn. II OSK 1974/11 publ. CBOSA). Wynika z powyższego, że możliwość równoległego procedowania studium oraz planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że relacja między studium a planem ma się ograniczyć tylko do wypowiedzi rady gminy, że uchwalany plan miejscowy nie narusza ustaleń studium aktualnego na dzień podjęcia przez radę gminy uchwały o planie miejscowym. Jeżeli - tak jak w przedmiotowej sprawie – procedura uchwalania planu miejscowego została rozpoczęta w okresie obowiązywania innego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego niż to studium, które obowiązuje w momencie zakończenia procedury uchwalania planu miejscowego - to powinno mieć to swoje odbicie w czynnościach podejmowanych przez wójta i inne podmioty uczestniczące w procedurze planistycznej. W przeciwnym przypadku tj. w przypadku kiedy cała procedura uchwalania planu miejscowego, wszystkie wnioski, opinie i analizy sporządzane na potrzeby tej procedury, odnoszą się do studium, które nie obowiązuje już w momencie uchwalenia planu miejscowego – należałoby uznać, że procedura ta ma charakter pozorny, a analizy zgodności planu ze studium dokonuje jedynie rada gminy, a nie wójt czy inne podmioty uczestniczące w procedurze planistycznej. 13. Z dokumentacji planistycznej w przedmiotowej sprawie wynika, że procedura sporządzenia planu miejscowego uchwalonego zaskarżoną uchwałą rozpoczęła się w momencie obowiązywania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gmina N. Wieś W. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] października 2010 r., zmienionego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 2014 r. (por. uzasadnienie uchwały Rady Gminy z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. W. W. Centrum". Także znajdujący się w aktach sprawy projekt przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] października 2020 r. został przygotowany w oparciu o ww. Studium z 2010 r. (zmienione w 2014 r.) – o czym wprost stanowi § 1 ust. 1 projektu uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "N. W. W. Centrum" z [...] października 2020 r. Jak wynika z akt planistycznych taki projekt uchwały (tj. opracowany na podstawie Studium z 2010 r. znowelizowanego w 2014 r.) został przedstawiony podmiotom uzgadniającym przy pismach Wójta z [...] listopada 2020 r. Brak odnotowania na tym etapie, że sporządzony projekt uwzględnia także treść procedowanego równolegle nowego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gmina N. Wieś W.. Projekt planu miejscowego wskazujący na nowe Studium (uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] listopada 2020 r.), opatrzony datą [...] lutego 2021 r. pojawia się w aktach planistycznych dopiero za zawiadomieniami z [...] lutego 2021 r. z prośbą o zaopiniowanie lub uzgodnienie projektu planu miejscowego, przy czym zawiadomienia te były kierowane jedynie do części podmiotów, do których wcześniej zwracał się Wójt o opinię lub uzgodnienie poprzedniego projektu planu. Co więcej "Prognoza oddziaływania na środowisko" w której datę opracowana oznaczono jako "28 października 2020, 10 luty 2021", jako jeden z dokumentów uwzględnianych jako materiały źródłowe wskazuje na Studium z roku 2014 r. (str. 7 "Prognozy") – w sytuacji kiedy sporządzone wcześniej tj. we wrześniu 2020 r. "Opracowanie ekofizjograficzne podstawowe" jako jeden z dokumentów uwzględnianych jako materiały źródłowe wskazuje na "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. W. W. – 2020" (str. 5 "Opracowania ( ...)". 14. Powyższe nie pozwala stwierdzić, że w trakcie procedury planistycznej zakończonej zaskarżonym planem miejscowym, w ramach prowadzonych w tej procedurze analizach, uzgodnieniach i opiniach uwzględniano zapisy Studium z 2020 r. tj. dokument, który zgodnie z art. 9 u.p.z.p. określa lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego i który był obowiązujący w momencie podjęcia zaskarżonej uchwały o planie miejscowym. Brak w szczególności jakichkolwiek analiz organu prowadzącego procedurę planistyczną odnośnie tego, czy i w jakim zakresie po uchwaleniu Studium z 2020 r. pozostają aktualne czynności podjęte w okresie obowiązywania Studium z 2010 r. Podstawy do takiej oceny nie dają same akta planistyczne. Słusznie zatem podnosi Skarżący, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały naruszone zasady i tryb sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co dawało podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. 15. Niezależnie od powyższego słuszne są zarzuty skargi odnośnie istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego poprzez wprowadzenie w uchwale definicji "intensywności zabudowy" (§ 2 ust. 1 pkt 4 uchwały) oraz "powierzchni całkowitej zabudowy (§ 2 ust. 1 pkt 6 uchwały. 16. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca zdefiniował pojęcie "intensywności zabudowy" (które ma być w planie określone poprzez maksymalna i minimalną wartość). Jest to mianowicie "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej". Jak wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, już samo powtarzanie definicji ustawowych jest niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest zawarte w obowiązującej ustawie, w ten sposób narusza bowiem prawo w sposób istotny. Zawsze tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1001/17, CBOSA). 17. Podobnie zasady prawidłowej legislacji zostają naruszone poprzez zdefiniowanie w akcie normatywnym o charakterze wykonawczym pojęcia, które ustawodawca użył nie definiując. Brak zdefiniowania jakiegoś pojęcia przez ustawodawcę oznacza jego świadomą decyzję, że dane pojęcie to powinno być rozumiane tak jak rozumie się go powszechnie. Tej woli ustawodawcy nie może zmienić prawodawca lokalny tworzący prawo w granicach wyznaczonych mu przez ustawodawcę. Jeżeli zatem w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. ustawodawca posługuje się pojęciem "powierzchni całkowitej zabudowy" bez jego definiowania, to prawodawca lokalny nie może tego pojęcia definiować. Należy także zauważyć, ze jak wynika z cytowanego art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. pojęcie "całkowitej powierzchni zabudowy" jest ściśle związane z pojęciem "intensywności zabudowy". Mianowicie maksymalna i minimalna "intensywność zabudowy" ma być określana "jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej". "Intensywność zabudowy" ma być zatem określona z uwzględnieniem całkowitej zabudowy, a nie tylko tej, która odnosi się do kondygnacji nadziemnych. W konsekwencji należy przy obliczaniu całkowitej zabudowy nieruchomości brać pod uwagę także kondygnacje podziemne. Nie jest przy tym możliwe, aby prawodawca lokalny dokonał modyfikacji definicji ustawowej "intensywności zabudowy" poprzez własne określenie, jaki rodzaj zabudowy (nadziemna, podziemna) ma być uważany za "całkowitą powierzchnię zabudowy" a tym samym jaką powierzchnię należy brać pod uwagę przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 marca 2019 r. sygn. II SA/Bd 1333/18 i wskazane tam orzecznictwo). 18. Słuszny jest też zarzut istotnego naruszenia prawa poprzez wprowadzenie zakazu wtórnych podziałów geodezyjnych. Tak jak wskazano w skardze, żaden przepis prawa nie upoważnia rady gminy do zawierania w planie miejscowym zakazów dokonywania podziałów geodezyjnych nieruchomości. Z ustawowego zobowiązania organu planistycznego gminy do określenia w planie miejscowym szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym nie można wyprowadzić uprawnienia tego organu do wprowadzenia w uchwale planistycznej ustaleń o treści ingerującej w materię dotyczącą podziału geodezyjnego nieruchomości. Istotne też jest, że z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w której uregulowana jest procedura podziałowa i scaleniowo-podziałowa, wynika jednoznacznie, że ustalenia planistyczne podejmowane w zakresie podziałów nieruchomości mogą dotyczyć wyłącznie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Jednocześnie żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przyznaje organowi uchwałodawczemu gminy kompetencji do określenia w planie miejscowym przesłanek dopuszczalności podziału geodezyjnego, ustalania zakazów czy nakazów przy dokonywaniu podziału nieruchomości. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 stycznia 2021 r. sygn. 1057/20, publ. CBOSA). Z żadnego przepisu prawa nie wynika przy tym, aby możliwość upoważnienia rady gminy do zawierania w planie miejscowym zakazów dokonywania podziałów geodezyjnych nieruchomości mogła wynikać z treści uzgodnienia z konserwatorem zabytków. Konserwator zabytków dokonując uzgodnienia musi dokonywać go w granicach obowiązującego prawa. 19. Odnośnie zarzutu dotyczącego niespójności pomiędzy tekstem a rysunkiem planu w zakresie dotyczącym braku określenia obsługi komunikacyjnej dla terenu oznaczonego symbolem 7MN/U (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej - § 3 i § 9 uchwały) Sąd stwierdził, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa, aczkolwiek jest to naruszenie nieistotne. W § 9 pkt 7 zaskarżonej uchwały wskazano, że "dostęp do terenu" terenów wśród których wymieniono teren 7MN/U jest zgodny z § 25 pkt 7. We wskazanym § 25 uchwały zostały określone zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji (spełnienie wymogu art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). W punkcie 7 paragrafu 25 znajduje się tabela określająca "obsługę komunikacyjną w zakresie ruchu samochodowego", w której poszczególnym terenom zabudowy i infrastruktury technicznej (MN/U, MW, MW/U, U, Uo, Uk, ZP/U, E, KDp) przyporządkowano poszczególne tereny dróg (KDD, KDL, KDW, KDWx) . W tabeli tej rzeczywiście pominięto teren 7MN/U, który zgodnie z rysunkiem planu przylega do dróg oznaczonych jako 3KDD i 4KDD. W tej sytuacji niespójność pomiędzy tekstem a rysunkiem planu miałby polegać na braku wskazania wprost w tekście uchwały, że obsługę komunikacyjna terenowi 7 MN/U zapewniają drogi 3KDD i 4 KDD. Należy jednakże zauważyć, że zarówno funkcja terenu 3 KDD jak też 4 KDD została opisana w tekście § 18 uchwały jako "teren drogi publicznej – klasy dojazdowej". Droga publiczna z zasady służy zapewnieniu komunikacji terenom do niej przyległym. Należy też zwrócić uwagę, że w tekście uchwały nie zawarto opisu położenia poszczególnych terenów czy to terenów zabudowy czy to terenów układu komunikacyjnego (np. "teren 7 MN/U znajduje się na prawym brzegu rzeki, 300 metrów od mostu; teren 3 KDD przebiega przez most i skręca wzdłuż rzeki"). Położenie poszczególnych terenów, zgodnie z § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zostało wskazane na rysunku planu. W przedmiotowym przypadku na rysunku planu zostały wskazane zarówno tereny 7 MN/U jak też 3 KDD i 4 KDD, przy czym, jak wyżej wskazano, nie ulega wątpliwości, że tereny o funkcji komunikacyjnej – drogi publicznej (3 KDD i 4 KDD) przylegają do terenu o funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (7 MN/U). Pomimo zatem braku wskazania wprost, że tereny 3 KDD i 4 KDD zapewniają obsługę komunikacyjną terenu 7 MN/U – wynika to treści planu (tekstu) dotyczącego funkcji ww. terenów w zestawieniu z rysunkiem planu sporządzonym zgodnie z wymogami prawa. W tym zatem zakresie naruszenie prawa poprzez brak precyzyjnego opisu w tekście planu w jaki sposób jest zapewniona obsługa komunikacyjna terenu 7 MN/U – należy uznać za nieistotne. 20. Niezależnie jednak od powyżej opisanej zasadności (lub częściowej zasadności) zarzutów dotyczących poszczególnych jednostek redakcyjnych zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego, doszło do wskazanego w pierwszej kolejności istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego (brak procedowania planu miejscowego w oparciu o obowiązujące Studium), wskutek czego Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 poz. 329) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.