I GZ 360/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 718/23 w zakresie odrzucenia skargi W. T. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agenci Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 22 września 2023 r., nr 9003-2023-000883 w przedmiocie płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 718/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę W. T. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 22 września 2023 r. w przedmiocie płatności ekologicznej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SPP/Lu 8/24 utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt III SPP/Lu 8/24 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2024 r., został on ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, zgodnie z zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2023 r, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie zostało przez skarżącego odebrane w dniu 6 czerwca 2024 r. Sąd nadmienił, że skarżący w dniu 10 czerwca 2024 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomoc. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III SPP/Lu 97/24 odmówiono zmiany postanowienia z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt III SPP/Lu 8/24. Sąd wskazał, że skarżący wpisu nie uiścił. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zarzucając: niedopuszczalne błędy w ustaleniach faktycznych, niedopuszczalne naruszenie i obrazę obowiązujących przepisów prawa w zakresie postępowania przed sądami administracyjnymi, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny stanu faktycznego sprawy poprzez ich subiektywne i tendencyjne rozpoznanie, a w konsekwencji nie rozpoznania skargi i dowodów, co do ich istoty, a co skutkowało, że skarga została oddalona. Skarżący zarzucił naruszenie prawa gwarantowanego Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, dostępu do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wobec tego, w myśl art. 230 p.p.s.a. obowiązany jest uiścić wpis sądowy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 6 czerwca 2024 r. – k. 29 akt sądowych. Natomiast w wymaganym 7- dniowym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Złożył za to kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Natomiast w sytuacji złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie otwartym do uiszczenia opłaty, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji zasadnie ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jeżeli natomiast skarżący po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpił do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to bieg terminu do opłacenia skargi nie został przerwany. Tym samym zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Co warte podkreślenia, bez znaczenia w tym przypadku pozostaje kwestia zmiany okoliczności wskazanych w tym piśmie, które mogą uzasadnić zmianę lub uchylenie wcześniejszego postanowienia w tym przedmiocie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione zażalenie nie podważa tej oceny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.