III OSK 2743/22

Dnia 9 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Doskonałości Naukowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2666/21 w sprawie ze skargi I.M. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. nr BCK-I-O/RW-24/2020 w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od I.M. na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2666/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. M.-S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 29 marca 2021 r. nr BCK-I-O/RW-24/2020 w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1); zasądził od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz I. M.-S. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. I. M.-S. w dniu 22 listopada 2018 r. złożyła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W dniu 30 maja 2019 r. odbyło się posiedzenie Komisji Habilitacyjnej, na którym na podstawie art. 18a ust. 8 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., dalej w skrócie: "u.s.n.") podjęto uchwałę nr 13/2019/2020 o odmowie nadania dr I. M.-S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika (wynik głosowania: 0 głosów – za poparciem wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego, 2 głosy – przeciw poparciu wniosku, 5 głosów – wstrzymujących się). Następnie Rada Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. na posiedzeniu w dniu 12 listopada 2019 r. podjęła uchwałę nr 13/2019/2020 o odmowie nadania dr I. M.-S. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika (wynik głosowania za odmową nadania – 12 głosów, przeciw – 1 głos, 4 głosy – wstrzymujące się). W uzasadnieniu uchwały odwołano się do oceny dorobku wyżej wymienionej zawartej w uchwale Komisji Habilitacyjnej z dnia 30 maja 2019 r. oraz w protokole z posiedzenia, na którym podjęto tę uchwałę. W odwołaniu od uchwały z dnia 12 listopada 2019 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów I. M.-S. zarzuciła Radzie Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów u.s.n., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania odwoławczego Komisja powołała dwóch recenzentów (prof. dr hab. J. N. oraz dr hab. E. J.) do oceny zasadności odwołania. Oboje recenzenci w wydanych opiniach nie stwierdzili formalnych uchybień w przeprowadzonym postępowaniu. Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu 9 marca 2021 r., po zapoznaniu się z odwołaniem I. M.-S. od uchwały Rady Naukowej Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia 12 listopada 2019 r., w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw jego uwzględnieniu i uchyleniu zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 2 głosy, przeciw – 27 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). W protokole z posiedzenia zapisano m.in., że w posiedzeniu uczestniczyło 32 członków Zespołu, natomiast w głosowaniu udział wzięło 30 osób. Wyjaśniono, że na podstawie art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") prof. B. Ś. "został wyłączony od udziału w postępowaniu w tej sprawie – nie brał udziału w głosowaniu". Rada Doskonałości Naukowej (następca prawny Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) decyzją z dnia 29 marca 2021 r. nr BCK-I-O/RW-24/2020, wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Dziedziny Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] w B. z dnia 12 listopada 2019 r. nr 13/2019/2020, odmawiającą I. M.-S. nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika (wynik głosowania Prezydium Rady: za – 0 głosów, przeciw – 9 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że wyżej wymieniona nie spełnia wymogu określonego w art. 16 u.s.n., ponieważ jej osiągnięcia naukowe, będące podstawą wniosku habilitacyjnego, nie mogą być uznane za istotny wkład w rozwój dyscypliny pedagogiki. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi I. M.-S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podała, że prof. dr hab. B. Ś. brał udział w posiedzeniu Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu 9 marca 2021 r., na którym rozpatrywano jej odwołanie od uchwały organu pierwszej instancji, pomimo że jako przewodniczący Komisji Habilitacyjnej był zainteresowany wynikiem postępowania odwoławczego. Skarżąca zwróciła uwagę, że w odwołaniu od uchwały organu pierwszej instancji wnosiła o wyłączenie prof. dr hab. B. Ś. "z całościowej pracy Zespołu". Tymczasem został on wyłączony jedynie od udziału w głosowaniu nad zasadnością odwołania. Zespół nie sporządził także listy obecności, z której wynikałoby, że prof. dr hab. B. Ś. nie brał udziału w pracach Zespołu. Rada Doskonałości Naukowej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu powołanego na wstępie uznał zasadność zarzutu naruszenia procedury, wskazując że przewodniczący Komisji Habilitacyjnej powołanej do przeprowadzenia jej postępowania habilitacyjnego, tj. prof. dr hab. B. Ś., jako członek Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej z naruszeniem art. 34b u.s.n. brał udział w jego posiedzeniu w dniu 9 marca 2021 r., na którym rozpatrywano odwołanie skarżącej od uchwały organu pierwszej instancji. Według art. 34b u.s.n., do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 k.p.a., który w § 1 pkt 4 stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której m.in. był świadkiem lub biegłym. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że prof. dr hab. B. Ś. był Przewodniczącym Komisji Habilitacyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego skarżącej, sporządzał opinię jej osiągnięć naukowych (opinia z dnia 30 maja 2019 r.). Jednocześnie, jako członek Rady Doskonałości Naukowej – Zespołu V Nauk Społecznych, "odpowiedzialnego" za procedowanie odwołania skarżącej od uchwały organu pierwszej instancji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, był obecny na posiedzeniu Zespołu w dniu 9 marca 2021 r., na którym procedowano to odwołanie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Rada Doskonałości Naukowej w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem skarżącej dopuściła się naruszenia art. 34b u.s.n., poprzez niewyłączenie od udziału w tym postępowaniu członka Zespołu V Rady Doskonałości Naukowej – prof. dr hab. B. Ś., podlegającego wyłączeniu od udziału w tym postępowaniu z mocy prawa. Jego udział w postępowaniu zakończonym uchwałą organu pierwszej instancji, jako członka Komisji Habilitacyjnej (jej przewodniczącego), który sporządził negatywną opinię na temat dorobku skarżącej, należy porównać do udziału biegłego w sprawie. WSA w Warszawie zauważył, że w niniejszej sprawie organ nie kwestionował zasadności (potrzeby) wyłączenia prof. dr hab. B. Ś. od udziału w postepowaniu, niemniej niesłusznie ograniczył to wyłączenie jedynie do udziału w głosowaniu nad uchwałą dotyczącą zasadności odwołania I. M.-S. od uchwały organu pierwszej instancji z dnia 12 listopada 2019 r. W posiedzeniu organu kolegialnego podejmującego decyzję głosowanie jest tylko jednym z elementów tego posiedzenia. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono dostatecznie, w czym przejawiała się obecność prof. dr hab. B. Ś. na posiedzeniu organu odwoławczego. Informacja zamieszczona w załączniku (niepodpisanym) do protokołu z posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, które odbyło się w dniu 9 marca 2021 r., o nieuczestniczeniu wyżej wymienionego w głosowaniu (tajnym) dotyczącym skarżącej, nie znajduje bowiem żadnego potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Nie przedstawiono np. dokumentu zawierającego listę osób biorących udział w głosowaniu lub innego dokumentu potwierdzającego, że wśród 30 oddanych głosów nie było głosu oddanego przez prof. dr hab. B. Ś. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Rada Doskonałości Naukowej. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 34b u.s.n. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wyłączenie od udziału w sprawie jest jednoznaczne z koniecznością całkowitej fizycznej nieobecności wyłączonej osoby na posiedzeniu organu kolegialnego, co w niniejszym stanie faktycznym wiąże się z błędnym uznaniem, że wyłączenie od udziału w sprawie biegłego prof. dr hab. B. Ś. (przewodniczącego Komisji Habilitacyjnej powołanej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego skarżącej oraz sporządzającego opinię jej osiągnięć naukowych) uniemożliwiła jego bierna obecność na posiedzeniu organu kolegialnego Rady Doskonałości Naukowej, a więc a contrario błędne przyjęcie, że sama bierna obecność wyżej wymienionego na zdalnym posiedzeniu (bez udziału w głosowaniu i bez podejmowania jakichkolwiek czynności w trakcie posiedzenia) wiąże się z udziałem tej osoby w sprawie; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 67 i art. 76 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne podważenie wiarygodności protokołu z posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej z dnia 9 marca 2021 r. i uznanie, że protokół ten, stanowiący urzędowe sprawozdanie z czynności organu, nie potwierdza w sposób dostateczny braku uczestnictwa prof. dr hab. B. Ś. w głosowaniu (tajnym) dotyczącym skarżącej; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że organ nie zgromadził materiału dowodowego zawierającego listy osób biorących udział w głosowaniu, lub innego dokumentu potwierdzającego, że wśród 30 oddanych głosów nie było głosu oddanego przez prof. dr hab. B. Ś., podczas gdy takie wnioski jednoznacznie płyną z protokołu sporządzonego w trakcie posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej i w tym zakresie nie zaistniała potrzeba gromadzenia dalszego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o "zmianę" zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. I. M.-S w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, iż zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdziła, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Istota sporu ogniskuje się wokół skuteczności wyłączenia prof. dr hab. B. Ś. od udziału w postępowaniu prowadzonym przed Radą Doskonałości Naukowej, jako organem odwoławczym, w sprawie dotyczącej nadania stopnia doktora habilitowanego I. M.-Sm. W sprawie nie jest kwestionowane to, że prof. dr hab. B. Ś. podlegał wyłączeniu – wątpliwości Sądu pierwszej instancji budzi natomiast skuteczność owego wyłączenia. Odnośnie do regulacji prawnej, która miała zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, przypomnieć należy, że według art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, do dnia 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Tym samym w przedmiotowej sprawie miały zastosowanie przepisy u.s.n. Następnie zauważyć należy, iż instytucja wyłączenia, uregulowana w art. 24 k.p.a., stanowi procesową gwarancję bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Przepis ten urzeczywistnia wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej. Jest on również związany z realizacją zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 24 k.p.a. ma gwarantować, że pracownik nie będzie działać w sposób stronniczy, a więc sprzeczny z zasadniczym celem postępowania, jakim jest oparcie rozstrzygnięcia sprawy na obiektywnie prawdziwej jej ocenie. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. Stosownie zaś do dyspozycji art. 34b u.s.n., do członków Centralnej Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego. "Odpowiednie" stosowanie przepisów może oznaczać, że: przepisy, do których następuje odesłanie należy stosować bez żadnych zmian w ich dyspozycji, należy je stosować z pewnymi modyfikacjami, albo przepisy te nie mogą być stosowane do drugiego zakresu odniesienia, głównie ze względu na ich bezprzedmiotowość bądź też całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio (por. J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Zakamycze 2003, str. 455-457). Pogląd ten spotkał się z akceptacją judykatury. Sąd Najwyższy wielokrotnie odwoływał się w swoich orzeczeniach do tego rodzaju rozróżnienia (np. uchwała z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I KZP 8/06). Odpowiednie zastosowanie przepisów może polegać w szczególności na prostym podstawieniu w hipotezie określonego pojęcia w miejsce innego i przyjmowaniu za istniejący skutku prawnego takiego, jaki wprost związany był z hipotezą przed podstawieniem. "Odpowiednie stosowanie przepisów" polega więc na uwzględnieniu pewnych podobieństw przedmiotów normatywnych, jak również odmienności i specyfiki instytucji lub rozwiązania prawnego, do których mają być stosowane przepisy. Chodzi bowiem o to, że ustawodawca nie formułuje dla tych sytuacji odrębnych przepisów, lecz – w zakresie nieuregulowanym w ustawie – odsyła do przepisów już obowiązujących, uważając, że mogą być one stosowane także do określonych instytucji lub rozwiązań prawnych, tyle że stosowane "odpowiednio". Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy na elementy charakterystyczne postępowania przed Radą Doskonałości Naukowej, która zgodnie z art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, z dniem 1 stycznia 2021 r. wstąpiła w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Zgodnie z art. 235 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1668 ze zm.), Rada Doskonałości Naukowej działa przez swoje organy. Według natomiast art. 235 ust. 5 tej ustawy, RDN tworzy zespoły działające w ramach dziedzin, w skład których wchodzą członkowie RDN. Jak stanowi § 9 ust. 1 pkt 3 lit. c załączonego do akt sprawy Statutu RDN, zespół wyraża opinie w sprawach odwołań od decyzji o odmowie nadania stopnia naukowego doktora albo doktora habilitowanego. Z kolei według § 10 ust. 1 tego Statutu, przewodniczący zespołu kieruje pracami zespołu, w tym: 1) zwołuje posiedzenia zespołu, ustala projekt porządku obrad oraz przewodniczy posiedzeniom zespołu; 2) organizuje pracę zespołu; 3) przydziela zadania członkom zespołu; 4) przedstawia prezydium RDN opinie w sprawach rozpatrywanych przez zespół. Ponadto, w przypadku braku przewodniczącego zespołu, do czasu jego wyboru, pracami zespołu kieruje przewodniczący RDN lub sekretarz RDN (§ 10 ust. 2). Z wydanej w niniejszej sprawie decyzji wynika, że prof. dr hab. B. Ś. nie jest członkiem Prezydium RDN. Jego wyłączenie od udziału w postępowaniu w tej sprawie powinno odnosić się do wszelkich czynności podejmowanych przez Zespół V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w sprawie I. M.-S., których zwieńczeniem było głosowanie przeprowadzone w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu tego Zespołu. Według regulacji obowiązującej w dacie podejmowania uchwały przez Prezydium RDN, każdy Zespół, w tym Zespół V, był ciałem wyrażającym opinię w sprawie dotyczącej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jak stwierdzono w załączonym do akt uwierzytelnionym wyciągu z protokołu posiedzenia Zespołu V, prof. dr hab. B. Ś. nie brał udziału w głosowaniu on-line. Ponadto z owego protokołu wynika, że po przedłożeniu sprawozdania w sprawie przez ks. prof. M. N. nikt nie zabrał głosu. Następnie Przewodniczący Zespołu prof. K. J. zarządził przeprowadzenie tajnego głosowania. Z przedmiotowego dokumentu wynika, że na 33 uprawnionych do głosowania, obecnych było 32 członków, a oddano 30 głosów. Stosunek głosów był następujący: za uchyleniem zaskarżonej uchwały – 2 głosy, przeciw – 27, wstrzymujących się – 1 głos. Głosowanie w sprawie I. M.-S. było jednym z punktów porządku posiedzenia Zespołu V. W świetle przedstawionych okoliczności, twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności związanych z obecnością prof. dr hab. B. Ś. na posiedzeniu organu odwoławczego, które odbywało się on-line, nie może być uznane za trafne. Wyciąg z protokołu Zespołu V Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej zawiera bowiem wszystkie istotne ustalenia w zakresie przebiegu postępowania przed tym Zespołem w sprawie dotyczącej I. M.-S. Ponadto uściślić należy, że Zespół V nie występował w sprawie jako organ odwoławczy w rozumieniu przepisów k.p.a., lecz jako podmiot opiniujący. Decyzja została wydała przez Radę Doskonałości Narodowej – po uzyskaniu opinii Zespołu V. Dodatkowo przypomnieć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylenie decyzji organu z powodu naruszenia przepisów postępowania następuje wtedy, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji, uchylając zaskarżoną decyzję, odwołał się do tej podstawy prawnej, jednak nie wykazał, że tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za uzasadnione. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.