II SA/Bd 380/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. S.A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. B. z [...] października 2021r., odmawiającą [...] [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy. [...] [...] S.A. (Skarżąca, Inwestor) pismem z [...] sierpnia 2020r. wniosła o pozwolenie na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wraz z niezbędną infrastrukturą na działce o nr ewidencyjnym [...] - obręb [...], usytuowanej w rejonie ulic: [...] w B.. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego dotyczącego budowy obiektu składającego się z: wieży kratowej o wysokości 52 m, posadowionej na płycie fundamentowej, szaf teletechnicznych umieszczonych na fundamencie, ramy stalowej oraz ogrodzenia. Rozpoznając powyższy wniosek Prezydent M. B., decyzją z [...] października 2020r. nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niezgodność lokalizacji projektowanego obiektu (wieży antenowej o wysokości 54 m) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Eskulap w B., przyjętego uchwałą nr XLIV Rady M. B. z dnia [...] listopada 2001r. Prezydent powołał się na przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 a oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i wyjaśnił, że działka inwestycyjna położona jest w granicach powyższego planu i zlokalizowana jest w granicach terenu przeznaczonego pod jednorodzinną zabudowę mieszkaniową w układzie budynków wolnostojących lub bliźniaczej – teren oznaczony symbolem S.27.MN (§ 5 pkt 27 oraz § 4 pkt 1 uchwały). Organ wskazał nadto na brzmienie art. 46 ust. 1 pkt 1a ustawy z [...] maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i stwierdził, że ust. 1 ww. przepisu nie ma w sprawie zastosowania albowiem analiza całościowa planu prowadzi do wniosku, że na terenie nim objętym wyznaczono strefy ograniczonego użytkowania, gdzie dopuszczono realizację sieci uzbrojenia terenu – tym samym dopuszczono realizację inwestycji telekomunikacyjnej (telefonii komórkowej). Prezydent przytoczył nadto brzmienie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usługi sieci telekomunikacyjnych, podnosząc, że za zgodną z ustaleniami planu dla terenu S.27.MN można by uznać jedynie lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu – tj. instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości do 5 m (art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z 7 maja 2010r.). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka [...] [...], zarzucając naruszenie: - art. 46 ust. 1 pkt 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędne uznanie, że nie ma on w sprawie zastosowania, co doprowadzało do nieuzasadnionego zastosowania art. 46 ust. 2 tej ustawy, - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja nie zasługuje na pozytywną ocenę. Wojewoda [...], decyzją z [...] lutego 2021r., uchylił powyższe rozstrzygnięcie i sprawę przekazał organowi I instancji celem ponownego jej rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez zaniechanie wezwania Inwestora do usunięcia naruszeń w trybie art. 35 ust. 1 tej ustawy. Wskutek wniesionego przez Inwestora sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 14 lipca 2021r. (sygn.. akt II SA/Bd 521/21) uchylił decyzję kasatoryjną Wojewody. Ponownie rozpoznając odwołanie wniesione od decyzji Prezydenta M. B. z [...] października 2020r. Wojewoda wydał decyzję opisaną na wstępie. W jej uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyraził stanowisko w pełni akceptujące argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji. Zdaniem Wojewody w sprawie brak jest podstaw do stosowania art. 46 ust. 1 – 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych albowiem plan zagospodarowania przestrzennego osiedla E. w B. nie wprowadza zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i dopuszcza realizację tego rodzaju inwestycji na terenach wyznaczonych w planie jako "strefy ograniczonego użytkowania" oraz tereny przeznaczone na sieciowe uzbrojenie (tereny oznaczone symbolami: S.26.a.SU, S.42.a.SU i S.43.a.SU oraz S.47.UO. i S.46.UZ). Wojewoda uznał, że lokalizacja projektowanej inwestycji na działce nr [...] w B. pozostaje w sprzeczności z funkcją terenu przeznaczonego pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową. Nieprawidłowość ta ma charakter nieusuwalny i dlatego w sprawie zachodziła konieczność odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o przesłankę określoną w art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego. W skardze wywiedzionej od powyższej decyzji [...] [...] S.A., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 46 ust. 1 a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez błędne wywiedzenie, że nie ma on w sprawie zastosowania, - art. 46 ust. 2 ww. ustawy poprzez błędne wywiedzenie, że nie ma on w sprawie zastosowania, w sytuacji gdy powinien mieć on zastosowanie albowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, w sytuacji gdy Inwestor spełnił wszystkie wymagania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów, jakoby miejscowy plan dopuszczał lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej na obszarach oznaczonych w planie jako "strefy ograniczonego użytkowania" oraz tereny uzbrojenia sieciowego. Zdaniem Skarżącej organy zobligowane były uwzględnić brzmienie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przy czym Skarżąca zarzuciła organom błędne ustalenie, że realizacja projektowanej inwestycji w lokalizacji określonej w projekcie budowlanym pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła bowiem, że teren inwestycyjny został opisany w planie jako teren wolnostojącej i bliźniaczej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednakże z możliwością prowadzenia usług o nieuciążliwym charakterze. W ocenie Skarżącej teren S.27.MN nie może być zatem traktowany jako teren przeznaczeniu wyłącznie na cele mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem z 25 lipca 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 31 maja 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postepowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie - co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 31 maja 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. (ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta M. B. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, doszedł do przekonania, że nie naruszają one przepisów obowiązującego prawa, co uzasadniało oddalenie skargi. Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz.1333 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.b."). Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia podejmowanego w niniejszej sprawie przez organy – oprócz wymienionego wyżej art. 35 p.b, uzupełniają regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2410), a w szczególności przepisy art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy. Z przywołanych wyżej unormowań wynika, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest przede wszystkim zweryfikowanie projektu budowlanego z punktu widzenia jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – z uwzględnieniem regulacji zawartych w ww. ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej powoływanej jako "w.r.u.s.t."). Lektura akt sprawy, w tym treści zarzutów skargi dowodzi, że istota rozpatrywanej sprawy dotyczy kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie bezspornym jest, że działka inwestycyjna usytuowana jest w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla E. w B., przyjętego uchwałą Rady M. B. z dnia 28 listopad 2001r. nr [...]. Bezspornie też organy ustaliły, że działka inwestycyjna położona jest w granicach terenu oznaczonego w ww. planie symbolem S.27.MN tj. terenu wolnostojącej lub bliźniaczej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W sprawie nie jest też kwestionowane, że ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza generalnego zakazu lokalizowania na terenie nim objętym stacji bazowej telefonii komórkowej. Regulacji wykluczających tego rodzaju inwestycje nie zawierają również postanowienia odnoszące się szczegółowo do terenu S.27.MN. W ocenie Sądu w ww. planie nie ma również wskazanych jednoznacznie miejsc, gdzie tego typu inwestycje winny być lokalizowane. Co prawda organ odwoławczy, przedstawiając interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, doszedł do przekonania, że lokalizacja stacji bazowej możliwa jest na terenach oznaczonych w planie jako "tereny sieciowego uzbrojenia terenu" (S.43.a.SU, S.42.a.SU, S.26.a.SU) oraz "sfery ograniczonego użytkowania" z możliwością ich zagospodarowania. Rację ma jednak Skarżąca, że taka wykładnia postanowień planu nie jest trafna. Po pierwsze zgodnie z ogólnymi ustaleniami planu, określonymi w § 4 lit f ww. uchwały "strefy ograniczonego użytkowania" dotyczą pasów terenów, na których przebiegają (istniejące lub planowane) linie NN i WN. "Strefy" te dotyczą więc infrastruktury elektroenergetycznej, a nie telekomunikacyjnej. Po drugie należy zauważyć, że pojęcie "uzbrojenia terenu" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) jako drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – tj. m.in. urządzenia telekomunikacyjne. Definicja urządzeń telekomunikacyjnych zawarta w art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne wskazuje zaś, że są to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Planowana inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży antenowej, płyty żelbetonowej, fundamentów i ogrodzenia jest przede wszystkim budowlą w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 p.b. i nie może być kwalifikowana jako urządzenie telekomunikacyjne, mieszczące się w zbiorze urządzeń infrastruktury technicznej jako element uzbrojenia terenu. Stacja bazowa z masztem antenowym jest elementem sieci telekomunikacyjnej - obiektem infrastruktury technicznej, a nie urządzeniem infrastruktury technicznej. Nietrafność stanowiska organu odwoławczego zaprezentowanego w tej kwestii nie wpływa jednak na wynik sprawy i prawidłowość rozstrzygnięcia. Należy bowiem przypomnieć i podkreślić, że w obrębie całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykluczono wprost możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, a w tej sytuacji brak jest w sprawie podstaw do skorzystania z dyspozycji art. 46 ust. 1 i ust. 1a w.r.u.s.t., który stanowi normę interpretacyjną umożliwiającą wyeliminowanie planistycznych przeszkód dla tego rodzaju inwestycji. Art. 46 ust. 1 w.r.u.s.t. wskazuje bowiem wprost, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołanie się na wskazane przepisy jest dopuszczalne dopiero w sytuacji, gdy interpretowane w całości postanowienia planu tworzą przeszkody do zapewnienia ludności dostępu do usług telekomunikacyjnych, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Natomiast w sytuacji braku wyraźnego dopuszczenia możliwości realizacji w granicach planu stacji bazowych telefonii komórkowej (jak w rozpoznawanej sprawie) kierować należało się dyspozycją art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t., który stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z pierwszego zdania cytowanego przepisu wynika, że przy braku określenia w planie miejscowym, gdzie można zlokalizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej - dopuszczalne jest lokalizowanie tej inwestycji w każdy miejscu objętym planem, o ile lokalizacja w danym miejscu nie jest sprzeczna "z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń". W zdaniu drugim przewidziano zaś regułę, zgodnie z którą jeżeli w planie miejscowym wskazano przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej - to samo takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a ponadto że nawet jeżeli w planie miejscowym wskazano przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej - to samo takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją na tym terenie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Reasumując - inwestycja z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej, a lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu z terenem o przeznaczeniu na cele zabudowy jednorodzinnej. Przy czym pod pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu omawiana ustawa w art. 2 ust. 1 pkt 4 rozumie kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Odnosząc powyższe regulacje prawne do rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, co już zostało wskazane powyżej, że według obowiązującego planu miejscowego na terenie działki objętej projektowaną inwestycją nie ma wyraźnych zakazów ani ograniczeń odnoszących się do lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, w tym dla budowy antenowej konstrukcji wsporczej. Tego typu inwestycja nie jest też wyraźnie przewidziana w planie miejscowym na tym terenie. Plan miejscowy dla przedmiotowego terenu inwestycyjnego jednoznacznie natomiast wskazuje, że podstawową funkcją dla tego obszaru jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co oznacza, że planowana inwestycja telekomunikacyjna wraz z wieżą (konstrukcją wsporczą) o wysokości przekraczającej 5 m jest sprzeczna z ustaleniami planu. Skarżąca wskazuje na mieszaną funkcję terenu S.27.MN, albowiem w § 5 pkt 27 lit. a planu dopuszczono usługi o nieuciążliwym charakterze. Zauważyć jednak należy, że plan dopuszcza prowadzenie usług jedynie w parterach budynków. Plan dopuszcza zatem jedynie możliwość "prowadzenia usług", nie przewiduje jednak "zabudowy usługowej". W tej sytuacji, w ocenie Sądu, w sprawie nie można więc mówić o mieszanym charakterze funkcji terenu oznaczonego symbolem S.27.MN. Dopuszczenie możliwości prowadzenia działalności usługowej w budynkach mieszkalnych (w zabudowie jednorodzinnej) nie jest równorzędne z przeznaczeniem terenu na cele usługowe. Tym samym, w ocenie Sądu teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej, dopuszczający jedynie również inne przeznaczenie dla istniejącej (planowanej) zabudowy mieszkaniowej, powinien być uznany za determinujący rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być realizowana. W konsekwencji, za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. Projekt przedmiotowej inwestycji jest zaś, w ocenie Sądu, niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ jego realizacja godziłaby w przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem S.27.MN, dla którego przewidziano podstawową funkcję mieszkaniową jednorodzinną. Konkludując należy stwierdzić, że w sprawie jest bezsporne, że projektowana inwestycja nie należy do inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu - a w konsekwencji jej lokalizacja na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, jest niedopuszczalna. Powyższa okoliczność, w świetle brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., który jako pozytywną przesłankę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustanawia zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w odniesieniu do inwestycji telekomunikacyjnych - z uwzględnieniem jej oceny z warunkami wynikającymi z art. 46 ust. 2 w.r.u.s.t. przesądza, że wykładnia powołanych przepisów dokonana przez organy obu instancji, winna być uznana za prawidłową i zgodną z prawem. W świetle przedstawionych wyżej wywodów podniesione w skardze zarzuty okazały się nie uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.